facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

◣♥◥ อาณาเขตรักที่12►►ของขวัญ

ชื่อตอน : ◣♥◥ อาณาเขตรักที่12►►ของขวัญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2558 12:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
◣♥◥ อาณาเขตรักที่12►►ของขวัญ
แบบอักษร
◣♥◥ อาณาเขตรักที่12►►ของขวัญ
 
 
 
หลังจากวันที่ปภิณวิทย์หรือเจ้าคุณไปดูแลบัตเตอร์ก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว...กิจวัตรประจำวันของผมได้เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่ที่ได้รู้จักกับบัตเตอร์...ตลอดหลายอาทิตย์ที่ผ่านมาผมก็ได้เข้าออกบ้านของเขามากขึ้นเหมือนกับว่ามันเป็นบ้านหลังที่2ของผมไปแล้ว
 
 
ทุกๆวันศุกบัตเตอร์มักจะขอให้ผมค้างคืนเสมอ...ตอนแรกก็ไม่ยอมแต่พอรู้ว่ายังบัตเตอร์ก็ตื้อไม่หยุดแถมพอผมยืนกรานว่าไม่ได้ก็ทำหน้าจ๋อยจนสุดท้ายผมก็ต้องยอมทุกครั้งไป...ที่ผมไม่อยากค้างมันก็มีหลายๆเหตุผล
 
 
อย่างแรกเลยคือผมมักจะตื่นมาและพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของบัตเตอร์เสมอ...คือผมไม่รู้ว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?และเข้ามาได้ยังไงในเมื่อผมล๊อคห้องเรียบร้อยแล้วแถมบัตเตอร์ยังเป็นพวกชอบแกล้งถ้าผมยิ่งดิ้นเขาก็จะยิ่งกอดผมแน่นขึ้นๆแต่ถ้าผมยอมอยู่เฉยๆให้เขากอดเขาก็จะเปลี่ยนมาซุกหัวแถวๆต้นคอผมแทน
 
 
ไม่ว่าจะอย่างไหนผมก็เสียเปรียบทั้งนั้นเลย!!
 
 
และอย่างที่สองก็คือหัวใจผมมันก็ดันเต้นแรงเอาๆ...ตั้งแต่ที่ผมรู้ตัวว่าคิดยังไงกับบัตเตอร์ผมก็ไม่ค่อยอยากเข้าใกล้เขามากไปเพราะผมทำตัวไม่ค่อยถูกและยังมีอาการตื่นเต้นเพียงแค่บัตเตอร์เรียกผมว่า ‘พี่คุณ’
 
 
ผมไม่อยากให้บัตเตอร์รู้ว่าผมคิดยังไงกับเขาเพราะผมกลัว...เพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะรับรักผมแค่ได้อยู่ใกล้ๆมันก็มากพอสำหรับผมแล้ว
 
 
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
 
 
“เข้ามา”ผมพูดขึ้นแล้วสะบัดหัวเบาๆเพื่อปัดเรื่องของบัตเตอร์ทิ้งไปก่อน
 
 
“คุณวิทย์คะ...คุณสมพงค์พึ่งแจ้งข่าวมาค่ะ”คุณพรพัฒน์เอ่ยถึงเมื่เข้ามมาภายในห้องแล้ว
 
 
“ข่าว?...อะไร?”ผมถามพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปสบตากับคุณพรพัฒน์
 
 
คุณสิริพงค์เป็นหัวหน้าสวัสดิการมาเกือบ2ปีแล้วอายุของเขาก็ปาไป40กว่าแต่ยังมีความกระตือรือร้นและกระฉับกระเฉงไม่แพ้วัยรุ่นเลย...ถ้ามีข่าวมาแจ้งแบบนี้แปลว่าคงจะจัดงานอะไรขึ้นมาละสิ...หรือไม่งั้นก็คงจะขายของหาเงินเข้าฝ่ายสวัสดิการ
 
 
“วันพรุ่งนี้จะมีการจัดงานวันเกิดให้กับคุณอมรลที่ร้านEEROTตั้งแต่1ทุ่มเป็นต้นไปคุณสิริพงค์อยากให้พนักงานมาร่วมกันมากๆเพราะค่าใช้จ่ายทุกอย่างทางสวัสดิการจะออกเองค่ะ”คุณพรพัฒน์อธิบายให้ผมฟัง
 
 
วันเกิดคุณอมรล...หรือเรียกว่าคุณอรเป็นถึง1ใน3ของประธานกรรมารซึ่งเป็นคนสนิทของท่านประธานด้วย...งานนี้ถ้าไม่ไปคงเป็นการเสียมารยาทมากแน่ๆเพราะงั้นคงต้องไปหาซื้อของขวัญให้คุณอรก่อน...จัดงานพรุ่งนี้คงมีเวลาแค่เย็นนี้เท่านั้นสินะ
 
 
“เข้าใจแล้ว...อย่าลืมกระจายข่าวบอกคนที่เหลือด้วยละ”ผมบอกคุณพรพัฒน์ก่อนที่เธอจะรับคำและเดินออกจากห้องไป
 
 
ผมเริ่มทำสมาธิก่อนจะลงมือจัดการกับพวกเอกสารตรงหน้าทีละแผ่นๆกว่าจะเสร็จหมดก็เลยเวลาเลิกงานไปนานแล้ว...ตอนนี้ก็ปาเข้าไปจะ6โมงแล้ว
 
 
“เฮ้ย!...ซื้อของขวัญ”ผมสะดุ้งเมื่อนึกออกว่ายังต้องไปซื้อของขวัญอีกนี่นาขืนมัวชักช้าห้างได้ปิดก่อนแน่ๆ...ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงผมก็มาถึงที่ห้างแห่งหนึ่งซึ่งไปห่างจากคอนโดผมมากนักและยังเป็นที่นิยมของวัยรุ่น...จากที่ผมเห็นส่วนมากที่มาเดินนี่เป็นพวกวัยรุ่นซะส่วนใหญ่
 
 
โคร่กกก ~
 
 
“...”หยุดชะงักก่อนจะยกมือขึ้นสัมผัสที่ท้องตัวเองเบาๆ
 
 
จะว่าไปข้าวกลางวันผมก็ยังไม่ได้กินเลยนี่นา
 
 
“ไปหาอะไรกินก่อนละกัน”ปภิณวิทย์พึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนจะเดินขึ้นไปที่โซนอาหาร...ร้านอาหารมากมายกว่า20ร้านที่มีให้เลือกตามสไตล์ที่ลูกค้าต้องการ...ผมเดินดูสักพักก่อจะตัดสินใจเดินเข้าไปในร้านฟูจิ...ผมค่อนข้างชอบอาหารญี่ปุ่นนะเพราะไม่ใช่แค่สวยแต่ยังอร่อยอีกด้วย...การตกแต่งแต่ละอย่างก็ทำอย่างมีศิลป์
 
 
“สวัสดีค่ะ...ลูกค้าท่านเดียวนะคะ...เชิญทางนี้เลยคะ”เสียงพนักงานสาวออกมาต้อนรับก่อนจะผายมือให้ผมเดินไปทางนั้น...ตรงที่ผมเดินไปเป็นมุมสำหรับมา2คนโดยที่ข้างๆติดกับโต๊ะยาวที่มาเกือบ10คนได้
 
 
“...หื้อ?”ผมมองแผ่นหลังของคนที่กำลังนั่งหันหลังมาทางอยู่อย่างคุ้นตา...ไม่สิไม่ใช่แค่แผ่นหลังนั่นแต่คนอื่นๆที่นั่งอยู่ก็ล้วนคุ้นหน้าคุ้นตากันทั้งนั้น...จะไม่คุ้นได้ไงล่ะ?
 
 
พวกนักศึกษาฝึกงานของบริษัทผมไงล่ะ!
 
 
และดูเหมือนคนที่นั่งหันหน้ามาทางผมจะรู้ตัวแล้วว่าถูกจ้องอยู่พอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมเท่านั้นแหละ...เด็กที่รู้สึกว่าจะชื่อ...พงศร  ไมรยราศ...ไม่ต้องแปลกใจหรอกที่ผมจะจำชื่อของพวกเขาได้...ผมมันพวกความจำดีชื่อพนักงานในบริษัทส่วนมากผมก็จำได้เกือบทั้งนั้นแหละ
 
 
“คะ...คุณวิทย์...สะ...สวัสดียามเย็นครับ”พงศรรีบตั้งสติแล้วกล่าวทักทายผมซะเป็นทางการด้วยท่าทางตื่นๆ...พอคนแรกเสียงดังคนที่เหลือเลยหันมามองที่ผมเป็นตาเดียวก่อนจะมีปฏิกิริยาที่เหมือนๆกันคือตกใจแต่เว้นบัตเตอร์ไว้คนนึงนะที่มองมาที่ผมอย่างอึ้งๆก่อนจะส่งยิ้มมาให้
 
 
“สวัสดีครับ/คะคุณวิทย์”เสียงกล่าวทักทายดังขึ้นอย่างพร้อมเพียง
 
 
ตอนแรกผมกะจะเดินไปนั่งในมุมเงียบๆสักหน่อยเชียว...ในเมื่อทักมาผมก็คงต้องเดินเข้าไปถามสารทุกข์สุขดิบตามมารยาทสินะ...ถึงตอนนี้ผมจะหิวจนไส้กริ่วแล้วก็ตาม
 
 
“สวัสดี...ทำงานเป็นยังไงกันบ้างล่ะ?”ผมถามกลับไปแล้วมายืนอยู่ที่ข้างๆบัตเตอร์กับเด็กผู้ชายอีกคนนึง
 
 
“สนุกมากค่ะ”
 
 
“เหนื่อยมากเลยครับ”
 
 
“ยากจังเลยค่ะ”
 
 
“ผมปวดหัวเลยครับ”
 
 
เสียงตอบคำถามดังมาหลากหลายแบบแต่ผมก็ทำเพียงพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจ...การฝึกงานมันคงไม่ใช่เรื่องที่จะปรับตัวกันได้ง่ายๆหรอกยิ่งกับนักศึกษาที่ปีสุดท้ายมีเวลาว่างเยอะๆแบบนี้การที่ต้องมาทำงานทั้ง5วันดูจะสาหัสพอดู
 
 
จะว่าไป...เด็กพวกนี้จะรู้ข่าวกันรึยังนะ?
 
 
“พรุ่งนี้จะจัดงานวันเกิดให้คุณอมรลที่ร้านEEROTตั้งแต่1ทุ่ม...ถ้าว่างก็ไปกันได้...เห็นว่าฟรีทั้งงาน”ผมพูดขึ้นก่อนที่เด็กทั้งโต๊ะจะมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เป็นประกาย
 
 
“ฟรีเหรอครับคุณวิทย์”เด็กที่ชื่อพงศรดังขึ้น
 
 
“ใช่”ผมพยักน้าเล็กน้อยก่อนตอบกลับไป
 
 
“แล้วพี่ไปด้วยไหมครับ?”บัตเตอร์ที่นั่งอยู่ข้างผมเงยหน้าขึ้นมาถาม
 
 
“อืม...ถ้าไม่ไปคงเป็นการเสียมารยาทน่ะ...พวกคุณก็ทานให้อร่อยล่ะผมขอตัวก่อน”ผมตอบบัตเตอร์และกล่าวลาเด็กๆทั้งโต๊ะแล้วเดินมานั้งที่มุมเงียบๆสำหรับคนที่มา1-2คน
เมนูถูกยื่นมาตรงหน้าผมก่อนที่ผมจะไล่เปิดดูมันทีละหน้า...ตอนนี้ผมรู้สึกหิวสุดๆเลยต้องหาอะไรที่มันอิ่มๆกินก่อนแล้ว
 
 
“จะรับอะไรดีคะ?”พนักงานสาวคนนึงเดินมารับออเดอร์ผมด้วยรอยยิ้ม
 
 
“ขอข้าวหน้าปลาแซลมอนย่างกับไข่ปลาแซลมอน..สลัดอโวคาโดกับเกี๊ยวซ่า...และก็ขอเป็นน้ำเปล่าครับ”ผมสั่งเมนูออกไปมื่อตัดสินใจได้แล้ว
 
 
“ค่ะ...คุณลูกค้ารับเป็นข้าวหน้าปลาแซลมอนย่างกับไข่ปลาแซลมอน..สลัดอโวคาโดกับเกี๊ยวซ่า...และก็น้ำเปล่านะคะ...กรุณารออาหารสักครู่คะ”พนักงานทวนรายการอีกครั้งก่อนจะเก็บเมนูแล้วเดินออกไป
 
 
ไม่นานนักน้ำเปล่าก็ถูกนำมาเสริฟตามด้วยสลัดอโวคาโด...ผมลงมือกินสลัดด้วยความหิวโหยทันทีและพอเงยหน้าขึ้นมาผมก็ต้องสะดุ้งเมื่อสบสายตาเข้ากับบัตเตอร์ที่มองมาอยู่ก่อนแล้วพอดี...พอบัตเตอร์เห็นผมจ้องก็ยิ้มกว้างก่อนจะทำปากชะมุบขะมิบบางอย่างที่อ่านได้ประมาณว่า...
 
 
‘ผมไปนั่งด้วยได้ไหมครับ?’
 
 
“...”ผมจ้องบัตเตอร์เขม็งอย่างไม่เข้าใจ
 
 
นั่งกับเพื่อนอยู่แล้วจะลุกมานั่งกับผมทำไม?...ผมก็เลยส่ายหน้ากลับไปทำให้บัตเตอร์ทำปากจู๋หน้าหงอยเลยเลยล่ะ
 
 
“คิก...”ผมหัวเราะเบาๆกับท่าทางของบัตเตอร์
 
 
พอบัตเตอร์เห็นผมขำก็ยิ่งทำหน้าทู่กว่าเดิมแล้วทำปากขะมุบขะมิมต่อที่อ่านได้ประมาณว่า...
 
 
‘หัวเราะอะไรครับ?’
 
 
“...นายไง”ผมพูดโดยไม่มีเสียงให้อีกฝ่ายอ่านปากเอาเหมือนที่ผมอ่านบ้าง
 
 
บัตเตอร์นิ่งไปพักนึงก่อนจะทำปากขะมุบขะมิมอีกครั้ง...
 
 
‘ให้ผมไปนั่งด้วยนะครับ?’
 
 
คำถามเดิมมันมาอีกแล้ว
 
 
“...”ผมไม่ตอบอะไรแต่ส่ายหน้าให้เหมือนเดิมทำให้บัตเตอร์รัวข้อความต่อมาใส่ผมไม่หยุดเลย...
 
 
‘นะครับ...นะครับ...นะครับ...น้าคร้าบบบ’
 
 
“คิก...”ผมจิตนาการน้พเสียงที่ต้องลากยาวๆของบัตเตอร์ออกได้อย่างชัดเจนเลย
 
 
“...ไปกินของตัวเองไป๊”ผมพูดโดยไม่ออกเสียงอีกครั้งนึงพอบัตเตอร์อ่านปากผมได้ก็ทำหน้าหง๋อยก่อนจะหันไปกินของตัวเองเหมือนเดิม
 
 
“ข้าวหน้าปลาแซลมอนย่างกับไข่ปลาแซลมอนกับเกี๊ยวซ่าได้แล้วคะ”พนักงานสาวยกข้าวของผมมาแล้ว
 
 
ผมลงมือกินทันทีโดยไม่ได้หันไปมองทางบัตเตอร์อีก....ก็ตอนนี้ผมหิวนี่นาหลังจากกินเสร็จแล้วค่อยว่ากันอีกทีเนอะ
 
 
ตุบ!
 
 
แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่รอให้ผมกินเสร็จก่อนเลยใช่ไหม?
 
 
“...บัตเตอร์”ผมเงยหน้าขึ้นแล้วเรียกชื่อคนที่ถือวิสาสะนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของผมอย่างเคืองๆ...เด็กนี่เอาแต่ใจชะมัดเลย
 
 
“พี่ไม่ให้ผมมา...ผมก็เลยมาเองไง”สิ่งที่บัตเตอร์พูดมันดูงงๆไหม
 
 
เพราะผมไม่ให้เลยมมาเอง?
 
 
คือ...ถ้าผมไม่ให้มาแปลว่าต้องการเวลาส่วนตัวและไม่ควรมายุ่งไม่ใช่?
 
 
“กินของตัวเองเสร็จแล้วรึไง?”ผมถามกลับบ้างก่อนจะก้มหน้ากินข้าวในถ้วยของตัวเองต่อ
 
 
“เรียบร้อยแล้วครับ...เดี๋ยวพวกเพื่อนๆผมก็จะกลับแล้ว”บัตเตอร์ตอบผม
 
 
“แล้วนายไม่กลับรึไง?”ผมถามอีกครั้งแล้วยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบ
 
 
“อยากมองพี่คุณตอนกินมากกว่า...ดูดีมากเลย”
 
 
พรูดดด~
 
 
“...แค่ก...แค่กๆ....อะ....ไอ้เด็กบ้า”!!ผมพ่นน้ำออกมาทันทีที่บัตเตอร์พูดจบดีนะที่บัตเตอร์หลบได้อย่างฉิวเฉียดไม่งั้นละหมดหล่อแน่
 
 
มาเล่นอะไรกับผู้ใหญ่เนี่ย!!
 
 
คิดว่าดีใจรึไง?!
 
 
ก็ได้...ยอมรับว่าใจเต้นเลยล่ะพอใจรึยัง!
 
 
“ฮะฮะฮะ...เวลาหน้าแดงพี่ก็น่ารัก”บัตเตอร์หัวเราะเบาๆก่อนจะพูดต่อ
 
 
“ถ้าไม่อยากโดนน้ำสาดก็หุบปากไปเลย!!”ผมขู่บัเตอร์แล้วยกแก้วขึ้นมาเป็นสัญญาณว่าผมเอาจริงแน่ๆ
 
 
“โหย~...อย่าเลยครับ...ผมขอโทษก็ได้...ถึงพี่จะน่ารักจริงๆก็เถอะ”บัตเตอร์ยกมือขึ้นเป็นการยอมก่อนจะพึมพำประโยคสุดท้ายเบาๆแต่ผมได้ยินนะ
 
 
“รู้สึกว่าห้างมันจะร้อนไปใช่ไหมเลยอยากให้พี่สาดน้ำเย็นใส่น่ะ!”ผมพูดเสียงนิ่งแล้วจ้องบัตเตอร์อย่างไม่ลดละ
 
 
“ครับๆ...ยอมแพ้แล้วครับพี่คุณ”
 
 
“ชิ...นั่งเงียบๆเลยนะ”ผมบอกบัตเตอร์อีกครั้งแล้วเริ่มลงมือกินต่อพอผ่านไปสักพักผมก็เปลี่ยนมาคีบเกี๊ยวซ่าเข้าปากบ้างแต่พอมองไปที่บัตเตอร์ก็เห็นเขามองมาที่ผมอยู่ก่อนแล้วแถมยังมองแล้วยิ้มอีกต่างหาก
 
 
ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!
 
 
เอาอีกแล้ว...หัวใจผมเต้นเร็วอีกแล้ว...สายตานั่น...รอยยิ้มนั่น...อันตรายต่อหัวใจผมจริงๆเลย...เมื่อไหร่จะเลิกจ้องสักทีเนี่ย
 
 
“...จะจ้องอีกนานไหม?”ผมถามออกไปตรงๆตามที่อยากรู้
 
 
“นานครับ”บัตเตอร์ตอบมาแทบจะทันทีแถมยังส่งสายตาที่เป็นประกายมาให้จนผมต้องหันหน้าหลบสายตาที่ถูกส่งมาให้
 
 
“โรคจิต”ผมพึมพำเบาแล้วกินเกี๊ยวซ่าต่อโดยที่ไม่มองหน้าบัตเตอร์แต่ผมรู้สึกนะว่าเขายังจ้องมาที่ผมอยู่น่ะ
 
 
“...อยากกินบ้างจัง”บัตเตอร์พึมพำออกมาทำให้ผมงัยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องมาทางเขม็ง...บัตเตอร์บอกว่าอยากกิน?
 
 
เกี๊ยวซ่าน่ะเหรอ?
 
 
ผมมองเกี๊ยวซ่าที่ผมคีบไว้อันสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจทำบางสิ่งที่หัวใจผมเต้นแรงหยั่งกับจะหลุดออกมาจากอก
 
 
“อ่ะ...กินสิ”ผมเอาตะเกียบที่คีบเกี๊ยวซ่าชิ้นสุดท้ายไปจ่อที่ปากของบัตเตอร์ด้วยใบหน้าที่เริ่มร้อนขึ้นๆ
 
 
อ่า...ทำไมถึงร้อนขนาดนี้นะ
 
 
ห้างนี้มันไม่เปิดแอร์รึไง?
 
 
“...พี่คุณ”บัตเตอร์เรียกชื่อผมเบาๆก่อนที่หน้าของเขาก็จะขึ้นสีชมพูน้อยๆ
 
 
นี่บัตเตอร์หน้าแดงเพราะผม?
 
 
“..ถะ...ถ้าไม่กินพี่กินเองนะ”ผมบอกอีกครั้งแล้วทำท่าชักตะเกียบกลับมา
 
 
หมับ!
 
 
“กินสิครับ...อ้ามม~..อื้อ!...อะอ่อยอัง!”บัตเตอร์คว้าข้อมือผมไว้ก่อนจะอ้าปากกินเกี๊ยวซ่าเข้าไปทั้งชิ้นแล้วหันมายิ้มให้ผมอย่างมีความสุข
 
 
“อย่าพูดตอนที่เคี้ยวอะไรอยู่สิ”ผมบ่นอย่างไม่จริงจังแล้วเตรียมลุกไปจ่ายเงิน
 
 
“พี่คุณจะไปไหนต่อเหรอครับ?”บัตเตอร์ถามผมเมื่อกลืนเกี๊ยวซ่าลงคอไปแล้ว
 
 
“ไปเดินเล่นนิดหน่อย”ผมตอบบัตเตอร์แล้วลุกขึ้นเดินไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์...ตอนนี้ก็ทุ่มกว่าแล้วต้องรีบไปเลือกของขวัญก่อนที่ร้านจะปิด...หรือผมควรเดินดูที่โรบินสันดีอยู่ข้างๆเองนี่นาแถมของก็ค่อนข้างมีระดับด้วย...
 
 
งั้นไปโรบินสันละกัน
 
 
หมับ!
 
 
“เฮ้ย...”ผมอุทานขึ้นเมื่อมีแรงดึงตรงข้อมือของผมพอหันไปก็เจอกับบัตเตอร์ที่ตามผมมา
 
 
“เดี๋ยวสิครับพี่คุณ...ให้ผมไปด้วยนะ”บัตเตอร์พูดขึ้นแล้วจ้องผมอย่างต้องการคำตอบ
 
 
ไปด้วย?
 
 
ก็ไม่มีปัญหาอะไรที่จะปฏิเสธนี่นา
 
 
“...ตามใจ”ผมบอกแล้วเดินไปที่โรบินสันโดยที่มีบัตเตอร์วิ่งขึ้นมาเดินข้างๆผม...แบบนี้มันก็คล้ายๆกับว่าผมกับบัตเตอร์มา...มา...มา...
 
 
มาเดทกันน่ะสิ!!
 
 
ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!
 
 
แค่คิดหัวใจผมก็เต้นถี่เร็วขึ้นมาแล้ว...ไม่ๆๆๆ...ผมไม่ควรจะคิดแบบนั้นแค่เดินเล่นย่อยอาหารเท่านั้นแถมผมต้องหาซื้อของขวัญให้คุณอรอีกด้วย...
 
 
ถ้าพูดถึงผู้หญิงสิ่งแรกที่นึกถึงคือพวกเครื่องประดับและพวกเสื้อผ้าหรือน้ำหอม...แต่ถ้าจะเลือกเป็นของขวัญตัดเสื้อผ้ากับน้ำหอมออกไปได้เลยเพราะของพวกนั้นมันเลือกยากสุดๆเพราะผู้หญิงแต่ละคนก็ชอบกันคนละแบบ...ดังนั้นคงเหลือแค่เครื่องประดับเท่านั้นล่ะ
 
 
ผมตรงดิ่งเข้าไปที่โซนเครื่องประดับที่มีทั้งเพรชพลอยและพวกทองคำหลากหลายแบบให้เลือกสรรค์ตามความต้องการ...ผมควรจะซื้ออะไรให้ดีล่ะ...ถ้าจะให้เลือกก็...
 
 
เลือกไม่ถูกแฮะ
 
 
“บัตเตอร์”ผมหันข้างไปถามบัตเตอร์ที่เดินตามผมมา
 
 
ไหนๆก็มีคนมาด้วยแล้วขอความคิดเห็นสักหน่อยคงได้มั้ง
 
 
“ครับ?”
 
 
“เพรช...พลอย...ทองคำหรือทองคำขาว...อะไรที่ผู้หญิงชอบมากกว่ากัน”ผมถามบัตเตออร์ออกไป...เท่าที่ดูผมว่าบัตเตอร์น่าจะป๊อบพอดูเพราะหน้าตาที่หล่อเหลานั่นคงจะช่วยผมเลือกซื้อของให้คุณอรได้ดีแน่ๆ...
 
 
อยากรู้ว่าปีที่แล้วผมซื้ออะไรงั้นเหรอ?
 
 
เหอะ...การเลือกซื้อของขวัญให้ผู้หญิงมันยากกว่าการตรวจบัญชีซะอีก
 
 
ผมก็เลยซื้อคุกกี้ของS&Pไปให้แต่พอมารู้ที่หลังว่าคุณอรกำลังลดน้ำหนักเลยไม่แตะของหวานผมก็ถึงกับเงิบไปเลย...ในตอนนั้นผมก็คิดแค่ว่าจะเอาไปให้ลูกหลานที่ไหนกินก็ตามสบายเถอะครับ
 
 
“...พี่คุณ...จะซื้อให้ผู้หญิงเหรอครับ?”บัตเตอร์ถามผมเสียงอ่อนแล้วมองผมด้วยสายตาเศร้าๆ
 
 
จะเศร้าเพื่อ...?
 
 
“ใช่...ซื้อให้คุณอรเจ้าของงานวันเกิดพรุ่งนี้ไงเพราะงั้นมาช่วยพี่เลือกได้แล้ว”ผมบอกกับบัตเตอร์แล้วมองไปที่แต่ละร้านรอบๆอย่างตัดสินใจ
 
 
“คุณอร...ที่เป็นประธานกรรมการใช่ไหมครับ?”บัตเตอร์เดินเข้ามาถามผมด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
 
 
เมื่อกี๊ยังเศร้าอยู่เลยตอนนี้กลับร่าเริงซะงั้น
 
 
แปลกคนจริงๆ
 
 
“ใช่...เลิกนอกเรื่องแล้วมาช่วยพี่เลือกสักที”ผมบอกบัตเตอร์อีกครั้งด้วยเสียงที่แข็งกร้าวกว่าเดิม
 
 
“ขอผมถามอีกคำถามแล้วผมจะช่วยพี่เลือกเลยครับ?”บัตเตอร์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
มากเรื่องจริงๆเลยแฮะ
 
 
“ว่ามาเร็วๆ”ผมพูดขึ้นด้วยความรำคาญ
 
 
“พี่คุณ...มีแฟนหรือคนที่คบด้วยไหมครับ?”
 
 
ห๊ะ?....
 
 
ถามบ้าอะไรเนี่ย!
 
 
หรือว่าจะมาเยาะเย้ยผมที่แค่นี้ก็เลือกร้านไม่ได้เพราะผมไม่เคยคบใครงั้นสินะ?
 
 
“ชิ...เออ!...ไม่มีแล้วไงล่ะเลิกถามมากแล้วตอบสักที!!”ผมตอบคำถามของบัตเตอร์แล้วจ้องหน้าเขาเขม็งเลย
 
 
“จริงเหรอครับ...อ๊ะ!...งั้นซื้อพลอยเป็นไงครับ?...ราคาไม่แพงเกินไปแล้วก็เป็นของที่ดูดีมีราคาด้วย”บัตเตอร์ยอมเสนอความเห็นในที่สุด
 
 
พลอยงั้นเหรอ?
 
 
งั้นก็ดี
 
 
“ไปกันเถอะ”ผมรีบไปที่ร้านขายเครื่องประดับที่ทำจากพลอยทันที
 
 
“สวัสดีคะ...สนใจสินค้าชิ้นไหนสอบถามได้นะคะ”พนักงานสาวออกมาต้อนรับพร้อมกับรอยยิ้มการค้าแต่ผมก็ไม่ได้สนใจมัน...ตอนนี้ผมเดินดูรอบๆร้านโดยที่ไม่รู้ว่าต้องซื้ออะไรดี...แหวนเหรอ?...ถ้าซื้อไปให้สามีคุณอรฆ่าผมตายแน่...กำไลข้อมือ?...แพงไปหน่อยนะผมสู้ไม่ไหวหรอก...ต่างหู?...เออๆใช้ได้ๆ
 
 
“บัตเตอร์พี่ว่าเอา...อ้าว...หายไปไหนเนี่ย?”ผมอุทานขึ้นเมื่อจะหันไปถามความเห็นของบัตเตอร์แต่เจ้าตัวดันไม่อยู่ซะงั้น
 
 
ให้ตายสิ...เวลาที่ไม่ต้องการละตามติดแจแต่พอต้องการละทำเล่นตัว
 
 
น่าโมโหชะมัด!!
 
 
“ขอดูต่างหูหน่อยครับ”ผมเอ่ยกับพนักงานที่อยู่ใกล้ๆก่อนที่เธอจะพาผมไปดูต่างหูที่มีหลากหลายแบบผมใช้เวลาเลือกสักพักก่อนจะได้ต่างหูพลอยสีฟ้ามาหนึ่งคู่...ผมจ่ายเงินเรียบร้อยก่อนจะเดินออกจากร้านไป
 
 
“บัตเตอร์อยู่ไหนเนี่ย?...หรือว่ากลับไปแล้ว?”ผมยืนพึมพำอยู่ตรงโซนเครื่องประดับ
 
 
“พี่คุณ!!!”เสียงตะโกนเรียกจากทางด้านหลังทำให้ผมหันกลับไปทันที...บัตเตอร์วิ่งมาทางผมพร้อมรอยยิ้มกว้าง...เหมือนคนบ้าเลยแฮะ
 
 
น่าอายชะมัด
 
 
“เสียงดังน่า”ผมเอ่ยเบาๆ
 
 
“ได้ของขวัญรึยังครับ?”บัตเตอร์ถามผม
 
 
“อืม...แล้วไปไหนมาล่ะ?”ผมถามบัตเตอร์กลับบ้าง
 
 
“อ่อ...ไปเข้าห้องน้ำน่ะครับ”บัตเตอร์ตอบผมแต่ผมว่ารอยยิ้มนั่นมันดูพิลึกๆอยู่นะ
 
 
แต่ก็ช่างมันเถอะ
 
 
“งั้นพี่กลับล่ะ”ผมบอกลาบัตเตอร์แล้วเดินแยกออกมา
 
 
“เดี๋ยวสิครับพี่คุณ”บัตเตอร์เรียกรั้งผมไว้
 
 
“...มีอะไร?”ผมหันหลังไปถามบัตเตอร์อีกครั้ง
 
 
“พรุ่งนี้วันศุกร์แล้วนะครับ”บัตเตอร์เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มๆ
 
 
“รู้แล้ว...ทำไมล่ะ?”
 
 
“ก็...พรุ่งนี้พอจบงานเลี้ยงแล้วมาค้างบ้านผมไหมครับ?”บัตเตอร์ถามขึ้นด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง
 
 
มันมาอีกแล้วเหรอ?
 
 
ไอ้วันศุกร์ที่ไม่เคยสุขสักทีเนี่ย!
 
 
“ไม่ไป”ผมปฏิเสธเสียงแข็ง
 
 
ไปนอนตั้งหลายวันแล้วยังไม่พออีกรึไง?
 
 
“โหย~...อย่าปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้นสิครับ”บัตเตอร์พูดเสียงอ่อนแล้วจับแขนผมขยับไปมาเบาๆ...รู้สึกเหมือนพ่อแม่ตอนถูกลูกขอให้ซื้อของเล่นเลย
 
 
“พี่ไปมาหลายครั้งแล้ว”ผมบอกเหตุผมบัตเตอร์ไป
 
 
“หลายครั้งที่ไหน...พี่มาค้างแค่3วันเองนะ”บัตเตอร์พูดขึ้นพร้อมกับชูนิ้วขึ้นมา3นิ้ว
 
 
เด็กนี่จำแม่นแฮะ
 
 
“ก็ถือว่าเยอะแล้วนะ”
 
 
“ไม่ๆๆ...นะครับ...ไปนอนบ้านผมนะครับ...พี่ไม่อยากเล่นกับน้องๆผมเหรอ?...ถ้าพี่อยากกินอะไรเดี๋ยวผมจะทำให้ทุกอย่างเลย...นะครับ....ไปนะครับ”บัตเตอร์ส่งเสียงอ้อนผมเต็มที่...อยากจะถามเหลือเกินว่ารู้ตัวไหมว่าตอนนี้อยู่ในห้างน่ะ?
 
 
คนมองเต็มไปหมดแล้ว!
 
 
หรือบัตเตอร์คิดจะใช้คนมากดดันผม
 
 
เหอะ...คิดหรือว่าจะใช้ได้ผลน่ะ
 
 
“รู้แล้ว!...เลิกทำเสียงออดอ้อนสักที!”ผมพูดดังลั่นแล้วชักมือตัวเองกลับ
 
 
เหอะ...บอกเลยว่าได้ผลสุดๆ
 
 
เด็กนี่..รู้จุดอ่อนผมไปหมดเลย
 
 
ฝากไว้ก่อนเถอะ!
 
 
“ครับ...เจอกับพรุ่งนี้พี่มารับผมที่บ้านด้วยนะครับขากลับจะได้สะดวก”บัตเตอร์วางแผนเองเสร็จสับ...เอากับมันสิไอ้เจ้าเล่ห์เอ้ย!
 
 
“บัตเตอร์...พี่ขอถามอะไรหน่อย?”ผมสบตากับัตเตอร์แล้วเอ่ยขึ้น
 
 
มีคำถามบางอย่างที่มันคาใจผมมาตลอดตั้งแต่ไปค้างที่บ้านบัตเตอร์ครั้งแรกแต่ผมก็ไม่กล้าถามสักที..ตอนนี้แหละเป็นเวลาอันเหมาะสมแล้ว
 
 
“อะไรครับ?”
 
 
“...ทำไมต้องมานอนกอดพี่ด้วยล่ะ”ผมเอ่ยของไปเบาแต่ยังคงสบตากับบัตเตอร์นิ่ง
ผมอยากรู้จริงนะว่าทำไม
 
 
หมับ!
 
 
“อ๊ะ!...บัตเตอร์”ผมสะดุ้งเมื่อบัตเตอรดึงแขนผมอย่างแรงจนผมเซล้มลงไปโดนแผ่นอกของบัตเตอร์ที่รอรับอยู่แล้ว
 
 
“เพราะกลิ่นพี่หอม...หอมมากจะอยากดมให้หมดทุกทีเลยไงล่ะ”บัตเตอร์กระซิบเบาๆด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่ก่อนจะผมจะรู้สึกเหมือนริมฝีปากของบัตเตอร์จุ๊บเบาๆที่หูของผม
 
 
ผลัก!!
 
 
“ไอ้เด็กลามก!!...โรคจิต!...วิปริต!...อะ..ไอ้เด็กบ้าเอ้ย!!”
 
...............................................................................................................................
 
สวัสดีคะ
 
ไม่ได้มาอัพเรื่องนี้ซะนานเลย(นานสุดๆ)
 
หลังจากเมื่อวานที่ได้อัพนิยายอีกเรื่องไปเลยมีเวลาได้แต่งเรื่องนี้ต่อ
 
เรื่องนี้ยิ่งแต่งยิ่งรู้สึกว่าจุดหลักของเรื่องมันอยู่ที่ไหน?
 
กะว่าตอนต่อไปจะให้ถึงจุดเปลี่ยนของความสัมพันธุ์ที่วุ่นวายนี่สักที
 
ไหนๆทั้งคู่ก็กำลังแอบรักกันอยู่(บัตเตอร์นี่ยังเรียกว่าแอบ?)
 
ไว้มารอดูตอนหน้านะคะว่าจะเป็นยังไงต่อไป
 
ขอขอบคุณทุกๆคอมเม้นท์และกำลังใจนะคะ
 
บ๊ายบายคะ
 
nicedog
 
♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ
ความคิดเห็น