ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 7. question

คำค้น : ผัวเด็ก,ธาม,ฟอง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2559 14:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7. question
แบบอักษร

 

Time part 

 

 

 

"เหี้ย" คำอุทานที่หลุดออกมาจากคนตัวเล็กที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง 

 

ผมหันไปมองฟองที่ยืนทำตาโต

 

"มะ...มาทำอะไร..อ่ะ"พี่ฟองถามขึ้นมองผมอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

"มาหา กะว่าจะมาชวนไปข้างนอก ไปไหนมาครับ" ถามกลับออกไปเสียงนิ่งเรียบ

 

ผมนั่งอยู่บนโซฟาปลายเตียงของคนตัวเล็ก นั่งเอนกายในท่าสบาย อารมณ์ฉุนเฉียวที่มีอยู่เต็มหัวไปหมด ถ้าอีกคนตอบไม่ถูกใจก็พร้อมจะลงมือจัดการได้ทุกเมื่อ

 

"เอ่อ..ไปกับเกียร์มาอ่ะ เกียร์ชวนไปเลือกซื้อของ" หึ กูว่าแล้วไปกับไอเหี้ยนั่นจริงๆด้วย

 

ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วถอนหายใจออกมาแรงๆก่อนจะเสยผมขึ้นด้วยอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น

 

ผมสาวเท้าเข้าไปหาฟองด้วยความเร็วจนฟองตกใจแล้วถอยหลังไปชนประตู 

 

'ปัง'

 

ผมใช้มือทั้งสองยันประตูห้องข้างๆหัวฟองดังปัง

 

ฟองสะดุ้งก่อนจะทำตาโตหนักกว่าเดิมใส่ผม

 

"กูมารอมึงตั้งแต่บ่ายกว่าๆ โทรหามึงเป็นร้อยแต่มึงดันปิดเครื่องหนีกู แล้วกูไม่รู้ว่ามึงไปไหน กูไม่รู้จะไปตามมึงที่ไหน  แต่มึงดันไปเที่ยวกับไอเหี้ยนั่น หึ มึงลืมกูได้ภายในคืนเดียวงั้นดิวะ!!" ผมตะคอกเสียงดังจนฟองตัวสั่นแต่ก็ยังจ้องตาผมไว้

 

"ก็ใครมันจะไปรู้วะว่าจะมาหาอ่ะ กูไม่ได้รู้อนาคตนะเว้ย แล้วโทรศัพท์อ่ะแบตมันหมด กูไม่ได้ชาจทิ้งไว้ มึงอย่ามาทำอย่างนี้ใส่กูนะ มึงคิดว่ามึงเป็นใครถึงมาตะคอกกูอ่ะ" ฟองด่าผมกลับแล้วจ้องตาผมไม่ลดละ

 

"ทำไมกูจะทำไม่ได้ ก็กูผัวมึง แค่นี้ก็ลืมหรอวะฟอง ให้กูทวนให้จนถึงเช้ามั้ยครับคนดี มึงจะได้จำขึ้นใจไงว่ากูอ่ะผัวมึง!"ผมดึงแขนไอฟองทั้งสองข้างลากให้มันมาทีเตียง 

 

"ปล่อยไอเหี้ยอย่า!" มันตะโกนด่าผมแล้วรั้งตัวไว้ ฝืนแรงที่ผมดึง

 

ผมจิ๊ปากหงุดหงิดก้มตัวลงช้อนฟองขึ้นพาดบ่า แล้ววางลงกับเตียงแรงๆจนฟองทำสีหน้าเจ็บปวด

 

ผมขึ้นคร่อมฟองแนบชิดจนอีกฝ่ายขยับขาไม่ได้  จับข้อมือทั้งสองข้างแบะไว้ข้างหัวของคนตัวเล็ก

 

เหลือบไปเห็นกำไรเหล็กเส้นเล็กที่มีจี้เป็นรูปเฟืองเกียร์ห้อยไว้

 

"สัตว์เอ้ย นี่อะไร!" ผมหงุดหงิดหนักกว่าเดิมแล้วตะคอกเสียงดัง

 

ฟองเงียบไม่ยอมตอบอะไรแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

 

ผมยิ่งโมโหหนักเข้าไปอีกกดข้อมืออีกคนไว้จนมันแทบจะฝังลงกับเตียง

 

"อย่าทำแบบนี้ นอกจากมันจะทำให้กูเจ็บมันยังทำให้กูเกลียดมึงเพิ่มขึ้นด้วย"ฟองตอบเสียงนิ่ง

 

"ก็เกลียดไปดิวะ เกลียดให้ได้ตลอดนะ!"ผมตะคอกด้วยความโกรธจัดแล้วก้มหน้าลงซุกซอกคอเขาทันที 

 

"อย่า! อื้อ ธาม ปล่อย!" ฟองตกใจรีบห้ามผมทั้งๆที่ตัวเองก็ขัดอะไรผมไม่ได้ไปมากกว่าการด่าออกมา 

 

ยอมรับเลยว่านี่คืออาการ หึง 

 

ก็แล้วไงวะ! ของๆกูก็คือของกู หายไปไหนโดยไม่บอกมีใครบ้างที่จะไม่โกรธ

 

ผมยังคงซุกหน้าเข้ากับคอของเขาจนช้ำผิวขาวแดงเถือกไปหมด มันรุนแรงจนฟองเริ่มน้ำตาคลอแล้วกรีดร้องด้วยเสียงน่าสงสาร

 

"เงียบดิวะ!" ผมตะคอกแล้วดึงเสื้อยืดเขาให้ออกจากตัว

 

ฟองส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตาพรำ่ขอร้องบอกให้หยุด

 

"อย่าทำแบบนี้ธาม พี่กลัวแล้วฮือ อย่า"เขาร้องไห้ออกมา

 

ผมหงุดหงิด หงุดหงิดมาก สงสารฟองที่ร้องไห้หนักมองคอของคนตัวเล็กที่มีแดงเป็นปื้นๆไปหมด 

 

ผมหยุดอารมณ์โกรธไว้ไม่ได้ ไม่อยากจะนึกว่าตอนที่ฟองไปกับเกียร์ ไปทำอะไรกันมาบ้าง จะมีความสุขขนาดไหนกันฟองคงยิ้มให้เกียร์อย่างจริงใจ ซึ่งผมแทบจะไม่เคยเห็นเขายิ้มแบบนั้นให้ผม

 

ผมข่มตาซุกหน้าลงกับไหล่เล็ก ความโมโหยังไม่หายไป ผมไม่สนใจเสียงที่เขาร้องออกมา ยังไงก็ต้องสั่งสอน

 

ผมปลดซิปกางเกงยีนส์สีเข้มของคนตัวเล็กก่อนจะพยายามดึงออก แรงผมเยอะมากจนทำให้เขาเจ็บแล้วร้องไห้หนักกว่าเดิม 

 

ฟองจับข้อมือของผมไว้แล้วส่ายหน้าร้องไห้

 

"อย่าทำแบบนี้ธาม พี่ขอร้อง อ๊ะ!" ไม่อยากฟัง 

 

ผมดันเขาให้นอนตะแคงข้างแล้วจับข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวแล้วดันติดไว้กับเตียงนิ่ม ฟองขยับตัวไม่ได้อีก เขาร้องไห้ตัวสั่นน่าสงสาร

 

ผมพยายามดึงกางเกงเขาลงอีกครั้ง

 

'หมับ'

 

แรงจับที่ไหล่หนากระชากให้มือของผมข้างที่กำลังดึงกางเกงฟองอยู่หลุดออก

 

'ผัวะ'

 

หมัดลุ่นๆส่งเข้ามาที่หน้าคมของผมอย่างแรงจนล้มลงกับพื้น

 

ไอเหี้ยเฟียส

 

มันเข้าไปหาพี่มันแล้วหาผ้ามาคลุมท่อนบนของฟองที่โดนผมดึงเสื้อออกไปแล้ว

 

ฟองร้องไห้สะอื้นแล้วจับมือไอเฟียสไว้แน่น

 

ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะปาดเลือดที่ไหลออกจากมุมปากออก 

 

ความโกรธปะทุขึ้นมาอีกครั้งกะจะเข้าไปกระชากฟองให้ติดมือออกมา

 

เฟียสเข้ามายืนบังพี่ของมันไว้ก่อนจะตีหน้านิ่งใส่ผม พี่ฟองตัวสั่นอยู่บนเตียงกำเสื้อของน้องชายตัวเองไว้แน่นจนมือขึ้นสีขาว

 

"มึงอย่าเสือก ผัวเมียจะคุยกัน" ผมดุมันนิ่งๆ

 

"กูไม่เสือกไม่ได้ว่ะธาม นี่พี่ของกู กูคงไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำพี่กูเจ็บขนาดนี้แม้แต่เพื่อนกูเอง" มันตอกกลับ ฟองยิ่งสะอื้นหนักเข้าไปใหญ่

 

ผมมองฟองที่ตัวสั่นแล้วใจมันโหวงๆ

 

เพิ่งมาคิดได้ว่ากูทำอะไรกับฟองไว้บ้าง

 

เหี้ยเอ้ยนี่มึงจีบเขาประสาอะไรวะธาม

 

ผมหลับตาลงพยายามข่มใจให้เย็นลงกว่านี้

 

"กูจะไม่ทำอะไรฟอง ขอคุยกับพี่มึงสองคนหน่อย" ผมเงยหน้าจ้องตาไอเฟียสแสดงให้มันเห็นว่าผมรักษาคำพูด

 

"กูมีพี่คนเดียวนะธาม"มันย้ำผมเสียงหนักแน่นก่อนจะหันไปหาฟอง

 

พี่ฟองส่ายหัวเป็นเชิงว่าอย่าปล่อยให้เขาอยู่กับผมสองคน

 

เฟียสยิ้มอ่อนโยนให้พี่ตัวเอง ก้มลงจุ๊บหน้าผากที่มีเส้นผมสีฟ้าปรกเบาๆ

 

"ไม่เป็นไรครับ ผมคอยอยู่ข้างนอก" มันพูดแล้วขยี้หัวเล็กเบาๆ

 

ฟองปล่อยมือออกจากชายเสื้อของเฟียส ไอเฟียสมันหมุนตัวหันมาสบตาผม

 

"ถ้าไม่ใช่ก็ปล่อยพี่กูไป อย่าเห็นแก่ตัว"ไอเฟียสมันพล่ามแล้วเดินออกไป

 

พี่ฟองนั่งชันเข่าถอยล่ยไปจนหลังบางติดกับหัวเตียง

 

ผมเดินไปนั่งลงตรงหน้าเขา ดึงข้อมือทั้งสองข้างให้เข้ามาหาผมเบาๆ

 

ฟองรั้งข้อมือตัวเองไว้แล้วส่ายหัวไปมา

 

ผมถอนหายใจหนักๆ

 

"อย่าทำกูโกธร มึงก็รู้ว่ามันเป็นยังไง"กดเสียงต่ำขู่คนตัวเล็กไว้

 

ฟองเริ่มผ่อนแรงที่รั้งข้อมือตัวเองไว้แล้วเงยหน้ามองผม

 

น้ำตาที่เปื้อนข้างแก้ม ตาและปลายจมูกเล็กที่แดงก่ำจากการร้องไห้ ทำให้ผมรู้สึกผิด

 

มองไปที่คอขาวที่ตอนนี้มีแต่สีแดงช้ำเต็มคอทั้งสองข้าง มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิดเข้าไปอีก 

 

ดึงตัวอีกคนเข้ามากอดไว้แนบอก 

 

ฟองสะอื้นหนักกว่าเดิม

 

ผมกดจมูกโด่งลงกับกลุ่มผมสีฟ้านิ่มกอดเขาไว้จนมิด

 

"ขอโทษ" ผมพูดออกไปทั้งที่ยังกอดเขาอยู่

 

พี่ฟองพยักหน้าทั้งที่ยังสะอื้นน้ำตาคลออยู่ มันทำให้ผมเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

 

"อย่าไปไหนไม่บอกอีก กูไม่รู้ว่ามึงหายไปไหน อย่าทำให้มือถือแบตหมดอีก มันติดต่อไม่ได้ แล้วกูจะหงุดหงิด" ผมดันฟองออกมาแล้วใช้หลังมือเช็ดน้ำตาให้เขา

 

"ทำไมต้องทำตามที่มึงบอกด้วย กูกับมึงไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะธาม มึงมาทำแบบนี้กับกูทำไม วะ ถ้าจะเป็นแบบนี้เพียงเพราะว่ามึงเคยได้กูแล้วต้องการแค่รับผิดชอบ บอกไว้เลยว่าไม่ต้อง กูไม่ถืออะไรจริงๆ จะจบไปเลยก็ได้ อย่ามาทำแบบนี้เพราะเรื่องแค่นี้"คนตัวเล็กร่ายยาว

 

"กูไม่ได้จะรับผิดชอบ กูไม่ได้รู้สึกผิดที่ทำแบบนั้นกับมึง มึงดูไม่ออกหรอว่ากูชอบมึงมานานแค่ไหนแล้วฟอง ไม่ต้องมาไล่กู แล้วที่บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน ก็เป็นเลยสิวะ มาเป็นแฟนกับกู ไปอยู่กับกู ให้กูดูแลมึงได้อย่างเต็มที่ มึงจะได้ไม่ต้องมานั่งพูดอีกว่ากูกับมึงไม่ได้เป็นอะไรกันจะทำแบบนี้ทำไม"ผมบ่นมันกลับบ้าง

 

"ไปอยู่กับมึงให้กูช้ำหนักกว่านี้อ่ะหรอ นี่ขนาดยังไม่คบมึงยังเล่นกูเกือบตาย ถ้าคบกันกูไม่ช้ำตายคามือมึงหรอไงวะ"มันบ่นอุบแล้วตีเข้าที่แขนผม

 

ผมจับข้อมือฟองไว้แล้วเอามาทาบไว้ที่อก มองจ้องเข้าไปในตาของคนตัวเล็ก

 

ฟองถึงกับงงที่ผมเปลี่ยนโหมดเร็วขนาดนี้ 

 

"เป็นแฟนกับกู ยังไม่ต้องตอบ แต่กูให้เวลาแค่3วัน วันเกิดมึงกูจะมาเอาคำตอบ"ลองไม่ตกลงดิ เดี๋ยวเป็นเรื่อง

 

พี่ฟองมองผมตาโต ก่อนจะทำหน้างง

 

"ทำไม..จำได้ว่าวันเกิดกู" โถ่เมีย

 

"กูกับมึงรู้จักกันมากี่ปี งานเลี้ยงวันเกิดมึงกูก็ไปทุกปี"ผมขยี้หัวเขาเบาๆ

 

"ก็ใช่ แต่ว่ามึงทำท่าเหมือนโดนบังคับมาแล้วดูไม่ได้สนใจอะไร"

 

"ทำท่าทางไม่สนใจไม่ได้แปลว่ากูไม่ใส่ใจมึงนี่"ผมตอบยียวนแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ

 

ฟองดันหน้าผมออกแล้วลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะหยิบเสื้อตัวใหม่ในตู้เสื้อผ้ามาใส่ แล้วก็เดินไปรื้อหาของอะไรสักอย่างตรงลิ้นชักข้างหัวเตียง เห็นของที่ร่างบางหยิบออกมาผมก็เข้าใจ

 

"เอามาทำไม"ผมถามพลางมองกล่องปฐมพยาบาลที่อยู่ในมืออีกคน

 

"กูเห็นมุมปากมึงแล้วกูรับไม่ได้" ปากดี เดี๋ยวพ่อจะฟัดให้ช้ำกว่าเลยคอยดู

 

ฟองเปิดกล่อง หยิบอุปกรณ์ต่างๆขึ้นมาทำให้ผม

 

ผมจ้องหน้าคนตัวเล็กนิ่ง ส่วนฟองก็นั่งทำไปเงียบๆ

 

พอทำเสร็จเขาก็เผลอสบตาเข้ากับผมเต็มๆ

 

"มะ..มองอะไรเล่า"รีบก้มหน้าเก็บของแต่ใบหูนี่แดงไปหมด

 

"หึ" ผมน่าจะจีบเขาให้เร็วกว่านี้ รู้ว่าน่ารักมาตั้งนานแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้ ไม่น่าปล่อยไว้นานขนาดนี้เลยว่ะ งี้ก็ได้แดกไปนานแล้ว

 

 

 

 fong part

 

 

ผมมาถึงมอในช่วงเที่ยงพร้อมกับไอเกียร์ ก็แหงสิมันไปรับผมที่คอนโดนี่

 

"เกียร์ โทรหาเมลให้หน่อย วันนี้มีสอบกูไลน์ไปมันไม่ยอมตอบ" ผมหันไปหาไอเกียร์ที่เดินคู่กันมาจนถึงโต๊ะหินอ่อนใต้ตึกที่ประจำของพวกผม

 

เกียร์ไม่ตอบอะไร แต่ก็หยิบมือถือยี่ห้อดังขึ้นมากดโทรหาอีกคน

 

"เดี๋ยวกูไปซื้อนมปั่นแปป" มันพยักหน้านิ่งๆ

 

ผมลุกขึ้นเดินไปที่โรงอาหารคณะใกล้ๆ เป้าหมายคือร้านป้าเจ้าเดิม

 

"ป้า.."

 

"นมปั่นเหมือนเดิมใช่มั้ยหนู รอแปปนะจ๊ะ" ผมยังไม่ทันพูดจบป้าเขาก็พูดสวนขึ้นมา แล้วส่งยิ้มหวานมาให้

 

ผมได้แต่ยิ้มเขินๆให้ป้าเขา

 

สงสัยจะกินบ่อยเกินไปละเรา

 

ระหว่างยืนรอป้าเขาปั่นนมให้ผม ก็อดคิดถึงเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ 

 

ไอเหี้ยธาม บอกจะจีบ แต่การกระทำมึงนี่กูแทบจะยกหัวแม่โป้งตีนให้

 

ก็มีหวั่นไหวนะ มันหล่อนี่ครับ แล้วชอบมากอดมาหอม ใครบ้างจะไม่เขิน ผมก็ใช่ว่าจะแมน100%สะที่ไหน

 

ผมยื่นตังค์ให้คุณป้าแล้วรับนมปั่นเย็นๆมาดูดเข้าปาก

 

กำลังหมุนตัวกลับเพื่อจะเดินไปหาไอเกียร์

 

พลั่ก

 

อูยเจ็บ

 

ด้วยความที่ก้มหน้าก้มตาดูดนมปั่นอยู่นั้น หันกลับมาไม่ได้ทันได้มองข้างหลัง หน้าผากชนเข้ากับแผ่นอกกว้างของคนร่างสูง

 

ผมลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆแล้วเงยหน้ามองจิกคนที่สูงกว่า

 

เหี้ย

 

"มึง ไอเหี้ย บ้าหรือไงมายืนชิดขนาดนี้ วันหลังไม่สิงเลยล่ะ"ผมด่าไอธามที่ยืนทำหน้าตายอยู่

 

"สิงได้ก็สิงละไม่แค่ยืนชิดหลอก" มันยิ้มเหี้ยมใส่ผม

 

ผมผมมองหน้าเอือมๆแล้วเดินเลี่ยงออกมา

 

มันเดินตามผมแล้วเอื้อมแขนแกร่งมาพลาดไหล่ผมไว้

 

เชี่ย นี่แขนหรือท่อนซุง หนักจนไหล่แทบหลุด

 

พอเดินมาถึงโต๊ะก็เห็นสายตาของเกียร์ที่มองมานิ่งๆ

 

ทั้งโต๊ะมีคนนั่งอยู่เต็มไปหมด ทั้งไอเฟียส ไอคีย์แล้วก็ไอบอม

 

"เห้ย ไรวะ หายไปด้วยกันแค่2คน กลับมา สนิทกันเฉยเลยว่ะ ฮ่าๆๆ"ไอคีย์มันพูดแซวก่อนจะหันไปหัวเราะชอบใจกับไอบอม 

 

ผมมองไอคีย์กับไอบอมด้วยสายตาเอือมๆ แต่ไอธามนี่หัวเราะชอบใจแบบเท่ห์ๆสไตล์มัน 

 

ผมเอาศอกกระทุ้งไอธามเบาๆให้มันปล่อยแล้วเดินไปนั่งข้างๆไอเกียร์เหมือนเดิม

 

เกียร์นี่จ้องไอธามยังกับจะฆ่าให้ตาย แต่มันก็แค่จ้องด้วยสายตานิ่งๆไม่ได้ลุกขึ้นโวยวายอะไร

 

ไอธามส่งยิ้มอย่างคนเหนือกว่าให้ไอเกียร์ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับผม

 

นั่งเล่นกันไปสักพักไอเมลก็เดินเข้ามาที่โต๊ะของเรา

 

ไอเฟียสพอเห็นเมลก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปกระชากไอเมลเข้ามากอดด้วยความคิดถึง

 

เหี้ย กอดกันเนี่ยนะ?

 

ผมอ้าปากค้าง จนไอเกียร์ที่นั่งอยู่ข้างๆขำเบาๆในท่าทางของผม

 

"นี่พวกมึง.."ผมยังคงงงแดกว่ามันไปญาติดีกันตอนไหน

 

ไอเฟียสปล่อยเมลออกจากอ้อมกอดแล้วก้มหน้าลงฟัดแก้มของเมลอย่างหมั่นเขี้ยว

 

"เอ้ยย ไอเชี่ยเฟียส หยุดเลย" เมลผลักไอเฟียสออกก่อนจะก้มหน้างุดเดินมานั่งที่ของไอเฟียสเมื่อกี๊ข้างๆผม

 

แหม บอกให้หยุดแต่หน้ามึงแดงจนมะเขือเทศยังอายเลยนะสาสส

 

"หึหึ" ไอเฟียสหัวเราะชอบใจแล้วเดินมายืนอยู่ข้างหลังเมล

 

ผมก็ยังคงนั่งงงๆว่ามันไปญาติกันตั้งแต่เมื่อไร วันศุกร์ที่ผ่านมามันยังด่ากันอยู่เลย

 

แต่ทำไมคนอื่นไม่เห็นมีใครตกใจเหมือนผมเลยวะ 

 

"เห้ย มึงสองคนไปดีกันเมื่อไรเนี่ย" ผมสกิดถามไอเมลแล้วเงยหน้าไปเค้นหาคำตอบจากเฟียสน้องรัก

 

"ตั้งนานละเหอะฟอง เราคบกันตั้งนานแล้วใครๆก็รู้ มีแต่มึงอ่ะที่ไม่รู้" ไอเฟียสพูดแล้วบีบนวดไหล่ให้ไอเมลที่ก้มหน้าเขิน

 

เห้ยบ้าหน่า ผมอ้าปากค้างหนักกว่าเดิม

 

"ห้ะ? คบกันแล้ว? ตั้งแต่เมื่อไร ทำไมไม่มีใครบอกกูอ่ะ แล้วทำไมมึงไม่เล่าให้กูฟังวะ" ผมเผลอขึ้นเสียงตกใจ รีบวางแก้วนมปั่นลงกับโต๊ะแล้วเขย่าแขนไอเมล

 

"ทำไมต้องเล่าวะ ก็พวกกูรักกันไม่เห็นต้องบอกใครเลย คนอื่นเขารู้เพราะเขาสังเกตกันเองมีแต่มึงอ่ะที่ไม่ดูเหี้ยไรเลย" ไอเฟียสพูดติดตลกหน่อยๆ

 

"แต่วันนั้นมึงยังจะตีกันอยู่เลย" ห้ามแทบไม่ทันตอนนั้นอ่ะ

 

"เข้าใจผิดกันนิดหน่อยว่ะ แต่เคลียกันแล้ว เนอะเมีย" ไอเฟียสเล่า ก่อนจะก้มตัวลงมายิ้มหวานให้ไอเมล

 

"เมียพ่อง เงียบไปเลย" ไอเมลเขินหนักเลยครับผลักหน้าไอเฟียสออกสะคอแทบหลุด

 

ทุกคนขำในท่าทางของสองคนนี้ มีแต่ผมเนี่ยแหละที่ยังนั่งเอ๋อแดก

 

"อ่าว ทำงงๆ มึงอ่ะเคลียเรื่องของมึงเหอะ ค่อยมางงเรื่องของกู" ไอเฟียสพูดบอกก่อนจะขยำมือหนาลงบนกลุ่มผมนิ่มของเมลเบาๆอย่างเอ็นดู

 

ผมเข้าใจที่มันพูด หันไปมองหน้าไอธามที่ส่งยิ้มเหี้ยมๆมาให้แล้วก็หันไปอีกทางที่เจอเข้ากับเกียร์ที่ทำหน้านิ่งๆใส่ผม

 

ชิบหาย

 

ผมไม่รู้จำทำหน้ายังไงใส่พวกมัน ก็เลยเอานมปั่นขึ้นมาดูดแก้เก้อ

 

จะให้กูแก้ปัญหายังไงล่ะสาส

 

"ไอพวกคุณพี่ครับ อีก5นาทีบ่ายแล้วนะครับ พวกพี่มีสอบกันไม่ใช่หรอ รีบไปเร็วๆ" เป็นไอคีย์ที่ช่วยชีวิตผมไว้ อยากจะลงไปนั่งที่พื้นแล้วกราบมันงามๆ

 

"เออใช่ มีสอบนี่หว่า ไปเมลลุกเร็วๆ"ผมรีบลุกพรวดขึ้นมาแล้วหยิบของตัวเองเดินไปทันที ไอเกียร์ที่กำลังลุกตามยังมิวายมองจิกไอเหี้ยธามอีก

 

สาส ถ้าพวกมึงจะมองกันแบบนี้ตีกันเลยไหมมมม

 

"เมียครับบ ตั้งใจสอบนะ เดี๋ยวเลิกแล้วโทรหาเฟียสด้วยนะครับ" ไอเฟียสที่ออดอ้อนเมียของมันเต็มที่ 

 

ผมที่ยืนรอพวกมันอยู่สายตาก็ดันไปป๊ะกับไอธามเข้าเต็มๆ

 

เห็นมันส่งยิ้มแบบเก๊กๆมาให้ 

 

ผมเบือนหน้าหนีแล้วเดินขึ้นตึกมาทันทีโดยมีเกียร์แล้วก็เมลเดินมาด้วย

 

 

 

 

 

 

ไอเหี้ย สอบบ้าไรเนี่ย ออกมานี่เหมือนโดนสูบวิญญาณ สมงสมองกูนี่ไปหมดแล้ว

 

ไอเมลสภาพก็ไม่ต่างจากผมเท่าไร  มีแต่ไอห่าเกียร์เนี่ยแหละ เดินออกมาโคตรเท่ เก๊กไปงั้นแหละสาส กูรู้ว่ามึงก็ทำไม่ได้ 

 

"เอ่อ พวกมึง กูไปก่อนนะ วันนี้ต้องรีบเข้างานอ่ะ" ไอเมลบอกพวกผม 

 

"อ่าหะ แล้วไปไงอ่ะ"ผมถาม

 

"ก็..ไอเฟียสแหละ"มันตอบไม่เต็มปากเต็มคำ

 

อ๋ออ จ้ะ มีผัวแล้วทิ้งเพื่อนนี่  คือปกติก็ทิ้งป่ะวะ

 

"กูไปละๆ" ไอเมลบอกก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ไอเฟียสแล้วเดินออกไป

 

"ฟอง" ไอเกียร์ดึงข้อมือผมไว้

 

"ห้ะ?"ผมทำหน้างงๆใส่

 

"มึงคบกับเหี้ยธาม?"มันตีหน้านิ่งใส่ผม

 

เห้ย เอาอะไรมาพูด

 

"จะบ้าไง เหี้ยเถอะ ไม่ได้คบ" อ๋อที่มันตึงๆใส่ผมตั้งแต่เช้าเพราะเรื่องนี้อ่อ

 

"แล้วทำไมให้มันกอดคอ" มันเค้นเสียงเข้มถาม

 

"เอ๊า ไม่ได้คบแล้วกอดคอกันไม่ได้อ๋อ มันก็เพื่อนสนิทน้องกู แหน่ะ นี่มึงหึงกูอ๋อ"ผมแหย่มันเล่น พร้อมกับทำท่างทางทะเล้นใส่

 

"เออ" มันกระชากเสียงใส่แล้วเดินนำหน้าไปเลย

 

เห้ยไรว้าาา

 

"เกียร์ เดี๋ยวก่อน"ผมวิ่งไปดักหน้าไอเกียร์ไว้

 

"มึงจำได้เปล่าว่ามึงเคยพูดว่าจะพากูไปกินไอติมอ่ะ" ก็ตอนนั้นไงครับที่กินข้าวหน้าคอนโดกันหลังจากวิ่งเสร็จ แต่ไม่ได้ไปกินไอศครีมกันต่อ

 

"เออจำได้" มันตอบห้วน

 

นี่กูง้อมึงอยู่นะเนี่ยย

 

"ป่ะ วันนี้ไปกินกัน กูเลี้ยงเอง"

 

มันมองหน้าผมแบบชั่งใจนิดๆก่อนจะพยักหน้าหงึกหงัก

 

น่ารักจริงๆเลยเพื่อนกู

 

ผมก็เลยเดินจูงมือมันมาที่มอเตอร์ไซค์bmwลูกรักของไอเกียร์  หยิบหมวกกันน๊อคใส่เองโดยที่อีกคนยังไม่ทันยื่นให้ ผมยิ้มให้มันภายใต้หมวกกันน๊อคจนตาหยี

 

มันหัวเราก่อนจะใช้ฝ่ามือดันกระจกหมวกสีดำสนิทให้ปิดลงมาจนคลุมหน้าผมไว้ทั้งหมด

 

ผมโวยวายนิดหน่อยแต่มันก็ไม่ใส่ใจ ใส่หมวกกันน๊อคของมันแล้วขึ้นสตาร์ทรถทันที

 

ผมขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ของมันบ้าง แล้วเราก็มุ่งไปที่ร้านไอศครีม

 

 

 

 

"เอาคุกกี้แอนด์ครีมครับ มึงอ่ะเกียร์" ผมสั่งไอศครีมกับพี่พนักงานคนสวย แล้วหันไปถามไอเกียร์

 

"มอคค่าอัลมอนด์" หน้าตายอีกละ

 

ผมยิ้มๆให้พี่พนักงานแล้วส่งเมนูคืนให้

 

"นี่มึงยังไม่หายงอนกูอ๋อ"ผมยื่นหน้าไปหามันที่นั่งข้างๆผม

 

ผมนั่งฝั่งเดียวกับมันครับ ฝั่งตรงข้ามเลยไม่มีใครนั่ง

 

มันหันมามองหน้าผมช้า 

 

"เปล่า" ตอบ แต่ก็ยังจ้องหน้าผมอยู่

 

ยอมแพ้สะที่ไหนล่ะ จ้องกลับสิครับ

 

"แล้วทำไมต้องเงียบใส่กูด้วย"ผมถามอีกและยังคงจ้องหน้ามัน

 

"แล้วมึงเคยเห็นกูพูดมากหรอ" ตึ้งง  เออจริง ไม่เคยว่ะ 

 

ผมยิ้มแหยๆให้มัน

 

ก่อนจะหันตัวกลับมานั่งตรงๆ

 

แต่ไอเกียร์ดันหันหน้าเอี้ยวตัวเยื้องมาทางผมแล้วเอามือข้างหนึ่งพาดไว้กับพนักพิงโซฟาข้างหลังผม

 

มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ

 

"เชี่ยยื่นหน้าเข้ามาทำไมมม" ผมรีบผละออกแล้วดันแขนมันกลับไป

 

"หึ" มันหัวเราะเสียงขึ้นจมูก 

 

ไม่นานพี่สาวคนเดิมก็เอาไอศครีม2ถ้วยมาให้

 

ผมกับมันกินไอศครีมกันไปก็หยอกล้อกันไป มันแย่งกินของผมสะเกือบหมด ดีครับ ให้มันอ้วนคนเดียว ว่ะฮาฮ่า

 

กินเสร็จผมก็เดินไปจ่ายตังค์โดยมีมันเดินตามหลัง

 

ผมเลี้ยงครับ เราตกลงกันไว้แล้ว

 

มันก็มาส่งผมที่หอเหมือนเดิม

 

"พรุ่งนี้มารับเหมือนเดิมด้วย"ผมส่งหมวกคืนให้มัน

 

มันพยักหน้าทั้งที่ยังใส่หมวกอยู่แต่เปิดกระจกตรงดวงตาขึ้น

 

เห็นตาคมของมันแล้วหมั่นเขี้ยวก็เลยใช้ฝ่ามือบางดันกระจกปิดเหมือนที่มันทำกับผมบ้าง ฮ่าฮ่า สะใจ 

 

"ไปได้แล้ว" ผมพูด แล้วมันก็ออกตัวไปเลย

 

ผมหันหลังเดินเข้าไปในตึกขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องตามปกติ

 

เสียบคีย์การ์ดเดินเข้ามาในห้อง เฟียสยังไม่กลับมา สงสัยคงไปนั่งเฝ้าเมลที่ร้านเลยมั้งเนี่ย

 

ผมเดินไปวางของก่อนจะเข้าไปหาน้ำเย็นๆกินในครัว

 

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรหาไอเฟียส แต่ก็เห็นข้อความที่ธามส่งมาทางไลน์เต็มไปหมด

 

เดี๋ยวค่อยเปิดอ่านละกัน

 

ผมกดโทรหาไอเฟียส รอสายไม่นานมันก็รับ

 

(ว่าไง)เสียงบีทเพลงดังๆเล็ดลอดเข้ามาในสาย

 

"มึงจะกลับบ้านมั้ยเนี่ยคืนนี้อ่ะ" ผมกรอกเสียงลงไปพรางนั่งลงกลับโซฟา

 

(คงไม่ว่ะพี่ วันนี้จะไปนอนกับเมีย) แหมเต็มปากเต็มคำนะไอสัส ก่อนหน้านี้ปิดบังกูอยู่ตั้งนาน

 

"เออๆ โอเค พรุ่งนี้เมลมีเรียน10โมงนะ เตือนมันด้วย แค่นี้แหละ เสียงดังชิบหาย"ผมบอกมันแล้ววางสายเลย

 

ผมวางโทรศัพท์ไว้กับโซฟา แล้วเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

 

พออาบน้ำเสร็จเจอความเย็นละมุนๆของแอร์เข้าก็ง่วงเลยครับ หัวถึงหมอนก็ไม่ถึง 5 นาทีตาก็ปิดไปเลย  และไม่ได้ไปเปิดอ่านข้อความไลน์ของร่างสูงที่ส่งมา

 

 

 

 

 

_________________________________

 

*คลานเข้าหาคนอ่านแล้วมอบพวงมาลัยเพื่อขอขมา* 

ขอโต้ดดดด หนูผิดไปแล้ว หายไปเป็นอาทิตย์เลยค่าา ก็เค้าไม่ว่างจริงๆ เค้ามีสอบ*ทำหน้าสำนึกผิด*

 

มาช้าดีกว่าไม่มาเนอะ

เอาแล้วๆ ไม่ตอบไลน์น้องธามเดี๋ยวก็เป็นเรื่องหลอกค่ะ 55555555555

 

 

พาทของเฟียสเมล เดี๋ยวจะมีให้ต่างหากนะคะ ใครที่รอคู่นี้ก็รอแปปนึงเดี๋ยวมีมาให้อ่านแน่นอนว่าไปรักกันยังไง ได้กันเมื่อไร อุ้บส์

เรื่องขนาดตัวอักษร ต้องขออภัยจริงๆ คือไม่ค่อยได้เข้าเว็บธัญวลัยในคอมเลย แทบจะนับครั้งได้ ก็เลยไม่รู้ว่ามันไม่มีให้เลือกเปลี่ยนขนาดตัวอักษรสำหรับคนอ่าน 

คือเข้าเว็บโดยมือถือมาตลอด พิมพ์ก็พิมพ์ในมือถือตลอดแล้วในมือถือมันมีให้เลือกเปลี่ยนเองตามใจคนอ่านถูกมั้ยคะ

 

ขอโทษจริงๆในเรื่องนี้ แก้ไขให้แล้วเนอะอย่าโกรธเคืองฉันเลยย

 

ขอบคุณทุกคนที่รอนะคะ 

ขอบคุณค่ะ

ความคิดเห็น