facebook-icon

เมื่อโลกแห่งมายาไม่ได้สวยหรูเหมือนที่ทุกคนเห็น แต่กลับดำมืดไร้ที่สิ้นสุด... ใครกันที่จะยื่นมือมาช่วยเขาให้พ้นจากความมืดมนนี้

บทที่ 4-2 ระแคะระคาย

ชื่อตอน : บทที่ 4-2 ระแคะระคาย

คำค้น : นิยายเกาหลี นิยายวาย Yaoi ความรักของซูเปอร์สตาร์

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2562 15:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4-2 ระแคะระคาย
แบบอักษร

 

“ชิน ฉันไปดูตรงมอนิเตอร์กับพูดกำกับมา เขาบอกว่าสมบูรณ์แบบมาก ถ้าไม่ใช่นายใครจะถ่ายได้ ไม่มีใครแทนได้!” 

ผู้จัดการเข้ามานั่งข้างชิน 

“แฟนคลับส่งรถอาหารมาให้นาย ฉันนี่ได้กินของดีๆ ก็เพราะนายเลยนะ นายเองก็กินเสียด้วยสิ” 

เขาตักอาหารหลากหลายอย่างจากรถที่แฟนคลับส่งมายื่นให้ชิน 

“ไม่อยากกิน” 

ชินปฏิเสธ 

ก่อนถ่ายทำเสร็จเล็กน้อย เขาเข้าไปที่คาเฟ่เคลื่อนที่แล้วได้ชาสมุนไพรมาหนึ่งแก้ว ชาแก้วนั้นยังอยุ่ในมือ ชินจึงส่ายหน้าปฏิเสธอาหารอื่น เห็นอย่างนั้นผู้จัดการก็จัดการหยิบน่องไก่ชิ้นหนึ่งส่งให้ชิน 

“กินแค่อันนี้ก็ได้ กินแล้วไม่อ้วนหรอกนะ” 

“ไม่ได้กลัวอ้วนหรอกน่า” 

“งั้นทำไมไม่กิน เพราะนายไม่ค่อยกินอะไรไง ถึงได้ป่วยบ่อยๆ น่ะ” 

“ก็ไม่อยากกิน” 

ตอนที่ชินกับผู้จัดการกำลังคุยเหมือนตบตีกันเบาๆ สไตลิสต์ก็เก็บกระเป๋าแล้วเข้ามาหา 

“เดี๋ยวขอไปเช็คเสื้อผ้าถ่ายฉากสุดท้ายก่อน แล้วจะกลับมานะครับ” 

“อืม รีบไปรีบมา แล้วมากินด้วยกันนะครับ” 

ผู้จัดการซดน้ำซุปโดยใช้สองมือยกถ้วยเล็กๆ ที่มีซุปสาหร่ายอยู่ข้างในขึ้นมา 

“คนนั้นไม่กินเหรอ” 

ชินชี้ไปที่คนที่ยืนพิงต้นไม้ใหญ่ใกล้จุดถ่ายทำและกำลังมองมาทางตัวเขา 

“ลืมไปเลย คุณยอนโฮมาทานด้วยกันสิครับ” 

พอผู้จัดการโบกมือไปทางยอนโฮ เขาผละจากต้นไม้ที่พิงอยู่แล้วเดินมาหาทั้งคู่ 

“จะทานให้อร่อยนะคะ” 

เหล่าทีมงานเดินมาบอกกับชิน 

บรรดาแฟนคลับของชินมักจะตามมาที่กองถ่าย แล้วก็ส่งของว่างอร่อยๆ แบบนี้หรือไม่ก็รถอาหารมาให้เสมอ ความจริงแล้วก่อนหน้านี้หนึ่งเดือนในงานแฟนมีตติ้งของชินมีใครบางคนดึงเสื้อผ้าของชิน อาจจะเป็นเพราะรู้สึกผิดจากเหตุการณ์นั้น หลังจากนั้นพวกแฟนคลับก็ยิ่งดูแลอย่างเต็มที่มากขึ้นไปอีก 

“กินเสียหน่อยสิ” 

“ก็บอกว่าไม่กินไง” 

“อืม งั้นอย่ากินเลย นายไม่กินก็คงอิ่ม เพราะมีแฟนๆ ที่รักนายขนาดนี้” 

ระหว่างที่ผู้จัดการพูดไปยิ้มไป ยอนโฮก็เดินมาถึง เขาทำหน้าไม่พอใจและถอดเสื้อนอกออกก่อนจะวางมันลงบนไหล่ชิน 

“อะไรกัน” 

ทั้งผู้จัดการและชินต่างมึนงงกับการกระทำที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยของยอนโฮ แต่ว่าหน้าเขากลับยังไม่แสดงความรู้สึกใดๆ เขานั่งลงข้างชินแล้วคว้าจานที่ถูกยื่นให้ชินก่อนหน้านี้มา 

“เอ๋ นั่นมันจานของชิน... นะครับ” 

“ไหนๆ ไม่กินแล้วก็คงต้องทิ้งอยู่ดี” 

ยอนโฮตอบผู้จัดการ 

“ใครบอกว่าไม่กิน จะกินเดี๋ยวนี้แหละ เอามานี่” 

ชินคว้าจานที่วางอยู่หน้ายอนโฮมาแล้วดึงตะเกียบที่ติดกันอยู่ออก จากนั้นเริ่มลงมือทานอาหารที่อยู่ในจาน คราวนี้สายตาของผู้จัดการที่กำลังตกใจเปลี่ยนมามองที่ชิน พอเห็นชินทานอาหารที่อยู่ในจานอย่างรีบร้อน ยอนโฮก็ลุกจากที่นั่ง 

ชินมองเขาที่เดินไปยังรถอาหารแล้ววางตะเกียบลง 

“พูดสุภาพแบบนั้นกับเขาตลอดเลยหรือไง” 

ชินถามผู้จัดการ 

“พอเห็นเขา ฉันก็ประหม่าแบบไม่รู้ตัว จะให้ทำไงล่ะ” 

“ทำไมพี่ต้องประหม่าด้วย พี่เป็นคนจ้างเขามาไม่ใช่เหรอ” 

“ดูหน้านั่นก่อนสิ จะให้บ่น...” 

ผู้จัดการส่ายหน้าทำตัวสั่น แล้วถือจานเปล่าลุกขึ้นจากเก้าอี้ 

“เดี๋ยวฉันไปตักมาอีกรอบ” 

ชินถอนหายใจเมื่อเห็นผู้จัดการฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีเดินไปทางรถอาหาร แล้วกระชากเสื้อนอกที่คลุมอยู่บนไหล่ตัวเองออกอย่างแรง 

พอเห็นชินเขวี้ยงเสื้อคลุมที่ตัวเองถอดคลุมให้ลงบนเก้าอี้ ยอนโฮก็ทำหน้านิ่ว เสื้อที่ใส่อยู่ไหล่ตกลงมาทำให้มองเห็นไหล่ข้างหนึ่งของชิน พอเห็นชินเผยตราประทับที่อาจจะทำให้เกิดอันตรายกับชีวิตออกมาราวกับไม่มีอะไร ยอนโฮก็รีบเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว แล้วหยิบเสื้อที่ชินวางไว้บนเก้าอี้ขึ้นมาคลุมที่ไหล่ชินอีกครั้ง 

“ใส่ไว้ซะ เป็นหวัดขึ้นมาจะแย่” 

“ไม่จำเป็น” 

ยอนโฮคว้ามือของชินที่พยายามจะดึงเสื้อคลุมออกเอาไว้ 

“อยู่เฉยๆ สิ” 

เขาจ้องมองชินด้วยสายตาน่ากลัว 

 

*** 

การถ่ายทำฉากสุดท้ายของโฆษณาเครื่องประดับของบริษัทอาเทสเริ่มต้นขึ้นแล้ว 

“เอาล่ะ ขอแบบเทคเดียวผ่านนะ” 

เสียงผู้กำกับดังขึ้นพร้อมส่งสัญญาณสั่งเริ่มถ่ายทำ 

ผู้คนที่มารวมกันตรงสระว่ายน้ำกลางแจ้งมองดูชินที่ยืนอยู่บนที่สูง แล้วพากันส่งเสียงกรี๊ด ผิวขาวใสของชินปรากฏขึ้นใต้ท้องฟ้ามืดครึ้ม ราวกับนางฟ้าสีขาวกำลังเดินอยู่ 

เพชรสีน้ำเงินที่เทพธิดาแห่งท้องทะเลให้ไว้แล้วจากไปกำลังส่งประกายบนหน้าอกของชินที่เผยออกมาให้เห็นเล็กน้อยตรงเสื้อที่เลื่อนไหลออก ชินที่แต่งหน้าเข้มกว่าตอนเช้ากำลังปัดผมที่ตกลงมา พลอยที่อยู่ในมือเขาเมื่อเจอเข้ากับโคมไฟทำให้เกิดเป็นสีสันหลากหลาย 

ชินเงยหน้ามองฟ้ากางแขนทั้งสองข้างออก ท่าทางของชินที่มองขึ้นไปบนฟ้าแล้วกางแขนออก แอ่นอกเหมือนจะรอรับเธอคนนั้นช่างดูเซ็กซี่และเร้าใจ 

ในขณะที่ทุกคนกลั้นหายใจมองชิน ยอนโฮเองก็กลืนน้ำลายขณะมองดูชินอย่างเงียบๆ เช่นกัน 

“จะไม่ใช้สลิงจริงๆ เหรอครับ” 

ทีมงานคนหนึ่งตะโกนไปทางชิน 

ชินพยักหน้า 

ถ้าเป็นนักแสดงคนอื่นคงติดสลิงไว้ที่หลังแล้วขึ้นไปจุดที่ชินยืนอยู่ตรงนั้น ก่อนจะซ้อมสักสองสามรอบ แต่ชินตัดการซ้อมออก ความสามารถในการว่ายน้ำของเขาก็เป็นที่เลื่องชื่อในบรรดาหมู่นักแสดงด้วยกัน ต่อให้แข่งกับผู้เชี่ยวชาญด้านการว่ายน้ำก็ไม่หวั่น 

ชินมองสระน้ำที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า แล้วหวนนึกถึงอดีต 

‘ฉันสอนว่ายน้ำให้เอาไหม อยู่ใกล้ทะเลขนาดมองเห็นได้แบบนี้ก็น่าจะว่ายน้ำได้ไม่ใช่เหรอ’ 

ลีจองอู 

เขาคนนั้นพูดไว้ 

ชินเรียนว่ายน้ำจากผู้ชายคนนั้นที่มาหาตอนกลางคืน เขาคนนั้นเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ฟังและสอนให้รู้จักโลกใบนี้ เขามักจะส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้เด็กกำพร้าที่ไม่มีใครสนใจอย่างชินเสมอ หากเขาคนนั้นหายไปสักอาทิตย์ เขาก็จะกลับมาพร้อมถุงที่เต็มไปด้วยขนมและไอศกรีม พร้อมบอกว่าซื้อมาจากหน่วยรบพิเศษ PX พอนึกถึงเขาคนนั้นความกังวลและหวาดกลัวทั้งหมดก็สลายหายไป ชินเริ่มก้าวออกไป 

“โดดลงมาแล้ว” 

ใครบางคนกระซิบเสียงเบา  

ชินที่วิ่งมาอย่างเร็วปล่อยตัวล่องลอยกลางอากาศ ผู้คนลมหายใจขาดห้วงมองดูชิน 

ร่างอันสง่างามของชินกำลังตกลงไปในน้ำเหมือนนกตัวหนึ่งที่บินสูงอยู่บนท้องฟ้า พอเห็นชินตกลงมาตัวตรงราวกับตั้งฉาก พวกทีมงานถึงกับอุทานออกมา หากไม่ใช่ชินก็คงไม่มีใครแสดงอย่างนี้ได้ 

จ๋อม 

เสียงน้ำดังเบาๆ มีวงน้ำไม่กี่วงหลังจากที่ร่างกายของชินหายไปใต้น้ำ ร่องรอยที่บอกว่าชินตกลงไปในน้ำน้อยกว่านกหนึ่งตัวเสียอีก 

“คัต” 

ผู้กำกับตะโกนบอก ผู้คนถึงพากันผ่อนลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมา แล้วความวุ่นวายก็เริ่มขึ้น ทีมงานดีใจที่การถ่ายทำฉากนี้ถ่ายทำกันแบบเทคเดียวผ่าน 

“คราวนี้ก็เหลือฉากใต้น้ำฉากสุดท้ายสินะ” 

ฉากสุดท้ายสำหรับแผนการถ่ายทำคือ หลังจากชินตกลงไปในทะเลแล้ว ชินจะแหวกว่ายอยู่ในท้องทะเลจนเกิดเป็นเกลียวคลืน แน่นอนว่าฉากของเทพธิดาและเกลียวคืนนั้นใช้ CG ช่วย 

“ผู้กำกับครับ ชินดูแปลกๆ ครับ!” 

ใครบางคนตะโกนขึ้น 

“ทำไม” 

“ไปดูที่กล้องสิครับ เร็วๆ เข้าครับ!” 

ท่าทางของชินในน้ำที่ปรากฏบนกล้องมีบางอย่างแปลกไป ถ้าเป็นในน้ำเขาน่าจะสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างเป็นอิสระเหมือนสัตว์น้ำ... ชินจับขาข้างหนึ่งของตัวเองไว้แล้วทำท่าทางทรมาน ชินขยับปากแล้วเกิดเป็นฟองอากาศในน้ำขึ้นอย่างรวดเร็ว 

“ทำไมชินทำท่าทางอย่างนั้น หรือจะเกิดอุบัติเหตุ” 

“ไลฟ์การ์ดล่ะ! อยู่ไหน ไปตามมาเร็วเข้า!” 

ทีมงานคนหนึ่งรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหน้าผู้กำลับ 

“เมื่อกี้ยังอยู่เลยครับ แต่ตอนนี้ไม่เห็นแล้ว หรือจะเห็นว่าการถ่ายทำเสร็จแล้วก็เลยกลับไป ทำยังไงดีครับผู้กำกับ” 

“ว่าไงนะ” 

ใบหน้าของผู้กำกับซีดเผือดลงทันที 

“ชิน!” 

ผู้จัดการตะโกนลั่นก่อนจะถอดเสื้อนอกออกอย่างเร่งรีบ ถึงจะไม่ได้ว่ายน้ำเก่งเท่าชิน แต่เขาก็มั่นใจอยู่พอตัว จังหวะที่เขาถอดเสื้อนอกตัวหนักขว้างทิ้งไป แล้วกำลังปลดกระดุมเพื่อถอดเสื้อเชิ้ต 

ตูม 

เสียงน้ำดังขึ้น 

“โดดลงไปแล้ว” 

ได้ยินเสียงผู้คนตะโกนขึ้น 

ยอนโฮที่ไม่รู้ว่าไปถอดเสื้อนอกและเสื้อเชิ้ตออกตอนไหนหายตัวไปในน้ำเย็นเฉียบเสียแล้ว ผู้คนเห็นท่าทางของเขาหายไปในน้ำในชั่วพริบตาก็พากันตกใจ แล้วมารวมตัวกันทางผู้กำกับ 

ภาพใต้น้ำของทั้งคู่ถูกกล้องจับอยู่และปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ ยอนโฮว่ายน้ำเข้าไปหาชินที่กำลังทรมานและหายใจไม่ได้อย่างรวดเร็ว ชินรู้สึกได้ถึงกระแสน้ำที่รุนแรงจึนหันไปเจอยอนโฮกำลังว่ายน้ำเข้ามาทางเขา แต่ว่าน่าแปลก ชินส่ายหน้าอย่างแรงมาทางยอนโฮ 

“ทำไมชินถึงส่ายหน้า” 

ผู้คนพากันส่งสายตาสงสัยกับท่าทางของชินที่ดูปฏิเสธเหมือนไม่ให้เข้ามา 

มือข้างหนึ่งของยอนโฮสัมผัสเข้าที่เอวของชินอย่างรวดเร็ว พอคว้าเอวชินได้เขาก็ใช้มืออีกข้างดึงรั้งท้ายทอยของชินอย่าง แล้วประกบริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากของชินที่เผยอออกหายใจอย่างทรมาน ทั้งคู่หันหลังให้กล้องจึงไม่เห็นว่าทั้งคู่จูบกันลึกซึ้งขนาดไหน แล้วฟองอากาศรอบตัวของชินก็ค่อยๆ หายไป 

เสียงถอนหายใจเฮือกด้วยความโล่งอกและเสียงอุทานดังออกมาจากผู้คนในเวลาเดียวกัน 

ภาพของชินที่ปล่อยริมฝีปากให้เขาครอบครองช่างเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบขนาดที่ทำให้เชื่อได้ว่านี่เป็นฉากเลิฟซีนของชายหญิง 

ชินลืมตาขึ้น ชินมองยอนโฮด้วยแววตาตกใจก่อนจะผลักเขาออกเต็มแรง เขาตื่นตระหนกที่ยอนโฮจูบเขาเมื่อครู่ ใบหน้าขาวใสของชินเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ 

ชินกัดริมฝีปากแน่นแล้วเริ่มยกแขนแหวกว่าย พาร่างของตัวเองลอยขึ้นมาเหนือน้ำ 

 

*** 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว