email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Please 4

คำค้น : Please nanaกะหอยทาก คุณหมอ หมอ แพทย์ น่ารัก อบอุ่นละมุน ใส่ใจ หวาน ฟินจิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2562 19:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Please 4
แบบอักษร

 

Please 4

 

 

                ในรอบหลายปีที่ฉันนอนหลับสนิท หลับโดยที่ไม่ฝันแต่ตอนนี้ตีห้าเหมือนเดิมแต่ฉันไม่ได้ตื่นเพราะฝันร้ายและเมื่อคืนฉันก็นอนเร็วมาก เร็วมากจนฉันเองยังแปลกใจ

                “ตื่นเช้าจัง” เสียงงัวเงียที่ดังอยู่ข้างๆทำให้ฉันสะดุ้งตกใจหันไปมอง ฉันลืมไปได้ยังไงว่าตัวเองยังอยู่ที่โรงพยาบาลแล้วก็ไม่ได้นอนคนเดียว

                “เอ่อ คือ”

                “เมื่อคืนหลับไหมครับ” พี่วันถามเสียงยังงัวเงีย

                “ค่ะ หลับสนิทด้วย!! ไม่ฝันด้วยนะครั้งแรกเลย” ฉันเล่าพร้อมกับยิ้มกว้าง พี่วันเองก็ยิ้มตามเมื่อได้ยินแบบนั้น

                “ครับ ดีแล้วคืนนี้ต้องนอนด้วยกันอีกนะ” พี่วันบอกมาแบบนั้น แต่จะบ้าเหรอจะให้ฉันค้างกับเขาอีกหรือไงเดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดกันพอหมดสิ

                “ไม่เป็นไรค่ะ”

                “เป็นครับพี่จะดูอาการหนูด้วย”

                “แต่ว่าหนูน่ะ หนูนอนคนเดียวได้จริงๆนะคะ หนูจะไม่ฝันร้ายแล้ว”

                “วิวครับ”

                “นะคะ รอเจอคุณหมอปราบสัปดาห์หน้าก็ได้”

                “เฮ้อ ก็ได้ครับ ล้างหน้าก่อนนะเดี๋ยวพี่จะพากลับบ้าน”

                “ค่ะ” ใช้เวลาไม่นานก็ล้างหน้าล้างตาเสร็จพอออกจากห้องน้ำพี่วันก็เป็นฝ่ายเข้าไปจัดการตัวเองบ้างไม่นานเขาก็เดินจับมือฉันออกจากห้องพักแห่งนี้ แม้จะเป็นพื้นที่ส่วนตัวแต่นอกห้องก็ยังมีพยาบาลและหมอคนอื่นๆเดินขวักไขว่กันไปมา ระหว่างที่เดินออกมาฉันก็เอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาคนอื่นๆเพราะสายตาติดจะล้อเลียนนั่นทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆในช่องท้อง

                “ก้มหน้าอะไรขนาดนั้นครับ” พี่วันถาม

                “ก็คนอื่นมอง”

                “เขาก็ได้แค่มองไงครับ อย่าคิดมากเลย”

                “คุณหมอวันคะ รบกวนทางนี้หน่อยค่ะ” เสียงหนึ่งฉุดให้พี่วันชะงักเท้าและหันไปมองทันที ฉันมองตามก็เจอกับกลุ่มพยาบาลที่ยืนกันอยู่ พี่วันมองหน้าฉันเล็กน้อยก่อนจะดึงมือไปยังกลุ่มพยาบาลกลุ่มนั้น

                “ว่าไงครับ”

                “คนไข้พิเศษของคุณหมอช็อกเพิ่งย้ายเข้าห้องไอซียูเมื่อกี้เลยค่ะ”

                “งั้นเหรอ ตอนนี้ใครดูแลอยู่” พี่วันถาม

                “หมอสิญค่ะ”

                “พี่นางมีเวรต่อไหมครับหรือต้องไปวอร์ดไหม”

                “ไม่ค่ะ มีอะไรให้พี่ชวยคะ”

                “วิวพี่ขอไปดูคนไข้ก่อนได้ไหมครับไม่นานหรอกจะไปถามอาการคนไข้กับสิญ หนูรอกับพี่นางได้ไหมครับ” พี่วันก้มหน้าถาม ความกังวลของเขาฉายชัดเจนผ่านดวงตาคม ฉันเองก็ไม่อยากให้เขาห่วงเลยเลือกที่จะพยักหน้าไป

                “รอพี่ก่อนนะ พี่นางครับ ฝากพาน้องไปนั่งรอข้างในได้ไหมครับ”

                “ได้อยู่แล้วค่ะคุณหมอ”

                “ฝากด้วยนะครับ เดี๋ยวพี่มานะ” พี่วันลูบผมฉันเบาๆก่อนจะปล่อยมือแล้วรีบเดินออกห่าง ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นจนลับสายตา

                “คุณคะ...”

                “เอ่อ เรียกวิวเฉยๆก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกคุณก็ได้”

                “งั้นพี่จะเรียกว่าน้องวิวนะคะ ไปค่ะน้องวิวไปนั่งรอก่อน” พี่พยาบาลที่ดูจะมีอายุเยอะในตอนนี้เอ่ยชวนและเดินนำเข้าไปที่ห้องพักพยาบาลหลังเคาน์เตอร์ ในห้องนี้มีเพียงชุดโต๊ะเก้าอี้เท่านั้นแอร์เย็นฉ่ำเลยล่ะ ฉันนั่งลงที่เก้าอี้มุมห้องก่อนที่พี่พยาบาลจะเอาเครื่องดื่มมายื่นให้ เป็นน้ำเปล่าเย็นจัดขวดเล็กๆน่ะ

                “พี่นาง! แฟนหมอวันไปหรือยัง หนูรีบมาดูเลยนะเนี่ยเห็นว่าเพิ่งพาแฟนมา”

                “หนูก็อยากเจอนะพี่ อะไรคือหมอวันนอนกอดแน่นอ่า ทำไมพี่ไม่ถ่ายรูปมาให้ดูด้วยนะ”

                “แต่เขาว่าน่ารักนะแฟนหมอวันอ่ะ ตัวเล็กๆหน้าหวานๆ นี่รีบมาก่อนจะขึ้นเวรเลยนะเนี่ยอยากเจออ่ะ”

                “ทำไมมีแต่คนอยากเจอล่ะ” เสียงเข้มหยิ่งๆของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น กลุ่มพยาบาลที่จับกลุ่มคุยกันอยู่หันไปมองอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหันหลังให้พร้อมกับเบ้หน้าเบ้ปาก ดูท่าแล้วกลุ่มพยาบาลจะไม่ชอบคนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่นี่นะ

                “ฉันถามไม่ได้ยินเหรอ”

                “ต้องขอโทษด้วยนะคะหมอพะแพง พอดีว่าเราไม่รู้ว่าคุณหมอพะแพงคุยกับพวกเราค่ะ” พยาบาลคนหนึ่งจีบปากจีบคอตอบ

                “นี่! อย่ามายอกย้อนฉันนะ”

                “ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องมาร่วมฟังสิคะ ต่างคนต่างอยู่แบบนี้ไม่ดีกว่าเหรอคะ” เสียงพี่นางเอ่ยขึ้นพร้อมกับประตูห้องพักถูกเปิดเข้ามา ในมือของพี่นางถือถุงผลไม้อะไรสักอย่าง

                “นี่แก!”

                “พอเถอะค่ะ จรรยาบรรณของหมอคืออะไรคะ แค่เก็บอารมณ์ตัวเองคุณยังทำไม่ได้ เรื่องที่ใช้เส้นเข้ามาทำงานคงจะเป็นเรื่องจริงอย่างที่เขาลือกัน”

                “ฝากไว้ก่อนเถอะ! รอฉันแต่งงานกับวันก่อนเถอะฉันจะไล่พวกแกออกให้หมด”

                “เชิญค่ะ” พี่นางผายมือเชิญผู้หญิงคนนั้นออกจากห้อง

                “เฮ้อ ฉันล่ะเบื่อจริงๆ วางท่าไปทั่วอยากให้หมอวันควงแฟนเย้ยหน้าหมอพะแพงเสียจริง คงหน้าชากันไปข้างอ่ะ”

                “นั่นสิ ตอกให้หน้าหงายไปเลย”

                “โอ๊ย พอเรื่องยัยคุณหมอประสาทเสียคนนั้นเถอะ ต่อเรื่องแฟนหมอวันเถอะ เราไปแอบดูกันไหมอยากเห็นอ่ะ” แฟนพี่วันเหรอ

                “จะไปแอบดูใครนะครับ” เสียงพี่วันดังขึ้นประตูก็เปิดออก พี่วันมองกลุ่มพยาบาลอย่างสงสัยแต่ยังติดแววตาขี้เล่นมาด้วย

                “แหมคุณหมอคะ ก็จะแอบดูใครเขาล่ะคะตอนนี้เรื่องคุณหมอกับแฟนคุณหมอน่าติดตามที่สุดแล้วค่ะ” พยาบาลคนหนึ่งตอบ พี่วันหัวเราะน้อยๆก่อนจะเหล่ตามองฉัน

                “อยากรู้อะไรล่ะครับ” พี่วันยิ้มมุมปากน้อยๆ

                “คุณหมออย่ายิ้มแบบนั้น พี่กำลังละลาย” พี่พยาบาลคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมทำท่ากุมหัวใจ เรียกเสียงหัวเราะจากคนอื่นๆได้อย่างขบขัน

                “ก่อนจะละลาย ดูแฟนคุณหมอที่นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยนะ” เสียงพี่นางบอก แล้วก็ พรึบ! ทุกสายตาของกลุ่มคนที่ยืนออกันอยู่โต๊ะด้านหน้าประตูหันมามองฉันเป็นตาเดียว สีหน้าตกใจปนเปกับตื่นเต้นมองฉันสลับกับพี่วินก่อนที่ทุกคนจะยกมือปิดปากแก้มแดง ฮื่อ! ทำไมทุกคนเป็นแบบนั้นกันไปหมด ฉันมันตลกมากเหรอทำไมถึงได้ทำหน้าเขินกันแบบนั้น

                “น่ารักอ่า”

                “ฮื่อ คุณหมอไปหาจากไหนทำไมน่ารักขนาดนี้”

                “อะแฮ่ม! ใจเย็นๆนะครับทุกคน ทำงานกันก่อนนะผมจะพาน้องกลับแล้ววิวครับ มากลับบ้านกัน” ท้ายประโยคพี่วันยิ้มพร้อมกับเอ่ยเรียกฉันเสียงนุ่ม ฉันเองก็ทำตัวว่าง่ายพยักหน้าเข้าใจเดินไปหาพี่วันที่กำลังยืนส่งยิ้มมาให้ฉันท่ามกลางสาวๆพยาบาล ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งเห็นว่าทุกคนหน้าแดง

                “ผมยังไม่แนะนำให้รู้จักใช่ไหมครับ นี่วิวนะครับเป็น...”

                “แฟนคุณหมอวัน” เสียงพยาบาลตอบพร้อมกัน แต่ฉันมองพวกเขาตาโต ฉันไม่ใช่แฟนพี่วันนะ

                “ครับตามนั้นเลย วิวนี่พี่ๆพยาบาลนะเดี๋ยวว่างๆค่อยเข้ามาทักทายกัน”

                “สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้ทุกคน

                “สวัสดีค่ะ คุณวิวอายุเท่าไหร่แล้วเหรอคะจะได้เรียกถูก”

                “ยี่สิบหกค่ะ”              

                “งั้นทุกคนเป็นพี่น้องวิวหมดยกเว้น สองแฝดทิวกับทิม”

                “เสียดายสองคนนั้นยังไม่เข้าเวร”

                “เดี๋ยวก็ได้เจอกันครับ ถ้ายังไงผมพาน้องกลับแล้วนะครับ ปะกลับบ้าน” ฉันพยักหน้าให้พี่วันก่อนกลับก็ยกมือไหว้ลาพี่ๆทุกคน พี่วันดึงมือฉันไปจับก่อนจะพาเดินไปที่ลานจอดรถท่ามกลางสายตาของใครหลายๆคน วันนี้ไม่เชื่อว่าแค่นั่งรอและพี่วันคุยกับพยาบาลจะทำให้เราออกจากโรงพยาบาลสายมากขนาดนี้เพราะตอนนี้เกือบจะเจ็ดโมงเช้าแล้วเรายังไม่ถึงบ้านกันเลย พี่วันมาส่งถึงร้านก่อนจะกำชับว่าเขาจะสั่งอาหารมาให้ไม่ต้องออกไปไหนรวมถึงสั่งเผื่อพนักงานในร้านด้วย ฉันขี้เกียจเถียงเขาเลยพยักหน้าเข้าใจเดินเข้าร้าน ใช้เวลาไม่นานฉันก็อาบน้ำเปลี่ยนชุดเรียบร้อย ช่วงสายพี่วันกลับเข้ามาพร้อมกับอาหารหลายอย่างพนักงานในร้านก็ละวางงานที่อยู่ตรงหน้าเพื่อจะได้ทานข้าว

                พนักงานทั้งสามของฉันก็มองอย่างสนใจ และสงสัยว่าทำไมเจ้าของร้านกาแฟถึงได้มาอยู่ที่ร้านทั้งวันแบบนี้และในใจคงอยากจะถามฉันจนเต็มแก่แต่คงยังไม่มีโอกาสเลยได้แต่มองตามฉันอย่างเป็นห่วง พี่วันเองก็เอาแต่ตามฉันไม่หยุดไล่ก็ไม่กลับคิดดูเอาเถอะเขาจะบ้ามากขนาดไหน

                “กลับไปได้แล้วค่ะ”

                “ไม่ครับ”

                “ทำไม” ฉันเริ่มจะทนไม่ไหวถามเขาเสียงเข้ม

                “ก็เย็นนี้พี่มีเวรแล้วลากยาวจนถึงมะรืนไหนจะประชุมอีกพี่จะไม่เจอตั้งสองวันกว่าๆเลยนะจะไม่คิดถึงกันบ้างเหรอ” คิดถึงอะไรกัน ทำไมฉันต้องคิดถึงเขาล่ะ

                “ทำไมต้องคิดถึงคะ”

                “ต้องคิดถึงสิ ก็เราเป็นแฟนกัน” พี่วันเอ่ยบอกหน้าตาย แต่เขาจะบ้าเหรอ! ฉันไปเป็นแฟนเขาตอนไหน เขาฝันไปหรือไงกัน

                “จะบ้าเหรอ!”

                “ไม่บ้า นี่พี่จริงจัง พาไปนอนที่ห้องพักด้วย พาไปแนะนำกับพยาบาลพาไปเจอเพื่อนอ้อเดินผ่านพ่อกับแม่ด้วยเมื่อวานดังนั้นก็ยอมเป็นแฟนพี่ซะดีๆจะได้ไม่ต้องโสด”

                เดี๋ยว!!! แบบนี้มันได้หรือไง มันใช่ไม่เรื่องที่จะมาบังคับกันนะ

 

                พี่วันหายไปเกือบบ่ายสามเขาบอกว่าจะไปเข้าเวรฉันกับพนักงานช่วยกันปิดร้านจากนั้นก็แยกย้ายกลับเกือบสองทุ่มฝนก็เทลงอย่างแรง ฉันเองพออาบน้ำเปลี่ยนชุดเสร็จก็ลวกมาม่ากับเวฟไส้กรอกที่ซื้อจากร้านสะดวกซื้อ ทีวีก็เปิดซีรีย์ไว้นั่งเหงาสักพักโทรศัพท์ก็มีสายเรียกเข้า ไม่ได้บันทึกไว้ในเครื่องด้วย

                “ค่ะ”

                (ทำอะไรอยู่ นอนหรือยังครับ) เสียงทุ้มดังจากปลายสาย พี่วันอย่างนั้นเหรอ

                “พี่วัน?”

                (ครับ วันนี้มีแค่เวรบ่ายนะบอกผิดเดี๋ยวกลับไปหาอาจจะถึงสักตีหนึ่ง// แหม ข้าวใหม่ปลามันต้องรีบกลับเหรอคะคุณหมอ) อ้าวไหนบอกเขาขึ้นเวรติดกันสองวันยังไงล่ะ ทำไมตอนนี้บอกว่าแค่เวรบ่าย

                “ทำไมไม่นอนอยู่นู่นคะ ขับรถมาอันตราย” ฉันเอ่ยกลับ พยายามไม่สนใจเสียงแซว

                (ถ้าพี่ไม่กลับจะนอนหลับไหมล่ะ) อ่า ไปไม่ถูกเลยแฮะ แต่ว่า แต่ว่าฉันน่ะคงจะนอนได้แล้วจริงๆนะ นอนโดยที่ไม่มีเขาเมื่อคืนมันอาจจะบังเอิญก็ได้ที่ฉันหลับ ดังนั้นวันนี้ฉันต้องนอนคนเดียวได้สิ

                “หลับสิคะ หนูหลับได้”

                (ก็ได้ครับ ก็ได้พี่เชื่อแล้วนี่ทานมื้อเย็นหรือยัง)

                “ทานแล้วค่ะ พี่ล่ะ”

                (ทานแล้วครับ วิวพี่ไปดูคนไข้ก่อนนะว่างแล้วจะโทรหา คิดถึงนะครับ)

                คิดถึงอย่างนั้นเหรอ?

                มันเป็นความรู้สึกแบบนี้เองหรอกเหรอเวลามีคนบอกคิดถึง ความรู้สึกนี้มันไม่เหมือนตอนที่เพื่อนบอกว่าคิดถึงเวลาเราไม่ได้เจอกันนาน แต่พี่วันบอกมันทำให้หัวใจฉันเต้นแรงตึกตัก อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

                “เต้นแรงจัง” ฉันยกมือทาบหน้าอกพึมพำกับตัวเอง เพราะประโยคบอกคิดถึงจากคนที่ทำงานอยู่โรงพยาบาลทำให้ฉันนั่งเหม่อลอยจนล่วงเลยมาเกือบห้าทุ่มฉันรีบปิดทีวีเก็บจานไปล้างแล้วรีบเข้านอนอย่างอารมณ์ดี แต่ทำไมพอทิ้งตัวลงนอนฉันถึงไม่รู้สึกง่วงล่ะ พอข่มตาหลับก็ต้องสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายตลอดทั้งคืน ฉันหลับไปตอนตีสามและสะดุ้งตื่นตอนตีสี่

                “บ้าจริง! ทำไมยังฝันเรื่องนั้นอยู่อีก” ฉันบ่นกับตัวเองอย่างงอแง ทำไมไม่หลับเหมือนเมื่อคืน ทำไมฉันถึงนอนไม่หลับ บ่นไปก็น้อยใจโชคชะตาตัวเองปล่อยให้น้ำตาไหลลงอย่างซะอย่างนั้น

                และพอนอนไม่หลับฉันก็เริ่มทำกิจวัตรประจำวันตอนเช้าเดินไปตามเส้นทางที่แสนคุ้นเคยแต่ที่แปลกไปคือโทรศัพท์ที่มีสายเรียกเข้าทั้งที่ปกติไม่เคยมี

                “ค่ะ”

                (นอนหลับไหม) ต้องตอบยังไงนะ

                (ว่าไงครับหลับไหม)              

                “หลับค่ะ”

                (ฝันไหมครับ)

                “ก็ ค่ะ”

                (เย็นนี้ปิดร้านแล้วมาหาพี่ มานอนที่นี่) บ้าไปแล้ว!

                “มันดูไม่ดี นั่นที่ทำงานพี่หนูเป็นคนนอก” ฉันบอกออกไปทันทีอย่างไม่ต้องคิด

                (พี่เป็นเจ้าของโรงพยาบาลใครจะกล้าว่าอะไร แล้วตอนนี้พี่ก็หิวมากๆเลยด้วยซื้อมื้อเช้ามาให้หน่อยได้ไหมครับ)

                “อ่า ก็ได้ค่ะอาจจะช้าหน่อยนะหนูขออาบน้ำก่อนนะคะ”

                (ถ้าถึงแล้วโทรมาถ้าพี่ไม่รับก็เดินมาที่เคาน์เตอร์เลยนะพี่จะบอกพยาบาลไว้ให้)

                “พี่อยากได้อย่างอื่นด้วยไหมคะ” ฉันถามอีกครั้งและตั้งใจว่าหมดคำถามนี้จะวางสาย

                (ไม่มีแล้วครับ)

                “งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ ถึงแล้วจะโทรหา”

                มื้อเช้าถูกส่งตรงไปยังคุณหมอสุดฮอตถึงโรงพยาบาล พี่วันไม่ยอมให้กลับเลยต้องนั่งทานข้าวเป็นเพื่อนเขาท่ามกลางเหล่าคุณหมอและพยาบาลไหนจะคนไข้สาวๆอีก ฮอตจริงแท้เลยล่ะพี่วันน่ะ

                “หนูต้องกลับไปเปิดร้าน”

                “ครับ ตอนเย็นมาหาพี่นะจะรอทานข้าวเย็น” พี่วันเดินมาส่งขึ้นรถเขารอกระทั่งฉันขับออกมาถึงได้เดินกลับเข้าโรงพยาบาลเอาละวันนี้เริ่มทำงานกันเถอะ ออเดอร์จากลูกค้าเข้าเยอะมากเลยตลอดทั้งวันฉันไม่ว่างจับโทรศัพท์เลยพอตกเย็นเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานก็บุกมาหาที่บ้านและซื้อของมาทำชาบูทานกัน เกือบสามทุ่มพี่วันก็โทรมาฉันเพิ่งจะนึกออกว่าพี่วันบอกให้ไปหาและเขาจะรอทานข้าว

                “หนูขอโทษ”

                (ทำอะไรอยู่ครับ ทำไมลืมนัดพี่) ปลายสายถามอย่างอารมณ์ดีไม่ได้มีความหงุดหงิดผสมมาเลยแม้แต่น้อย

                “ก็เพื่อนมา ทำชาบูกันแล้วเพื่อนจะค้างด้วย” ฉันเล่าเสียงเบาเพราะเพื่อนทั้งสองกำลังนั่งหัวเราะคิกๆอยู่บนเตียงนอนในมือถือโทรศัพท์เครื่องสวยกำลังเลือกรูปที่เราถ่ายเมื่อช่วงเย็นเพื่ออัพลงโซเชียลฉันน่ะไม่ค่อยเล่นโซเซียลอยู่แล้วขนาดไลน์ยังไม่ค่อยเล่นเลย แต่มีเน็ตรายเดือนมีไวไฟที่ร้านหมดนะแต่ใช้ดูซีรีย์น่ะ ฮาๆๆๆ

                (นึกว่าไม่สบายเลยเป็นห่วง แต่อยู่กับเพื่อนก็ดีแล้ว)

                “ขอโทษนะคะที่ไม่ได้บอก พี่ทานอะไรหรือยัง”

                (ว่าจะออกไปทานบะหมี่อยู่หน้าโรงบาลกับไอ้สิญ ถ้ายังไงพี่จะถ่ายรูปส่งให้ในไลน์นะ) หือ? ถ่ายรูปเหรอ ถ่ายทำไมล่ะแค่ไปทานข้าวกับเพื่อนไม่ใช่เหรอ

                “ถ่ายทำไมคะ อีกอย่างหนูไม่ค่อยเล่นด้วย”

                (ก็อยากบอกให้รู้ว่าทำอะไรที่ไหนกับใครแค่นั้นเอง ถ้าว่างก็ตอบพี่หน่อยนะครับ พี่วางแล้วนะสิญมันจ้องจะกินหัวพี่ละมันหิว)

                “ค่ะ”

 

=============================================

เอ้าทุกคน เดี๋ยวตอบไลน์พี่หมอวัน แต่อุ้ย ลืมไปไม่ใช่น้องวิว ^_^ 

ความคิดเห็น