Twitter-icon

นิยายแนวใหม่ ที่เปิดให้คนอ่านได้โหวตแนวนิยายที่ชอบและอยากให้ไรต์แต่ง ลองเข้ามาอ่าน เข้ามาโหวตนิยายเรื่องสั้นเรื่องต่อไปด้วยกันนะคะ! ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ch.03 วัวแก่กินหญ้าอ่อน (ปิดโหวตแล้วค่ะ)

ชื่อตอน : Ch.03 วัวแก่กินหญ้าอ่อน (ปิดโหวตแล้วค่ะ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 22:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ch.03 วัวแก่กินหญ้าอ่อน (ปิดโหวตแล้วค่ะ)
แบบอักษร

ท้องฟ้าสว่างสดใส พระอาทิตย์โบกมือทักทายยามเช้า ในเวลาประมาณเจ็ดโมงนิดๆ ผมที่ออกกำลังกายอยู่ในห้องยิมของตัวเองเหงื่อโชกไปทั่วทั้งตัว จนต้องถอดเสื้อออก เหลือเพียงกางเกงทรงโปร่งที่ปกปิดช่วงล่างเอาไว้

"นี่ๆ พี่กล้าฮะ" เสียงเล็กๆดังขึ้นทางประตู ผมค้างแขนทั้งสองข้างไว้ในขณะที่กำลังวิดพื้น ก่อนจะหันไปมอง

"มีอะไรเปลว" น้องชายข้างบ้านที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ สวมใส่ชุดนอนลายปิกาชูมายืนชะโงกหน้าอยู่ตรงประตู แต่ไม่ได้เข้ามา

"เปลวหิวแล้วครับ"

"อ่า พี่ขออีกแป๊บนะ เปลวเข้ามารอข้างในสิ" ผมก้มลงวิดพื้นต่อ ส่วนเปลวก็เดินเข้ามาพร้อมปิดประตูห้องให้เรียบร้อย

พ่อแม่ของเปลวต้องไปทำงานที่ต่างประเทศบ่อย เพราะพวกท่านทำธุระกิจที่ต้องติดต่อค้าขายกับหลายๆแห่ง ส่วนผมตอนนี้เพิ่งเรียนจบมหา'ลัยได้ไม่กี่ปี และกำลังเรียนรู้งานเพื่อช่วยคุณพ่อในตำแหน่งเลขาของบริษัท

เปลว เป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ผิวขาว เมื่อก่อนใส่แว่นติ๋มๆและไว้ผมยาวเพื่อปกปิดใบหน้าด้วยความขี้อาย แต่โดนผมจับตัดและโดนผมสั่งสอนอย่างดี จนตอนนี้เปลี่ยนมาใส่คอนเทคเลนส์และตัดผมอย่างดีทำให้หน้าตาน่ารักเข้ากับนิสัย

อ้อ ผมลืมบอกไปอย่างหนึ่ง...

เปลวเขาเป็นแฟนผมครับ :)

"เปลวอยากมีกล้ามบางจัง มันสวยอ่ะ" ผมวิดพื้นเสร็จก็ลุกขึ้นเดินมาหาเปลว ที่นอนรออยู่ตรงลู่วิ่ง เด็กน้อยมองที่กล้ามหน้าท้องผมก่อนจะยู่ปาก

"ไม่ต้องมีหรอก สำหรับพี่เปลวก็สวยอยู่แล้ว" ผมก้มลงจูบหน้าผากน้องเบาๆ ให้อีกฝ่ายได้เขินหน้าแดงเล่นๆ ก่อนจะพากันไปกินช้าวเช้าที่ห้องทานอาหาร

ผมกับเปลวรู้จักกันมาตั้งแต่เจ้าตัวเพิ่งเกิด มาถึงตอนนี้ก็ยี่สิบปีแล้วครับ และน้องกำลังเรียนอยู่ปีสาม ที่มหา'ลัยเก่าของผมเอง ซึ่งแปลว่าอายุเราห่างกันห้าปีได้

"กว่าจะมานะเจ้ากล้า ต้องให้น้องไปตาม" มาถึงห้องอาหารหม่อมแม่ผมก็บ่นทันที แถมยังทำหน้างอน ผมเลยอดไม่ได้ที่จะปรี่เข้าไปหอมแก้มเนียนๆของหญิงสาวที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอ

"อ๊ะๆๆ เอาหน้าแกออกไปจากเมียฉันเลยนะ เหงื่อเต็มตัว เดี๋ยวที่รักของพ่อก็ตัวเหม็นไปด้วยพอดี" ยังไม่ทันจะได้หอมแก้มแม่ มือใหญ่ๆของพ่อก็ยื่นเข้ามาคั่นกลางเสียก่อน

ชิ! คนหวงเมีย!

"แค่นี้ทำหวง ผมก็ลูกแม่นะ" ผมยืนเต็มความสูงขนาบข้างคุณพ่อ ด้วยความที่ตัวเท่าๆกันเลยทำให้จ้องหน้ากันได้ชัดขึ้น

"เอ่อ... อย่าทะเลาะกันเลยนะครับ นี่เวลาอาหารนะ" แล้วเสียงเทพธิดาตัวเล็กๆก็ดังขัดขึ้นมา พร้อมกับเจ้าตัวที่เกาะแขนผมไว้หวังจะห้ามปราม จริงๆแล้วผมก็พ่อก็ทำแบบนี้กันเป็นปกติ แต่ทุกครั้งที่เกิดสถานการณ์แบบนี้ เปลวก็จะเข้ามาห้ามตลอด

"หนูเปลวมาให้พ่อหอมหน่อยสิลูก"

"ไม่!!!" ผมกอดเจ้าตัวเล็กไว้ทันทีที่พ่อยื่นแขนมาทางเปลว ร่างบางก็ชะงักตัวเล็กไปในตอนที่ถูกผมกอด ส่วนพ่อก็ยักคิ้วหลิ่วตาล้อเลียนผมเต็มที่

"หึ ก็พอกัน"

 

หลังจากที่เรากินข้าวกันเสร็จ หน้าที่ต่อไปของผมคืออาบน้ำ แต่งตัวเตรียมไปทำงาน แต่ก่อนหน้านั้น จะต้องแวะไปส่งเปลวที่มหา'ลัยซะก่อน เพราะน้องมีเรียนช่วงบ่าย

"พี่กล้า เสร็จรึยังครับ"

"เสร็จแล้วๆ" ผมผูกเนคไทให้เรียบร้อยแล้วเดินลงไปชั้นล่าง เจอเปลวยืนหน้ามุ่ยอยู่ในชุดนักศึกษาชาย

อา... น่ารักจัง

"เดี๋ยวเปลวก็สายหรอก"

"จ้าๆ ไปแล้วๆ" ผมยิ้มแล้วกอดคอคนตัวเล็กไปที่รถ

ผมออกจากบ้านในตอนสายๆ กว่าจะมาถึงมหาวิทยาลัยก็ปาไปเกือบเที่ยงแล้ว เปลวเลยอยากให้ผมกินข้าวที่นี่เป็นเพื่อนเขาซะเลย เพราะกว่าจะไปถึงที่ทำงานก็อีกเป็นชั่วโมง แต่ผมปฏิเสธไป แล้วตกลงกันว่าผมจะซื้อข้าวจากที่นี่ไปกินบนรถแทน

"ไม่อยู่กินจริงๆหรอพี่ ไม่ต้องเกรงใจพวกผมหรอก"

"ไม่เอาหรอก พี่ต้องรีบไปน่ะ" ผมยิ้มนิดๆให้กับเพื่อนในกลุ่มของเปลว พวกน้องๆก็ยิ้มตอบอย่างเป็นมิตร

ผมรู้จักเพื่อนในกลุ่มของเปลวทุกคน เพราะแต่ละคนก็เคยมาเล่นและทำงานที่บ้านกันทั้งนั้น เห็นแบบนี้แต่เปลวก็พูดคำหยาบเป็นนะครับ เขาจะทำตัวน่ารักแค่เฉพาะกับผมเท่านั้นแหละ :))

"เย็นนี้เปลวกลับเองนะพี่กล้า"

"หือ? ทำไมล่ะ มีงานหรอ" ผมกำลังลุกจากโต๊ะเพื่อไปทำงาน แต่ร่างบางก็พูดทักขึ้นซะก่อน ปกติผมจะมารับเจ้าตัวเล็กกลับทุกๆเย็น เว้นแต่วันที่หนึ่งในเราสองคนต้องอยู่ทำงานจนดึก

"เปล่าครับ แต่เย็นนี้เปลวจะไปกินเลี้ยงกับสายรหัส" ผมพยักหน้ารับแล้วก้มลงไปจุ๊บเหม่งน้อยๆ ก่อนจะกำชับให้กลับบ้านเร็วๆ ซึ่ฝเจ้าตัวก็รับปาพร้อมกับยิ้มให้

ผมขับรถออกจากมหาวิทยาลัยและมุ่งหน้าไปยังบริษัทของคุณพ่อทันที เพราะถึงพ่อผมจะออกจากบ้านมาช้ากว่า แต่ผมที่ต้องแวะไปส่งเปลวก็ต้องถึงที่ทำงานช้ากว่าอยู่แล้ว

เอี๊ยด~

ผมจอดรถแล้วเดินเข้ามาในตัวตึก ระหว่างทางมีแต่คนมองผมเต็มไปหมด ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย ไม่รู้ว่ามองเพราะหน้าตา ชื่นชมในผลงาน หรือเพียงเพราะว่าผมเป็นลูกของพ่อผู้เป็นเจ้าของบริษัทกันแน่

"มาช้านะแก"

"ผมว่าพ่อนั่นแหละที่ขับรถเร็ว" ผมขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นบนสุดก็เจอพ่อของตัวเองยืนรอรับอยู่หน้าลิฟต์ ด้านข้างมีแม่ในชุดกางเกงแสล็คขายาวและเสื้อเชิ้ตอย่างเท่ แต่ก็ดูสง่าและสวยหรูในเวลาเดียวกัน

"เหอะ! พ่อขับอะไรล่ะ แม่แกสิขับ เหยียบทีแทบจะซิ่งลงนรกไปแล้ว... โอ๊ยๆๆ!" ผมบุ่ยปากแล้วพยักเพยิดไปทางแม่ที่ยืนยิ้มหวานอยู่ แต่ยังพูดไม่ทันจะจบประโยคดี หูพ่อก็โดนดึงอย่าแรงซะก่อน

"ไปเถอะกล้า ลูกต้องเรียนรู้อีกเยอะกว่าจะมาเป็นเลขาให้พ่อแบบแม่ได้นะ ^^" แม่ปล่อยพ่อนั่งกุมหูตัวเองไปแบบนั้น แล้วเดินมากอดคอผมแทน พ่อจึงยิ้มรับแต่โดยดีแล้วเดินตามร่างสูงเพรียวเข้าห้องไป

แม่ผมเป็นเลขาของพ่อตั้งแต่เริ่มสร้างบริษัท เห็นว่าเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เรียนมหา'ลัย แม่ผมสวย น่ารัก แต่ก็มีนิสัยห้าวๆและกล้าที่จะตัดสินใจทำอะไรมากกว่าพ่อ เรียกได้ว่าบางครั้งก็มีความเป็นผู่นำมากกว่าพ่อเสียอีก

เพราะงี้แหละครับ พ่อผมเลยยอมสยบอยู่ใต้เท้าแม่มาจนถึงปัจจุบัน :)

"พ่อเนี่ยนะ ทำไมต้องบังคับให้ลูกมาเป็นเลขาด้วยก็ไม่รู้" แม่ผมสอนงานไปบ่นไป ทั้งที่ในห้องก็มีพ่อนั่งทำงานอยู่ด้วย เจ้าตัวที่ได้ยินก็ถึงกับหูกระดิก เหล่ตาขึ้นมามองอย่างหาเรื่อง

"มองอะไร ทำงานไปสิค่ะท่านประธาน" สาวสวยหันไปมองค้อนใส่ จนผู้เป็นสามีต้องก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารต่อไป

ที่จริงผมไม่ได้จบบริหาร หรือเรียนเกี่ยวกับสายนี้มาเลยครับ เพราะผมจบวิศวะโยธา ผมเองก็มีความฝันของตัวเอง แต่ที่ยอมมาเป็นเลขาให้พ่อเพราะเคยแอบไปได้ยินแม่พูดกับพ่อประโยคหนึ่ง

 

'แม่อยากออกจากงานแล้วมาเปิดร้านดอกไม้ของตัวเอง'

'ถ้าแม่ไปแล้วใครจะมาเป็นเลขาให้พ่อล่ะ หน้าที่นี้ต้องเป็นคนที่ไว้ใจกันได้นะ' ตอนที่พ่อกับแม่พูดถึงเรื่องนี้ ผมกำลังเรียนอยู่ม.6 ซึ่งตอนนั้นผมทุ่มเทให้กับการเรียนวิทย์-คณิตมากๆ เพราะอยากเป็นวิศวกร

แต่พอได้ยินแม่พูดแบบนั้น ผมก็รู้ได้ทันทีว่าที่ท่านมาเป็นเลขาเนี่ย มันไม่ใช่ความสุขแท้จริงที่ท่านอยากมี แต่แม่อยากจะมีความสุขกับร้านขายดอกไม้ของตัวเองต่างหาก และถ้าแม่อยากจะออกจากงาน ผมจะช่วยเอง

'ผมเป็นให้เองครับ'

 

เรื่องมันก็ประมาณนี้แหละครับ เพราะเหตุการณ์ในตอนนั้นที่เด็กคนหนึ่งอยากจะให้แม่ได้ทำตามฝันของตัวเอง ตอนนี้เด็กคนนั้นที่เติบโตขึ้นเลยต้องมานั่งดูบัญชี ตารางงาน และรายละเอียดถี่ยิบของบริษัทอยู่อย่างนี้

เฮ้อ~ คิดถึงเปลวจัง

อยากกลับบ้านเร็วๆไปกอด ไปหอมให้ชื่นใจ

"กล้า... กล้า!"

"...ครับแม่?" นั่งนึกถึงเมียไปสักพัก แม่ก็ตะโกนใส่หูไปเสียงดังจนหูเกือบหนวก พ่อที่นั่งอยู่ที่โต๊ะก็หลุดขำออกมานิดๆ แต่ยังฟอร์มทำงานต่อไป

"เหม่ออะไรของเรา เสร็จช้าก็ได้เจอเปลวช้านะ" แม่ผมพูดแค่นั้นก็ทำให้ผมมีกำลังจะที่จะเรียนรู้งานต่อ จริงๆก็ไม่ได้อยากจะเจอน้องมากอะไรขนาดนั้นหรอกนะครับ แต่แม่ผมบอกไงครับผมเลยต้องทำ

ช่วยไม่ได้จริงๆ -.,-

ผมรีบปั่นงานให้เสร็จทันเวลาเลิกงานตามปกติของท่านประธาน จากนั้นก็กลับมาที่บ้าน โดยปล่อยให้พ่อกับแม่ไปดินเนอร์เพิ่มความหวานกันสองคน ตอนนี้ท้องฟ้ามืดแล้วเปลวก็คงถึงบ้านแล้วเหมือนกัน

ลูกคนนี้ขอไปสวีทเพิ่มความหวานบ้างแล้วกันนะครับ :)

"กลับมาแล้ว"

"อ๊ะ! ยินดีต้อนรับกลับนะครับพี่กล้า ^^" ผมจอดรถแล้วเปิดประตูเข้ามาในบ้าน กลิ่นอาหารลอยคละคลุ้งชวนหิวเลยเดินเข้าไปในครัว ที่มีน้องเปลวยืนทำอาหารอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนยิ้มตอนรับอย่างสดใส

"หอมจัง เปลวทำอะไรให้พี่กิน?" ผมเข้าไปกอดเอวเจ้าตัวเล็กไว้แล้ววางคางไว้ที่ไหล่ ชะโงกหน้าไปมองอาหารที่อยู่บนเตา กำลังเดือดปุดๆ

"แกงกะหรี่ครับ ที่พี่ชอบไง"

"น่ารักที่สุดเลยครับ"

ฟอด~

ผมหอมแก้มร่างบางไปทีให้ชื่นใจ จนอีกคนเขินม้วนหน้าแดง เราเลยเลิกเล่นแล้วช่วยกันทำอาหารให้เสร็จ ทั้งแกงกะหรี่และทงคัตสึที่น้องเขาเตรียมของไว้ก่อนหน้า

"อิทาดากิมัส!"

"หึ เด็กน้อย"

เรากินข้าวกันสองคน และคุยเรื่องที่ต่างคนต่างไปเจอมาในวันนี้อย่างสนุกสนาน เปลวเล่าว่าเขากิาข้าวกับน้องรหัสไปได้นิดเดียวเพราะเผื่อท้องไว้จะมากินกับผม ประโยคนั้นทำเอาผมยิ้มไม่หุบเลยล่ะครับ

พอเราสองคนกินเสร็จแล้วก็ช่วยกันเก็บข้าวเก็บของ ล้านจานอะไรให้เรียบร้อย เพราะกลัวคุณหญิงแม่จะกลับมาบ่นให้ฟังอีก ก่อนย้ายขึ้นไปนั่งเล่นกันข้างบนห้องนอน

"เมื่อไหร่จะเลิกกอดเปลวครับ"

"ก็คนมันคิดถึงนี่ อยากกอด อยากหอม อยากทำด้วยนะ :)" ผมนอนกอดเอวร่างบางจากทางด้านหลังแน่น ซุกหน้าเข้าที่ลาดไหล่เนียนก่อนจะสูดดมกลิ่นหอมจากร่างกายผอมบาง

เปลวหันมามองผมหน้าแดง ยิ่งกระตุ้นความอยากในตัวผมขึ้นไปอีก แววตาที่สั่นไหวและริมฝีปากที่เผยอออก อดไม่ได้ที่จะประทับและสอดลิ้นเข้าไปลิ้มลองความหวาน

ร่างกายทั้งสองเริ่มขยับให้เข้าที่ หันหน้ามารับจูบดูดดื่ม และเริ่มปลดพันธนาการของอีกคนออกทีละชิ้นๆ จนในที่สุดทั้งคู่ก็เปลือยเปล่า และขยับเข้ามาแนบชิดกันมากขึ้น

มือใหญ่ลูบไล้ แวะเล่นกับยอดอกทั้งสองข้างอย่างสนุกมือ คนถูกกระทำร้องอื้ออึงในลำคอ ยามเมื่อสัมผัสหนักแน่นแต่อ่อนโยนขยับ จับ คลำลงไปเรื่อยๆจนถึงบั้นท้ายนุ่มนิ่ม และบีบคลึงมันเบาๆ

"พี่กล้า..." น้ำเสียงแหบพร่า ติดจะเซ็กซี่เอ่ยเสียงเรียกชื่อเขาเบาๆ กล้าก้มลงซุกไซ์ที่คอขาว ทั้งสูดดมและสร้างรอยเอาไว้ด้วยความกระหาย

ร่างสูงขยับขึ้นอยู่ด้านบน ปากยังคงป้วนเปี้ยนอยู่บริเวณคอและหน้าอกของอีกคน ส่วนมือก็ส่งไปหยิบเจลหล่อลื่นมาชะโลมจนทั่ว และสอดนิ้วเข้าไปเบิกทางให้กับคนตัวเล็ก

"อ๊ะ! พี่กล้า..."

"เปลว อย่ารัดพี่แน่นสิ" แรงตอดรัดในช่องทางทำให้ผมแทบขยับนิ้วไม่ได้ จึงต้องปลอบประโลมด้วยจูบให้คล้อยตาม ไม่นานนิ้วแกร่งก็เริ่มขยับเข้าออก จากช้าเป็นจังหวะที่เร็วขึ้น

"เปลวไม่ไหวแล้ว... พี่กล้าใส่เข้ามาเถอะครับ" คนใต้ร่างเอ่ยเสียงเย้ายวน จนอีกฝ่ายทนไม่ไหวและต้องกระชากนิ้วออก ก่อนจะแทนที่ด้วยแก่นกายใหญ่ที่ค่อยๆสอดใส่เข้าไปจนสุด

"อืออ ขยับเลยครับ อ๊ะ!" ไม่ช้าเกินรอ สะโพกสอบขยับเข้าออกตากคำบัญชาของคนรัก ความร้อนภายในส่งผลให้ร่างกายภายนอกเหงื่อออกจนท่วม แต่ก็ปะปนระคนไปด้วยความสุขสม

ความเสียดเสียว และความสุขประดังประเดเข้ามาจนคนถูกกระทำรับไว้แทบไม่หมด ต้องร้องครางออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ซึ่งนั่นก็ทำให้ตัวผมพอใจนัก ที่ได้เห็นหน้าสวยๆร้องอย่างมีความสุขอยู่ใต้ร่าง

ผมก้มลงชิมรสยอดอกและละเลงหยอกเย้า มือที่ว่างก็ขยับรูดรั้งแก่นกายน้อยๆในจังหวะเดียวกันให้ร่างบางบิดกายด้วยความเสียวซ่าน ครางร้องเสียงหวานๆออกมาให้ฟังเป็นบุญหู

"อ๊าา พี่กล้า... เปลวจะถึง..." แรงตอดรัดจากข้างในที่เพิ่มขึ้น บวกคำคำพูดของร่างบางทำให้ผมรู้ดีว่าน้องไม่ไหวแล้ว จึงได้เร่งจังหวะให้เร็วขึ้น และบดขยี้ร่างกายน้องอย่างหนักหน่วง

เอวสอบกระแทกถี่รัว แต่เน้นย้ำให้ล้ำลึกและรุนแรง จนเปลวแทบขาดใจ ใช้เล็บจิกเข้าที่แผ่นหลังกว้างอย่างสุดจะทน ไม่นานนักร่างบางก็ปลดปล่อยออกมาพร้อมๆกับผมที่ปล่อยน้ำคาวสีขาวทุกหยาดหยดเข้าไปในช่องทางด้านหลัง

"อื้ออออ เปลวเหนื่อยแล้ว..."

"อืมม ขออีกรอบนะคนดี แล้วพี่จะให้นอน" ผมคลอเคลียไม่ห่างจากคองามระหงส์ พรมจูบไปทั่วและเอ่ยขอด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

"กะ ก็ได้ครับ..."

หึ เสร็จโจร :)))

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ตอนใหม่มาแล้วจ้า รอนานมั้ยยยย???55555

รู้สึกเหมือนอินกับ Ep. นี้สุดๆเลยแต่งไปตั้ง 10 กว่าหน้า ก็ขอให้สนุกเหมือนกับตอนที่ไรต์แต่งไปยิ้มไปนะคะ ^^

*****เปิดโหวตตอนต่อไปในหัวข้อ สถานที่ ค่ะ!*****

1. ทะเล

2. ภูเขา

.

.

.

.

*****เปิดโหวตวันที่ 30 นี้นะคะ :))*****

*****เปิดโหวตแล้วจ้าาาา ผลออกมาเป็น 2. ภูเขาจ้าาาา*****

รอชมผลงานต่อได้เลยค่ะ ตอนนี้กำลังเริ่มแต่งแล้ว แต่อาจจะช้าหน่อยนะคะ พอดีมีจ๊อบ :)

ความคิดเห็น