เรื่องที่ 5 มาเสิร์ฟแล้วจ้าาาา ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนนะคะ : )

ชื่อตอน : Catch My Breath 5

คำค้น : ไค Kai ไอริส Iris Catch My Breath

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2562 17:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Catch My Breath 5
แบบอักษร

 

" นายเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง " 

" เดินเข้ามาไง ฉันคงไม่หายตัวเข้ามาหรอกนะ " 

" นายนี่มัน... " สุดจะหาคำต่อว่า ใบหน้าหล่อกระตุกยิ้มที่มุมปาก เขาไม่รู้สึกสะทกสะท้าน  

" พอๆ ฉันขี้เกียจจะเถียงกับเธอ หิวก็หิวรอตั้งนานกว่าจะกลับ " 

" นี่มันห้องฉัน ฉันจะกลับกี่โมงมันก็เรื่องของฉัน นายนั่นแหละ เข้ามาบุกรุกห้องคนอื่นเค้าแล้วยังจะถามหาของกินอีกเหรอย่ะ " 

" เธอก็รู้ว่าฉันทำอาหารไม่เป็น " 

" แล้ว? " 

" เธอก็ต้องเป็นคนทำให้ฉันกินไง " 

" ทำไมฉันต้องทำให้นายกินด้วย เป็นพ่อฉันเหรอ! " เสียงหวานตะคอกใส่อย่างเหลืออด แต่เขาหาได้โกรธเธอไม่ 

" ก็เลือกเอานะ ว่าจะทำอาหารให้ฉันกิน หรือจะให้ฉันหาอย่างอื่นกินแทน " 

" ทุเรศ อย่าแม้แต่จะคิด " 

" ก็รีบไปทำสิครับ ทำให้มันกินได้ด้วยล่ะ หึหึ " 

ไคแกล้งส่งสายตาโลมเลียเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า หญิงสาวไม่กล้าที่จะต่อกร เธอทำได้เพียงเดินสะบัดก้นงอนๆหายเข้าไปในครัว 

ไอริสแทบอยากจะกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง ยิ่งคิดก็ยิ่งหัวเสีย ไคเป็นเพื่อนบ้านในวัยเด็ก ตอนที่เธอและครอบครัวอาศัยอยู่ที่อเมริกา พ่อของไคและเคน มักจะพาเด็กทั้งสองมาฝากเลี้ยงในเวลาที่ต้องไปทำงานต่างประเทศ เราจึงถูกเลี้ยงมาด้วยกัน แม่ฉันเอ็นดูสองพี่น้องมาก พี่เคนใจดีกับฉันแบบสุดๆ ต่างจากไค เป็นพี่โตแท้ๆแต่กลับชอบแกล้งน้อง และชอบป่วนเพื่อนๆของฉัน จนไม่มีใครกล้าเข้ามาเล่นกับฉันสักคน  

เจอกันทีไรเธอสัมผัสได้ถึงลางร้ายที่กำลังใกล้เข้ามาทุกที ต้องมีเรื่องวุ่นๆเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า และเธอจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้น หญิงสาวตั้งใจทำอาหารให้เสร็จโดยไว เขาจะได้รีบกินรีบกลับ รีบๆไปให้พ้นหน้าเธอเสียที  

" กินให้มันไวๆด้วยล่ะ ฉันง่วงจะรีบนอน " 

" อ่า แล้วเธอไม่กินด้วยกันเหรอ " 

" เห็นหน้านายแล้วฉันกินไม่ลง! " 

โครกก ครากก เสียงท้องร้องดังออกมาจากตัวหญิงสาว เธออายจนแทบอยากหันหน้าหนี  

" สักหน่อยหน่า อดข้าวไม่ดีนะรู้มั้ย "  

ร่างบางทำทีนั่งลงอย่างจำใจ ไคอมยิ้มน้อยๆให้กับความปากไม่ตรงกับใจของเธอ  

หนุ่มสาวต่อปากต่อคำกันจนกระทั่งอาหารในจานหมดเกลี้ยง มื้อเย็นที่แสนวุ่นวายจบลงด้วยเสียงเรอปิดท้ายของร่างสูง แสดงถึงความอิ่มเอมในมื้ออาหารครั้งนี้มาก ตามมาด้วยเสียงกร่นด่าชุดใหญ่จากเธอ 

" นั่นนายจะไปไหน " 

" ล้างจานไง " 

" วางไว้ตรงนั้นแหละ ฉันจัดการเอง ส่วนนายอิ่มแล้วก็กลับไปได้แล้ว ไม่ส่งนะฝากปิดประตูด้วย " ร่างสูงพยักหน้ารับ เธอหันไปสนใจถ้วยชามตรงหน้าต่อ จนกระทั่งเสียงออดหน้าห้องดังขึ้น  

" ได้ยินแล้วค่า สักครู่นะค่าา " 

เพื่อนบ้านฉันก็มีอยู่คนเดียวแหละ อยากให้เขาแบ่งความมารยาทดีให้นายขี้ไคสักครึ่งนึงบ้าง จะได้ไม่ต้องปวดประสาททุกครั้งที่เจอ 

ติ้ด ติ้ด..... เดี๋ยวนะ นั่งเสียงเปิดประตูห้องนิ ตัวฉันอยู่นี่ แล้วใครเปิด??? 

 

" คุณเป็นใคร " เสียงทุ้มเอ่ยถามผู้มาใหม่ แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ก็อยากวัดปฏิกิริยาของคนตรงหน้าดู 

" ผมมากกว่าที่ต้องถาม คุณมาอยู่ในห้องไอริสได้ยังไง " ณคุณทอดมองคนตรงหน้าอย่างประเมิน ดูแล้วไม่น่าจะใช่โจร แต่กลับดูเจ้าเล่ห์ชอบกล 

" ผมมาทำงานแถวนี้ เลยหาที่พักแถวนี้ " 

" แถวนี้? คุณจะพักที่นี่เหรอ " ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำตอบ 

" เข้าใจง่ายเหมือนกันนี่ครับ " ไคชอบที่เห็นเพื่อนบ้านหนุ่มมีความสงสัย เขาคิดถูกจริงๆที่เดินมาเปิดประตู 

" จริงเหรอไอริส " ณคุณรีบเอ่ยถามเจ้าของห้องที่พึ่งปรากฎตัว เขาอยากรู้คำตอบจากปากเธอมากที่สุด 

" นี่นายยังไม่กลับไปอีกเหรอ " นัยน์ตาหวานเบิกกว้างขึ้นอย่างอึ้งๆ  

" จะกลับได้ยังไงล่ะ ก็พ่อเธอให้ฉันพักกับเธอที่นี่ " 

" ห๊ะ คำสั่งพ่อฉันเหรอ? " มีเพียงรอยยิ้มกวนๆที่ส่งมาให้แทนคำตอบ ไคหันมาสนใจชายหนุ่มตรงหน้าต่อ  

" ยินดีที่ด้รู้จักครับคุณ.... "  

" ณคุณ เปรมศิริ ครับ " 

" โอ้ว นามสกุลคุณเหมือนกับนายกคนปัจจุบันเลยครับ " ไคแสร้งทำตาโตเมื่อได้รู้จักลูกชายคนใหญ่คนโต  

" ท่านเป็นพ่อผมเองครับ " เสียงทุ้มตอบเรียบๆ เขาชินกับประโยคพวกนี้เสียแล้ว 

" ผม ไค วิลสัน ครับ รู้สึกเป็นเกียรติมากเลยครับที่ได้รู้จักคุณ "  

" เช่นกันครับ " 

" นี่ก็ดึกมากแล้ว ผมขอตัวพักผ่อนก่อนนะครับ ไว้พรุ่งนี้เราคงได้พบกันอีก " เขาอยากปิดประตูบ้านเต็มทีแล้ว ไม่รู้จะอยากคุยอะไรกันนักกันหนา 

" เอ่อ... "  

ติ้ด ติ้ด ประตูบานใหญ่ถูกปิดลง พร้อมส่งเสียงล็อคห้องอัตโนมัติ ไม่รอให้ใครได้ล่ำลากันก่อนนอน ไอริสยืนกอดอกจ้องไคตาเขียวปัด เธอต้องการคำอธิบายจากเขา ถึงการมาปรากฎตัวในห้องของเธอ 

" นี่พึ่ง 2 ทุ่มครึ่ง ปกติตี 2 นายยังตาสว่างอยู่เลยนิ " 

" ก็ใช่ไง ฮันแหน่...แอบสนใจกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย " 

" นายไค ! " เธอเริ่มเหลืออดกับความกวนประสาทของเขา เขารู้ว่าที่เธอถามนั้นหมายถึงอะไร แต่เขาก็เลือกที่จะกวนเธอมากกว่า 

" หรือว่าเธอง่วง เดี๋ยวฉันพาเข้านอนก็ได้นะ ป่ะๆ " 

" ถ้านายไม่บอกฉันว่ามาที่นี่ทำไม นายก็อย่าหวังว่าจะได้นอนอย่างสงบสุขเลย " 

 

####################### 

อิพี่ก็กวนโอ้ยยยจริงๆ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว