ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 : หวง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 74

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2558 16:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 : หวง
แบบอักษร

 

 

ตอนที่ 15

 

 

 

 

            “อยากอาบน้ำมั้ย

 

            “ก็ดี เขยิบออกไปดิ๊ ผมจะได้ลุก ผมดันๆ แผ่นอกของพี่มัน ไอ้ห่าน ถามว่าอยากอาบน้ำมั้ยแต่เสือกกอดไว้ไม่ปล่อย พี่คลีนมันยิ้มเขินๆ ก่อนจะคลายอ้อมแขนออก

 

            เดินไหวนะครับ มีการถามอย่างเป็นห่วง

 

            แค่นี้กูไม่ตายหรอกน่าผมบอกแล้วลุกขึ้นยืนข้างเตียง แล้วก็แทบจะลงไปทรุดกับพื้นทันทีที่ยืนได้ ไม่ใช่เพราะว่าผมเจ็บจนยืนไม่อยู่นะ แต่ไอ้เหี้ยพี่คลีนแม่งลุกพรวดขึ้นมา ใช้มือหนาฟาดลงบนก้นผมไปแบบเต็มๆ เสียงดังชัดเลย ผมยันมือกับเตียง มองหน้าอีกฝ่ายอย่างแค้นๆ

 

            แต่พอเจอสายตาดุๆ ก็เล่นเอาหลบตาแทบไม่ทัน

 

            อย่าพูดกูมึงใส่พี่ พี่ไม่ชอบนะครับ

 

            “อืม…” เสียงอ่อยๆ นี่คือเสียงกูใช่มั้ยไหนตอบที

 

            ผมเข้ามาอาบน้ำ ใช้เวลานานกว่าปกติสักเล็กน้อย ออกมาก็เจอพี่คลีนนั่งอยู่บนเตียง ในมือมีผ้าเช็ดตัวรออยู่ ผมเดินเข้าไปรับมาเช็ด แล้วพี่มันก็ลุกไปเอาผืนเล็กอีกผืนมาเช็ดหัวผมให้ ผมเอนตัวหลบ

 

            อะไรเนี่ยพี่ ผมทำเองได้ ผมจะแย้งผ้ามาเช็ดเอง แต่พอเจอสายตาเหมือนจะหงอยของอีกฝ่ายก็เล่นเอาชะงักมือไว้แทบไม่ทัน สำหรับคนๆ นี้ แค่สายตาก็ทำให้ผมรู้สึกผิดได้ พี่มันมีความสำคัญในชีวิตผมมากเกินไปจริงๆ

 

            ก็พี่อยากทำให้หนิ ไม่ได้เหรอ เอาเข้าไป ถามด้วยเสียงหงอยกว่าเดิมอีก ไอ้ได้น่ะมันก็ได้ แค่คือกูก็ไม่ได้ง่อยแดก มือกูก็มี กูก็ทำเองได้ แล้วทีนี้ผมควรจะพูดยังไงให้พี่มันไม่รู้สึกแย่วะ ผมอ้ำๆ อึ้งๆ คิดคำพูดไม่ออก

 

            คือมันก็ไม่ต้องก็ได้ไง คือผมแค่โดนเอา ไม่ได้มือไม้หัก โอเคนะพูดจบก็หยิบผ้าจากมือหนามา แล้วเดินเลี่ยงไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบกางเกงออกมาใส่

 

            ไปอาบน้ำดิ หันกลับไปพี่มันก็ยังไม่ขยับไปไหน

 

            ครับๆ เคยเห็นหมาหงอยมั้ย นี่แหละ ตอนนี้กำลังมีอยู่ตัวหนึ่งตรงหน้าผมนี่ ไอ้ผมก็ไม่ชอบให้พี่มันทำสีหน้าท่าทางแบบนั้นด้วย เลยเดินเข้าไป คว้าใบหน้าพี่มันมารับจูบ บดเบียดเข้าหาแนบแน่นจนพอใจแล้วผละออกมา

 

            เร็วๆ นอนรอพี่มากอดอยู่นะเว้ย เท่านั้นแหละ รอยยิ้มกว้างที่แสนจะแสบตาก็เผยออกมาให้ได้เห็น

 

            เด็กร้าย

 

 

 

………………………………..

 

 

 

            วันต่อมา

 

            ไอ้พี่คลีนออกจากบ้านผมไปตั้งแต่เช้า คือฟ้ายังไม่ทันได้สว่างเลยมันก็ไปแล้ว เพราะต้องกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเตรียมไปสอน มีแฟนเป็นอาจารย์มันก็ไม่โอเคเท่าไหร่นะ เวลาไม่ค่อยมีให้กูเลย

 

            Rrrrrr

 

            และในขณะที่ผมกำลังจะลุกไปอาบน้ำ เสียงโทรศัพท์มันก็ดังขัดขึ้นมาซะก่อน หยิบขึ้นมาดูเห็นเบอร์ไอ้จ้าโทรเข้ามา ผมมีลางบอกว่ามันต้องขอผมหยุดงานแน่ๆ โทรมาตอนเช้าแบบนี้

 

            เออ ว่าไงมึง

 

            [พี่วาส ผมขอหยุดนะ] นั่นไง กูว่าแล้ว

 

            ทำไม มึงเป็นอะไรอีก เอาความจริง ขี้เกียจคือขี้เกียจ เรื่องแบบนี้คุยกับกูได้ ถ้าตอแหลมากูจะไปลากมึงจากห้องมาทำงาน พูด!” ผมต้องกดเสียงเข้มใส่มันเพื่อให้ดูจริงจังขึ้น จะบอกว่าขี้เกียจอันนี้มันไม่น่าใช่กับไอ้จ้า ปกติมันไม่ค่อยขอหยุดหรอก ต้องเข้มเข้าไว้เพื่อให้มันพูดความจริง

 

            [ก็นะ ขอหยุดนะ] เสียงแหบๆ แห้งๆ ดังมาตามสาย ผมจิ๊ปากไม่สบอารมณ์ กูให้มึงบอกเหตุผล ไม่ใช่ให้มึงมาอ้อนใส่กู แถมอ้อนได้น่าขนลุกมากกับเสียงหลอนๆ ของมึง กูนึกว่าฟังเดอะช็อค สัด!

 

            “อีกสามสิบนาทีมึงเจอกูที่หน้าห้องมึงได้เลย

 

            [เดี๋ยวๆ บอกแล้วก็ได้ แบบว่าเอ่อเมื่อคืนนี้ ผมมีเซ็กส์น่ะ แล้วแบบผมคิดว่าผมไปไม่ไหวนะ] กว่าจะฟังมันจบเล่นเอาเหนื่อยไอ้เหี้ย จะเว้นๆ พูดๆ ทำส้นตีนอะไร

 

            แต่เฮ้ย!! มีเซ็กส์? ไอ้จ้าเนี่ยนะ!!

 

            “เหี้ยไรมึงวะ! มีได้ไง แล้วกับใคร แล้วมึงบอกมึงมาไม่ไหว มึงมียังไงของมึง ผมถามแบบรนๆ จากการที่ผมเคยมีอะไรกับผู้หญิงมาเนี่ยนะ มันไม่ใช่ว่าจะเดินไม่ไหวอะไรเลย สบายตัวสุดๆ แต่มันพูดมาแบบนี้ ผมตงิดในใจแปลกๆ

 

            [ก็มีแบบที่พี่มีนั่นแหละ]

 

            แล้วมึงมารู้ได้ยังไงว่ากูมีแบบไหน

 

            นี่อย่าบอกนะว่ามึงเป็นคนโดนเอาไม่ใช่ไปเอาเขาน่ะ

 

            [ก็อย่างที่พี่เข้าใจแหละ] ผมตบหน้าผากตัวเองทันที น้องจ้าที่น่ารัก (นิสัยนะนิสัย) ของกู เสียงซิงให้ใครไปวะเนี่ย เรื่องมหัศจรรย์ น่าตกใจมากผมพูดเลย เพราะไอ้จ้าอย่างที่รู้ๆ มันไม่ได้หน้าตาดีอะไร รูปร่างก็ไม่ได้น่าดึงดูด และที่สำคัญเลยมันเป็นคนพูดกับผมเองว่าจะมีอะไรกับใครสักคน คนๆ นั้นต้องเป็นคนที่มันรัก

 

            ไอ้เหี้ยยยย!! มึงไปรักใครเขาเข้าวะ แล้วๆ แล้วไอ้นั่นมันรักมึงด้วยเหรอ

 

            แล้วไอ้คนที่เอามึงมันอยู่ไหน

 

            [กลับไปแล้ว] น้ำเสียงไร้อารมณ์มาก มึงช่วยดูกูด้วยว่าตอนนี้กูกำลังตกใจ ส่วนมึงนี่แม่งเหมือนเล่าเรื่องปกติให้กูฟังงั้นแหละ

 

            แล้วก่อนไปมันได้พูดอะไรกับมึงมั้ย

 

            [ก็พูดนะพี่]

 

            “ว่า?

 

            [คืนเดียวแล้วจบ ต่อจากนี้กูกับมึงไม่รู้จักกัน]

 

            ส้นตีน!

 

            ผมอ้าปากค้างหน่อยๆ กำลังเหวอกับคำพูดของไอ้เวรนั่น แล้วดูเหมือนว่าน้องผมคนนี้จะไม่ได้โกรธเคืองอะไรเลย คือมึงเพิ่งโดนผู้ชายเอามานะเว้ย มึงชิลไปมั้ย หรือเพราะมึงคิดว่าตัวเองเป็นศพแบบที่กูเคยด่ามึงบ่อยๆ มึงเลยไม่คิดมาก

 

            แล้วมึงจะเอาไงต่อ

 

            [ไม่รู้ดิพี่ แต่ตอนนี้น่ะ ผมเจ็บก้นมากๆ] น้ำเสียงหลอนๆ โทนเดียวมันไม่ได้แสดงออกมาเลยว่ามึงเจ็บอย่างที่ปากมึงพูด ตอนนี้ผมก็เกิดเรื่องสงสัยขึ้นมาอีกละ สรุปไอ้คนที่ทำไอ้จ้าเนี่ยมันเมาหรือมันสายตาไม่ดีวะ ไอ้จ้าไม่มีอะไรน่าดึงดูดเลยนะ ไม่ใช่ว่าผมจะด่าไอ้จ้านะ เพียงมันไม่น่าเป็นแบบนี้ไง

 

            มึงยอมมันเองใช่มั้ย หรือว่ามันบังคับมึง กูตามไปกระทืบมันให้มึงได้นะ ผมก็ห่วงมันอยู่ไม่ใช่ไม่ห่วง

 

            [อะฮะ ผมยอมเอง ตอนแรกก็ว่าจะไม่ แต่ว่าตาเขาสวยมาก] มึงจะบอกว่าที่มึงยอมมันเนี่ยเป็นเพราะตามันสวยมากงั้นดิ เหตุผลมึงแปลกดีชิบหาย

 

            ให้กูไปหามั้ย

 

            [ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก ขอบคุณพี่มากนะ] กูควรจะซึ้งกับน้ำเสียงหลอนๆ ของมึงมั้ย ผมเข้าใจมันนะ คนโดนน่ะแม่งโคตรเจ็บเลย แล้วไอ้จ้าถึงมันจะสูงอยู่พอประมาณก็เหอะ แต่ตัวมันน่ะผอมแห้งสุดๆ กูสงสารเอวมึงจริงๆ จ้า

 

            ผมคุยกับมันอีกนิดหน่อยก่อนจะวางสาย

 

            ถึงจะห่วงแต่ก็ชีวิตมันล่ะนะ ไม่รู้หรอกว่าเรื่องมันเป็นมายังไง แต่บอกตามตรงว่าผมไม่ชอบไอ้เหี้ยนั่นตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า ไอจ้ามันบอกตอนแรกก็จะไม่ยอม แสดงว่าแม่งต้องบังคับมันในตอนแรก แล้วยังมีหน้ามาพูดแบบนั้นกับมันอีก

 

            ไม่ต้องมาย้อนถึงเรื่องของผมนะ ไอ้พี่คลีนมันเต็มใจทำเอง ผมไม่ได้บังคับมันเลยทั้งสองครั้ง

 

 

 

…………………………………………………

 

 

 

            ตอนเย็น

 

            วันนี้ผมกะว่าจะเปิดร้านแค่ถึงตอนเย็นก็พอ เพราะปกติไอ้จ้ามันจะเป็นคนอยู่ วันนี้ไม่มีมันก็เลยต้องปิดซะ แล้วในขณะที่ผมกำลังปิดประตูเพื่อออกไปข้างนอกนั้น เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น หยิบขึ้นมาดู ไอ้ขุนแม่งโทรเข้ามาได้จังหวะพอดี

 

            ว่าไงมึง

 

            [แดกเหล้าครับ เจอกันร้านไอ้ใหญ่] ไม่ต้องบอกกูก็รู้ พวกมึงไม่เคยไปไหนไกลกว่าร้านไอ้ป๋าหรอก รักเพื่อนเลยล้างผลาญเพื่อน นี่แหละพวกผมล่ะ

 

            เออ เดี๋ยวกูไป

 

            [เอาผัวมึงมาด้วยดิ] ผมเกือบสำลักน้ำลายกับคำพูดของไอ้ขุนเพื่อนรัก แม่งหัวเราะชอบใจใหญ่เลยที่เล่นผมได้ ไอ้นี่พอรู้มากแล้วก็ปากมากตามไปด้วย ผมไม่สงสัยเลยว่าทำไมบับมันถึงได้ออกอาการเอือมๆ ใส่ไอ้ขุนอยู่บ่อยๆ เพราะแม่งเป็นแบบนี้นี่เอง

 

            พี่มันไม่ว่างหรอกมั้ง

 

            [แน่ะ ไม่ปฏิเสธด้วยว่าเป็นผัว แหมๆ แสดงว่าเสียตัวจริงๆ] เห็นมั้ยว่ามันปากมาก ผมกดตัดสายมันไปแบบไม่บอกไม่กล่าว รำคาญมัน วางสายเสร็จก็ดูเวลาที่หน้าจอไปด้วย ห้าโมงกว่าๆ เกือบหกโมง พี่คลีนมันน่าจะเลิกงานแล้ว ไปหาสักหน่อยก็ได้

 

            แล้วพอผมขับรถมาถึงที่หน้าบ้านพี่มัน ลงมาก็เจอกับฉากเด็ดฉากดีเลย อริไอ้ใหญ่ไอ้พีช แม่งกำลังล่อลวงเด็กในชุดนักเรียน จับดูดปากแบบไม่เกรงกลัวสายตาเด็กในอู่มันเลย ไอ้น้องโคมก็ดูเต็มใจ๊เต็มใจให้มันจูบ

 

            โดนล่อลวงโดยสมบูรณ์แบบ

 

            ผมส่ายหัวก่อนจะเดินไปเปิดประตูเข้าไปในบ้านพี่มันแบบไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า เปิดเข้ามาก็เจอกับร่างหนาที่นั่งตรวจการบ้านเด็กอยู่เลย เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ผมทั้งปากทั้งตา ผ่านแว่นที่ใส่อยู่

 

            น้องวาส มาหาพี่เหรอครับ

 

            มาหาแมวที่บ้านมึงมั้ง

 

            พี่ เมื่อกี้ไอ้พีชมันกำลังจูบน้องพี่อยู่ไม่ได้ฟ้องนะ แค่อยากเห็นคนมีเรื่องกันเท่านั้นเอง

 

            ทำไมครับ เราเลยอยากจูบพี่บ้างเหรอ ไม่ใช่ละมึง ผมทำหน้าเอือมใส่พี่มันแบบไม่มีปิดบัง ไม่รู้ว่าที่พูดออกมาเมื่อกี้เป็นเพราะซื่อจริงๆ หรือว่าต้องการจะหยอกผมกันแน่ ผมเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ กายอีกฝ่าย มองดูสมุดการบ้านที่พี่มันกำลังตรวจอยู่

 

            อีกเยอะปะพี่

 

            “ไม่ครับ นี่ของห้องเดียวเอง เหลืออีกไม่กี่เล่มพยักหน้ารับแล้วนั่งรอให้อีกคนทำงานให้เสร็จโดยไม่กวนอะไร และพอพี่คลีนตรวจเล่มสุดท้ายเสร็จ พี่มันก็หันมาหาผมพร้อมกับกางแขนออก

 

            อะไร

 

            “มาให้พี่กอดหน่อย เอ่ยบอกยิ้มๆ แววตาอ่อนโยนที่หลังๆ มานี่ผมเริ่มจะหลงรักมันซะแล้วก็ถูกส่งออกมา ผมทำหน้าไม่ถูก ไม่เคยเจอใครมาพูดอะไรแบบนี้ใส่ มันก็จั๊กจี้หัวใจดีเหมือนกัน ผมมองซ้ายมองขวา ก่อนจะโน้มตัวเข้าหาอ้อมกอดของอีกคน

 

            ไม่มีใครเห็น กูยอมหมดแหละ

 

            คิดถึง เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นเหนือศีรษะผม เพราะพี่มันกดให้ผมซุกอยู่กับอกอุ่นๆ ของตัวเอง คำสั้นๆ ที่พอได้ยินแล้วก็พาลให้หัวใจเต้นแรง ผมหลุดยิ้มออกมาง่ายๆ

 

            พี่เพิ่งแยกกับผมเมื่อเช้านะ

 

            แต่พี่คิดถึงเราจริงๆ นะ แน่ะ ยังจะมีย้ำให้ผมได้เขินอีกไง มือหนายกขึ้นมาลูบศีรษะผมอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเลื่อนลงมาที่แก้ม เกลี่ยปลายนิ้ววนอยู่แบบนั้นสักพัก พอผมจับมือพี่แกไว้ พี่แกก็ยกมือผมขึ้นไปจูบ

 

            ค้างมั้ยให้ทาย คิดว่าผมจะเขินปะ

 

            เออ ตามนั้น โคตรเขินเลย

 

            เราหน้าแดง เสียงนุ่มๆ เอ่ยหยอก ผมว่าผมซุกหน้าลงกับอกพี่มันดีแล้วนะ ยังจะเสือกตาดีมองเห็นอีกไง ผมจิ๊ปากเบาๆ แล้วดึงมือกลับมา ทั้งชีวิตไม่เคยมีใครดึงมือผมไปจูบแบบนี้มาก่อน เล่นซะผมเป็นสาวน้อยน่ารักไปเลย

 

            ทำไมพี่ชอบจูบมือผมวะ ทำเหมือนผมแม่งสาวน้อยมากงั้นแหละ

 

            “ทำไมล่ะ ถึงเราไม่ใช่สาวน้อย แต่เราก็น่ารักในสายตาพี่นะ แองเจิ้ลน้อยของพี่ พูดจบก็หัวเราะด้วยความเอ็นดู แต่กรุณาดูหน้ากูด้วย กูทำหน้าไม่ถูกแล้วเนี่ย ขนลุกนะเอาตามตรง แองเจิ้ลน้อย ถุ้ย!! กูเนี่ยนะ พวกไอ้ใหญ่ได้ยินแม่งหัวเราะตาย อย่าไปพูดข้างนอกนะมึง

 

            แต่อย่างที่บอก ไม่มีใครเห็นผมยอมหมดแหละ

 

            พี่คลีน

 

            “ว่าไงครับ

 

            “เดี๋ยวไปร้านเพื่อนผมกัน มันชวน ผมผละออกจากอกของพี่มัน กอดนานแล้วหื่น ไม่ใช่มันหื่นนะ ผมเนี่ยแหละหื่น เมื่อกี้หน้าอยู่ใกล้หัวนมพี่มันนิดเดียวเอง เดี๋ยวจะเผลอไปงับเข้าแล้วจะยาว แน่นอนว่าคนอย่างพี่คลีนไม่มีทางปฏิเสธผมหรอก

 

            ดื่มอีกแล้วเหรอเหมือนวิญญาณอาจารย์เข้าสิง ผมเกร็งตัวขึ้นมาโดยอัตโนมัติ เพราะสายตาของร่างแกร่งเริ่มเปลี่ยนมาเป็นแววตาดุๆ แทนแล้ว อยู่มาจนป่านนี้ไม่เคยมีใครบ่นเรื่องที่ผมจะเมา แต่พอจะมีคนมาบ่น แค่เริ่มเกริ่นขึ้นมาผมก็เสียวสันหลังวาบๆ แล้ว

 

            ก็นิดหน่อย

 

            “พี่ไม่ได้ห้ามเรานะ แต่พี่เป็นห่วง ไม่กินเยอะได้มั้ยครับ ตาย!! ยอมรับว่าตาย! แค่คำพูดและสายตาอ้อนวอน ผมก็แทบจะตอบตกลงทำให้อย่างไม่มีข้อแม้เลย

 

            นะครับ

 

            “อะอืม ผมพยักหน้ารับ พี่คลีนยิ้มกว้างทันที มันทำให้ผมยิ้มตามไปด้วย แล้วใบหน้าหล่อๆ ของพี่มันก็ยื่นเข้ามาใกล้ กดจมูกลงบนแก้มผมแล้วผละออก

 

            น่ารักที่สุดเลย อีกนิดนึงกูจะปล้ำมึงแล้วพี่คลีน ผมต้องหันหน้ามาอีกทาง ลูบหน้าลูบตาเรียกสติตัวเองกลับมา มีไอ้พี่คลีนช่วยลูบหัวด้วยอีกแรง

 

            เออดีๆ เอ็นดูกูดีมาก

 

            พี่ไปอาบน้ำไป เดี๋ยวผมรอ แล้วจะได้รีบไป หิวข้าวด้วยเนี่ย พูดจบผมก็ผงะไป จู่ๆ ก็ขมวดคิ้วใส่กูซะงั้นแหละ ไม่พอใจอะไรอีกวะ

 

            ทำไมไม่บอกล่ะครับ พี่ทำอะไรให้กินก่อนมั้ย

 

            “ไม่ๆ ไม่ต้อง เดี๋ยวไปกินที่ร้านไอ้ใหญ่ทีเดียว พี่ไปอาบน้ำเหอะ ผมพยักหน้ายืนยัน พี่มันเลยยอมขึ้นไปอาบน้ำ ระหว่างนั้นผมก็เล่นโทรศัพท์รอ และพอพี่มันเดินลงมา ผมก็แทบปาโทรศัพท์ใส่มันเพื่อให้มันกลับขึ้นไปแต่งตัวมาใหม่

 

            เยอะไปละมึง

 

            กางเกงยีนส์เท่ๆ บวกกับเสื้อยืดคอวีสีน้ำเงินเข้ม พออยู่บนตัวของพีมันแล้วโคตรจะดูดี ไหนจะสร้อยเงินเส้นเล็กๆ นั่นอีก เซ็ตผมด้านหน้าขึ้นไป เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาได้อย่างชัดเจน นี่อาจารย์แน่เหรอเนี่ย

 

            มึงจะหล่อไปเพื่อใคร

 

            จ้องพี่ตาขวางทำไม พี่ทำอะไรผิดเหรอ เหรอหราเข้าไปดิ ผมถอนหายใจก่อนจะโบกมือปฏิเสธ พี่มันหล่อไอ้ผมก็ชอบไง แต่ยังจำวันที่มีสาวเข้าหามันได้อยู่ และโง่ๆ อย่างมันเนี่ยปฏิเสธเขาไม่เป็นหรอก และคงไม่รู้ด้วยมั้งว่าเขามาจีบน่ะ

 

            ไปเหอะ หมั่นไส้ในความหล่อ พี่คลีนเลิกคิ้วไม่เข้าใจ เดินตามมาดึงแขนผมไว้ก่อนที่ผมจะเดินออกจากบ้าน ผมหันกลับไปเลิกคิ้วถาม

 

            เราเหมือนโกรธ

 

            “เฮ้ย เปล่าหนิ ไม่ได้โกรธอะไร

 

            “แต่หน้าตาเรามันฟ้องนะ พี่แต่งตัวไม่ดีเหรอ ให้พี่เปลี่ยนมั้ย ร่างหนาเริ่มไม่มั่นใจในการแต่งตัวของตัวเองขึ้นมา มือหนาจับเสื้อยืดของตัวเองแล้วก้มลงมอง

 

            เปล่า มึงหล่อ หล่อเกินไปน่ะ ผมคิดว่าผมหวงว่ะ ผมเฉลยในสิ่งที่พี่มันสงสัย ริมฝีปากสวยอ้าออกแบบเหวอๆ ก่อนที่มันจะยิ้มให้ผมพร้อมกับแววตาอ่อนโยน

 

            ไม่ต้องห่วงนะ พี่ไม่รู้ว่าใครจะมองพี่หรือเปล่า แต่พี่มองแค่เรานะ

 

 

100 %

 

 

_____________________________________

 


แต่งนิยายมาเรื่อยๆ คนอ่านก็หายไปเรื่อยๆ จากตอนแรกๆ ถถถถถถ

ถ้าเราแต่งไม่ดีบอกได้นะ ไม่ชอบตรงไหนบอกได้นะ เราจะพยายามแต่งให้ดีที่สุด มันไม่สนุกยังไงก็บอกกันได้ หายไปเยอะมากจนน่าใจหาย ถถถ รักเรานะ อยู่ด้วยกันก่อนนะ :D

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น