facebook-icon

เมื่อโลกแห่งมายาไม่ได้สวยหรูเหมือนที่ทุกคนเห็น แต่กลับดำมืดไร้ที่สิ้นสุด... ใครกันที่จะยื่นมือมาช่วยเขาให้พ้นจากความมืดมนนี้

บทที่ 2-3 การสาปแช่งที่บดบังความงดงาม

ชื่อตอน : บทที่ 2-3 การสาปแช่งที่บดบังความงดงาม

คำค้น : นิยายเกาหลี นิยายวาย Yaoi ความรักของซูเปอร์สตาร์

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2562 15:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2-3 การสาปแช่งที่บดบังความงดงาม
แบบอักษร

 

“ออกไปให้หมด!” 

“ท่านประธาน” 

ผู้จัดการลุกจากเก้าอี้อย่างตกใจเมื่อเห็นประธานลีผลักประตูเข้ามาในห้องพักนักแสดง สไตลิสต์กำลังลงรองพื้นสีเนื้อบนใบหน้าของชินอยู่ 

“ไม่ได้ยินที่สั่งให้ออกไปรึไง” 

ปลายนิ้วของสไตลิสต์ถึงกับชะงักเพราะเสียงตะโกนของประธานลี จวนจะถึงเวลาถ่ายทำแล้ว อีกทั้งเวลาถ่ายทำยังมีจำกัดด้วย... 

เขามองตาประธานแล้วถอนหายใจออกมา ก่อนจะยัดรองพื้นลงกระเป๋าแล้วรีบออกไปด้านนอก 

“นายเองก็ด้วย” 

ประธานลีพูดกับผู้จัดการ 

“ตอนนี้ใกล้จะเริ่มถ่ายแล้ว ถ้ามีเรื่องจะพูด...” 

“ไอ้ลูกหมาอวดดี” 

 ตาสีดำเข้มจ้องมองไปที่ผู้จัดการ แต่เขาก็ไม่หลบสายตาของประธานลีที่จ้องมองมาเหมือนจะจับกิน 

“ชินไม่ค่อยสบายครับ วันนี้ช่วยปล่อยชินไปเถอะครับ” 

“อวดดี...” 

คำพูดของผู้จัดการทำให้ประธานลีหัวเราะลั่น ก่อนจะเงื้อมือขึ้นฟาดลงไปบนหน้าของผู้จัดการเต็มแรง  

“แกคิดจะลองดีกับฉันงั้นเหรอ อย่าให้ต้องพูดซ้ำ ออกไป!” 

“แต่ว่า” 

“พี่ออกไปรอก่อน” 

ชินขัดจังหวะทั้งคู่เพราะทนดูไม่ได้ 

“ชิน!” 

“ถ้ามีเรื่องจะพูดกับผมก็ว่ามาเถอะครับ อย่าไปยุ่งกับพี่เค้า” 

ชินคว้ามือประธานลีที่ฟาดลงไปบนใบหน้าของผู้จัดการ 

“พี่ออกไปก่อน” 

ชินฝืนยิ้มเพื่อให้ผู้จัดการที่มองมาด้วยสายตาเป็นกังวลวางใจ  

“ออกไปซิ!” 

ผู้จัดการออกไปด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะคำพูดของชิน พอผู้จัดการออกไปแล้วปิดประตูลง ชินก็มองหน้าประธานลีด้วยสีหน้าเย็นชา 

“ดูท่าคงรู้แล้วสินะว่าทำอะไรผิด” 

ประธานลีมองชินแล้วพูดขึ้น 

“ขอโทษด้วยครับเรื่องที่มาถึงกองถ่ายสาย แต่ว่าสถานการณ์มัน...” 

“ทำผิดก็ต้องถูกทำโทษ ไม่ใช่รึไง” 

ประธานค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาชินทีละก้าว ดวงตาของชินสั่นไหวแต่ไม่ถอยหลัง ได้แต่กำหมัดเอาไว้แน่น 

“เมื่อวานจะหนีงั้นเหรอ” 

มือของประธานลีมาอยู่ตรงหน้าชินโดยไม่รู้ตัว ทันทีที่มือนั่นแทรกไปที่หว่างขาทั้งสองข้างของชิน ชินตกใจถึงกับถอยหนี 

“จะทำอะไร...” 

“ทำไม ไม่ชอบรึไง” 

มือชอบประธานลีโอบเอวของชินไว้อย่างรวดเร็ว ชินได้แต่ขืนตัวและผลักเขาออกไป 

“ผมทำตามที่คุณสั่งหมดทุกอย่างแล้ว รู้ไหมเพราะคุณผมต้องเจออะไรบ้าง ผมมีอารมณ์ต่อหน้าผู้หญิงในสภาพถูกปิดตาไง! คุณรู้ไหมว่ามันน่าอดสูแค่ไหน” 

ชินกำหมัดแน่นทั้งสองข้างและกัดริมฝีปากแน่น 

“เรื่องนี้มันทำให้นายน่าอดสูมากนักรึไง” 

ทันทีที่มือของเขาเอื้อมมาลูบใบหน้าของชิน แววตาของชินก็เย็นเยียบขึ้น 

“หลีกไป” 

ชินปัดมือเขาออกอีกครั้ง 

“ทำตามที่ฉันสั่งหมดแล้วงั้นเหรอ ถ้าใครมาได้ยินเข้าคงคิดว่านายทำทุกอย่างเพื่อฉันสินะ” 

ประธานขยับเข้าไปใกล้ชินมากยิ่งขึ้น 

“นายยังเหลือหนี้ที่ต้องใช้คืนฉันไม่ใช่รึไง เป็นหนี้ก็ต้องใช้คืนสิ หรือไม่จริง จะทำงานใช้ตลอดชีวิตก็ได้ หรือขายตัวใช้ก็ได้” 

มือของเขาลูบไล้ลงไปที่หว่างขาอีกครั้ง ชินสะบัดออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี  

“สกปรก...” 

มือของชินตวัดไปทางประธานลี 

“อย่าอวดดี ฉันเลี้ยงแกมานะ” 

ทว่าประธานลีคว้ามือของเขาเอาไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะดันชินไปกระแทกผนังอย่างแรง 

เขามองชินที่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วยิ้มอย่างสบายใจ ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะกระด้างและเย็นชาขึ้น ใบหน้าของชินเองก็เครียดขึ้นเช่นกัน จังหวะที่ริมฝีปากใกล้จะสัมผัสกัน ชินรีบเบนหน้าหนี 

“อยู่เฉยๆ!” 

เขาจับคางของชินให้หันหน้ากลับมา แรงจากฝ่ามือใหญ่ทำให้ชินถึงกับร้องโอดโอย 

“ไม่ว่าแกจะพูดอะไร ฉันก็ไม่กลัวหรอก จะบอกเหตุผลให้เอาไหม” 

เขาปล่อยคางที่จับเอาไว้ แล้วหมุนไหล่ของชินอย่างแรง แก้มข้างหนึ่งของชินกระแทกผนังห้องในชั่วพริบตา 

“ปล่อย บอกให้ปล่อยไง" 

เขาล็อกแขนทั้งสองข้างของชินจากทางด้านหลัง และแนบร่างของตัวเองไปที่ร่างของชิน ชินพยายามขืนตัวออก ตอนนั้นเอง มือข้างหนึ่งของเขารูดซิปกางเกงลงแล้วล้วงเข้าไปข้างใน 

วินาทีที่มือของเขาลุกล้ำเข้ามาในกางเกงแล้วกอบกุมความเป็นชายของชินเอาไว้อย่างเต็มแรง ขาทั้งสองข้างของชินที่พยายามขัดขืนก็สั่นไหว  

“อึก” 

ชินแสดงสีหน้าเจ็บปวด ลมหายใจหอบแรงกระจายไปทั่วผนัง 

มือของเขายังคงทำอย่างนั้นอย่างต่อเนื่องและกระตุ้นมันไปเรื่อยๆ เหมือนสนุกที่ได้เห็นปฏิกิริยาของชิน ทุกครั้งที่ชินพยายามบิดตัว เขาก็ยิ่งเพิ่มแรงบีบมากขึ้น 

“ยะ... หยุด... อ๊า...” 

ลมหายใจเหมือนจะหยุดนิ่ง 

ทั่วทั้งร่างสั่นสะท้านเหมือนโดนไฟดูด 

“เมื่อวานฮยอนเกิดอุบัติเหตุ” 

“อึก” 

ชินร้องออกมาด้วยความทรมาน เมื่อประธานลีออกแรงบีบอีกครั้ง 

“นึกว่าจะยอมไปรักษาที่โรงพยาบาลดีๆ แต่กลับปฏิเสธยาแล้วหนีไปซะอย่างนั้น เพราะอะไรกันนะ” 

ประธานมองชินที่หายใจหอบ จากนั้นก็เลื่อนซิปกางเกงของตัวเองลง  

“ทั้งที่เจ็บหนักแต่ดูท่าคงไม่อยากมีชีวิตต่อแล้ว งั้นก็ต้องช่วยให้สมปรารถนาหรือเปล่า” 

“ปะ... ปล่อยมือ... อะ... ไอ้ชั่ว... อึก” 

“ผิดแล้ว ทำแบบนี้ไม่ได้ช่วยให้ฮยอนรอดหรอกนะ ต้องขอร้องฉันสิ ชิน” 

ทันทีที่เขาปล่อยมือที่จับเอาไว้ ร่างของชินก็เซไปมาอยู่ชั่วครู่ๆ ก่อนจะจับผนังแล้วหันกลับไปมองเขา 

“เอาล่ะ คราวนี้ได้เวลารับโทษแล้ว” 

กางเกงของเขาหล่นลงไปกองที่พื้น 

“มานี่สิ” 

เขานั่งลงบนเก้าอี้ในสภาพกางเกงลงไปกองอยู่บนพื้น พลางกวักมือเรียกชิน พอเห็นท่อนเนื้อสีแดงคล้ำโผล่ออกมาระหว่างขาสองข้าง ชินก็เบือนหน้าหนี 

“คุณมันบ้าไปแล้ว” 

ไม่มีค่าให้ใสใจอีกต่อไป ชินหมุนตัว ชินนึกเสมอตอนที่ต้องทำงานตามตารางอันแน่นเอี๊ยด หรือตอนที่เขาส่งตัวเองไปยังที่ที่เต็มไปด้วยผู้หญิงพวกนั้น เขาคิดว่ามันไม่มีอะไรจะแย่ไปกว่านี้แล้ว 

ต้องอดทน 

ในเมื่อต่อไปไม่มีอะไรที่จะร้ายแรงไปมากกว่านี้แล้ว 

แต่เขาเพิ่งได้รู้วันนี้เองว่าตัวเองคิดผิด สถานการณ์เลวร้ายยังคงอยู่ และมันก็เตรียมพร้อมที่จะส่งมาหาเขาอยู่ตลอด 

“หยุด” 

ประธานตะโกนสั่งในตอนที่ชินคว้าลูกบิดประตู 

“...” 

“บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าฮยอนป่วยหนัก” 

“คิดว่าผมจะเชื่อคำพูดของคุณอย่างนั้นเหรอ อีกอย่างมันเกี่ยวอะไรกับผมด้วย จากนี้ไปไม่ต้องเอาเรื่องนั้นมา...” 

“ไม่มีเวลามาเล่นตัวหรอกนะ คิดดูดีๆ” 

เขาแสยะยิ้มหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากเสื้อ เขาที่กำลังโทรหาใครสักคนกดปุ่มสปีกเกอร์โฟนแล้วหันมามองชิน เสียงรอสายดังขึ้นอย่างน่ากลัว 

[ฮัลโหล] 

ได้ยินเสียงฝ่ายตรงข้ามดังมาตามสาย 

ผมประธานลีเองนะครับ ฮยอนเป็นอย่างไรบ้างครับ” 

เขายกยิ้มลามกผิดกับน้ำเสียงที่ถามอย่างจริงจัง 

[อ้า ทำไมเพิ่งติดต่อมาล่ะครับ ต้องเริ่มการรักษาตอนนี้เลยครับ เขาหายใจลำบาก ถ้าอยู่ในสภาพนี้นานๆ ต่อไปก็จะอาจจะรักษาลำบากครับ ไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงให้หยุดการรักษาไว้ก่อน แต่ว่า...] 

“เริ่มรักษาได้เลยครับ ตอนนี้เลย” 

ชินตะโกนแทรกขึ้นมา 

ประธานกำลังหัวเราะชินด้วยสีหน้าสนุกสนาน พลางยักไหล่ 

“หยุดการรักษาไว้ก่อนจนกว่าผมจะโทรหาครับ” 

[ท่านประธาน เดี๋ยวก่อนครับ ท่านประธานลี!] 

แล้วเขาก็ตัดสายโทรศัพท์ไปทั้งอย่างนั้น  

“เป็นไง คราวนี้เชื่อได้หรือยัง” 

ประธานลีพูดกับชินที่มองมาด้วยสีหน้าครุ่นคิด 

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฮยอน ผมไม่ยกโทษให้คุณแน่” 

“นี่ อย่าเข้าใจผิดสิ ฉันก็อยากช่วย ไม่อยากถูกใส่ร้ายว่าเจตนาฆ่าให้ตายหรอกนะ แต่ของฟรีไม่มีในโลกไม่ใช่เหรอ ถ้าชินทำตามที่ฉันต้องการ ผลลัพธ์อาจจะออกมาดีก็ได้” 

“เอาชีวิตคนมาขู่ผมงั้นเหรอ คุณนี่มันเลวจริงๆ” 

เขาระเบิดเสียงหัวเราะเมื่อเห็นชินกันหมัดสองข้างแน่น 

“ทำไม จะหาทนายอีกเหรอ รู้ไม่ใช่เหรอว่าไม่มีประโยชน์ที่จะมาบอกว่าเป็นสัญญาทาส แล้วก็วิ่งหาทนายเหมือนครั้งที่แล้ว ขึ้นศาลมันไม่สนุกหรอกนะ อยากชนะก็ต้องคว้าโอกาสตั้งสามครั้ง อย่างที่นายว่าสัญญามันอาจจะแก้ไขได้นิดหน่อยตามผลการตัดสิน แต่ว่าชินระหว่างนั้นถ้าชั้นสั่งหยุดรักษาฮยอนล่ะ ไหนจะจองฮวันอีก จะทำยังไงดีนะ” 

ประธานกวักมือเรียกชินอีกครั้ง 

“มานี่สิ” 

“...” 

ประธานลีลุกขึ้นพลางจ้องไปที่ดวงตาของชินที่เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความเคียดแค้น 

“ชินของฉันโตขึ้นมากแล้วสินะ ถึงกลับทำให้ฉันต้องเป็นฝ่ายเข้าหา” 

เขาขยับทีละก้าวเข้ามายืนตรงหน้าชิน 

“จะลองดีก็ได้นะ ทั้งที่ก็รู้ว่าไม่มีประโยชน์ก็เถอะ” 

เขาใช้มือดึงศีรษะของชินเชิดขึ้นอย่างแรงเพื่อให้เห็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะของเขา 

“คุณมันบ้าไปแล้ว” 

“บ้างั้นเหรอ เรื่องที่ฉันอยากช่วยฮยอนน่ะนะ หรือที่ฉันมีอารมณ์กับนายที่เป็นผู้ชาย” 

มือข้างหนึ่งของเขาจับศีรษะชินไว้แน่น ส่วนอีกข้างที่เหลือเขากดลงบนไหล่ของชินอย่างเต็มกำลังจนชินคุกเข่าลง  

“จะเล่าเรื่องสนุกใช้ฟังเอาไหม หมู่นี้ฉันไม่สนุกเวลาทำกับผู้หญิงเท่าไหร่ แต่กลับเป็นว่าอยากทำแบบนี้แทน” 

จังหวะที่ชินพยายามดันตัวขึ้นจากการถูกบังคับให้คุกเข่าลง เขาก็กดชินลงไปอีกครั้งอย่างแรง ชินเบือนหน้าหนีความแข็งขืนที่อยู่ตรงหน้า  

“ดูดซะ” 

“อะไรนะ” 

เขาชี้ไปที่บางอย่างใหญ่โตที่โผล่ออกมาข้างหน้า 

“รีบไปถ่ายไม่ใช่เหรอ แค่นี้ก็พอ ทำสิ” 

“ไอ้...” 

“หรือว่าไม่อยากช่วยชีวิตฮยอน” 

ประธานลีชินยิ้มหยันเมื่อเห็นแววตาวูบไหวของชินเมื่อได้ยินชื่อของฮยอน 

“ให้ห้านาที ลองทำให้ฉันตื่นเต้นดูสิ แล้วจะช่วยชีวิตฮยอน” 

“พูดบ้าอะไรน่ะ คุณนี่มัน...” 

“อยากช่วยก็ต้องรีบ ผ่านไปหนึ่งนาทีแล้ว ถ้าทำให้ฉันตื่นเต้นภายในเวลาที่เหลือไม่ได้ ฉันก็ไม่รับประกันความปลอดภัยของฮยอนนะ เพราะงั้น... อึก” 

ชินขยับเข้ามานั่งใกล้ตรงหว่างขาที่กางออก แล้วคว้าเอาส่วนกลางลำตัวของเขาไว้อย่างเร่งรีบ เพียงแค่คิดว่าต้องเอาสิ่งนั้นใส่เข้าไปในปาก ท้องไส้ก็ปั่นป่วยไปหมดเหมือนจะอาเจียนออกมา 

“อืม...” 

พอชินเริ่มขยับปากแล้วค่อยๆ งับสิ่งนั้นช้าๆ เอวของประธานก็ยกขึ้น อึดใจเดียวสิ่งนั้นก็ถูกดันลึกเข้าไปในปากของชิน มือข้างหนึ่งของประธานจับเข้าที่ต้นคอของชิน 

“อื้ม...” 

พอเขาคว้าต้นคอไว้แน่นพลางขยับเอว ชินก็ร้องออกมาราวกับทนไม่ไหว ปลายของแท่งร้อนนั้นสัมผัสเข้ากับลิ้นไก่จนชินรู้สึกคลื่นไส้และน้ำตาไหลออกมาเอง ชินมองเขาด้วแววตาทุกข์ทรมาน 

แต่ก็ไม่สามารถตะโกนออกมาได้ 

ถึงจะอยากคลายเจ้าสิ่งที่คับแน่นอยู่ในปากออกมา แต่ก็ทำอย่างนั้นไม่ได้ ตรงกันข้ามต้นคอที่ถูกเขาจับไว้ก็ยิ่งทำให้ชินถูกดึงเข้าใกล้มากขึ้นไปอีก 

“อึก... อึก...” 

เสียงแห่งความทรมานเล็ดลอดออกมาจากปากของชินทุกครั้งที่เขาขยับเอว  

“สุดยอด” 

เสียงอุทานหลุดออกมาจากปากของประธานลี เขาส่งมันเข้าไปในปากของชินแล้วมองชินด้วยแววตาหื่นกระหาย ภาพริมฝีปากสีชมพูเข้มกับผิวขาวผ่องกำลังกลืนกินเขานั้นมันช่างเย้ายวนใจจนไม่สามารถทนได้ 

“อึก... อึก...” 

เขารั้งต้นคอของชินให้เข้ามาใกล้อีกหลังจากที่ชินพยายามถอยหลังเพราะความทรมาน แล้วเขาก็เริ่มขยับเอวอีกครั้ง 

“อึก!” 

เสียงครางของทั้งคู่ดังขึ้น 

กระทั่งของเหลวร้อนไหลเข้าไปในปากของชินพร้อมกับเสียงครางทุ้มต่ำ ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ  

“แค่กๆ” 

ประธานลีเชยคางของชินขึ้นไม่ทันให้ชินได้พ่นน้ำรักที่อยู่ในปาก ดวงตาของชินแดงก่ำและคอไปด้วยน้ำตา 

“ทำได้ดีมาก” 

ประธานลีจับคางของชิน บังคับให้กลืนของเหลวนั้นลงไปในคอ พลางมองหน้าชินที่กำลังแสดงแววตาทุกข์ทรมาน จากนั้นก็ปล่อยมือที่จับคางเอาไว้ออกอย่างแรง 

“คงต้องแต่งหน้าใหม่เสียแล้วสินะ” 

เขาทำหน้านิ่วราวกับไม่สบอารมณ์ ก่อนจะดึงกางเกงขึ้นมาใส่ 

หันไปมองชินที่ทรุดนั่งอยู่ที่พื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนจะส่ายหน้าแล้วเปิดประตูออกไป 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว