facebook-icon

เมื่อโลกแห่งมายาไม่ได้สวยหรูเหมือนที่ทุกคนเห็น แต่กลับดำมืดไร้ที่สิ้นสุด... ใครกันที่จะยื่นมือมาช่วยเขาให้พ้นจากความมืดมนนี้

บทที่ 1 การล่อลวงของไซเรน

ชื่อตอน : บทที่ 1 การล่อลวงของไซเรน

คำค้น : นิยายเกาหลี นิยายวาย Yaoi ความรักของซูเปอร์สตาร์

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2562 15:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 การล่อลวงของไซเรน
แบบอักษร

 

เดือนมกราคมของเมืองพยองชังกำลังวุ่นวายเพราะผู้คนที่แห่กันมา แม้จะพอนึกออกว่าหากย่างเข้าฤดูหนาว สถานที่แห่งนี้จะเต็มไปด้วยผู้คน แต่วันนี้คลื่นมนุษย์หลั่งไหลมาจนทำให้การจราจรติดขัดอยู่หลายชั่วโมง ผู้คนเบียดเสียดกันจนเกรงว่าจะได้รับอันตราย ตำรวจทั้งเป่านกหวีดและตะโกน ไหนจะลองเปิดเครื่องขยายเสียงก็แล้ว แต่ก็ไม่สามารถต้านทานคลื่นมนุษย์ที่หลั่งไหลเข้ามาได้เลย ท่ามกลางคลื่นมนุษย์ ‘ชิน’ อยู่ตรงนั้น

“อ๊ะ! ชิน!”

“ชิน! คิมชิน”

เสียงตะโกนของผู้คนดังขึ้น

“จะบ้าตาย ทำยังไงดีล่ะทีนี้”

ผู้จัดการหันไปถามชิน พวกเขามาที่นี่เพื่อถ่ายทำละคร แต่ผู้คนกลับมารอกันมากกว่าที่คาดไว้ ท่าทีของพวกเขาที่กรูกันเข้ามานั้นดูคุกคามขนาดที่ว่าไม่มีที่ให้ก้าวเท้าลงไปจากรถได้เลย

“หลบหน่อยครับ หลบหน่อย ทำแบบนี้เราจะถ่ายไม่ได้นะครับ”

แม้ทีมงานสองสามคนจะออกมาตะโกนบอกแต่ก็ไร้ประโยชน์ พวกเขาเอาแต่โบกมือไปทางรถที่ชินนั่งอยู่แล้วตะโกนเรียก

“ไม่ได้การ วันนี้ถอยทัพก่อน พรุ่งนี้ค่อยออกมากันแต่เช้ามืด เข้าใจไหม”

ผู้กำกับรอไม่ไหวจึงตะโกนสั่งให้ทีมงานแยกย้ายกันไป

“ให้ย้ายอุปกรณ์พวกนี้อีกครั้งงั้นหรือครับ”

“ทีมงานตั้งมากมายขนาดนี้จะให้ไปนอนที่ไหนกัน”

เริ่มมีเสียงบ่นไม่พอใจมาจากพวกทีมงาน

“ชิน ผู้กำกับสั่งยกกองแล้ว ให้มาถ่ายทำใหม่เช้ามืดวันพรุ่งนี้”

ผู้จัดการกดวางโทรศัพท์ แล้วบอกกับชิน

“ไม่ได้ พรุ่งนี้เช้ามืดผมจะต้องไปที่อื่น”

“หมายความว่าไง ก็เขาบอกว่าสถานการณ์ตอนนี้มันถ่ายทำยาก แล้วก็...”

ชินเปิดประตูรถออกไปก่อนที่ผู้จัดการจะพูดจบ

“เฮ้ย ชิน! บ้าไปแล้วหรือไง”

ผู้จัดการตะโกนใส่ชิน

พอผู้คนเห็นชินสวมเสื้อโค้ทตัวยาวกระโดดลงมาจากรถก็พากันตะโกนร้องเรียกทันที แสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือที่พวกเขาชูขึ้นมาส่องแสงวูบวาบ ชินก้าวออกไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วมองดูผู้คนที่มารวมตัวกัน

“ถ่ายได้เต็มที่เลยครับ ผมออกมาเพื่อพวกคุณทุกคนที่เดินทางมาไกลถึงที่นี่ในวันที่อากาศหนาวแบบนี้ ผมสนุกที่ได้ทักทายแล้วก็ถ่ายรูปกับพวกคุณ แต่ว่าก่อนหน้านั้นผมมีงานต้องทำครับ”

ชินยกมือขึ้นชี้ไปทางซ้าย ทางลาดชันที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีเขาไร้ร่องรอยของผู้คนเดินผ่าน หิมะที่พอกพูนขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ถนนลื่น วันนี้ชินต้องแสดงเป็น ‘แฮชัน’ นักกีฬาสกีทีมชาติตรงทางลาดชันนั้น คู่แข่งที่ปรากฏตัวในละครเรื่องนี้คือนักกีฬาทีมชาติตัวจริงชื่อยูนชองโฮ เขาอุตส่าห์เลื่อนตารางซ้อมทั้งหมด และเดินทางมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อสองชั่วโมงก่อนเพื่อถ่ายทำ

“ตามตารางการถ่ายทำแล้ว วันนี้ผมจะเล่นสกีลงมาจากทางลาดชันที่ทุกคนเห็นพร้อมกับคุณยูนชองโฮ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้การถ่ายทำถูกยกเลิกไปแล้วครับ”

มีเสียงตะโกนว่า ‘ไม่ได้นะ’ ออกมาจากฝูงชน ชินส่งยิ้มไปทางพวกเขา พอรอยยิ้มที่เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดกับการขยิบตาถูกส่งออกไป แฟนคลับต่างก็พากันกรีดร้อง

“ผมควรจะกลับไปดี หรือว่าทุกคนจะช่วยเปิดทางให้ถ่ายทำได้ดีล่ะครับ”

ชินพูดกับแฟนคลับ ถึงไม่ได้พูดเสียงดังแต่เหล่าคนที่เฝ้ามองชินอยู่ก็รู้ว่าชินต้องการอะไร และพวกเขาเองต้องการอะไร

“ถ่ายเลยค่ะ คิมชิน!”

“กรี๊ด ชิน! มองมาทางนี้หน่อยค่ะ”

เสียงของผู้คนที่ตะโกนเริ่มดังขึ้น

“ถ่ายทำต่อค่ะ!”

ใครบางคนตะโกนขึ้นมา ชินหันไปทางเสียงนั้น ใช้มือเสยผมก่อนจะพยักหน้าให้พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ความหนาวเย็นบรรเทาลงได้ แสงจากดวงอาทิตย์ร้อนพอๆ กับเสียงตะโกนร้องของผู้คน ราวกับว่าความร้อนแรงมารวมกันอยู่แค่ตรงที่ชิน จนเหมือนจะสามารถละลายหิมะที่พอกพูนอยู่ลงได้ ทุกครั้งที่เขายิ้ม แสงแดดเจิดจ้าจะส่องกระทบฟันขาวสะอาดของเขาจนแสบตาไปหมด

คิมชิน

ชายหนุ่มอายุยี่สิบห้าปี เจ้าของความสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตร

ตอนที่เขาเข้าสู่วงการบันเทิงในวัยสิบห้าปี ผู้คนพากันเรียกเขาว่า ‘ดวงดาวที่ปรากฏตัวเหมือนดาวหาง’ แม้จะไม่ได้ย้อมผม แต่ผมของเขาก็เป็นสีน้ำตาลราวกับแผงคอสีทองของสิงโต ในผลงานแรกเรื่อง ‘School Zone’ เขาปรากฏตัวในบทบาทเพื่อนพระเอก แม้จะเป็นละครเรื่องแรกของเขา แต่ด้วยหน้าตาที่โดดเด่นและความสามารถทางการแสดงที่ไม่เหมือนนักแสดงหน้าใหม่ ทำให้ผู้คนเริ่มให้ความสนใจเขา เรตติ้งละครเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เริ่มมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่านักแสดงสมทบนั้นแสดงได้ดีเสียยิ่งกว่านักแสดงหลัก และชินก็เริ่มได้รับความสนใจจากสื่อมวลชน ในปีนั้นเองชินได้รับรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ เป็นการพิสูจน์ความสามารถในฐานะนักแสดง ผู้คนต่างพากันเรียกขานชินว่า ‘การล่อลวงของไซเรน*’

ทันทีที่ผู้คนแหวกทางให้ ชินก็รีบสาวเท้าไปอย่างไม่ลังเล แม้จะมีแฟนคลับสองสามคนที่วิ่งเข้ามาจับตัวเขา แต่ทุกครั้งที่เป็นอย่างนั้น ชินก็จะหยุดเดินแล้วส่งยิ้มพร้อมกับโบกมือให้พวกเขา

ราวกับเหล่าชาวประมงที่หลงเสน่ห์ของไซเรนเข้า

พวกเขาหลงใหลไปกับรอยยิ้มของชินแล้วหลีกทางให้

*** 

“ระวังด้วย ทางลาดชันนี่ยาวถึงหนึ่งกิโลเมตรเลยนะ พอเอาธงลงก็เริ่มลงมาได้เลย เข้าใจไหม”

ผู้กำกับพูดกับชินผ่านทางวิทยุสื่อสาร แม้ว่าทีมงานจะหาสตั๊นต์แมนมาแล้ว แต่ชินกลับปฏิเสธตัวแล้วขึ้นลิฟต์ไปบนยอดนั้นเสียเอง ชุดสกีของเขาเป็นลายเรขาคณิตสีฟ้าขับผิวขาวของเขา และยิ่งทำให้เขาดูเท่ขึ้นไปอีก ชินเลื่อนแว่นให้ขยับลงมาเพื่อป้องกันแสงแดดที่สาดส่องลงมา สวมถุงมือสีขาว ล็อกรองเท้ากับกระดานสกีอย่างแน่นหนา เขาที่นั่งอยู่บนลิฟต์และขยับเท้าไปมานั้นดูราวกับนกที่กำลังโบยบิน 

“จะไหวแน่เหรอ ก็พอได้ยินอยู่หรอกว่าชินเก่งกีฬามากกว่าคนอื่น แต่ทางมันชันเอาการอยู่นะ” 

ผู้กำกับถามผู้จัดการด้วยสายตาเป็นกังวล 

“ชินบอกว่าไม่เป็นไร เพราะงั้นลองดูสักครั้งเถอะครับผู้กำกับ” 

“ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาล่ะ จะล่อนักข่าวหรือ อย่าดีกว่า ใช้สตั๊นต์แมนเถอะ ไปลองถามชินดูอีกครั้งดีกว่าไหม” 

ทันทีที่ผู้กำกับเอ่ยออกมาราวกับไม่ไว้วางใจ ผู้จัดการก็ควักโทรศัพท์ออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก 

ผู้จัดการกดโทรศัพท์แล้วคุยสักพักก่อนจะวางสายไป จากนั้นจึงถือมือถือเดินเข้ามาพลางถอนหายใจ 

“ว่าไง จะใช้สตั๊นต์แมนหรือเปล่า” 

ผู้จัดการส่ายหน้าให้กับการคำถามของผู้กำกับ 

“คิดอะไรอยู่กันแน่ มั่นใจมากงั้นหรือ” 

“ชินลงมาแล้วตรงนั้นครับ!” 

ผู้จัดการยกมือขึ้นชี้ไปทางที่ลาดชัน 

“อะไร ลงมาแล้วเหรอ” 

“ครับ เห็นว่าจะลองซ้อมยืดเส้นยืดสายสักครั้งก่อนนะครับ แล้วจะโชว์ให้ผู้กำกับเห็นด้วยครับ” 

ผู้จัดการโบกไม้โบกมือไปทางชินที่กำลังเล่นสกีลงมาจากยอดเขา 

“นั่นชินนี่” 

พอทุกคนรู้ว่าเป็นเขา ต่างก็พากันกรีดร้อง 

เกิดเส้นสองเส้นบนทางลาดชันที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ หิมะสีขาวกระจัดกระจายและชินกำลังเล่นสกีไถลลงมา ฝูงชนส่งเสียงร้องให้กับท่าทางบังคับสกีข้ามผ่านความชันลงมาตามทางลาดอย่างต่อเนื่องของชิน 

“ว้าว!” 

พอลงมาถึงช่วงกลางของทางลาดชินก็เอียงตัวตีโค้งระยะสั้น ร่างกายที่เอนลงจนแทบจะสัมผัสกับพื้นเคลื่อนไหวซิกแซ็กไปมา ท่าทางของชินที่บังคับสกีลงมานั้นงดงามเสียยิ่งกว่าหงส์สง่างามที่ขยับปีกเพื่อเหินบิน  

ทุกครั้งที่ชินขยับตัวจะเกิดเสียงน้ำแข็งถูกบดออกไป ชินลงมาอย่างรวดเร็วทำให้เกิดพายุหิมะตรงด้านหน้าทีมงานที่รวมตัวกันอยู่เพื่อรอถ่ายทำ และพอลงมาใกล้ถึงด้านล่าง เขาก็หมุนตัวแล้วรวบขาทั้งสองข้างเข้าหากัน ภาพเล่นสกีของเขาถูกนำลงเผยลงในโลกโซเชียลอย่างรวดเร็ว  

“ชิน.. เป็นเทพเจ้า” 

“เจ๋ง” 

“สุดยอดไปเลย” 

แต่ละคนต่างตกอยู่ในห้วงความรู้สึกของตัวเอง 

*** 

“ขอบคุณครับ” 

ชินโค้งตัวก้มลงพลางเอ่ยปากขอบคุณ ทีมงานที่ต้องถ่ายทำอยู่บนพื้นน้ำแข็งท่ามกลางความหนาวเย็นในฤดูหนาวน่าจะลำบากกว่าตัวเองที่ถ่ายทำอยู่ข้างบนยอดเขา  

แม้จะไม่แน่ใจว่ารถอาหารว่างที่แฟนคลับส่งมาให้นั้นมาถึงเมื่อไหร่ แต่รถนั่นก็มาถึงลานสกีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 

“ชิน ดื่มนี่เร็วเข้า” 

ผู้จัดการส่งกาแฟร้อนให้ชิน และชินก็รับกาแฟมาถือไว้ 

“เสร็จงานแล้วผู้กำกับชวนดื่มเหล้า นายว่าไง” 

ผู้จัดการถามขึ้น  

“อยากไปพี่ก็ไปเถอะ ผมไม่อยากไป” 

ชินยิ้มแล้วขึ้นรถไป ผู้จัดการไม่ได้ดื่มสังสรรค์กับคนอื่นมานานมากแล้วถึงกับมองหน้าชินอย่างเซ็งๆ  

“พวกเรากลับก่อนนะครับ ขอให้สนุกนะครับ” 

ผู้จัดการถึงกับถอนหายใจแล้วหันไปล่ำลาทีมงาน พลางโบกมือปฏิเสธทีมงานที่ตะโกนถามออกมาว่า ‘ไม่ไปด้วยกันเหรอครับ’ และในตอนนั้นเองมือถือก็ดังขึ้น 

‘ประธานลี’ 

พอเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอมือถือ สีหน้าของผู้จัดการก็เป็นกังวล 

*** 

“กลับบ้านเลยใช่ไหม” 

“หืม? เอ่อ...” 

ผู้จัดการอึกอักควักเอาผ้าขนหนูออกมาเช็ดเหงื่อในมือที่จับพวงมาลัยเอาไว้เสียแน่น 

“เอ่อ ชิน...” 

“ชู่ว แป๊บนึง” 

ชินขัดจังหวะผู้จัดการแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ขณะที่รถหยุดเพราะสัญญาณไฟตรงหน้าภาพหน้าจอขนาดใหญ่ที่ติดอยู่บนตึกสูงสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา 

“ชิน ความจริง...” 

ชินลดหน้าต่างลง  

“เมื่อคืนที่ผ่านมา ดารานักแสดงนามสมมติชิมถูกฆาตกรรมกลางดึก จากคำให้การของผู้เห็นเหตุการณ์ คนร้ายสวมชุดกันฝนสีดำ สวมผ้าปิดปากและใส่หมวกปิดบังมิดชิดถืออาวุธตรงเข้าไปทำร้ายนายชิม” 

ชินเลื่อนหน้าต่างขึ้น พอสัญญาณไฟเปลี่ยนและรถเคลื่อนตัวออกไปชินก็หลับตาลงช้าๆ 

“ฮีโร่คนนั้น...” 

ชินพูดกับผู้จัดการเหมือนคิดบางอย่างออก 

“เวลาประมาณ 5 นาฬิกาของวันนี้ นายโอนามสมมติ ผู้ต้องสงสัยในคดีฆ่าชิงทรัพย์ในเขตมาโพถูกมัดมืดมัดเท้า และถูกนำมาทิ้งไว้ที่หน้าสถานีตำรวจ เขตคังนัม กรุงโซล ผู้คนต่างพากันเรียกคนที่จับคนร้ายนี้ว่าฮีโร่ ฮีโร่ของไม่เคยเปิดเผยตัวตนออกมาเลยสักครั้ง ถึงกับมีคนกล่าวเอาไว้ว่าหรือว่าเขาจะเป็นมนุษย์ต่างดาว เราลองมาสืบหาตัวตนของเขาสักครั้งกันดีไหมคะ” 

เสียงที่ดังออกมาจากวิทยุ ทำให้ชินทำหน้านิ่วคิ้วขมวด เพราะทุกครั้งที่เขาได้ยินข่าวของฮีโร่ เขามักจะนึกถึงความทรงจำที่ไม่อาจลืมเลือนได้ ว่ากันว่าแม้แต่คนที่ได้รับความช่วยเหลือจากเขาก็ไม่เคยเห็นใบหน้าของเขา การที่คนให้ความสนใจเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของฮีโร่ คิดว่าเป็นเพราะมีใจอยากตอบแทนที่เสี่ยงชีวิตช่วยเหลือตนเองเอาไว้  

เหมือนหัวใจที่ชินรู้สึกในวันนั้น.... 

ผู้ชายคนหนึ่งที่ลุยเข้ามาในกองเพลิง ผู้ชายคนนั้นช่วยชินไว้จากกองเพลิง เหมือนฮีโร่ที่ทุกต่างก็พูดถึง   

 

 

*ไซเรน(Siren) ปีศาจในเทพปกรณัมกรีก มีเสียงไพเพราะ รูปร่างงดงามรองจากเงือก ไซเรนมักจะหลอกล่อผู้คนที่เดินทางทางเรือด้วยเสียงอันไพเราะ เพื่อจับผู้คนเหล่านั้นมาเป็นอาหาร

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว