Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love Special [F x KY] 2

คำค้น : Love Special [F x KY] 2

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 16:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love Special [F x KY] 2
แบบอักษร

[KuYa]

 

 

ผมตื่นขึ้นมาอีกทีตอนที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์เข้าเปิดโทรศัพท์มาดูก็รู้ว่าตอนนี้ก็จะทุ่มหนึ่งแล้ว

 

อะไรนะ!

 

นี้ผมจะง่วงอะไรขนาดนั้นข้าวยังไม่ได้กินเลยและก็ไม่มีใครมาตามด้วย ก็นะบอกที่บ้านเองว่าไม่ให้คนขึ้นมารบกวนนี่เนอะเฮ้อ~

 

ผมรับโทรศัพท์ที่ยังสั่นไม่เลิก คนในสายจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่โฟส และระหว่างที่ผมหลับไปผมก็ได้คำตอบของตัวเองแล้วว่าผมต้องการอะไร

 

“ครับ” ผมตอบเสียงงัวเงียใส่โทรศัพท์

 

[คุยะ นอนไวจัง] ไม่ได้นอนไวผมเพิ่งตื่นนอนตางหาก!

 

 

“ผมเพลียนิดหน่อย” ผมตอบไป

 

 

[อ๋อ คุยะกินข้าวหรือยัง] เขาถามผม นี้คือคำถามที่พอเขาโทรมาก็จะถามเป็นประจำตั้งแต่ได้เบอร์ผมไป กินข้าวยัง อาบน้ำยัง มีการบ้านไหม ทำหรือยัง ผมก็ตอบไปตามจริงบ้างโกหกบ้างตามอารมณ์ผม

 

 

“กินแล้ว”

 

 

[ครับงั้นพี่ไปทำงานก่อนนะ ฝันดีล่วงหน้านะครับ]

 

 

“เดี๋ยว! พี่โฟส” ผมเรียกพี่เขาไว้เพื่อไม่ให้เขาวางสาย ผมพร้อมแล้วที่จะพูดออกไป

 

 

[ครับ คุยะมีอะไรหรือเปล่า]

 

 

“เอ่อ...คือ.....” ตึกตึก ตึกตึก ทำไมใจผมเต้นอย่างนี้นะ ผมพูดออกมาและก็เงียบไปทำไมนะพอจะบอกแต่ก็พูดไม่ออก

 

 

[......] ปลายสายก็เงียบเหมือนกัน ดูเหมือนพี่โฟสตั้งใจเงียบเพื่อจะรอฟังที่ผมพูด

 

“......” ผมก็เงียบเพื่อเรียบเรียงคำพูด เมื่อกี้ยังอยากจะพูดอยู่เลยทำไม่ตอนนี้ถึงกลับพูดไม่ออกนะ

 

 

[คุยะมีอะไรหรือเปล่าครับ] พี่เขาถามมาอีกเพื่อที่จะเร่งให้ผมพูด

 

 

“เปล่าครับไม่มีอะไรแล้ว” และที่สุดผมก็พูดไม่ได้ ทำไมนะมันเป็นเพราะอะไรกัน

 

 

[ครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วแค่นี้นะครับ]

 

 

พี่เขาพูดเสร็จก็วางสายไป

 

 

“โอ๊ย! ทำไมพูดไม่ได้วะ” ผมสถบอย่างหัวเสีย ทำไมนะพอจะพูดจริงๆกลับทำไม่ได้ ทั้งๆที่เราเตรียมตัวพร้อมที่จะพูดออกไปแล้วเชียว

 

 

เฮ้อ~

 

 

ผมหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อที่จะอาบน้ำ ดีเหมือนกันเผื่อน้ำจะช่วยดับอาการที่ผมเป็นอยู่ได้

 

 

ผมอาบน้ำเสร็จมันก็หิวเลยเดินมาข้างล่างเพื่อหาอะไรกินแล้วก็มาเจอคุณหม่ามี๊ กำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่พอดี หลายคนคงสงสัยว่าทำไมผมเรียกแม่ว่าหม่ามี๊ทั้งๆที่แม่ผมเป็นคนญี่ปุ่นเพราะพ่อผมสอนให้ผมเรียกแม่อย่างนี้เองพ่อบอกว่ามันน่ารักดี(?) ผมก็มองไปที่นาฬิกานี้ก็จะสองทุ่มแล้ว ทำไมคุณหม่ามี๊เพิ่งจัดโต๊ะกินข้าวเนี้ย

 

 

“มี๊ ทำไมเพิ่งจัดโต๊ะกินข้าวละครับ นี้จะสองทุ่มแล้วนะ” ผมเดินเข้าไปในครัวแล้วถามท่าน

 

 

“อ๋อพอดีพ่อเราจะกลับมาท่านข้าวที่บ้านด้วยแต่จะมาช้าหน่อยเลยให้มี๊รอก่อนนะลูก” มี๊หันมาตอบผมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม มี๊ผมเป็นคนญี่ปุ่นแท้ครับแต่มาเกิดที่ไทยเพราะตากับยายผมมาอยู่ที่ประเทศไทยหลังจากที่ท่านแต่งานกันเลยทำให้มี๊พูดไทยชัด

 

“ไม่หน่อยแล้วมั้งมี๊” ผมว่าแกลมขำๆ

 

“นิทาอะไรพ่อห๊ะ เจ้าตัวแสบ” ผมหันไปหาต้นเสียงก็พบพ่อผู้ให้กำเนิดยื่นอยู่ข้างหลังแถมยังมีขนมหวานในร้าน ‘แช็ปปิ้งเค้ก’ อยู่ด้วย

 

 

ร้านที่ว่าก็คือร้านโปรดที่ผมชอบไปกินอยู่บ่อยๆเพราะอยู่ตรงหน้าปากซอยทางเข้าบ้านเลยไปบ่อย ร้านนี้ขายทุกอย่างที่เป็นเบเกอร์รี่และกำลังจะมีการขยายสาขาด้วย

 

 

ได้ที่ชื่อร้านว่า ‘แช็ปปิ้งเค้ก' เพราะว่าเจ้าขอบชื่อพี่แช็ปแต่เพื่อนเขาชอบเรียกพี่เขาว่าแช็ปปิ้งเลยเป็นที่มาที่ไปของร้านนั้นเอง กลับมาที่เดิมดีกว่าชักออกทะเลไปเยอะแล้ว

 

“ตัวแสบที่ไหนล่ะไม่มีแล้ว” ผมว่าแล้วยู่ปากใส่พ่อ

 

“เป็นไงบ้างพ่อเหนื่อยเปล่า” ผมถาม

 

 

“ก็นิหน่อยเป็นหมอใหญ่ไม่ค่อยมีเวลาพักมันก็เป็นเรื่องธรรมดา” พ่อผมตอบ

พ่อผมเป็นหมอ หมอใหญ่ด้วยพ่อผมเลยไม่ค่อยได้มีเวลาพักผ่อนเท่าไหร่ เพราะจะมีเคสผ่าตัดเข้ามาบ่อย นานๆจะได้เจอพ่อทีเพราะพ่อไม่ค่อยได้กลับมาพักที่บ้านต้องนอนที่โรงพยาบาลเพื่อกันเวลามีเคสผ่าตัดเร่งด่วนจะได้เข้าห้องผ่าตัดเลย

 

 

พ่อผมก็เป็นเพื่อนกับพ่อของไอ้โย่นะ ผมกับมันเจอกันที่โรงพยาบาลเลยได้เป็นเพื่อนกัน

 

 

“แล้วที่มาเนี้ยไม่กลัวจะมีเคสเร่งด่วนหรอครับ” ผมแกล้งหยอกพ่อ แล้วเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ในครัว

 

 

“ไม่กลัวเพราะมีหมอย้ายเข้ามาประจำการที่นี่ชั่วคราวเก่งพอๆกับพ่อเลยแหละแถมยังมีพ่อของน้องโย่อยู่ด้วยไม่เป็นไรหรอก” พ่อผมชมหมอใหม่แล้วก็อวยตัวเองไปในตัว แถมยังชมพ่อของโย่อีก

 

 

กับโย่นะเรียกน้องกับลูกตัวเองเรียกตัวแสบ ชิชิ

 

 

“แล้วที่กลับมานี่มาแค่กินข้าวอย่างเดียวหรอครับ” ผมถาม

 

“ทำไมพ่อต้องมากินข้าวอย่างเดียวละ อยากเจอหน้าลูกเมียตัวเองด้วยไม่ได้ไง” พ่อผมถามแล้วเดินเข้ามานั่งหัวโต๊ะที่ประจำ

 

“หายไปนานจำลูกจำเมียตัวเองได้ด้วยหรอ” ผมก็แกล้งย้อนถามไป

 

“เมียนะจำได้แต่ลูกนะจำได้ว่ามีลูกชายไงตอนนี้กลายเป็นผู้หญิงไปได้ไง” โอ้โห้เล่นงี้ปี๊ดเลยนะพ่อ

 

“ผมเป็นผู้ชายนะพ่อดูดีๆซิ แก่แล้วหรอ” ผมว่าพ่อ

 

 

“อ่าวเฮ้ย ผู้ชายจริงด้วยแหมไม่เจอกันนานสวยขึ้นนะเนี้ย” พ่อก็ยังไม่วายที่จะแซวผม รู้แล้วหน่าว่าหน้าหวานไม่ต้องย้ำก็ได้ ฮึย! เจ็บใจ

 

 

“ผมไม่คุยกับพ่อแล้ว” ผมทำหน้าเป็นงอนๆแล้วเชิดใส่

 

“อย่าทำหนางั้นซิ..” พ่อเริ่มง้อผมแล้ว “เพราะยิ่งทำมันยิ่งเหมือนผู้หญิงนะ” และแล้วพ่อก็ยังไม่เลิกแซว จะไม่คุยกับพ่อจริงๆแล้วนะ!!!!

 

“พ่ออ่ะ” ผมค้อนใส่พ่อไปทีหนึ่ง ส่วนมี๊ก็ตักข้าวให้เราอยู่

 

“พ่อเลิกแกล้งลูกได้แล้วอายหน้าแดงหมดแล้วนั่น” มี๊เขาปรามพ่อ แล้วก็มานั่งกินข้าวด้วยกัน

 

“โอเค ไม่แกล้งแล้ว ว่าแต่มีหนุ่มมาจีบหรือยังเรา” แครกๆ ข้าวติดคอพ่อถามไรเนี้ย มันไม่ใช่คำถามที่พ่อจะถามนะครับ

 

 

“พ่อ ลูกนะมีผู้ชายมาจีบแล้วหล่อด้วยนะ” มี๊ว่า ว่าแต่มี๊รู้ได้ไงเนี้ย ส่วนพ่อก็มองอย่างไม่เชื่อแล้วก็พูดว่า

 

“ดีแล้วแหละ อย่างเราคงมีเมียไม่ได้หรอกฮ่าๆๆๆ” พ่อว่าแล้วก็ขำ ส่วนผมเนี้ยอาย อายจนไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไวไหนแล้ว

 

“พ่อ! แล้วมี๊รู้เรื่องนี้ได้ยังไงเนี่ย” ผมหันไปเรียกพ่อที่ไม่ยอมหยุดขำซักที แล้วก็หันไปถามมี๊

 

“ก็เจ้าไอเท็มโทรมาเล่าให้ฟังน่ะสิ จากที่มี๊ฟังมาพี่เขาก็ดีนะลูกให้โอกาสพี่เขาบ้างอย่าปิดกันตัวเองนะ ไม่ต้องทำตามมี๊พูดก็ได้ทำตามหัวใจตัวเองก็พอ” มี๊ว่าเสร็จก็กินข้าวต่อ ไอ้ไอเท็มไอ้เพื่อนชั่ว!

 

“พ่อไม่ว่าหรอกนะว่าเราจะมีแฟนเป็นผู้ชาย ความรักมันอยู่ที่หัวใจไม่ใช่เพศ” พ่อบอกผมแล้วกินตักกับข้าวมาใส่จานผมแล้วยิ้มให้และเขาก็กินของตัวเองไป

 

ผมกินข้าวเสร็จก็ขึ้นห้องมานั่งทบทวนในสิ่งที่มี๊กับพ่อพูดยิ่งคิดผมก็ยิ่งอย่างจะลอง ลองทำตามสิ่งที่ตัวเองต้องการและผมพร้อมแล้วที่จะพูดออกไป

 

 

......................................................................................................................................................................................................................................

คุยะต้องการจะพูดอะไรกับพี่โฟส

แล้วคุยะจะลองอะไร ติดตามอ่านกันนะ

อัพแล้วเมื่อคืนหายไปหนึ่งคืน

 

 

รีไรต์ 13/02/63

ความคิดเห็น