facebook-icon

เมื่อโลกแห่งมายาไม่ได้สวยหรูเหมือนที่ทุกคนเห็น แต่กลับดำมืดไร้ที่สิ้นสุด... ใครกันที่จะยื่นมือมาช่วยเขาให้พ้นจากความมืดมนนี้

ชื่อตอน : บทที่ 3-2 Traumatic

คำค้น : นิยายเกาหลี นิยายวาย Yaoi ความรักของซูเปอร์สตาร์

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2562 15:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3-2 Traumatic
แบบอักษร

 

ผู้จัดการมองชายหนุ่มที่นั่งข้างชินตรงเบาะหลังผ่านกระจกมองหลัง ด้วยสายตาไม่สบายใจนัก 

‘ถามคนแถวนั้นเห็นว่าจับตัวคนร้ายที่ทำร้ายเจ้าของร้านได้แล้ว จู่ๆ ก็โผล่มาแย่งอาวุธไปจากมือคนร้าย แล้วช่วยเจ้าของร้านไว้ได้ คนร้ายมากันสองไม่ใช่คนเดียวด้วยนะ เก่งใช่ไหมล่ะ สู้แบบหนึ่งต่อสองเสียด้วย เห็นว่าใส่หน้ากาก...’ 

ผู้จัดการถึงกับพูดต่อไม่ได้ 

นานๆ ทีจะมีหัวข้อข่าวเกี่ยวฮีโร่ที่ลงในหนังสือพิมพ์ ข่าวบอกว่าแค่นอนหลับตื่นมาเหล่าคนร้ายก็มาที่สถานีตำรวจเอง แน่นอนว่าไม่มีหรอกคนร้ายที่มาหาตำรวจเอง เหมือนกับว่ามีใครบางคนจับคนร้ายพวกนั้นมามัดข้อมือไว้หน้าสถานีตำรวจแล้วจากไป ผู้คนพากันเรียกเขาว่าไวท์แองเจิ้ลหรือไม่ก็ฮีโร่ 

‘หรือว่า…’ 

ผู้จัดการมองไปทางเขาด้วยสายตาสงสัยเหมือนจะถามอะไรบางอย่าง แต่ก็หยุดเสียดื้อๆ เหมือนกับว่าถึงจะหันไปทางชายสวมหน้ากาก แล้วถามว่าคุณคือฮีโร่ใช่ไหม เขาก็คงไม่ตอบกลับมาแน่ๆ 

เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ ไม่น่าเชื่อเลยว่าฮีโร่ที่ไม่คิดว่าจะมีอยู่จริงจะมาอยู่ตรงหน้าแบบนี้ 

ถึงจะเคยอ่านข่าวมาว่าเขาปรากฏตัวขึ้น ช่วยเหลือผู้คน แล้วหายไปราวกับดาวหาง แต่ก็ไม่น่าเชื่ออยู่ดี คนอื่นอาจจะคิดว่าเขาเป็นแค่คนบ้าที่ชอบคอสเพลย์เป็นฮีโร่ก็ได้ 

‘เมื่อวานช่วยชินไว้ใช่ไหมครับ’ 

ผู้จัดการรวบรวมความกล้าเอ่ยถามขึ้น 

‘...’ 

เขาไม่มีคำตอบอย่างที่คาดเอาไว้ 

‘ขอบคุณครับ ถ้าไม่ได้คุณช่วยไว้วันนี้ชินอาจจะไม่ได้มาอยู่ตรงนี้ก็ได้’ 

เพิ่งเคยเห็นฮีโร่ที่ผู้คนกำลังตามหาใกล้ๆ ขนาดนี้เป็นครั้งแรก จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกอยากรู้ขึ้นมา  

‘ก่อนหน้านี้ซ่อนตัวอย่างไรครับ’ 

ผู้จัดการเหลือบมองเขาผ่านทางกระจกมองหลัง 

เขาไปไหนมาไหนโดยหลบหลีกสายตาของผู้คนมากมายที่ตามหาได้อย่างไร และที่น่าแปลกใจคือเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย เพราะอย่างนั้นจึงพากันจินตนาการแล้วนั่งเทียนเขียนข่าว 

มีทั้งที่ว่าเขาหน้าตาน่าเกลียดจึงต้องใช้หน้ากาก บ้างก็ว่าเป็นมนุษย์ต่างดาวที่ต่อให้โดนมีดแทงก็ไม่สะทกสะท้าน 

‘ไหวไหมชิน’ 

ผู้จัดการเอ่ยถามด้วยความกังวล เพราะชินที่นั่งอยู่กับชายคนนั้นแค่สองคน แต่ใบหน้าของชินกลับดูสบายกว่าตอนไหนๆ ต่างจากที่ผู้จัดการเป็นห่วง ชินเอาแต่เบือนหน้าไปด้านข้างไม่หันมาแม้แต่จะหันมาสบตากับเขา  

‘ขึ้นมาบนรถสิครับ’ 

ชินเห็นเขาเบิกตากว้างตอนที่ตัวเองคว้าแขนเขาไว้ 

‘คุณใช่ไหมครับ ที่ช่วยผมไว้เมื่อสิบปีก่อน’ 

ชินถามขึ้น 

‘...’ 

‘แล้วเมื่อวานก็ช่วยผมไว้อีกใช่ไหมครับ’ 

‘...’ 

‘ขึ้นมาบนรถเถอะครับ คราวนี้ผมจะช่วยคุณเอง’ 

เขาถูกชินพาขึ้นมาบนรถและเอาแต่มองไปนอกหน้าต่าง ผู้คนต่างก็พากันมามุงรอบๆ รถ แต่ไม่เห็นยอนโฮที่อยู่ในรถ ฟิล์มรถทำให้ข้างนอกมองไม่เห็นเพื่อความเป็นส่วนตัวของดารานักแสดง และนั่นก็ช่วยได้มากทีเดียว 

พอสถานการณ์คลี่คลาย รถก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปทีละนิดออกนอกตัวเมืองมุ่งตรงสู่สถานที่ถ่ายทำ 

‘ตอนนี้พวกเราต้องรีบไปกองถ่ายครับ หากพาคุณไปส่งที่ที่คุณต้องการอาจจะทำให้พวกเราล่าช้า แต่หากคุณบอกว่าจะไปไหน พวกเราจะพาไปส่งที่ที่ใกล้ที่สุดให้ครับ’ 

ผู้จัดการเอ่ยถาม ชินเองก็หันมามองเขา  

‘ผมหมายถึงไม่รู้จะให้คุณลงตรงไหนดี...’ 

รถเคลื่อนตัวออกมาจากซอยแคบสู่ถนนใหญ่ อยู่ดีๆ ประตูรถก็ถูกเปิดออก 

‘ทำอะไรครับ!’ 

ผู้จัดการตะโกนลั่นด้วยความตกใจ ในเวลาเดียวกันเขาก็พุ่งตัวออกไปนอกรถ 

‘หยุดรถ’ 

ชินรีบตะโกนไปทางผู้จัดการ 

เอี๊ยด 

รถเบรกกะทันหัน ทันทีที่รถหยุด ชินก็รีบวิ่งออกไปอย่างร้อนรน แต่ก็มองไม่เห็นเขาแล้ว ร่างของเขาที่กระโจนออกไปนอกรถเมื่อครู่ แล้วกลิ้งไปกับพืนนั้นอย่างกับความฝัน 

กระโดดออกไปจากรถทั้งที่รถกำลังแล่นเนี่ยนะ... 

ชินมองออกไปตรงนั้นด้วยสายตาตกใจ 

‘ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ ห้ามตายเสียล่ะ’ 

นึกถึงคำพูดที่เขาเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ แล้วหัวใจก็เริ่มเต้นโครมคราม 

ตอนที่เขาติดอยู่ในอาคารซึ่งเกิดเพลิงไหม้ เขาคิดว่าคงจะตายเสียแล้ว เขาที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าชินที่ไร้ความหวัง และถูกขังอยู่ท่ามกลางความท้อแท้ใจ เขาเอ่ยออกมาว่า ให้ตนเองมีชีวิตอยู่ต่อไป 

ทั้งที่จินตนาการถึงความตามมานับไม่ถ้วน แต่ที่ยังมีชีวิตอยู่แบบนี้...  

ก็เพราะคำพูดที่เขาคนนั้นบอกไว้ในตอนนั้น 

‘ทำไมถึงพูดแบบนั้นกับฉัน’ 

สั่งให้มีชีวิตต่อไป 

ทำไมกัน 

ทำไมถึงพูดแบบนั้นกับฉัน... 

ชินยังคงมองไปตามทางที่เขาคนนั้นหายไปและพูดขึ้นเบาๆ 

‘คุณ... เป็นใคร’ 

 

*** 

 “เก็บอาการหน่อยไม่ได้เหรอไง คังฮเยรี” 

ผู้จัดการของเธอเอ่ยปากบอก ทุกคนพากันฉีกยิ้มเมื่อเห็นฮเยรีกล่าวคำทักทายอย่างร่าเริงด้วยน้ำเสียงสูงกว่าปกติหนึ่งโทน เนื่องจากวันนี้เป็นวันถ่ายทำฉากบนเตียงครั้งแรก และเพื่อเห็นแก่นักแสดงหญิงจึงใช้ทีมงานให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ และให้คนอื่นๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปข้างนอกให้หมด 

เธอออกมาในชุดคลุมสีขาวและในสภาพผมเปียก จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปบนเตียง 

“ลองซ้อมสักครั้งสองครั้งก็จะเริ่มถ่ายจริงเลย! ไม่มีเวลาแล้วขอแบบไม่เทคใหม่นะ! เร็ว เร็วเข้า! เตรียมตัว!” 

ผู้กำกับตะโกน 

“ชิน!” 

พอเห็นชินที่ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังผู้กำกับ ฮเยรีก็โบกมืออย่างแรง ดวงตากลมโตบนใบหน้าราวกับตุ๊กตาของเธอยังคงไล่ตามแต่การเคลื่อนไหวของชิน 

“เด็กกว่าเธอปีหนึ่ง ว่ากันว่าเดี๋ยวนี้ผู้ชายไม่ชอบคบผู้หญิงแก่กว่าหรอกนะ” 

ฮเยยอนผู้จัดการที่เป็นพี่สาวแท้ๆ กระซิบบอกฮเยรี หญิงสาวไม่ถูกใจนักกับการกระทำของฮเยรีที่เอาแต่กระวนกระวายกับการถ่ายทำฉากบนเตียงอย่างจริงจังมากกว่าครั้งไหน  

ชินก้มหัวทักทายเธอ พอเห็นชินทักทายอย่างสุภาพต่างกับเธอที่โบกมือทักทาย ฮเยรีก็ยิ่งโบกไม้โบกมือไม่หยุด 

“โถ อะไรจะทักทายกันขนาดนั้น เจอกันอยู่ทุกวันแท้ๆ” 

ฮเยรีมองชินที่ปรากฏตัวขึ้นด้วยเสื้อเชิ้ตผ้าไหมบางเบาเผยให้เห็นผิวด้านในเล็กน้อยราวกับสำรวจ แล้วใบหน้าเธอก็เริ่มแดงก่ำ หากได้มองชินใกล้ขึ้นอีกนิดผ่านการถ่ายทำในวันนี้ก็คงจะดี แค่จินตนาการว่าวันนี้ชินผู้ที่มักจะมองมาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกจะเอื้อมมือมาหาตัวเองด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แค่นั้นหัวใจก็เริ่มเต้นโครมครามอย่างไม่มีสาเหตุ 

ชินเดินผ่านเธอเข้าไปในสถานที่ถ่ายคำด้วยสีหน้าเคร่งเครียดผิดกับเธอที่หน้าแดง 

“รอฉันอยู่เหรอคะ” 

การถ่ายทำเริ่มต้นขึ้นแล้ว ฮเยรีเดินเข้ามาหาชินที่เอนตัวพิงหัวเตียง อ่านหนังสือแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยั่วยวน 

“อืม” 

ชินวางหนังสือที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะเล็กๆ ข้างเตียง กดปิดสวิตช์ไฟภายในห้อง แล้วเปิดโคมไฟบนโต๊ะข้างเตียงแทน แสงไฟสลัวยิ่งสร้างบรรยากาศเพิ่มมากขึ้น 

หญิงสาวนั่งหมิ่นเหม่อยู่ที่ปลายเตียง โดยที่ผมเผ้ายังไม่แห้งดีนัก 

“มานี่สิ” 

ชินจับแขนหญิงสาวไว้ ก่อนจะดันร่างของเธอให้เอนลงบนเตียงราวกับรออยู่แล้ว จากนั้นก็ขึ้นไปนั่งคร่อมบนตัวเธอ เรือนร่างของเธอถูกเผยให้เห็นในขณะที่เสื้อคลุมถูกแก้มัดออก  

ความเงียบเข้าปกคลุม ทุกคนเฝ้าดูทั้งคู่อย่างตื่นเต้น 

ชินถอดเสื้อคลุมอาบน้ำแล้วโยนมันลงไปด้านล่างเตียง จากนั้นก็เริ่มสำรวจเรือนร่างของเธอ ระหว่างนั้นฮเยรีก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของชินด้วยสองมือ แววตาของชินที่เคยสงบนิ่งเริ่มสั่นไหว 

“คัต! นี่!” 

ผู้กำกับตะโกนขึ้นทำลายความเงียบ เหล่าทีมงานพากันผ่อนลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมา 

“คังฮเยรี ถ้าเธอเอาแต่หน้าแดงแบบนั้นจะทำยังไง” 

ผู้กำกับที่ดูตรงกล้องอยู่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วตะโกนไปทางหญิงสาว  

“เอ๋ ฉันทำไมเหรอคะ” 

เหล่าทีมงานพากันหัวเราะคิกคักเมื่อเธอหันมาทางผู้กำกับด้วยสีหน้าแดงก่ำราวกับผลแครอต 

“คุณฮเยรีครับ ช่วยปล่อย...” 

ชินเอ่ยขึ้นราวกับสับสน 

“ตายจริง ทำไมฉันถึง... ฮ่าๆ!” 

พอเห็นมือของตัวเองที่คว้าเสื้อเชิ้ตของชินหลังจากแกะกระดุมออกแล้วไว้แน่น เธอก็ปล่อยมือทันทีด้วยท่าทางตกใจ 

“ไม่มีเวลาแล้ว ครั้งนี้เทคเดียวผ่าน เข้าใจไหม” 

พอผู้กำกับส่งสัญญาณ การถ่ายทำก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แววตาของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไปจริงจังกว่าครั้งไหนสมกับเป็นนักแสดงแถวหน้า ในความร้อนของเหล่าทีมงานตลบอบอวลไปทั่วห้องคับแคบ โดยที่มีคนสองคนอยู่ที่กลางห้อง 

ทั้งคู่จ้องมองกันและกันในสภาพเอนกายเคียงกันบนเตียง  

           ริมฝีปากของชินสัมผัสลงตรงบนกระดูกไหปลาร้าของเธอ ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนผ่านแขนของเธอ ไล่ไปทางต้นขา เธอขยับสะโพกขึ้นพลางส่งเสียงครางออกมาเบาๆ สายตาที่มองกันและกันเปลี่ยนไปอย่างร้อนแรง มือของหญิงสาวโอบรอบคอของเขาไว้  

เมื่อร่างทั้งสองร่างบดเบียดเข้าหากันบนเตียง กล้องก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง โคลสอัพเข้าไปใบหน้าของชิน ได้ยินแม้กระทั่งเสียงคราวแผ่วเบาของเขา 

ก่อนที่ฉากรักบนเตียงจะเริ่มต้นขึ้น 

เหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผากของชินที่หอบถี่ แทนที่จะเป็นหญิงสาวที่ถูกสัมผัส ทันทีที่เหงื่อไหลลงมาที่แก้มเธอ เธอถึงกับมึนงง ใบหน้าของชินซีดเผือด ทั้งเสียงหายใจหอบหนักมันชักจะแปลกๆ เธอใช้มือข้างหนึ่งลูบไปที่หลังของชิน 

“ไปต้องตื่นเต้นนะ” 

ดูเหมือนจะเป็นคำพูดที่ไม่มีในบท ชินหยุดการเคลื่อนไหวเพราะเสียงของหญิงสาวที่กระซิบมา 

ดวงตาของชินที่มองมาทางหญิงสาวด้วยใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยความกังวลใจ แน่นอนว่ามันคือช่วงเวลาตึงเครียดของนักแสดงชายหญิงสองคนที่ต้องถ่ายทำในสภาพถอดเสื้อผ้าออกจนหมดต่อหน้าทีมงานแบบนี้ ต้องมีลืมบทหรือเคอะเขินบ้างอยู่แล้ว แต่เหมือนว่าจะไม่ใช่ วันนี้ชินดูแปลกกว่าปกติ เหงื่อที่ไหลท่วมตัวและใบหน้าแข็งทื่อนั้นน่าจะไม่ใช่เฉพาะความตึงเครียดเท่านั้น แม้กำลังยิ้มอยู่ แต่แววตาของชินที่สั่นไหวด้วยความไม่สบายใจนั้นมองดูเหมือนคนที่อยากจะหนีจากสถานนี้ไปเสียเดี๋ยวนี้เลย 

“วันนี้... มันจะไม่แค่ คะ.. .ครั้งเดียว... เหมือน มะ... เมื่อวาน” 

เสียงของชินสั่นเครือแปลกๆ 

ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังแสดงเป็นคู่รักที่รักกัน ในเรื่องทั้งคู่ผ่านการร่วมรักมาแล้วสองสามครั้ง ชินรู้ดีว่าถึงแม้วันนี้จะเป็นฉากบนเตียงครั้งแรก แต่ในเรื่องจะมาตัวสั่นทั้งๆ ที่ไม่ใช่ครั้งแรกแบบนี้ไม่ได้ 

แต่ว่า 

เขากำลังสั่น 

แขนทั้งสองข้างสั่นอย่างไม่มีสาเหตุ และใบหน้าชื้นเหงื่อของชินก็ซีดเผือดราวกับจะเป็นลมไปในไม่ช้า 

“ฉันจะรอดูนะคะ” 

ฮเยรีพูดแล้วรั้งคอของเขาเข้ามาประกบปากด้วยมือข้างหนึ่งตามบท จังหวะที่ริมฝีปากอ่อนนุ่มสัมผัสกัน ร่างของชินก็ร่วงลงบนตัวเธออย่างไร้เรี่ยวแรง 

“คัต” 

ผู้กำกับตะโกนลั่น 

“ชิน!” 

ผู้จัดการรีบวิ่งเข้าไปทันทีที่เห็นชินร่วงลงไป  

กองถ่ายตกอยู่ในสภาพโกลาหลทันทีเมื่อชินหมดสติ หน้าของชินซีดเผือดและดูน่าเป็นห่วงราวกับจะหมดลมหายใจได้ทุกเมื่อ เหงื่อไหลท่วมตัว ทีมงานต่างก็พากันสับสนจนทำอะไรไม่ถูก 

“ทำไมชินเป็นแบบนี้ เรียกรถฉุกเฉินเร็วเข้า!” 

พอผู้กำกับตะโกนบอก หนึ่งในทีมงานก็หยิบโทรศัพท์ออกมาทันที รถฉุกเฉินที่ต้องเตรียมไว้ที่กองถ่ายอยู่เสมอวันนี้กลับไม่เห็น ที่เป็นอย่างนั้นเพราะวันนี้ไม่มีถ่ายฉากต่อสู้เสี่ยงอันตราย มีแค่ฉากบนเตียงที่ถ่ายทำในสถานที่ปลอดภัยและมิดชิดเท่านั้น 

แต่ดันมาเกิดเรื่องจนได้ 

“หลบหน่อยครับ” 

ผู้จัดการดึงคนที่มามุงรอบๆ ตัวชินออกอย่างรวดเร็ว แล้วเข้าไปประชิดตัวชิน พอเห็นชินหมดสติไปบนเตียงในสภาพเปลือย เขาก็ถอดเสื้อแจ็กเก็ตออกมาคลุมตัวให้ แล้วยกร่างของชินขึ้นมากอดไว้ 

“ทำไมชินถึงเป็นแบบนั้นคะ” 

ฮเยรีถามเสียงสั่นเมื่อเห็นร่างของชินยังคงสั่นเบาๆ แม้จะอยู่ในสภาพสิ้นสติไปแล้ว ตอนที่ร่างของชินร่วงลงมาบนตัวเธอ หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น  

เพราะแววตาของเขาดูเลือนรางราวกับคนใกล้ตาย  

ฮเยรีคว้าเสื้อคลุมที่มาสวมใส่อย่างเร่งรีบ 

มาสลบไประหว่างถ่ายฉากบนเตียงเสียได้ 

หญิงสาวรีบร้อนลงมาจากเตียง แล้ววิ่งตามผู้จัดการที่อุ้มชินออกไปแต่ก็ตามไม่ทัน 

“ชิน” 

เธอยืนเหม่อมองรถที่พาชินออกไปจากสถานที่ถ่ายทำด้วยใบหน้ามึนงง 

 

*** 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว