ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เจ็บ...ปวดด nc++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2563 21:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจ็บ...ปวดด nc++
แบบอักษร

 

"อย่ามาดิ้น...เล่นตัวเลย...อยากได้นักไม่ใช่เหรอ...ทุกอย่างที่เป็นของฉันน่ะ...นี่ไงเดี๋ยวฉันจะยอมลดตัวไปเอานายให้...จะได้หายอยาก" ต้นไผ่ว่าก่อนจะพลิกตัวกดร่างบางลงกับที่นอนแล้วตะบมจูบปากบางจนห้อเลือด

 

"ไม่...เอา..อย่านะ..ไผ่...ขอร้อง...หยุด...อื้มม" 

 

เพียวขัดขืนดันอีกคนให้ออกไปแต่ยิ่งดันเหมือนเขายิ่งหมดแรง เพราะอีกฝ่ายกดทับเขาแน่นไม่ให้ดิ้นไปไหน เขาเบี่ยงหน้าออกมาหายใจได้ไม่นาน ต้นไผ่ก็จับหน้าเขาหันไปประกบปากแล้วจูบอย่างดูดดื่ม แบบไม่ให้หายใจ เขามองหาทางหนี ก่อนจะเหลือบขึ้นไปเห็นแจกันข้างเตียง เพียวพยายามเอื้อมมือไปคว้าแจกันก่อนจะตีลงที่หัวของต้นไผ่

 

เพล้ง!!

 

"โอ้ยย!!" 

 

ต้นไผ่ร้องเพราะความเจ็บจากแจกันที่ฟาดลงมาที่หัวก่อนจะลุกขึ้นจากตัวของเพียว เพียวเห็นโอกาสหนีจึงรีบวิ่งไปที่ประตู

 

"จะหนีไปไหน..ชอบใช่มั้ย..เล่นซาดิสๆ..มานี่!!" 

 

ตุบ!! เพียวถูกต้นไผ่คว้าแล้วโยนลงบนเตียง จนจุกไม่มีเสียง

 

"ชอบใช่มั้ย..ห๊ะ!!..ชอบเล่นแบบซาดิส..เดี่ยวกูจัดให้!" 

 

ต้นไผ่ว่าก่อนจะตะบมใช้ฟันครูดเนื้อผิวของเพียวจนผิวเนียนถลอกไปด้วยรอยฟัน กลิ่นเลือดของเพียวคละคลุ้งอยู่ในปากยิ่งทำให้อารมณ์ดิบในตัวของต้นไผ่มีกำลังมากขึ้น

 

"อ่า..หวาน..ครืดด"

 

"เจ็บๆ..ฮืออ..หยุด...พอได้แล้ว..ฮึกๆ..เจ็บนะปล่อยย"

 

"ชอบไม่ใช่เหรอเจ็บๆน่ะ..หึหึ" ต้นไผ่พูดแค่นั้นเขาก็ครูดฟันไปตามเนื้อของเพียว ก่อนจะกัดเน้นๆที่ยอดอกจนเพียวดิ้นพล่าน

 

"ฮืออ....เจ็บบ!!...ไม่เอา...ฮืออ..เจ็บ..พอแล้ว..ฮืออ"

 

กึ๊ด..กึ๊ด..ซูบบบ

 

ยอดอกแดงเด่นสั่นระรัวด้วยความเจ็บทุกที่ที่ฟันของต้นไผ่ลากผ่านมันสร้างร่องรอยแห่งความเจ็บปวดไว้บนตัวและจิตใจของเพียวได้ดี 

 

ปากร้อนไล่ขบตามเรียวขาสวยทำรอยไว้ชัดเจน เรียกได้ว่าไม่มีตรงไหนที่บนตัวของเพียวจะไม่มีรอยฟัน และคราบเลือดจากการกระทำของคนดิบเถื่อน

 

"ฮึก..ขอร้องล่ะ...ฮือ..มันเจ็บ..ฮืออ" เสียงร้องอ้อนวอนที่ใครฟังก็สงสารแต่มันช่วยไม่ได้กับต้นไผ่ที่คลุ้มคลั่งตอนนี้ 

 

"อื้อ!" 

 

เสียงหลุดครางของเพียวดังขึ้นเมื่อต้นไผ่แหกขาของตนแยกออกกว้างพร้อมกับงัดเจ้ามังกรดุตัวใหญ่ที่ขยายตัวเต็มที่ออกมา

 

"อ๊าา...เจ็บ...ฮืออ..เจ็บ..เอาออกไป..ฮือๆ"

 

เพียวร้องตัวสั่นเมื่อเจ้าตัวใหญ่นั้นกดอัดเข้ามาในช่องทางที่คับแคบนั้น เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่ไหลออกมาจากช่องทางนั้นรวมกับแผลที่อีกฝ่ายทำไว้

 

"อ๊า..แม่ง..ทำไมมันแน่นแบบนี้วะ!" 

 

ต้นไผ่ว่าแต่ก็ใส่เข้ามาได้จนสุดลำโคน แต่เพียวแทบร้องไม่ออกแล้วเพราะมันทรมานมาก...มันเจ็บจนร้องไม่ออก...เจ็บจนแทบจะไม่ไหวแล้ว

 

"หยุดเถอะ...ฮึก..เจ็บ...ไม่ไหวแล้ว..ฮืออ"

 

"เจ็บหรอ...ไม่ไหวแล้ว?...ฮึ!!"

 

ส่วบ! ส่วบ!! ส่วบ!!!

 

"โอ๊ยย..อ๊าา...เจ็บ..อ๊า..หยะ..หยุด..พอที..อ๊ะ!!"

 

"ร้องดังๆ ร้องเข้าไป..ยิ่งมึงเจ็บปวดกูยิ่งมีความสุข หึหึ"

 

ส่วบ ส่วบ ส่วบ ส่วบ

 

"อ๊า...อ๊า...เจ็บ..ฮืออ..โอ๊ยย...ฮ๊าา" เพียวร้องอย่างน่าสงสาร ร่างเล็กพยายามทุบตีอีกฝ่ายแต่ยิ่งทำให้เขาโหมแรงใส่ไม่ยั้ง

 

"อ่า...รูมึงแม่ง..ตอดดีชิบหาย..อ่า..อ่ะ"

 

"เจ็บ..บบ..พอ..สัก..ที" 

 

เพียวบอกด้วยเสียงโรยแรงมากเพราะทนความเจ็บจะไม่ไหวแล้ว แต่แรงจากต้นไผ่ก็ไม่ได้ลดลงเลย ต้นไผ่พลิกตัวให้เพียวนอนคว่ำลงแล้วจับก้นงอนให้ยกขึ้นแล้วจับเอ็นใหญ่กระแทกใส่รูแดงช้ำไม่ยั้ง 

 

ตัวของเพียวเขยื้อนตามแรงกระแทกจากทางด้านหลัง เพียวกัดผ้าและจิกมือกับหมอนแน่น เพื่อระบายความเจ็บปวด ก่อนจะปิดตาลงพร้อมกับน้ำตาหยดสุดท้ายเมื่อความมืดเข้ามาครอบคลุม

 

ต้นไผ่ออกแรงใส่ร่างบางไม่ยั้งก่อนที่ตัวเองจะพาถึงจุดสุดยอด ฉีดน้ำรักใส่รูรักอย่างหยาดเยิ้มก่อนจะขบฟันบนหลังของเพียวจนเต็มไปด้วยรอยแดง ก่อนจะผลักร่างของเพียวออกห่าง ราวกับขยะแขยงร่างกายของคนที่ตนพึ่งร่วมรักไป 

 

เขายืนมองร่างที่ราวกับถูกโดนข่มขืนตรงหน้าก่อนจะเหยียดปากอย่างรังเกียจ แล้วตนเองก็ตรงไปที่ห้องน้ำจัดการตัวเอง 

 

ร่างที่สะบักสะบอมของเพียวยามพลิกกายก็เหมือนถูกเข็มเป็นพันล้านเล่มเสียดแทง แม้แต่จะลุกขึ้นยังทำไม่ไหว อย่าว่าแต่ลุกเลย ขนาดจะลืมตามองยังทำไม่ไหว ร่างกายเขามันไม่สามารถสั่งการได้เลยเพราะมีแต่ความเจ็บปวดที่แทรกอยู่ทุกอณูแม้ลมสัมผัส สุดท้ายเพียวจึงนอนอยู่เฉยๆก่อนจะเผลอหลับไปจริงๆ หลับทั้งที่เหมือนตกนรก หลับราวกับว่าพรุ่งนี้จะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว 

 

.

 

.

 

.

 

ต้นไผ่ออกมาจากห้องน้ำตอนนี้เขาสงบลงกว่าเดิมก่อนจะเดินกลับมายังเตียงนอนของตนเองเห็นร่างของเพียวนอนนิ่งอยู่บนเตียงของเขา ก็เดินเข้าไปแล้วกระชากแขนของเพียวขึ้นมา

 

"ลงไปจากเตียงกูได้แล้ว...อย่ามาทำเนียน!"

 

"อือ..เจ็บ..ฮือ.." เพียวครางเบาๆคิ้วสองข้างขมวดชนกันสีหน้าบ่งบอกถึงความเจ็บ แต่ต้นไผ่ไม่ได้สน

 

"มึงอย่ามาสำออย..กูบอกให้ลุก!!" ต้นไผ่เสียงดัง ก่อนจะกระชากร่างของเพียวขึ้นมาแล้วผลักลงไปข้างล่าง

 

พลั่ก!!

 

"โอ๊ยย!...ฮืออ...ฮือ...เจ็บ..ฮืออออ" 

 

เพียวร้องไห้จ้าเพราะความเจ้บมันสะเทือนไปทั้งร่างทั่วทุกอณูของร่าง ร่างกายสั่นไปด้วยความเจ็บราวกับโดนน้ำร้อนลวกจนเหลือเพียงหนังแดงฉาน 

 

"มึงจะร้องทำไมวะ..ร้องให้พ่อกับแม่กูมาเห็นสภาพน่าสังเวชของมึงรึไง!"

 

"ฮืออ...ฮือออ...ฮือๆๆ" 

 

เพียวไม่รับฟังอะไรทั้งนั้นเพราะตอนนี้เขาต้องต่อสู้กับความเจ็บที่เจออยู่ตอนนี้ เจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว จนในที่สุดเสียงร้องไห้ก็เงียบไป 

 

"เงียบสักที...ร้องทำเหี้ยอะไรก็ไม่รู้" ต้นไผ่ว่าก่อนจะเดินไปเอาเท้าเขี่ยขาของเพียวเบาๆ เห็นเพียวนิ่งไม่ไหวติง

 

"เฮ้ย..มึง..ไอ้เพียว" เขาเรียกอีกคนแต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือความเงียบจนเขาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติของร่างที่นอนกองอยู่

 

"เพียว..เพียว!!..ได้ยินกูมั้ย...เพียว...ทำไมลมหายใจอ่อนแบบนี้วะ!" 

 

ตอนนี้ต้นไผ่เริ่มระส่ำระส่ายอยู่ไม่สุขเมื่อเขาลองทดสอบลมหายใจของเพียวพบว่า มันเป็นลมหายใจที่บางเบาราวกับหัวใจจะหยุดเต้น

 

"โถ่เว้ย!!" 

 

ต้นไผ่สบถอย่างเดือดดาลก่อนจะประคองศีรษะเพียวขึ้นแล้วช้อนตัวขึ้นมาเอาผ้าห่มพันตัวให้ก่อนจะอุ้มเพียวลงไปที่รถ เขาต้องพาเพียวไปโรงพยาบาล

.

 

.

 

.

 

โรงพยาบาล

 

เพียวถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉินอย่างเร่งด่วน ทำให้ตอนนี้ในวอร์ดวุ่นวายกันมาก เพราะอาการของเพียวค่อนข้างที่จะหนักพอสมควร นอกจากชีพจรจะอ่อนแล้ว ความดันของเพียวก็ลดลงเรื่อยๆ จนหมอหวั่นใจว่าเพียวจะช็อค

 

ต้นไผ่ที่ยืนรออยู่ด้านนอกเอาแต่เดินวนไปวนมา แอบส่องมองเพียวจากกระจกประตู เขาเครียดจนปวดขมับทั้งสองข้าง ไม่คิดว่าตัวเองจะรุนแรงกับอีกคนขนาดนี้ 

 

ในห้องฉุกเฉินตอนนี้คุณหมอกำลังกระตุ้นหัวใจเพื่อให้หัวใจของเพียวกับมาเต้นปกติ น้ำเกลือถูกเจาะผ่านเส้นเลือดที่ข้อมือ ออกซิเจนถูกครอบที่ปากและจมูก แสงสว่างสำหรับเพียวตอนนี้ช่างริบหรี่เหลือเกินถ้าประเมิณจากความเป็นไปได้

 

.

 

.

 

.

 

เพียวกำลังเดินวนอยู่ในหมอกสีขาวที่มองอะไรไม่เห็น บรรยากาศช่างเหน็บหนาวและวังเวง เขารู้สึกกลัว กลัวจนไม่กล้าขยับไปไหน แต่สุดท้ายก็เดินมาชนกับร่างสองร่าง 

 

'ขะ...ขอโทษครับ' เพียวบอกขอโทษคนที่ตนเองเดินชน ก่อนจะรู้สึกคุ้นกับคนตรงหน้า

 

'คุณ...ผมรู้สึกคุ้นหน้าพวกคุณจังเลย' เพียวคุยกับสองคนชายหญิงที่ดูมีอายุประมาณกลางคน

 

'พ่อกับแม่ไงเพียว..พ่อกับแม่เอง' คนที่เป็นผู้หญิงหน้าตาสวยบอกเขา

 

'พ่อ?...แม่?...อะไรกัน..แล้วผมอยู่ที่ไหน?' เพียวละล่ำละลักถามเพราะกำลังงงกับสิ่งที่เจอ

 

'พ่อกับแม่คิดถึงลูกนะเพียว..แม่ดีใจที่พบลูกอีกครั้ง' ผู้หญิงที่บอกว่าเป็นแม่ของเขาพูดและค่อยๆเดินเข้ามากอดเขา

 

'ใช่พ่อก็คิดถึงเพียวนะลูก' คนที่บอกว่าเป้นพ่อเดินเข้ามากอดเขาไว้เขารู้สึกอบอุ่นในอ้อมกอดนี้ ความรู้สึกนี่ที่เขาโหยหามาตลอด

 

'ผม..คิดถึงพ่อกับแม่นะ..ทั้งสองคน..ฮึกๆ' เพียวว่าในขณะที่ตอนนี้ชีพจรเขาเกือบจะไม่เต้นแล้ว

 

"ชีพจรไม่ขึ้นเลยค่ะคุณหมอ"

 

"ลองอีกที"

 

'ผมอยากอยู่กับพ่อกับแม่ ผมไม่อยากอยู่กับคนใจร้าย เขาทำร้ายผม...ผมเจ็บครับ' เขาบอกขณะที่นอนตักแม่อยู่

 

'คนๆนั้นใช่คนที่ลูกรักหรือเปล่า?'

 

'แม่รู้ได้ไงครับ?" เขาลุกขึ้นนั่งแล้วถามแม่ของตน

 

'แม่รู้ทุกอย่างนั้นแหละ แม่ก็ไม่ชอบหรอกที่เขาทำลูกแม่แบบนี้'

 

'พ่อก็ไม่ชอบ...เพราะเขาทำลูกพ่อเจ็บ..ลูกเจ็บพ่อกับแม่ก็เจ็บ' 

 

'ถ้าอย่างนั้น..ผมขออยู่กับพ่อกับแม่ที่นี่นะครับ...ผมไม่อยากกลับไปเจอเขา...ไม่อยากโดนเขาทำร้าย' เพียวบอกพ่อกับแม่ของตน แต่เสียงมัจจุราชก็ดังขึ้นด้านหลัง

 

'ไม่ได้!!'

 

'ไผ่~' เพียวเรียกชื่อของคนที่ยืนทำสีหน้าน่ากลัวใส่เขา ก่อนจะเข้ามากระชากแขนเขาออกจากพ่อและแม่

 

'ไม่..ไม่ไป...ปล่อยนะ...ไม่ไปปปป!!!"

 

เฮือกก!!

 

"ชีพจรกลับมาเป็นปกติแล้วค่ะคุณหมอ" ตอนนี้เจ้าที่ทางการแพทย์ทุกคนใจชื้นที่ชีพจรของเพียวกลับมาเต้นเป็นปกติ

 

 

ต้นไผ่รีบผุดลุกขึ้นมาเมื่อหมอเปิดประตูออกมา 

 

"เพียวเป็นไงบ้างครับ" 

 

"ตอนนี้ปลอดภัยแล้วนะคะ แต่ต้องพักรักษาจนกว่าแผลบนตัวของคนไข้จะหายดีนะคะ...เอ่อ..แล้วก็..หมออยากจะเตือนว่าหากจะมีเพศสัมพันธ์ครั้งต่อไปควรลดความรุนแรงลงกว่านี้นะคะ ถ้าหากคุณพาคนไข้มาช้ากว่านี้คนไข้อาจเสียชีวิตได้ค่ะ" คุณหมอพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

"ครับ..ขอบคุณมาก" 

 

ต้นไผ่บอกก่อนจะไปดูเพียวที่ห้องพักฟื้น เขาเพียงมองนิ่งๆ ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวๆ นี่ถ้าพ่อกับแม่เขารู้ว่าเขาทำลูกรักเข้าโรงพยาบาลเขาคงโดนตัดออกจากกองมรดกแน่ๆ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น