ศรีมณีเองจ้า

ชื่อตอน : Back to square one 16

คำค้น : ศรีมณี,นิยายyaoi,เมียหลวง,ท้องได้,มีลูก,คอสโม่,มิเกล,ครูส,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.8k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 31 พ.ค. 2562 18:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Back to square one 16
แบบอักษร

 

 

You the type of love I just can't get a hold of.  

เธอเป็นความรักประเภทที่ฉันไม่เคยรักษาไว้ได้. 

 

 

 

เหงา ความเงียบมันน่ากลัวเหลือเกิน หันไปทางไหนก็มีแต่ความเงียบบ้านที่ไม่เหมื่อนบ้าน ผมไม่เคยให้ความสำคัญกับบ้านของผมเลย ไม่เคยเห็นว่ามันเป็นสถานที่ ที่สำคัญขนาดไหน 

 

จนวันนี้ผมก็ได้คำตอบว่ามันสำคัญกับผมมากจริงๆ  

 

 

 

 

“ คอสอยากออกไปข้างนอกไหม “ 

 

 

 

 

ผมทำแบบนี้เดิมๆทุกวันหวังว่าสักวันผมจะได้ยินเสียงของคอสอิกครั้ง ไม่ใช่ว่าคอสพูดไม่ได้เพียงแต่เขาปิดกั้นตัวเองเท่านั้น  

 

ผมไม่รู้จริงๆว่าต้องทำยังไง ผมมีเงิน มีทุกอย่างแต่มันไม่สามารถทำให้คอสกลับมาเป็นคนเดิมได้เลย บางทีผมก็เริ้มท้อ เริ้มเหนื่อย อยากให้ทุกอย่างที่เกิดขึนเป็นความฝัน เพราะผมเหนื่อยมากจริงๆ  

 

 

ขอบตาผมดำคล้ำ ไม่ได้ดูแลตัวเองเหมื่อนเมื่อก่อน ผมนอนไม่หลับจริงๆ ทุกครั้งเวลาที่ผมข่มตาหลับภาพเหตุการ์ณวันนั้นมันก็ฉายขึนมาอิกครั้ง มันทำให้ผมขวัญผวาทุกคืน เหมือนผมกำลังถูกสาป ผมไม่สามารถที่จะนอนหลับได้แม้แต่คืนเดียว 

 

 

ผมต้องแกล้งทำเป็นว่าผมไม่เป็นอะไร พยามยิ้มให้กับคอส เผื่อสักวันลอยยิ้มของผมจะช่วยให้จิตใจคอสดีขึนมาบ้าง ถึงแม้ว่าเบื้องหลังผมต้องนอนน้ำตาตกทุกวัน ก็ไม่เป็นไร  

 

ใครๆก็บอกว่าผมเปลี่ยนไป แต่ผมไม่เคยเปลี่ยนผมยังเป็นผม ยังเป็นคนที่เลวที่สุดในชีวิตของคนคนนึง ยังเป็นคนมักมากในกาม ยังเป็นคนเห็นแก่ตัว และผมก็ยังเป็นฆาตกร  

 

และผมก็จะเป็นแบบนี้ไปตลอดในความทรงจำของคนคนนึงหรือใครหลายๆคน เพราะผมมันเลวจริงๆ ต่อให้ตอนนี้ วันนี้ นาทีนี้ ผมหยุดแล้ว แต่สิ่งที่ผมทำลงไปมันไม่เคยจางหายไปไหน มันยังย้ำชัดอยู่บนบาดแผลของใครสักคนที่ผมทิ้งรอบแผลเอาไว้ 

 

 

 

 

ไม่มีความดีอันไหนมาลบล้างความผิดได้ ผมรู้ตัวดี แล้วผมพร้อมที่จะชดใช้กรรมนั้นอย่างเต็มที่ 

 

 

 

 

 

 

“ ขอนอนด้วยได้ไหม “ 

 

 

 

 

 

ผมรู้ว่ายังไงเจ้าตัวก็ไม่ตอบผมอยู่ดี แต่ผมแค่อยากที่จะขอเขาเท่านั้นเอง  

 

 

 

 

 

พรึบ  

 

 

 

 

 

ผมขึนไปนอนข้างๆคอสก่อนที่จะคว้าเอวคอสเข้ามากอด ความอบอุ่ยแซรกเข้ามาในวงแขนของผม มันเป็นความรู้สึกที่ผมโหยมาหามานาน  

 

ถึงแม้จะไร้การตอบสนองก็เถอะ ผมขอแค่ไออุ่นอย่างเดียวก็พอ เหมือนกับการชาร์จแบต ต่อให้ต้องเหนื่อยกว่านี้ก็ไม่เป็นไร  

 

 

 

“ ครูสขอโทษนะ “  

 

 

 

ผมพูดคำคำนี้เป็นร้อยรอบต่อวัน ผมรู้ว่ามันช่วยอะไรไม่ได้เลย ไม่สามารถเรียกสิ่งที่เสียไปคืนมาได้ แต่ผมก็อยากที่จะพูด ยังอยากที่จะพูดซ้ำๆทุกวัน จะทำแบบนี้ไปเลื่อยๆ จนกว่าจะได้รับการให้อภัย  

 

 

คอสขยับหนีผมนิดหน่อยเมื่อน้ำตาของผมมันซึมลงเสื้อด้านหลังของคอส ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ  

 

 

 

 

“ ช่วยพูดอะไรหน่อยได้ไหม แค่นิดเดียวก็ยังดี “  

 

 

 

ผมขอร้อง อ้อนวอน ถ้าก้มลงไปกราบได้ผมก็จะทำ ผมไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยขนาดนี้มาก่อน นานเท่าไหร่แล่วนะที่ผมเป็นฝ่ายทำร้าย เป็นฝ่ายทำให้คอสต้องร้องไห้ คุกเข่าอ้อนวอนผมเสมอ  

 

 

 

นี่มันคงเป็นเวรกรรมจริงๆ และผมก็เต็มใจที่จะรับมันเอาไว้ 

 

 

 

 

 

 

“ ปล่อยไป “ 

“ !!!!! “  

 

 

 

 

ผมเด้งตัวลุกขึนนั่งบนที่นอนทันทีเมื่อได้ยินเสียงหวานๆของคอส ถึงแม้ว่ามันจะแผ่วเบามากแต่ผมก็ได้ยิน โลกทั่งใบของผมกลับมามีสีสันอิกครั้งหลังจากที่มันเป็นสีเทามานาน  

 

 

อยากจะตะโกนออกมาดังๆ อยากจะบอกให้ทุกคนรู้ไปเลยว่าผมมีความสุขมากแค่ไหน  

 

 

 

“ เมื่อกี้คอสพูดว่าอะไรนะ “  

“ ... “   

 

 

 

ไม่เป็นไร แค่นี้ก็ดีกว่าแล้ว ไม่เป็นไรหรอกอย่างน้อยๆผมก็ได้ยินเสียงของคอสแล้ว ถึงมันขะเบาจนผมจับใจความไม่ได้ก็ตาม  

 

 

 

 

“ เดี๋ยวครูสมานะ ครูสจะเอาของว่างกับหนังสือขึนมาให้ “ 

“ ไม่ต้อง “  

 

 

 

เสียงหัวใจของผมเต้นตึกตักๆ หัวใจของผมตอนนี้เหมือนจะระเบิดออกมาเมื่อได้ยินเสียงหวานที่คุ้นหูอิกครั้ง ผมยกมือขึนมาตบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อเช็คดูว่าผมฝันไปรึป่าว แต่ความเจ็บมันเตือนให้ผมรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน  

 

 

“ คอส! “ 

 

 

ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ปากของผมมันฉีกไปถึงหูรึยังผมยิ้มจนเหงือกแห้งไปหมดแต่ดูเหมือนว่าคนตรงหน้าผมไม่ได้ยิ้มกับผมเลย ใบหน้าสวยคมยังคงนิ่งเฉยเหมือนตุ๊กตาที่ไม่มีชีวิต  

 

 

 

“ ครูสดีใจที่คอสพูดครูส “ 

“ ไม่ต้องมาอธิบายหรอกว่าตัวเองดีใจแค่ไหนหรอก “  คอสปรายตามองมาที่ผม  

“ … “  

“ รู้แค่ว่า ฉันรังเกียจนายมาก รังเกียจสัมผัสจากนาย จนทนไม่ไหวเลยต้องพูดออกมาว่าฉันรังเกียจนายมากแค่ไหน “  

 

 

ถ้อยคำที่แสนเจ็บปวดมันวิ่งเข้ามาแทงใจผมอย่างจัง ทุกถ้อยคำที่คอสพูดออกมามันเหมือนกับมีดกรีดลงมากลางใจของผม น้ำเสียงท่าทางของคอสมันยิ่งตอกย้ำผมเข้าไปอิกว่าสิ่งที่คอสพูดมันเป็นความจริงทุกอย่าง  

 

 

 

“ นายมันน่ารังเกียจ น่าขยะแขยงที่สุด ช่วยออกไปให้พ้นๆหน้าฉันได้ไหม ก่อนที่ฉันจะอ้วกออกมา “ 

“ คอส… “ 

 

 

ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาคเสียงของผมจุกอยู่ที่คอ แล้วยิ่งสายตาของคอสมันทำให้มือของผมสั่นเทาจนควบคุมมันไม่อยู่ 

 

สายตาที่ไม่มีผมอยู่ในนั้นอิกแล้ว สายตาที่แสนว่างเปล่า สายตาที่ไม่มีแม้แต่เงาของผม ทุกๆอย่าง ทุกๆคำพูดมันหลอมรวมออกมาเป็นรูปร่างของความเจ็บปวด  

 

 

 

 

“ อภัยให้ครูสได้ไหม ครูสพร้อมจะแก้ไขทุกอย่าง ได้โปรด “ 

“ ปล่อยฉันไปสิ ปล่อยฉันไปสักที บางทีฉันอาจจะลองคิดเรื่องให้อภัยนายดูสักครั้ง “  

 

 

 

คำเสนอของคอสมันทำให้สมองผมหยุดนิ่ง ผมไม่จำเป็นต้องใช้ความคิดด้วยซ้ำ ว่าผมจะตอบไปว่าอะไร แน่นอนว่า ไม่ได้ ผมไม่สามารถที่จะปล่อยคอสไปจากผมได้ ผมยังเห็นแก่ตัวเกินกว่าที่จะปล่อยหัวใจของผมไป  

 

ผมมันยังเป็นคนที่เห็นแก่ตัวไม่เคยเปลี่ยน ผมปล่อยให้คอสไปจากผมไม่ได้จริงๆ ผมไม่เคยคิดเลยสักครั้ง ไม่เคยคิดถึงอนาคตที่ไม่มีคอสอยู่ด้วยเลยสักครั้งเดียว  

 

ผมไม่สามารถทำได้จริงๆ ผมขอโทษจริงๆ  

 

 

“ ไม่ได้ “ 

 

 

ผมพูดออกไปพร้อมกับน้ำตาที่หยดลงมาอาบแก้มผมช้าๆ ผมทำใจเสียมันไปอิกครั้งไม่ได้จริงๆ ถ้าผมจะต้องเสียมันไปอิกครั้ง สิ่งเดียวที่จะทำให้ผมอยู่ได้โดยที่ไม่มีคอส ก็คือความตาย ความตายเป็นสิ่งเดียวที่จะปลดปล่อยผมได้ 

 

 

 

“ ก็คิดไว้อยู่แล้ว เอาสิ ฉันไม่ไปก็ได้ ฉันจะอยู่ที่นี้ อยู่ตรงนี้ จะอยู่กับนาย แล้วเราจะอยู่อย่างเจ็บปวดไปด้วยกัน เราสองคนจะต้องตกนรกด้วยกันทั่งคู่ จะตายทั่งเป็นตราบชั่วนิรันดร์ 

 

 

 

 

 

 

ผมยอมรับความทรมาณนั้นเอาไว้อย่างสุดหัวใจ  

 

 

 

 

 

 

 

ช่วงนี้ศรีไม่ว่างเลยค่ะ อย่างที่รู้ๆกันว่าเปิดเทอมแล้ว แถมศรียังทำงานอิกด้วย บอกเลยว่ายุ่งสุดๆ

แต่จะพยามมาลงให้บ่อยๆนะคะ

ตอนนี้อาจจะสั้นไปสักหน่อย ไม่หน่อยหรอกจริงๆคือสั้นมาก 5 5 5 ขออภัยอย่างสูงงวว

ปล. ศรียังไม่ตรวจคำผิด

ความคิดเห็น