facebook-icon

เมื่อโลกแห่งมายาไม่ได้สวยหรูเหมือนที่ทุกคนเห็น แต่กลับดำมืดไร้ที่สิ้นสุด... ใครกันที่จะยื่นมือมาช่วยเขาให้พ้นจากความมืดมนนี้

บทที่ 4-4 ระแคะระคาย

ชื่อตอน : บทที่ 4-4 ระแคะระคาย

คำค้น : นิยายเกาหลี นิยายวาย Yaoi ความรักของซูเปอร์สตาร์

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2562 15:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4-4 ระแคะระคาย
แบบอักษร

 

“พรุ่งนี้มีถ่ายตั้งแต่เจ็ดโมงเช้านะ ถ้านายอาบน้ำนอนตอนนี้ก็จะได้นอนสี่ชั่วโมง ฉันจะไปจอดรถรอตอนหกโมงครึ่งเตรียมตัวแล้วก็ออกมาล่ะกัน” 

“ขอบคุณครับพี่” 

“ฉันไปล่ะ” 

ชินมองดูรถของผู้จัดการถอยห่างออกไปจากตัวบ้าน ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในบ้าน ยอนโฮที่ตามเข้ามากวาดสายตาไปรอบๆ เหมือนตรวจเช็ค ชินจึงเอ่ยปากกับเขา 

“นี่มันบ้านของผม ปลอดภัยอยู่หรอก ไม่ต้องทำหน้าเคร่งเครียดขนาดนั้นก็ได้” 

“...” 

ยอนโฮยิ้มเยาะ 

ปลอดภัยเหรอ พูดโง่ๆ 

ดูท่าชินจะไม่รู้ว่าสินะว่าสถานที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่คุ้นเคย ครั้งแรกที่เขามาที่นี่เขาเอากล้องเจ็ดตัวที่ถูกติดตั้งอยู่ในบ้านชินออก ดูจากท่าทางที่บอกว่าบ้านปลอดภัยชินคงไม่รู้ว่าในบ้านมีของพวกนั้นติดตั้งอยู่  

ใครกันจะมาติดตั้งกล้องในบ้านของดาราระดับท็อปสตาร์ พอมาลองคิดดูให้ดีก็นึกได้หนึ่งคน ประธานบริษัทที่ชินสังกัดอยู่ นอกจากผู้จัดการแล้ว คนที่สามารถเข้าออกบ้านนี้ได้อย่างอิสระก็มีเพียงแค่ประธานบริษัทเท่านั้น 

แต่ว่าทำไมล่ะ 

เขาติดกล้องวงจรปิดที่บ้านของดาราในสังกัดตัวเองงั้นเหรอ 

“ขอบคุณนะ” 

เสียงของชินดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของยอนโฮ ชินหยุดเดินโดยไม่หันไปมองแล้วเอ่ยกับยอนโฮเสียงเบา  

“ก็แค่อยากบอกน่ะ” 

“อืม” 

ยอนโฮตอบรับด้วยใบหน้าเรียบเฉย 

“ไปพักผ่อนเถอะ ไม่ต้องเข้ามาถึงข้างในบ้านก็ได้ ส่วนพรุ่งนี้...” 

“ผมขอเวลาไปทำธุระสักสองชั่วโมง 

ยอนโฮมีนัดจึงเหลือบมองนาฬิกา 

“ผมไม่อยู่แค่สองชั่วโมง คงไม่เป็นไรใช่ไหม” 

“ถ้ามีนัดก็ไปเถอะ เมื่อกี้ผมก็บอกแล้วว่าไม่ต้องเข้ามาก็ได้ จะสองชั่วโมงหรือจะทั้งวันก็ไม่เกี่ยวกับผมสักนิด” 

“ผมมีหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้คุณ และต้องอยู่กับคุณยี่สิบสี่ชั่วโมง มีเวลาอิสระแค่สองชั่วโมงก็เหลือเฝือแล้ว” 

“อยู่ด้วยกันยี่สิบสี่ชั่วโมงงั้นเหรอ ไม่เอาหรอก” 

“...” 

“กลางคืนผมอยากอยู่คนเดียว เพราะงั้นพรุ่งนี้...” 

“อีกสองชั่วโมงจะกลับมา” 

“ได้ใช่ไหมว่าผมบอกว่าอะไร บอกว่าไม่ต้องมาก็ได้ ไม่ต้องมา!” 

“คุณนอนไปก่อนได้เลยนะ” 

ยอนโฮมองชินที่ตวาดขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยออกมาเงียบๆ ก่อนจะหันกลับไป 

 

*** 

“มีหน้าที่รักษาความปลอดภัย ก็เลยต้องอยู่ด้วยกันยี่สิบสี่ชั่วโมงงั้นเหรอ ไม่เอาหรอก อึดอัดชะมัด ฉันไม่ได้ใช้ให้ทำสักหน่อย แล้วนายจ้างคือใคร ฉันไม่ใช่เหรอ” 

ชินกลับเข้ามาในบ้านถอดเสื้อนอกขว้างทิ้งอย่างแรงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป พอยอนโฮบอกว่ามีที่ที่ต้องไปแล้วจะกลับมาภายในสองชั่วโมง เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ดีๆ ถึงได้เสียความรู้สึก 

หรือเป็นเพราะเห็นใบหน้าที่ตื่นเต้นของเขาตอนมองนาฬิกา เหมือนคนกำลังจะไปหาแฟน แล้วพอนึกถึงท่าทางของตัวเองที่พูดจาคล้ายคนงอนก็ทำให้ใบหน้าของชินร้อนวูบวาบขึ้นมา 

“เพราะหน้าที่งั้นเหรอ ถึงได้กระโดดลงไปในน้ำแบบนั้น” 

ซ่า 

สายน้ำไหลลงมารวมเข้ากับลมหายใจของชินทำให้เกิดเป็นไอน้ำ ในที่คับแคบและเต็มไปด้วยไออุ่นที่แห่งนี้คือที่พักแห่งเดียวที่ชินสามารถพักผ่อนได้ 

“ทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย” 

ชินนึกถึงจูบใต้น้ำแล้วก็ส่ายหัวอย่างแรง 

“ตั้งสติหน่อย คิมชิน นายจินตนาการอะไรอยู่เนี่ย” 

ชินถูสบู่ไปตามร่างกายที่เหนียวเหนอะหนะเพราะไม่ได้อาบน้ำในกองถ่าย จากนั้นก็ล้างตัวจนสะอาดสะท้าน แล้วยืนอยู่ท่ามกลางสายน้ำสักพัก 

“ต่อให้เป็นสองวันไม่ใช่สองชั่วโมงก็ยังได้ ไม่สิ ลาออกไปเลยก็ไม่เกี่ยวกับฉันเสียหน่อย...” 

ชินเงยหน้ารับกระแสน้ำที่ไหลลงมาแล้วใช้สองมือเช็ดออก พลางพูดพึมพำขึ้น 

 

*** 

“เป็นอะไรไปครับ” 

“เดี๋ยวนะ เหมือนได้ยินเสียงบางอย่าง” 

ยอนโฮหยุดการสนทนาแล้วหันไปสนใจเสียงนั้น 

“ไม่ทำงานสักระยะก็ดีเหมือนกันนะครับ” 

มินฮยองเอ่ยขึ้น แม้การเห็นภาพของเขาวิ่งเข้าช่วยเหลือผู้คนที่ร้องขอความช่วยเหลือนั้นจะไม่ใช่เรื่องยาก แต่ว่าการเปิดเผยตัวตนให้โลกเห็นผ่านการเป็นบอดี้การ์ดของดาราจะทำให้เขาไม่สามารถช่วยเหลือคนในฐานะฮีโร่ของทุกคนได้เหมือนเมื่อก่อน 

“ทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย” 

“ต่อให้เป็นสองวันไม่ใช่สองชั่วโมงก็ยังได้ ไม่สิ ลาออกไปเลยก็ไม่เกี่ยวกับฉันเสียหน่อย...” 

 ได้ยินเสียงของชิน 

ชินกำลังพูดถึงเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ มินฮยองมองเห็นว่าตรงขอบปากของยอนโฮมีรอยยิ้มวาดขึ้น จึงถามด้วยใบหน้างุนงง 

“ได้ยินข่าวดีอะไรเหรอครับ” 

“เปล่า ไม่มีอะไร” 

ยอนโฮหุบยิ้มลงแล้วถามมินฮยอง 

“ฮันแซประมุขแก๊งซังดูปรากฏตัวขึ้นที่ย่านคังนัมงั้นเหรอ” 

“ครับ หนึ่งในโฮสต์บาร์ที่มาดามชินดูแลอยู่ปิดตัวลงแล้ว น่าจะโดนพวกนั้นเล่นงานครับ” 

“ตอนนี้ฮันแซดูแลที่นั้นอยู่เหรอไง” 

“ไม่ครับ ไม่ใช่ที่นั่น เมื่อไม่นานมานี้แถวนั้นมีโฮสต์บาร์ขนาดใหญ่เปิดใหม่ ซังชอลน้องชายต่างแม่ของฮันแซเป็นคนดูแลอยู่ครับ” 

“อย่างนั้นเหรอ...” 

ยอนโฮขมวดคิ้วเมื่อนึกถึงฮันแซ 

สมัยที่อยู่หน่วยรบพิเศษ 

เขาเคยจับมือกับกองทัพและต่อสู้ตัวต่อตัวกับฮันแซเพื่อจับกุมตัวหมอนั่น ขณะที่กำลังพยายามเอาชนะฮันแซที่ถืออาวุธอยู่ทั้งสองมือ ยอนโฮก็ฝากรอยมีดลงบนใบหน้าของอีกคน ตาข้างหนึ่งของฮันแซสูญเสียการมองเห็น จากนั้นฮันแซผู้ซึ่งเคยถูกจับกุมก็มาโผล่ที่ย่านคังนัม 

“ดูท่าคงถูกปล่อยตัวออกมา” 

พอสืบหาชื่อผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการกระทำผิดที่อยู่ในกองทัพ เขาก็เห็นชื่อนายพลคิม ผู้บังคับบัญชาหน่วยที่ยอนโฮสังกัดอยู่ ไม่น่าเชื่อ นายพลที่ได้รับความไว้วางใจจากเหล่าทหารทั้งหมดทำไมถึงได้จับมือกับองค์กรที่ใช้ความรุนแรงกระทำความผิด พยายามคิดเท่าไหร่ก็ไม่มีคำตอบ 

สำหรับยอนโฮเองนายพลคิมก็เป็นเหมือนพ่อ ในระหว่างการฝึกอันยากลำบาก เขามาให้กำลังใจไม่ขาด ตอนเข้าร่วมการปฏิบัติงานที่ยากก็ช่วยดูแลเรื่องอุปกรณ์ต่างๆ ให้ เขาไม่สามารถรายงานชื่อนายพลคิมแก่เบื้องบนทั้งอย่างนี้ได้ หลังจากครุ่นคิดยอนโฮจึงไปตามหาความจริงกับนายพลคิมโดยตรง 

หรือจริงๆ แล้วอาจจะเป็นเพราะเรื่องนั้น 

วันต่อมาระหว่างทางที่กำลังไปหาชิน ยอนโฮจึงถูกลักพาตัวไปที่ห้องทดลอง ที่ฮันแซถูกปล่อยตัวออกมา หมายความว่านายพลยังอยู่สุขสบายดี 

มินฮยองพูดต่อ 

“ปัญหาคือหากวันใดวันหนึ่งฮันแซจำคุณได้ คุณจะตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง แล้วก็...”  

“ไม่มีทาง” 

“คุณไม่ได้ฝากรอยมีดไว้ที่หน้าฮันแซหรอกเหรอครับ เพราะคุณเขาถึงเสียตาไปข้างหนึ่ง ต่อให้ผ่านไปนานแค่ไหนก็อันตราย เพราะงั้นเรื่องที่จะไปปะทะกับเขา...” 

“มินฮยอง” 

ยอนโฮมองไปที่เขา 

“พักนี้นายขี้กังวลมากเลยนะ” 

ยอนโฮตบไหล่มินฮยองเบาๆ ไม่ใช่ไม่รู้ถึงความห่วงใยของมินฮยอง แต่สำหรับพวกนั้นเขาคือคนที่ตายไปแล้ว พอกลับมาเกาหลีใต้เจซก็หาศพมาหนึ่งศพแล้วศัลยกรรมถึงสี่ครั้งจนมีใบหน้าเหมือนเขา ก่อนจะแสร้งทำเป็นว่าเขาตายไปแล้ว  

เขารู้ว่าเจซลำบากไปกับเรื่องทำลายนิ้วมือไปจนถึงรูปร่างฟันให้เหมือนกับตัวเขาเอง 

ศพที่เหมือนกับเขาเปี๊ยบ คนพวกนั้นตรวจศพที่เหมือนกับเขาอย่างละเอียดไม่ว่าจะเป็นลายนิ้วมือและตราประทับที่ปรากฏอยู่บนหลัง คนพวกนั้นสำรวจศพด้วยตัวเอง แล้วก็รีบเผาศพอย่างรวดเร็ว ยอนโฮจึงคิดว่าถึงจะเจอฮันแซในตอนนี้ หมอนั่นก็คงไม่คิดว่าเขายังมีชีวิตอยู่ 

“เอาที่ฉันบอกมาด้วยไหม” 

มินฮยองส่งกระเป๋าใบใหญ่ให้ตามคำพูดของยอนโฮ 

“คิดว่าจะทำงานกับคุณคิมชินไปจนถึงเมื่อไหร่ครับ” 

ใบหน้าของมินฮยองยังคงดูวิตกกังวล 

“ไม่รู้สิ” 

เขามองดูยอนโฮถือกระเป๋าอยู่เงียบๆ 

“เลิกเสียเถอะครับ...” 

“ฉันมีเรื่องต้องหาคำตอบ ยังไม่ใช่ตอนนี้” 

เขายังไม่อาจรู้ได้ว่าตราประทับที่ปรากฏอยู่บนหลังของชินมีความหมายว่าอย่างไร หากชินเป็นผู้เสียสละเข้าโครงการทดลอง H-DIS ทำไมชินถึงยังไม่ตายและมีชีวิตอยู่มาได้จนถึงตอนนี้ และต้องรู้ให้ได้ว่าชินมีความสามารถแบบไหน 

ชินแตกต่างกับเขาที่รักษาชีวิตไว้ได้ด้วยยาที่ได้รับจากเจซเดือนละครั้งอย่างไร ต้องรู้ทั้งหมดให้ได้ 

ยอนโฮตบบ่าเพื่อบอกให้มินฮยองวางใจ แล้วเดินขึ้นรถไป มินฮยองได้แต่โค้งลาเขา และยืนรอจนกระทั่งรถของยอนโฮแล่นออกไปไกล แล้วจึงได้ขึ้นรถของตัวเองขับออกไปเช่นกัน 

ในซอยที่เงียบสงบ 

ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณที่รถสองคันแล่นออกไปอีกครั้ง 

 

*** 

“ไม่เอา อย่า อย่าทำ ขอร้อง... อึก ฮึก” 

สองมือของชินขย้ำผ้าปูที่นอน ชินกำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่นจนเส้นเลือดตรงง่ามมือแดงก่ำ พลางร้องสะอึกสะอื้น ฝันร้ายเริ่มต้นอีกครั้ง ความทรงจำของตอนนั้นทำให้ลมหายใจติดขัด 

“ตื่น!” 

มือของยอนโฮเขย่าตัวชินเพื่อปลุกให้ตื่น ชินตกอยู่ในห้วงฝันร้ายมากว่ายี่สิบนาทีและยังไม่ยอมตื่น 

“ไม่เอา บอกว่าไม่เอา” 

มือชื้นเหงื่อของชินโบกไปมากลางอากาศ ยอนโฮจับมือชินเอาไว้ ก่อนจะแทรกนิ้วมือของตัวเองไปที่มือของชินที่อยู่กลางอากาศแล้วจับเอาไว้แน่น  

“ชินตื่น!” 

ยอนโฮเขย่าร่างชินอีกครั้ง เป็นฝันร้ายที่ไม่อาจปลุกให้ตื่นง่ายๆ 

“ออกไป! หลบไป” 

ร่างกายของชินกำลังกรีดร้องและสั่นเพราะอาการชักเกร็ง 

“ชิน!” 

ยอนโฮค่อยๆ ลูบใบหน้าของชินอย่างอ่อนโยนแล้วปลุกให้รู้สึกตัวตื่น เหงื่อจากหน้าผากไล่ลงมาตามคาง ก่อนจะไหลลงบนเตียงราวกับน้ำตา ชินพยายามลืมตา แต่ทั่วทั้งร่างชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ 

‘ฝันถึงอะไรอยู่กันแน่’ 

ยอนโฮปล่อยมือที่จับอยู่ ขยับลุกออกจากเตียงไปหยิบผ้าขนหนูอุ่นๆ แล้วเดินกลับมาอีกครั้ง 

ช่วงที่มือของยอนโฮเช็ดไล่ตั้งแต่หน้าผากชื้นเหงื่อของชินลงมาผ่านคาง แล้วสอดมือเข้าไปในเสื้อที่เผยอออกมานิดหน่อย ตอนนั้นเองชินก็ลืมตาขึ้น 

“จองอู...” 

ได้ยินชื่อตัวเองจากปากของชินที่หรี่ตามองมา ตาของยอนโฮก็เบิกกว้าง 

ชื่อนั้น... 

ไม่เคยคิดมาก่อนแม้แต่น้อยว่าจะได้ยินอีกครั้งจากปากของชิน 

“จำได้ด้วยเหรอ” 

ยอนโฮพูดกับชิน ปากของชินขยับในสภาพที่ยังไม่ลืมตาเต็มที่  

“พี่... จองอู” 

ยอนโฮถือผ้าขนหนู เช็ดหน้าให้ชิน 

เป็นเรื่องน่าตกใจ ชินจำชื่อของเขาเมื่อสิบปีก่อนได้ 

เขารู้ดีว่าช่วงเวลาห้าปีที่ได้อยู่กับชิน หลังจากที่ได้รู้จักกันนั้นไม่ใช่เวลาสั้นๆ เลย เด็กน้อยอายุแค่สิบขวบอาศัยอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กซอมซ่อพร้อมทั้งดูแลน้องๆ ไปด้วย ราวกับว่าตัวเองเป็นหัวหน้าครอบครัว เด็กที่แบกเด็กตัวใหญ่พอๆ กับตัวเองเดินมาตามทางในกลางดึก พอเห็นเด็กคนนั้นผ่านทางหน้าต่างใจ เขาก็เกิดสับสนขึ้นโดยไม่รู้ตัว 

‘ที่นี่ไม่มีผู้ใหญ่เหรอ’ 

‘เสียไปหมดแล้วครับ ตอนนี้มีแค่พี่ ผม แล้วก็น้องๆ ครับ’ 

‘ไม่มีคนให้ช่วยเลยเหรอ’ 

ชินหัวเราะสดใสแทนคำตอบ 

 

*** 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว