email-icon facebook-icon

ช่วงนี้โควิท-19กำลังระบาด ไรท์ขอให้ทุกท่านปลอดภัยดุแลสุขภาพตัวเองด้วยการ ใส่แมส ยื่นห่าง กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ ด้วยความห่วงใยจากไรท์ค่ะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 265

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2562 10:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

 

 

วันนี้งานยุ่งชิบหายครับ ตั้งแต่ตื่นนอนมาผมยังไม่ได้หยุดพักเลยนี่จนบ่ายแล้วสิ่งที่ตกถึงท้องได้คือกาแฟแก้วที่สองแล้ว เมื่อเช้าสิ่งที่ทำให้ผมสะดุ้งจนต้องตื่นจากการนอนที่ผ่อนคลายที่สุดเท่าที่เคยมีมา แขนข้างขวาชาจนแทบจะหมดความรู้สึก กลุ่มผมสีน้ำตาลนุ่มๆระไปตามต้นแขนจึงถึงไหล่ คุณจินนอนหลับสนิทซุกอยู่ตรงซอกแขน ผมค่อยๆขยับตัวเองออกแล้วเอาหมอนใบใหญ่ที่ตัวเองหนุนมาซุกแทนให้ นั่งมองใบหน้าหวานที่นอนหลับไหลอยู่นิ่งๆตั้งแต่ที่เขามาถึงผมไม่เคยได้สำรวจใบหน้านี้ให้ถนัดจริงๆซักที ใบหน้าขาวใสเพราะเชื้อชาติเกลี้ยงเกลาหนวดเคราแทบจะไม่มีให้เห็นก็แปลกนะครับ ตัวผมเองตื่นเช้ามาเคราคเขียวผุดเป็นตอเลย ท่อนแขนเรียวที่กอดหมอนอยู่ก็ขาวบางใสจนเห็นเส้นเลือดฝอย เออนะร่างกายแตกต่างกันสิ้นเชิงจริงๆแล้วแบบนี้จะไปคุมคนได้หรือครับ บอบบางและอ่อนแอน่าทนุถนอมเหลือเกิน ผมสลัดความฟุ้งซ่านออกจากหัวแล้วค่อยๆดันตัวเองลงจากเตียงเพื่อจะไปจัดการงานที่นายสั่งมา

"คุณธงคะมีคนมารอพบค่ะ"เสียงเลขาชั่วคราวที่จ้างมาเพื่อคอยประสานงานระหว่างที่โรงแรมกำลังก่อสร้างอยู่อินเตอร์โฟนเข้ามา

"ใคร"

"แจ้งชื่อว่าจินอวี้ค่ะ"ผมนิ่วหน้าแถวนี้อันตรายจะมาทำไมกัน

"ให้เข้ามาแล้วหาของทานเล่นกับโกโก้เย็นมาให้ด้วย"ผมสั่งแล้วก็รอคนที่อยู่ในความคิดเข้ามาหา

"ทำไมไม่ปลุกผม"

"ปลุกทำไมล่ะไม่มีเรื่องด่วน"

"แต่ธงบอกว่าจะสอนงานให้นี่นา"

"จะมางอแงทำไมล่ะครับมันเป็นส่วนที่ผมต้องดูแลใกล้ชิดพรุ่งนี้คุณค่อยมาก็ได้"ผมบอกยิ้มๆมองใบหน้าใสที่ง้ำงอลง

"แต่ว่า"

"ไม่แต่แล้วทานอะไรมาหรือยังครับ"

"ยังเลยพึ่งตื่นแล้วก็รีบอาบน้ำแต่งตัวมาเลย"จินหน้าแดงที่ตัวเองตื่นเสียเกือบเที่ยง

"หึหึไม่เป็นไรเมื่อคืนก็เพลียไม่ใช่น้อยนี่นา"ผมหัวเราะเบาๆมองหน้าคนที่หมุนซ้ายขวาเหมือนทำอะไรไม่ถูก

"แต่ผมต้องมาช่วยคุณนี่"

"ไม่เป็นไรไหนๆก็มาแล้วเดี๋ยวทานอะไรรองท้องไปก่อนขอเคลียร์ตรงนี้เสร็จแล้วไปหาอะไรกินกัน"ผมบอกแล้วก็ก้มหน้าทำงานไม่ได้สนใจคนที่ยืนหนุมตัวไปมากระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เข้ามา"

"นาถเอาของว่างมาให้ค่ะ"

"อ้อ เชิญ"ผมตอบจากนั้นก็ก้มหน้าทำงานต่อไม่ได้สนใจอะไร กับนาถก็คนเคยค้าม้าเคยขี่แหละครับเห็นท่าทางลังเลผมก็เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง

"มีอะไรหรือเปล่า"ผมถามนาถ

"ไม่มีค่ะแค่อยากถามว่าเที่ยงนี้ทานอะไรคะนาถจะได้จัดการให้"

"ไม่ต้องเดี๋ยวจะออกไปทานอะไรข้างนอก อ้อนี่คุณหนูจินอวี้ จะมาช่วยดูแลงานทางนี้"สายตาของนาถทำไมผมจะดูไม่ออกล่ะครับจ้องซะขนาดนี้

"สวัสดีค่ะคุณจิน"นาถยิ้มน้อยๆแต่ไม่ยกมือไหว้

"สวัสดีครับคุณนาถเรียกผมว่าจินเฉยๆก็ได้"คุณจินยิ้มกว้างทั้งปากทั้งตาให้

"เรียกคุณหนูจิน"ผมบอกห้วนๆนาถถึงกับหน้าเสีย

"ไม่เป็นไรธงเรียกผมจินเฉยๆน่ะดีแล้ว"

"นาถเรียกคุณหนูจิน"ผมสั่งเสียงแข็งไม่สนใจจินที่ทำหน้าลำบากใจ

"ค่ะคุณหนูจิน"นาถกระแทกเสียงผมไม่สนใจในเมื่อสั่งแล้วก็แล้วก้มหน้าลงทำงานต่อเสียงภายในห้องเงียบกริบจนต้องเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง

"ทำไมไม่นั่งล่ะครับ"ผมเลิกคิ้วถามเพราะเห็นทั้งคุณจินทั้งนาถยืนหยั่งเชิงกันอยู่

"แล้วไม่มีอะไรทำหรือไงมายืนอยู่ทำไม"ผมวางปากกาลงจ้องหน้านาถเขม็ง

"คุณธงคะนาถแค่อยากถามเรื่องอาหารกลางวันเฉยๆหรือว่าเดี๋ยวถามไมไ่ด้แล้วคะ"ผมถอนใจ

"ออกไป" ปั๊ง!!!ผมทุบโต๊ะ

"ออกไปเดี๋ยวนี้หรือจะให้ไล่ออก"ผมตวาด

"ค่ะๆนาถขอโทษค่ะ นาถแค่รักษาสิทธิ์ของนาถแค่นั้นเอง"คราวนี้ผมโมโหเดือดจริงๆแล้วครับลุกขึ้นก้าวเท้าเดินเข้าไปหานาถทันทีจับต้นแขนกำไว้แน่นจนนาถหน้าเหยด้วยความเจ็บ

"ดีๆไม่ชอบใช่ไหม"ผมกัดฟันแน่น

"ไอ้เอก เอกโว๊ย"ผมตะโกนเสียงดังไอ้เอกพรวดพราดเข้ามาทันที

"กูเรียกตั้งนานทำอะไรอยู่วะ"

"เอ่อลูกพี่มีอะไรครับ"

"เอาออกไปให้ฝ่ายทรัพย์จ่ายล่วงหน้าสามเดือนตามกฏ แล้วถ้าจะแย้งว่าไล่ออกโดยไม่มีสาเหตุก็แจ้งไปเลยว่าไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง"ผมผลักนาถให้เอกแล้วดึงมือคุณจินไปนั่งโซฟาทรุดตัวลงนั่งตามไม่สนใจเสียงกรี๊ดที่ค่อยๆเบาลง

"ทำไม"

"อย่าถามกินไปนี่บ่ายแล้ว"ผมไม่ตอบคำถามอะไรหยิบบุหรี่ที่ยับย่นออกมาจากกระเป๋ากางเกงตัวเองขึ้นรีดจัดให้ตรงแล้วจุดบุหรี่สูดควันเข้าปอด

"แค่กๆ อื้อ"

"เป็นอะไร"ผมดึงบุหรี่ออกจากปากแล้วคีบเอาไว้สองมือพาดกับพนักโซฟา

"เหม็น"

"หึ ท้องหรือไงง่ายดีแฮะแค่กอดเอง"ผมแหย่มองคนหน้าแดงด้วยความเอ็นดู

"ปากเสีย"เจ้าตัวอุบอิบ

"กินก่อนเดี๋ยวปวดท้อง"ผมทอดเสียงให้นุ่มลงโดยไม่รู้ตัว มือขาวหยิบช้อนขึ้นมาตักขนมเค้กชิ้นสี่เหลี่ยมสีเขียวท่าทางน่ากินเข้าปาก

"อร่อยหรือเปล่า"

"อ่ะลองชิม"คุณจินตักคำใหม่แล้วยื่นส่งให้ผมส่ายหน้า

"กินเถอะไม่ชอบของหวาน"ดูเหมือนจะดื้อนะครับเอาช้อนมาจ่อปากจนผมต้องยอมอ้าปากรับเค้กคำโตนั่นพอกลืนเสร็จแล้วก็ต้องรีบยกแก้วน้ำมาล้างปาก

"หวานขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

"อือไม่ชอบของหวาน"

"งั้นล้างปากหน่อยมั๊ย"ผมยังไม่ทันจะพูดอะไรใบหน้าขาวๆก็ขยับเข้ามาจนชิดริมฝีปากชุ่มฉ่ำบดลงกับริมฝีปากหนาลิ้นเล็กๆชอนเข้ามาในปากตวัดเกี่ยวกันไปมาเสียงครางฮึมฮัมอยู่ในลำคอผมจับเอวบางยกตัวของคุณจินขึ้นมานั่งบนตักเพื่อที่จะได้จูบให้ถนัดมากยิ่งขึ้น

"อื้อ พอแล้วๆพอก่อนหายใจไม่ทัน"คุณจินดึงหน้าตัวเองออกจากผมมานั่งหอบ

"ยั่วเก่งจริงๆ"ผมยิ้มน้อยๆคุณจินค้อนให้

"ก็นะชอบหรือเปล่าล่ะ"

"ชอบสิ"

"คุณนาถเป็นแฟนธงเหรอ"

"เปล่าแค่ถูกใจกันเฉยๆ"ผมยักไหล่

"แต่ดูท่าทางเธอเอาจริงนะนั่น"

"ก็ช่างเขารีบกินเถอะเดี๋ยวไม่อร่อยขอทำงานต่อก่อน"ผมขยับตัวลุกขึ้นไปจัดการงานตรงหน้ากว่าจะเสร็จก็เกือบบ่ายสาม

"หิวมากหรือเปล่า"ผมเดินมาทรุดตัวลงนั่งใกล้ๆคนที่ก้มหน้าอ่านนิตยสาร

"ไม่หรอกครับได้ขนมรองท้องแล้ว"

"ป่ะไปกัน"ผมจับศอกคนตัวเล็กกว่าเดินออกไปหาเอกแล้วพากันออกไปหาอะไรกิน

"ลูกพี่"

"หือ"

"ข่าวว่ามีการโกง"

"จากใคร"

"ผู้รับเหมา"

"จับตาไว้เดี๋ยวกูจัดการเอง เอาเอกสารงานก่อสร้างทั้งหมดมาด้วยกูจะไล่บัญชี"

"ครับ"เอกรับคำผมวางช้อนลงแล้วโทรหานายทันที

//ว่าไงเรียบร้อยไหม//

"ปัญหานิดหน่อยครับนายผมกลัช้าหน่อยนะครับสะสางให้จบเลย"

//เออตามสบายอย่าลืม..//

"สาลี่ ครับๆผมไม่ลืม"ผมถอนใจแบบให้รู้ว่าแซวจนนายหัวเราะลั่น

"พวกเรากลับช้าหน่อยนะอาจจะอีกสองวัน ไอ้เอกมึงสั่งคนตรวจรอบๆดีๆกูว่ามีอะไรตุกติกแน่นอนแล้วส่งคนไปเช็คนาถด้วยว่าเอี่ยวกับช่างรับเหมาหรือเปล่า"

"ครับลูกพี่"ผมนั่งเคาะนิ้วระหว่างที่รอคุณจินทานข้าว

"ไม่ต้องรีบ"ผมทำหน้าดุเมื่อเห็นเขารีบกินจนเกือบจะสำลัก

"แต่ว่า"

"ใจเย็นๆตอนนี้ไม่มีอะไรเร่งด่วนแล้ว"ผมปลอบพวกเรากลับมาออฟฟิตที่ไซด์ก่อสร้างเห็นคนงานกระหืดกระหอบวิ่งเข้ามา

"มีอะไร"

"คนงานครับนายคนงานติดอยู่ใต้ตึก"ผมกระโจนไปที่ตัวอาคารโดยไม่รอช้า

"เกิดอะไรขึ้น"ผมหันไปถามหัวหน้าไซด์งานทันทีเสียงโกลาหลดังไปทั่วแท่งเสาปูนขนาดใหญ่หักคาหลุมเครนขนาดยักษ์หยุดทำงานเสียงโอดโอยดังอยู่ใต้ซากปูนผมถอดเสื้อออกเหลือแต่เสื้อกล้าม

"ไอ้เอกมึงเอาคุณจินไปออฟฟิตไม่ต้องให้ออกมา"ผมหันไปสั่งแล้วดิ่งเข้าไปยืนใกล้หลุม

"ไม่เอาผมจะอยู่นี่อยู่ช่วย"ผมหันกลับมา

"เอาตัวไป"ผมไม่สบตาคนตัวเล็กสั่งเอกห้วนสั้นไม่สนใจอีกเพราะรู้ดีว่าเอกจัดการได้

"เรื่องมันเป็นยังไง"

"ปูนไม่ได้มาตรฐานครับ"

"เป็นไปได้ยังไงวิศวะกรคำนวณออกมาดีแล้วไหนเอาแบบมา"

"นี่ครับนาย"

"เรียกวิศวะกรที่คุมมาเรียกหน่วยฉุกเฉินหรือยัง"

"เรียกแล้วนายแต่วิศวะกรไม่อยู่ครับติดต่อไม่ได้"

"เหี้ยเอ้ย"ผมสถบหัวเสียนี่มันเรื่องใหญ่หากการก่อสร้างไม่ได้ตามแบบโรงแรมก็ไม่สามารถเปิดได้ผมหยิบโ?รศัพท์ออกมาโทรหาเพื่อนที่พอรู้จักมันทำงานเป็นวิศวะกรก่อสร้างอาคารสูงเหมือนกันแต่อยู่ไกลถึงกระบี่

//ไงมึง//

"กูมีเรื่องขอความช่วยเหลือ"

//ว่า//ผมเล่ารายละเอียดที่เกิดขึ้นให้มันฟัง

//โกงแน่นอน//

"อืมมึงมาช่วยกูหน่อยค่าแรงไม่ต้องห่วงกูให้สองเท่า"

//อยู่กระบี่ไอ้สัด//

"เดี๋ยวให้ฮอไปรับมึงเตรียมตัวรอเลยสองชั่วโมง ออกจากงานให้เรียบร้อยด้วยล่ะ"ผมสั่งมันต้องทำตามอยู่แล้วครับเพราะผมเคยช่วยเหลือมันให้พ้นคุกมาแล้วเพราะมันฆ่าคนที่เป็นชู้กับเมียมัน ใช้เส้นเข้าช่วยจนมันพ้นคุกพ้นตาราง

//ตามนั้น//มันรับปากผมวางสายก่อนที่จะเข้าไปช่วยเหลือคนที่ติดใต้ซากดีว่ามีแค่คนบาดเจ็บสาหัสยังไม่มีคนตายจนมืดเนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยแผลขีดข่วนคราบฝุ่นไครเต็มเนื้อตัว เพื่อนผมเดินทางมาถึงพอดี

"เอาไปตรวจ"ผมโยนแปลนก่อสร้างทั้งหมดไปให้มัน

"มอมชิบหายเลยมึงตายมั๊ยวะ"

"ไม่โชคดีไป แต่รอดไม่รอดไม่รู้ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล"

"เออเรื่องมันจะได้ง่ายหน่อยทางตำรวจเข้ามาตรวจสอบยัง"

"อือ"ผมยืนมองความวุ่นวายที่ค่อยซาลงบ้างยกบุหรี่ขึ้นมาจุด

"เอาป่ะ"

"ไม่หว่ะกูเลิกแล้ว"

"หือ มึงนี่นะเลิก"

"อือกูมีเมียแล้วกำลังจะมีลูก"มันบอกยิ้มๆสีหน้าท่าทางมีความสุขผมตบไหล่มันแรงๆ

"เออดีใจด้วย"

"มึงล่ะ"

"อะไร"ผมถามกลับ

"มีหรือยัง"

"หึคนแบบกูใครจะเอาวะเงินทองไม่มีหน้าตาไม่ดีแบบใครเขา"

"ถ้ามึงไม่มีเงินกูนี่ยาจกเลยนะเพื่อน"มันบอกหัวเราะๆก่อนจะงมกับแปลนในมือผมหัวเราะน้อยๆ

"มึงจะอยู่นี่ก่อนหรือไปออฟฟิตกับกู"

"นี่ก่อนหว่ะขอดูแปลนกับพื้นที่จริงก่อน"ผมพยักหน้า

"ลูกพี่ ตำรวจอยากคุยด้วย"ไอ้เอกวิ่งมาหา

"เออให้รอที่ออฟฟิตเลยคุณจินล่ะ"

"งอนจนหลับไปแล้วครับ"ไอ้เอกยิ้มขำ

"อืมฝากด้วยนะเดี๋ยวลูกเขาเกิดเป็นอะไรขึ้นมาซวยตายห่า"

"แอะห่วงพ่อเขาจะโวยวายหรือห่วงคนที่งอนกันแน่"ไอ้เอกแซวผมเลยยกขาขึ้นถีบมันไปแรงก่อนจะเดินกลับออฟฟิตพร้อมกันเหนื่อยชิบหายแต่ก็ต้องทำครับ ตำรวจสามนายที่นั่งรออยู่เล่นเอาผมต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่งานมาอีกแล้ว

"สวัสดีครับคุณตำรวจ"ผมเอ่ยททักก่อนที่จะเหลือบตามองคนที่นั่งหน้านิ่งไม่พูดไม่จาอดที่จะยิ้มน้อยๆไม่ได้ งอนนานแฮะ

"คุณจินผมหิวน้ำ"ผมบอกตรงๆคุณจินหันมาหาแล้วไม่พูดไม่จาเดินไปหยิบน้ำเย็นๆมาให้ผมแอบจับมือที่ยื่นแก้วมาให้เบาๆแล้วรับมาดื่ม

"ขอโ?ษทีครับมัวแต่ยุ่งๆช่วยคนอยู่คุณตำรวจมีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ"

"ผมจะมาสอบถามเรื่องเกี่ยวกับการก่อสร้างน่ะครับ"ผู้กองคนหนึ่งเอ่ยขึ้นจากนั่นพวกเราก็นั่งคุยกันเกี่ยวกับเรื่องนี้

"เดี๋ยวผมให้เจอกับวิศวะกรที่เข้ามาใหม่เพื่อมาตรวจสอบการก่อสร้างที่ผิดแบบนะครับ"ผมลุกขึ้นยืนเมื่อการสอบสวนเสร็จแล้ว

"ขอบคุณครับที่ให้ความร่วมมือกับทางตำรวจโดยปรกติเจ้าของโครงงานมักจะโยนให้ทนายตอบคำถามแทนน่ะครับ"

"ไม่เป็นไรครับพวกเราพึ่งเจอข้อผิดพลาดแต่ป้องกันไม่ทันเกิดเหตุการณ์ขึ้นซะก่อน อ่อเพื่อนผมมาพอดี"

"ไอ้วัตรนี่เจ้าหน้าที่ๆจะมาสอบถามเรื่องก่อสร้าง"

"สวัสดีครับเชิญทางนี้เลยครับ"เพื่อนผมพาตำรวจออกไปตรวจสอบสถานที่จริง ผมทิ้งตัวลงนั่งที่เบาะอย่างอ่อนแรง

"หายงอนได้แล้วน่ะคุณจิน"ผมแซวยิ้มๆ

"ธงเห็นความสำคัญของผมด้วยเหรอครับ"

"อ่าวทำไมพูดแบบนั้นล่ะครับที่ผมไม่ให้ออกไปเพราะมันชุลมุนผมเป็นห่วงนะ"

"เฮ้อแล้วแบบนี้เมื่อไหร่ผมจะช่วยเหลือธงได้ล่ะ"

"ขอบคุณครับที่จะช่วยแต่คุณช่วยเหลือผมทางงานเอกสารดีกว่าผมไม่ถนัดเรื่องบู้ผมจัดการเอง"

"เหนื่อยมากหรือเปล่า"คุณจินเปลี่ยนเรื่องทันทีที่ผมบอกเหตุผล

"มากกกก"ผมลากเสียงยาวให้รู้ว่าเหนื่อยจริง

"งั้นรอผมแปปครับ"คุณจินเดินหายไปในห้องน้ำออกมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กกลับมา

"ผมเช็ดหน้าให้ครับ"ผมนอนหงายเอาหัวพาดกับพนักพิงหลับตานิ่งปล่อยให้คุณจินเอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าให้

"คุณจิน"

"หืม"

"ลองมาคบกันมั๊ย"ผมไม่ได้ลืมตาตอนที่ถาม ผ้าที่เช็ดตามลำคอชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะเริ่มเช็ดใหม่

"ทำไมล่ะครับ"

"ไม่รู้สิอยู่ด้วยแล้วสบายใจละมั้ง"ผมตอบสั้นๆ

"ธงเคยคบผู้ชายเหรอ"

"ไม่คุณคนแรก"

"แล้วทำไมถึงต้องเป็นผม"ผมลืมตาขึ้นมามองคนช่างถามจับมือที่กำลังเช็ดเลยมาถึงอกให้มองสบตาที่หรุบลงไม่ยอมสบตาด้วย

"ผมไม่รู้หรอกจิน แต่ตั้งแต่คุณมาอยู่ผมสบายใจและที่สำคัญผมอยากปกป้องคุณ"

"มันเป็นแค่ความคุ้มครองธงอาจจะไม่เคยเจอแบบนี้ มันแปลกใหม่สำหรับคุณ"

"ไม่เชื่อใจกันหรือไง"ผมนิ่วหน้า

"เปล่าไม่ใช่แบบนั้นแต่ธงไม่เคยต้องมาดูแลใครแบบใกล้ชิดธงอาจจะคิดว่ามันเป็นความรู้สึกชอบ"คุณจินหน้าหมองลง

"คนโง่ผมโตแล้วนะจินไม่ใช่เด็กๆอะไรที่ผมพูดออกไปหมายถึงผมคิดดีแล้ว"ผมยกมือเปื้อนฝุ่นขึ้นลูบผมสีน้ำตาลเข้มช้าๆ

"ลองไหม"ผมถามย้ำ

"ขอเวลาก่อนได้มั๊ย"

"หึ เอาสิแต่บอกก่อนนะเรื่องอื่นผมไม่รอ"ผมบอกยิ้มๆคุณจินเองก็คงเข้าใจความหมายถึงหน้าแดงขึ้นทันตา

"คุณนี่มันจริงๆเลย"คุณจินแหวเข้าให้ผมหัวเราะลุกขึ้นบิดขี้เกียจให้หายเมื่อย

"รอแปปหิวหรือยังนี่ดึกแล้วเดี๋ยวออกไปหาอะไรกินกันขออาบน้ำก่อน"ผมบอกแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำออกมาก็เจอเพื่อนที่นั่งคุยกับคุณจินเป็นวรรคเป็นเวรหัวเราะร่า

"คุยอะไรกัน"

"เรื่องตลกๆขำๆน่ะไม่มีอะไร"ให้ตายสิความรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าเพื่อนมันมาจากไหนกันวะเนี่ย

"หึ ไปเถอะหาอะไรกินกันจะได้สรุปเรื่องให้นายด้วย"ผมพยักหน้าบอกรู้สึกหมั่นไส้คนหน้าขาวขึ้นมาเล็กน้อย

"เอกโว๊ยเอารถออก"ผมตะโกนเรียกไอ้เอกที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานฝั่งตรงข้ามรู้ว่าคุณจินคงไม่ชอบเพราะขมวดคิ้ว

"โหลูกพี่เรียกยังกับควายหายอยู่ใกล้แค่นี้เอง"

"เสือกละมึงไปเอารถออก"

"แน่หึงอะดิ๊"ไอ้เอกแซวผมเบาๆ

"หึงพ่องไปเดี๋ยวนี้"ผมตวัดเสียงมันหัวเราะแล้ววิ่งออกไปผมปรายหางตาไปมองเพื่อนกับคุณจินที่ยังคุยกันออกรส

"จะไปหรือเปล่าหรือจะคุย"ผมถามสั้นๆ

"อะไรของมึงวะไอ้ธง"ไอ้วัตรถามด้วยความสงสัยผมยักไหล่ไม่ตอบให้พวกมันเดินตามไปขึ้นรถผมปล่อยให้คุณจินนั่งหลังกับเพื่อนไปส่วนตัวเองนั่งหน้ากับไอ้เอกแล้วโทรหานายคุยกันเรื่องที่เกิดขึ้น

"ธง...ธงเดี๋ยว"เสียงคุณจินเรียกตามหลังแต่ผมไม่ได้หันกลับไปอยากจะให้เขามีทางเลือกครับอะไรที่เขาคิดว่าดีผมก็ไม่ขัดถือว่าสิ่งที่ผมพูดออกไปไม่ได้พูดไปก็แล้วกันผมนึกในใจไม่ได้สนใจอะไรอีกทิ้งให้คนหน้าขาวยืนนิ่งอยู่หน้าร้านอาหารกับเพื่อนผมแบบนั้นแหละ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น