ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หวาดกลัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2562 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หวาดกลัว
แบบอักษร

 

ต้นไผ่กลับมาที่บ้านในตอนเช้าหลังจากดูอาการของเพียวตั้งแต่เมื่อสามชั่วโมงที่แล้ว ด้วยท่าทีอิดโรยพอสมควร

 

"ไงล่ะแกกลับมาเช้าเลยนะ" 

 

เดินเข้าบ้านมาเขาก็เจอกับพ่อที่และแม่ที่ออกมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง แต่เขาก็อดน้อยใจไม่ได้ที่พ่อพูดแบบนั้น

 

"ผมกลับมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วต่างหาก" เขาบอก

 

"แล้วเราไปไหนมา หื้มแต่เช้าเลย ดูเหมือนคนไม่ได้นอนเลยนะตาไผ่" แม่เขาเดินเข้ามาถามไถ่พร้อมกับลูบหน้าลูบแก้มของเขา

 

"ก็คงจะออกไปกับเพื่อนนั้นแหละ" เขาถอนหายใจพรืดอย่างรำคาญแต่ก็ไม่อยากทะเลาะกับพ่อ

 

"แล้วนี่พ่อกับแม่จะไปไหนเหรอครับ?" 

 

"อ่อ...แม่กับพ่อจะไปดูความเรียบร้อยของบริษัทที่อเมริกาน่ะลูก เห็นพ่อบอกว่ามีปัญหา แม่ก็เลยขอตามไปด้วย" สุภางค์บอกลูกชาย

 

"เออ...แล้วนี่เพียวลงรึยังป้าน้อม" นายณรงค์หันไปถามแม่บ้าน

 

"ยังเลยค่ะคุณท่าน...ตั้งแต่ป้าตื่นก็ยังไม่เห็นคุณเพียวลงมาจากห้องเลยนะคะ" ป้าน้อมบอก

 

"คงจะเห็นหรอกครับ ก็นอนอยู่โรงพยาบาลนู่น" ต้นไผ่บอก

 

"จริงเหรอไผ่...แล้วพี่เค้าเป็นไงบ้างลูก?"

 

"นั่นสิ...ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่อง?" 

 

"ก็แค่ไม่สบาย นอนให้น้ำเกลืออยู่โรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อคืน ผมเป็นคนพาไปแล้วก็อยู่เฝ้า ถึงได้กลับมาตอนเช้านี่ไง" 

 

เขาบอกไปก็เพื่อจะหักหน้าบิดาเล็กน้อยที่มาว่าเขาไปเที่ยวกับเพื่อนจนกลับบ้านมาตอนเช้า

 

"แม่เป็นห่วงเพียวจัง แต่ว่าจะไม่ไปดูธุระก็ใช่ที่" นางสุภางค์ทำสีหน้ากังวล

 

"ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เดี๋ยวผมดูให้เองแม่กับพ่อไปเถอะไม่ต้องห่วง" เขาบอกทั้งสอง

 

"ฝากดูพี่เขาด้วยละกันเจ้าไผ่" 

 

พ่อบอกเขา เขาก็พยักหน้าก่อนจะกอดแม่ลาพวกท่านก่อนจะเดินเข้าบ้านไปสะสางชำระตัวเอง

 

.

 

.

 

.

 

 

 

โรงพยาบาล

 

เพียวที่หลับอยู่ในห้องพักฟื้นคนเดียวค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นช้า แสงจ้าของแสงไฟส่องสง่างจนต้องหยีตา เขารู้สึกเจ็บเนื้อตัวไปหมด เพียวมองไปทั่วห้องเห็นตัวเองนอนอยู่โรงพยาบาลก็ยังคงมึนๆเบลอๆ เพียวค่อยๆลุกขึ้นอย่างทรมานเพราะความปวดเนื้อตัวไปหมดก่อนจะลากเสาน้ำเกลือตามไปด้วย ทุกย่างก้าวเจ็บไปหมดช่องทางรักเสียดสีจนเขาแทบเดินไม่ออก จนในที่สุดเพียวยืนต่อไม่ไหวจึงคุกเข่าลงอย่างช้าๆ

 

"คุณทำไมลงมานั่งแบบนี้ล่ะครับ?" 

 

ผู้ชายหน้าตาตี๋ๆ ผิวขาวใส่เสื้อกาวน์ที่บ่งบอกว่าเป็นแพทย์เดินเข้ามาจะมาตรวจอาการของเพียว เห็นเพียวนั่งคุกเข่ากับพื้นก็รีบวิ่งเข้ามาประคอง

 

"คุณจะไปไหนครับ?" หมอหนุ่มถามเพียวที่มีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก มือของหมอประคองอยู่ที่สีข้างของเพียว

 

"ผม...อยากเข้าห้องน้ำ...แต่ผมเดินไม่ไหว" เพียวตอบไปตามจริง

 

"ทีหลังกดเรียกพยาบาลนะครับ แผลคุณยังไม่หายดี ถ้าลุกขึ้นมาเดินแบบนี้จะยิ่งทำให้แผลตรงนั้นของคุณฉีกขาดนะครับ" คุณหมอบอกเพียวก็ทำหน้าสำนึกผิดก่อนจะพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่หมอบอก

 

"เดี๋ยวผมจะอุ้มคุณไปเข้าห้องน้ำนะครับ ขออนุญาตนะครับ" 

 

คุณหมอบอกพร้อมกับขออนุญาตก่อนจะช้อนตัวเพียวขึ้นมาแล้วอุ้มไปยังห้องน้ำโดยเพียวจับเสาเกลือลากไปด้วย

 

"เสร็จแล้วบอกนะครับ"

 

"ครับ..." 

 

เพียวขานรับก่อนที่หมอจะเดินออกไปให้เพียวจัดการตัวเอง เพียวปลดทุกข์เบาก่อนจะลุกมายืนหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ ทันทีที่เห็นตัวเองเขาก็แทบช็อค 

 

"ฮึกๆ...ฮืออ" 

 

เพียวร้องไห้ออกมาเมื่อเห็นตัวเองในกระจก เนื้อตัวเขาเต็มไปด้วยรอยแผลรอยม่วงจากการกัดเต็มคอเต็มแขนไปหมด เพียวปลดเสื้อออกก่อนจะยิ่งร้องไห้หนักเมื่อเห็นรอยที่ไม่ต่างจากตรงแขนและคอเลยสักนิด

 

"ฮึกๆ...ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วย...ฮือออ"

 

ทางด้านนอกคุณหมอเห็นว่าเพียวเข้าไปนานเกินจึงเคาะประตูเรียก

 

"คุณครับ...เสร็จรึยังครับ...คุณ" 

 

ก๊อกกๆๆ

 

ฮืออออ

 

คุณหมอได้ยินเสียงร้องไห้ระงมในห้องน้ำจึงถือวิสาสะเปิดเข้าไปเห็นเพียวนั่งร้องไห้กอดตัวเองอยู่ที่พื้นห้องน้ำ

 

"ฮืออออ...ฮือออ"

 

"คุณ" หมอเรียกแค่นั้นก็อุ้มเพียวกลับออกไปที่เตียงอีกครั้งพร้อมกับลุนเสาน้ำเกลือไปด้วย

 

"ฮือ...ฮือออ..ฮึก..อึก" เพียวพยายามฝืนไม่ให้ตัวเองร้องไห้

 

"ร้องออกมาเถอะครับ...ผมเข้าใจในสิ่งที่คุณเจอมา" 

 

คุณหมอบอกก่อนที่เพียวจะสบตาคุณหมอแล้วเอนตัวเข้าหาอกของคุณหมอพร้อมกับหลั่งน้ำตาลงมาไม่ขาดสาย คุณหมอก็กอดปลอบอย่างเข้าใจ

.

 

.

 

.

 

ต้นไผ่กลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งทันทีที่เปิดประตูเข้ามาก็ทำเขาอารมณ์เสียเมื่อเห็นเพียวกอดอยู่กับผู้ชาย เขาจึงแกล้งปิดประตูเสียงดังเพื่อให้ทั้งสองรู้สึกตัว

 

ปัง!!

 

เฮือก!! 

 

เพียวสะดุ้งอย่างรู้สึกผวา ยิ่งกอดคุณหมอแน่นเมื่อเห็นหน้าของต้นไผ่ จนคุณหมอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

 

"เอ่อ..คุณคงเป็นญาตคนไข้ใช่มั้ยครับ" คุรหมอถามเพื่อไม่ให้เกิดเดดแอร์ในห้อง

 

"ครับ..ญาต...สนิท" ต้นไผ่ตอบพลางจ้องตาของเพียว ยิ่งทำให้เพียวตัวสั่นงงงก

 

"พี่ผมเป็นยังไงบ้างเหรอครับ?" 

 

"เอ่อ...คนไข้ยังไม่สามารถเดินไปไหนเองได้นะครับ ต้องให้ญาตคอยช่วย บาดแผลบนตัวก็ต้องรอเป็นอาทิตย์ครับถึงจะหายดี แต่ตอนนี้คนไข้มีอาการหวั่นวิตกครับ หวาดกลัว...โดยเฉพาะกับ..." คุณหมออยากจะบอกว่าโดยเฉพาะกับต้นไผ่แต่ถูกสายตาของต้นไผ่มองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อทำให้ไม่กล้าพูด

 

"แล้วตรวจเสร็จรึยัง?" ต้นไผ่ถามเสียงห้วน เพราะเขาไม่ชอบใจนักที่ตัวระบายอารมณ์ของเขาทำตัวสนิทแนบชิดหมอเกินไป

 

"เสร็จแล้วครับ"

 

"เสร็จแล้วก็ไปสิ...มายืนอยู่ทำไมอ่ะ" เขาไล่หมออย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้นเพราะเขาไม่ชอบขี้หน้าหมอ

 

"ครับ...ผมขอตัวก่อนนะครับ" หมอหันไปบอกเพียวที่กอดแขนเขาไม่ยอมปล่อย พลางส่ายหน้ารั้งไม่ให้เขาไป

 

"ไว้หมอจะมาใหม่นะครับ...นะครับปล่อยหมอก่อนนะ" คุณหมอตะล่อมพูดก่อนจะหลุดจากมือของเพียว แล้วปล่อยให้เพียวกับต้นไผ่อยู่กันสองคน

 

เมื่ออยู่กันสองคนต้นไผ่จึงสาวเท้าเข้ามาหาเพียวที่ก้มหัวไม่ยอมสบตากับเขา เนื้อตัวสั่นกลัวราวกับนกน้อยปีกหักกลางสายฝน 

 

ตึก

 

ตึก

 

ตึก เสียงฝีเท้าต้นไผ่ยิ่งทำให้เพียวหวาดผวา สั่นกลัว กำผ้าห่มแน่น

 

ตึก

 

"หยุด...อย่าเข้ามา!" เพียวลั่นออกไปเพราะกลัวอีกคน 

 

"ทำไม...กลัวฉันมากเลยเหรอ...ห้ะ!!" ต้นไผ่เสียงดังพร้อมกับจับคางของเพียวแน่น

 

"ฮึก...ฮืออ...ฮือออ..อย่า...ฮืออ" เพียวร้องไห้เสียงดัง พร้อมกับจับมือแกร่งที่บีบคางตัวเองไว้

 

"น่าสมเพชสิ้นดี...ตัวมึงมันโคตรเน่าเลยรู้ตัวมั้ย...โสโครก..." ต้นไผ่พูดจาทำร้ายจิตใจของเพียว

 

"ฮึกๆ...ฮือ...ปล่อย...ฮืออ...ปล่อย" เพียวร้องพลางทุบแขนของต้นไผ่ให้ปล่อยมือจากคางของเขา

 

"คิดว่ากูอยากจับมึงมากรึไง...สกปรก!" ต้นไผ่ว่าก่อนจะสะบัดหน้าของเพียวล้มลงอย่างรังเกียจ

 

"ฮืออ...ฮือออ" 

 

เพียวทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้และร้องไห้ดึงผ้าห่มปิดตัวเองไม่อยากพบเจอสิ่งเลวร้ายที่อยู่ในห้องตอนนี้

 

"เปิดผ้ามาคุยกับกูนี่...เมียจ๋าเปิดหน้ามาคุยกับผัวเร็้ว" 

 

"ม่ายย!!..ฮืออ" เพียวร้องปฏิเสธปิดหูแน่นเมื่อได้ยินเช่นนั้นจากต้นไผ่

 

"มึงคิดว่าไอ้ผ้าบางๆนี่จะช่วยมึงให้รอดจากกูรึไง!" 

 

ต้นไผ่ว่าพลางกระชากผ้าจากตัวร่างบางออกมาแล้วปาทิ้งพลางกดจมูกลงใกล้แก้มเนียนของเพียวที่หันหน้าหลบความชั่วร้ายของเขา

 

"หึหึ" ต้นไผ่หัวเราะแค่นั้นก่อนจะแค่นยิ้มให้เพียวได้หวาดผวา

 

"ออกไป!...ออกไป!!...ออกไป๊!!!!" เพียวไล่ต้นไผ่ราวกับบ้าครั้ง จนต้นไผ่ยอมเดินล้วงกระเป๋าออกไปปล่อยให้เพียวอยู่กับตัวเอง.....

 

ความคิดเห็น