ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Engineering 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 15:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Engineering 18
แบบอักษร

 

Engineering

18

 

ROSE

 

โรงพยาบาล SM

 

นี่ก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่ฉันคอยมายืนมองเขาได้เเค่หน้าประตู ไม่สามารถที่จะเข้าไปในห้องนั้นได้ ซึ่งตลอดทั้งวันก็มีเพียงเเค่หมอกับพยาบาลเท่านั้น ส่วนพ่อเเม่ของเขาก็มาเยี่ยมเขาทุกวันเเล้วก็กลับไปเเต่ส่วนมากจะเห็นเเค่คุณพ่อส่วนเเม่นั้น คุณพ่อท่านบอกว่า ท่านยังำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ เเต่ท่านฝากมาบอกว่าให้ฉันทำใจให้สบายท่านไม่ได้โกรธหรือเกลียดฉันที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ลูกชายท่านเป็นเเบบนี้

 

“ นายรีบตื่นขึ้นมานะ ”

ฉันบอกกับเขาพร้อมกลับเดินออกมาเพราะนี่ก็เที่ยงแล้วเเละฉันเองก็มีเรียนช่วงบ่ายอีก ฉันเลยตัดสินใจไปเรียนเเล้วตอนเย็นค่อยเเวะกบับมาดูเขาใหม่ ซึ่งฉันเองก็ทำเเบบนี้มาตั้งเเต่ออกจากโรงพยาบาลเเล้ว

 

....

 

หลังเลิกเรียนฉันก็เดินออกมาเเละก็ขับรถมายังโรงพยาบาลเหมือนเดิม เเต่ช่วงเย็นนี้มันกลับดูวุ่นวายเพราะหมอพยาบาลวิ่งกันให้วุ่นไปหมด เเต่มันก็คงไม่เเปลกเพราะทางเดินนี้มันต้องไปยังห้องคนไข้ฉุกเฉินที่อาการหนัก

 

เเต่พอฉันเดินมาถึงหน้าห้องก็เห็นคุณพ่อคุณเเม่ของเจเจที่ยืนอยู่ซึ่งอาการของท่านทำให้ใจฉันหล่นไปที่ตาตุ่ม เพราะฉันเห็นคุณพ่อที่นืนประองคุณเเม่ที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก มันเกิดอะไรขึ้น ฉันไม่อยู่เเค่เเปปเดียวมันเกิดอะไรขึ้น

 

“ เกิดอะไรขึ้นคะ ” ฉันวิ่งเข้าไปถามคุณพ่อท่านที่ยืนอยู่

 

ฮื่ออออ ฮื่ออออออ

 

“ ตาเจหัวใจหยุดเต้น ตอนนี้หมอกำลังปั้มหัวใจอยู่ ”

 

พรึ่บ !

 

หมับ !

 

ฉันที่ได้ยืนถึงกับล้มลงแต่ยังไม่ทันได้ถึงพื้น นาวินก็เข้ามารับตัวของฉันได้ทัน

 

ฮึก ฮือออ...

 

“ นายจะต้องไม่เป็นไร จะต้องกลับมาฟังสิ่งที่ฉันอยากบอกนายนะ ”

 

ฉันพูดออกมาพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย ตอนนี้ฉันไม่สามารถที่จะทำอะไรได้นอกจากร้องไห้เเละจอให้เขาฟื้นขึ้นมา

 

“ คุณแม่ หนู... ” ฉันที่ยังพูดไม่จบคุณเเม่ก็ดึงฉันเข้าไปกอดไว้เเน่น ยิ่งท่านทำกับฉันเเบบนี้ฉันก็ยิ่งรู้สึกผิดที่เป็นสาเหตุที่ทำให้ลูกชายของท่ายต้องเป็นเเบบนี้

 

“ เจ้าเจมันรักหนูมากนะ เจเล่าเรื่องหนูให้เเม่ฟังอยู่บ่อยๆ ”

 

ฮึ ฮึก ฮื่อออ ฮึก ฮึ....

“ หนูขอโทษ หนูขอโทษ ขอโทษ ฮึก ฮื่ออออ... ”

 

ฉันกำชับกอดของท่านไว้เเน่นเเละกล่าวขอโทษท่านออกไป เเต่ฉันยังอยากให้นายฟื้นขึ้นมา มาได้ยินคำขอโทษเเละขอบคุณจากฉันด้วยตัวเองนะ

 

เเอด~

 

“คนไข้เป็นยังไงบ้างคะ ”

 

ฉันเ้ละคุณเเม่ผละออกจากกันทันทีที่ได้ยินเสียงประตูเปิดออกมา เเละฉันก็ถามคุณหมอทันที

 

“ คนไข้ปลอดภัยเเล้วนะครับ อีกสองสามวันก็น่าจะฟื้น... ”

 

หมอเดินออกไปก็ทำให้ฉันกับคุณเเม่กอดกันอีกครั้งเเละยิ้มให้กัน อย่างน้อยคุณพระคุณเจ้าก็ยังให้โอกาสฉันได้บอกนาย รีบหื้นขึ้นมานะ ฉันจะรอ

 

3 วันต่อมา

 

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ห้องพักคนไข้พิเศษ ซึ่งหลังจากผ่าตัดวันนั้นหนึ่งวันหมอก็ย้ายเขามาห้องพักฟื้น นี่ก็ผ่านมาสามวันเเล้วไหนหมอบอกว่าเขาจะฟื้น แต่ทำไมเขายังไม่ฟื้นอีก

 

“ นายจะนอนนายไปแล้วนะ ฉันมีเรื่องจะบอกนานตั้งเยอะแยะ ตื่นขึ้นมาฟังซักที ”

.

.

 

“ นี่ ถ้านายไม่ฟื้นฉันจะไปบอกคนอื่นเเทนนายเเล้วนะ ”

 

ปึก!

 

“อ๊ะ! ”

 

เอ๋ ~ (หน้าแปลกใจ)

 

JJ

 

ผมรู้สึกตัวขึ้นมาสักพักเเล้วครับ เเละก็ได้ยินเสียงใสใสของคนที่ผมโหยหา พร้ำเพ้อพูดอะไรออกมาตั้งมากมายเเต่ผมติดใจอยู่อย่าง เธอมีอะไรจะบอกผมกันเเน่

เเต่บอกก่อนเลยผมดีใจมากนะที่ได้ช่วยเธอให้ปลอดภัย เเละไม่ได้เป็นอะไรมากมาย ผมเเม่งโคตรโล่งใจเลย

 

ปึก !

 

“อ๊ะ! ”

“ เอ๋ ~”

 

อยู่ดีดีเธอก็ตีเข้าที่หน้าอกผม โดยไม่สนว่าผมจะเจ็บไหมเเละผมเองก็ยังเผลอลืมตัวตกใจส่งเสียงไปอีกเเละนังทำให้เธอสงสัย เเต่หน้าตาตอนนี้ของธอแม่งโคตรน่ารักเลยว่ะ

 

เพลี้ยะ !!

 

“ โอ้ยยยย เจ็บนะ ”

“ นายนี่มัน ฮึก ฮึก ”

 

เธอน่าจะจับความผิดปกติของผมได้เลยตีเข้ามาที่เเขนผมอีกครั้ง เเละผมก็ต้องยอมเธอ เเต่เธอกับร้องไห้เเทนที่จะดีใจที่ผมฟื้น น่าน้อยใจชะมัด

 

JJ END

.

.

.

ฟื้นมาก็น้อยใจเขาซะเเล้ว 5555

ตอนเเรกคิดว่าจะให้พระเอกของเราเป็นอะไรดีที่หนักหนา เเต่ไรท์ไม่นิยมเเต่งดราม่า เลยจัดแค่เบาๆธรรมดาพอ อิอิ

ไรท์หายไปนาน ยังไม่ลืมกันเนอะ ฝากติดตามด้วยจ้า... ❤️😘😍

ความคิดเห็น