ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : friend 2 ทำไม 100%

คำค้น : ทำไม,คุณป้าผีพราย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2558 22:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
friend 2 ทำไม 100%
แบบอักษร

ตอน2

หลังจากเลิกเรียนผมต้องมาทำเวณคนเดียวเพราะไอเพื่อนตัวดีแม่ของมันโทรมาตามให้กลับบ้านด่วน

"เสร็จซักที แม่งเหนื่อย"

ผมดูเวลาตอนนี้ก็จะหกโมงเย็นแล้ว เมือเห็นอย่างนั้นผมก็รีบกลับบ้านเดียวจะไม่ทันรถไม่อย่างนั้นคงต้องรอรถรอบหกโมงครึ้งกว่าจะถึงบ้านก็เกือบสองทุ้มแล้ว ในระหว่างที่รอรถก็มีมือของใครไม่รู้มาดึงมือผม

"ไออาร์ต มึง มึง"

ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดจบประโยคมันก็พาผมไปที่รถคันหนึ่งแล้วยัดผมเขาไปในรถนั้น ยังไม่ทันจะหนีมันก็พูดดักผมเอาไว้

"ห้ามมึงหนีละไม่นั้นกูจะจูบมึงให้คนอื่นดู"

"มึงมันชอบกดขี่คนอื่น"

"เดียวมึงได้โดน'กด'มากกว่านี้แน้"

พูดเสร็จมันก็เดินไปนั้งที่คนคับและคับรถออกทันที่ มันพาผมมาที่คอนโดหนึ่งและผมคิดว่าหน้าจะเป็นคอนโดมัน'รวยชิบ'

"เป็นไงอนาคตผัวมึง" หะ อะไรนะถ้าผมฟังไม่ผิดมันบอกว่ามันเป็นผัวผม อย่า อย่าบอกนะว่ามันจะกดผมนะ หึผมไม่ยอมหรอกผู้ขายด้วยกัน แค่คิดก็ไม่ไหวแล้ว

"กูจะกลับแล้ว"

"อยู่กับกูก่อน" จะให้กูอยู่เป็นเพื่อนมึงเนี้ยนะ ไม่เอาหรอก

"กูบอกว่าจะกลับไงฟังไม่รู้เรื่องเหรอ!!!"

"อย่าขึ้นเสียงใส่กูนะ!" กูเริ่มโมโหแล้วนะ

"พูดไม่รู้เรื่องเหรอกูบอกว่าจะกลับ แล้วมึงนั้นแหละที่อย่ามาขึ้นเสียงใส่กูมึงเป็นคนพากูมาเองนะ"

แล้วก็หลีกตัวมาจะเดินไปจากห้อง แต่

 

"อะ" มันดึงมือแล้วลากผมไปที่ห้องนอนของมันแล้วเหวี่ยงผมไปที่เตียงแล้วเอาหน้าเข้ามาไกลผมเริ่มใจไม่ดีแล้วมือก็ดันอกมันไว้"มะ มึงจะทำอะไร ปล่อยกูนะไอ้เหี้ย ปลอ อื่ออ่อย"

"หึ" แค่คำเดียวที่ออกมาจากปากมันแล้วก็เริ่มรุกล้ำมาไซ้ซอกคอผมแล้วจัดการถอดเสื้อผ้า

"หยุดนะ อืมปล่อย ยะ อย่าอะไอเหี้ย"

"ทำไมกูต้องหยุดวะ หึม"คำถามที่พูดออกมามันเหมือนตอกย้ำว่ายังไงมันก็ไม่มีทางปล่อยไปง่ายๆ

 'นี้ผมจะไม่รอดใช้มั้ย'

 .....................................................................................................................

 (เค้าไม่ถนัดncไม่ต้องมีก่อนนะ)(จะปรับปรุงฝีมือ)

 ในตอนเช้าของอีกวันซึ่งมีร่างบางและร่างสูงนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ แสงอาทิตย์ที่สอดแสงเข้ามาในห้องนอนที่มีทั้งสองร่างนอนอยู่ ร่างบางต้องลืมตามาจากแสงที่ส่องเข้ามาทำให้รู้ว่าว่านี้เป็นเช้าของอีกวันและเริ่มปรับสายตาแล้วหันไปมองรอบๆก็เห็นร่างสูงนอนอยู่ข้างๆตน ในหัวเริมประมวณถึงเหตุการณ์เมื่อวานอยู่ๆน้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมา

 'นี้เหรอ ฮึหน้าสมเพชจัง'

 "หึ" เอ๊ะ 'เมื่อคืนอาร์ตไม่ได้ใส่ถุงนิ แล้ว'

 "ไม่นะฮึ ฮึ หนูอย่าเกิดมานะ" เมื่อคิดได้อย่างนั้นน้ำตากูยิ่งไหลมากกว่าเดิม

 "รีบออกไปดีกว่า" เมื่อคิดได้ร่างบางก็รีบหยิมเสื้อผ้าตัวเองมาใส้แล้วออกไปจากห้อง ค่อยอาบน้ำที่บ้านดีก่าร่างบางคิดอย่างนั้นไม่อย่างนั้นรางสูงอาจจะตื่นขึ้นมาได้แล้วเห็นเขาพอดีเมื่อออกจากคอนโดร่างสูงมาได้ซักพักกูคิดขึ้นได้ว่า เมื่อวานเขาไม่ได้กลับบ้านไม่รู้พ่อแม่จะเป็นยังไง นี้เขาทำให้พ่อแม่เป็นห่วงอีกแล้ว

 "คับ"

 "ลูกเป็นไงบ้างแล้วตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหนรู้ไหมแม่เป็นห่วง โทรไปก็ไม่รับแม่ตกใจแทบแย่นี้ถัาลูกไม่โทรมาแม่จะไปแจ้งความแล้ว"

 "ขอบคุณครับผมไม่เป็นอะไรแล้ว ขอโทษที่ไม่ได้โทรกลับ" แล้วจู่ๆน้ำตาผมมันก็ไหลออกมา

 "ลูกเป็นอะไรแม่ได้ยินเสียงสะอื้น บอกแม่ได้ไหมลูก"

 "เปล่าครับ ผม ผมแค่"

 

 ................................

 2bc

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น