ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.4 :: เด็กดื้อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2563 14:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.4 :: เด็กดื้อ
แบบอักษร

-มหาลัย- 

 

“ปากเธอไปโดนไรมาอ่ะ” ลิซ่าชี้มาที่ปากฉัน 

 

“เปล่า” 

 

“แต่เราว่ามันเหมือนรอยจูบเลยนะ เนี่ย! มีรอยกัดด้วย” 

 

“ไม่มีไรหรอกน่า เลิกสงสัยได้แล้ว” ฉันวางกระเป๋าลงข้างๆไอวี่ก่อนจะนั่งเท้าคางตัวเอง ฉันกำลังสับสนเรื่องอาเดฟ เขาจูบฉันได้ยังไงทั้งที่เราเป็นอาหลานกัน หนำซ้ำจูบเขายังทำให้ฉันเจ็บจนร้องไห้อีก 

 

-พักเที่ยง- 

 

ฉัน ลิซ่า ไอวี่ วิ่งลงจากอาคารเรียนเพื่อมากินข้าวเที่ยง แต่ระหว่างทางฉันก็เจอคนที่ไม่อยากเจอ 

 

“ไงครับน้องเบล รีบไปกินข้าวหรอ” เขาจับคางฉันท่ามกลางสายตาของลิซ่ากับไอวี่และคนที่เดินไปมา 

 

“พี่ลีโอ! ปล่อยเบลนะ” 

 

“อย่าทำอะไรเพื่อนหนูนะพี่!” ลิซ่าเท้าเอวใส่พี่ลีโอ 

 

“พี่มีแฟนอยู่แล้ว อย่ามายุ่งกับเบลสิ” 

 

“แฟนไม่ใช่แม่เว่ย!” เขาตะคอกใส่สองคนนั้นแล้วหันมาพูดกับฉัน “หวังว่าเราจะได้ทำอะไรสนุกๆด้วยกันนะครับ” แล้วพี่ลีโอก็เดินออกไป 

 

“สนุกบ้านป้าแกสิ!” ลิซ่าตะโกนด่าไล่หลัง 

 

-เลิกเรียน- 

 

รถคุณอาจอดอยู่ที่เดิม แต่วันนี้ฉันไม่อยากกลับบ้านกับเขาเลย ฉันกลัวว่าเขาจะทำแบบเมื่อคืนอีก ฉันเม้มปากเข้าหากันแน่นแล้วค่อยๆเดินไปหาอาเดฟ 

 

“หวัดดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้เขา 

 

“น้องเบล...” เขาเรียกฉันเสียงเบา “เรื่องเมื่อคืน อาขอโทษ น้องเบลเจ็บอยู่มั้ย” 

 

“...” 

 

“โกรธอาหรอ” 

 

“...” 

 

“เฮ่อ เสียดายจัง วันนี้ว่าจะพาไปกินไอศครีมเค้กที่อร่อยที่สุดในโลก แต่คงอดเพราะน้องเบลโกรธอาอยู่” เขาพูดเสียงอ่อน 

 

“ไม่โกรธแล้ว หายแล้วก็ได้” ฉันบอกเสียงใสแจ๋ว 

 

“หายโกรธแล้วห้ามกลับไปโกรธอีกนะ” อาเดฟยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันจนฉันตกใจ อันตรายๆ! 

 

“อ๋อ..อะ..อื้ม หายแล้ว” ฉันว่าจะโกรธเขาให้นานกว่านี้หน่อย แต่พอเขาพูดเสียงอ่อนแล้วเอาของกินมาล่อ ความโกรธก็หายไปแล้ว อยากจะเอาหัวโขกฝาผนังจริงๆ 

 

หลังจากคุณอาเลี้ยงเค้กแสนอร่อย เขาก็บอกฉันว่ามีเรื่องต้องตกลงกันซักหน่อย ก่อนจะพาฉันขึ้นไปบนชั้นแปด อ้อ! ฉันอยู่ชั้นเจ็ด 

 

“เข้าเรื่อง วันนี้ทำไมกลับช้า” อาเดฟกอดอกถามฉัน สีหน้าเขาดูจริงจังมาก เวลาเขาโกรธจะเป็นไงนะ 

 

“ก็ทำงานยังไม่เสร็จ” 

 

“อย่างน้อยก็ควรจะบอกอา อากลัวหลานจะโดนลักพาตัว” 

 

“หนูโตแล้วนะ” 

 

“แต่ก็ยังเด็กในสายตาอาอยู่ดี” 

 

“แล้วจะให้ทำไงเล่า!” 

 

“เดี๋ยวอาให้เบอร์ไว้” 

 

“ไม่เอา หนูไม่อยากได้” 

 

“เอามือถือมา น้องเบลทำไมดื้อแบบนี้” อาเดฟหยิบมือถือไปจากมือฉันแล้วกดๆ ฉันเลยเอื้อมมือจะไปเอามือถือคืน แต่อาเดฟชูมันขึ้น 

 

“อา! เอามา” ฉันได้แต่กระโดดไปมาเพราะตัวเตี้ยเกินไป 

 

“อาเดฟ!” ฉันกัดฟันกรอดๆด้วยความโมโห เขาเอาแต่หัวเราะพลางบิดตัวหนีฉัน 

ความคิดเห็น