Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love 7

คำค้น : Love 7

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 10:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love 7
แบบอักษร

[YoYo]

 

 

เช้าวันนี้อากาศแจ่มใสมากเลยครับ เมื่อคืนผมก็นอนหลับอย่างมีความสุขมากไม่รู้เป็นเพราะอะไร พอนั่งอยู่คนเดียวเรื่องเมื่อคืนก็ลอยเข้ามาในหัว ผมว่าผมต้องบ้าแน่ๆที่ทำเรื่องหน้าอายแบบนั้น นึกแล้วก็มานั่งยิ้มอยู่คนเดียวแบบนี้เนี่ย

 

 

ปึก!

 

 

“เป็นบ้าอะไรวะ นั่งยิ้มอยู่คนเดียว แล้วผัวมึงอ่ะ มันไม่มานั่งเฝ้ามึงหรอ” ไอ้อิฐมันเดินมาพร้อมไอ้คุยะกับไอ้ไอเท็ม มันเอาหนังสือเรียนมาตีหัวผมแล้วค่อยถามคือไอ้คนหล่อที่มารอผมกลับบ้านเมื่อวาน ผัวพ่อง! คุณมึงถามกูดีๆก็ได้เปล่าวะ

 

“มันก็อยู่คณะมันสิจะให้มาอยู่ที่นี่ทำไม” ผมตอบมันไป

 

"ก็เมียมันอยู่นี่ นึกว่าจะมาเฝ้าเมีย" มันว่า

 

"เมียมึงสิ"

 

“แล้วเมื่อกี้นั่งยิ้มไร” มันถามอีก

 

“ก็คงมีความสุขอะไรสักอย่างนะสิ” ไอ้คุยะเป็นคนตอบ

 

“เพราะอะไรว่ะ” มันยังไม่เลิกถาม

 

“เพราะไอ้ตินป่ะว่ะ” อึก! สะอึกเลยครับแหมเดาได้ตรงจุดเลยนะไอ้ไอเท็ม เฮ้ย! ไม่ใช่ผมไม่ได้มีความสุขเพราะมัน ไม่ใช่ ไม่ใช่

 

“เออคงใช่ คนมรความรักนี่จะมีความสุขเป็นพิเศษเลยเนอะ” และไอ้อิฐมันก็แซวผมอีก

 

“อะไรของพวกมึงล่ะ กูกับมันเป็นแค่เพื่อนกันเว้ย” ผมบอกพวกมัน ก็จริงผมกับมันไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย

 

“เพื่อนกันมันส์ดีหรือเปล่า....” ไอ้คุยะมันลากเสียงยาวและหรี่ตามองผม

 

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ” เสียงไอ้ตินมันมาช่วยผมพอดี แต่น้ำเสียงมึงเนี่ยมานิ่งเลยนะพ่อคุณ แปลๆ

 

ฟู่ว!

 

ผมถอนหายใจเบาๆ

 

“แล้วมึงละอารมณ์ดีแต่เช้า เพราะพี่โฟสใช่ป่ะ” ผมแซวไอ้คุยะกลับ

 

“ใช่เพราะเขาไม่โผล่หน้ามาให้กูเห็นตั้งแต่เมื่อวาน” มันพูดดูมันมีความสุขนะ แต่ตามันปิดความรู้สึกไม่ได้เลย

 

“อ่าวมาโน้นแล้ว” ผมบอกไอ้คุยะมันหันไปมองแล้วหันกลับมา คือคนที่เดินมาไม่ใช่พี่โฟสหรอแต่เป็นพี่โฟม

 

“สวัสดีครับน้องไอเท็ม” พี่แกมาถึงก็ทักไอ้ไอเท็มก่อนเลย เอ่อพี่ครับไม่เห็นหัวพวกผมเลยหรอ

 

“แหม่พี่เห็นพวกผมบ้างป่าวเนี้ย” ผมทักขึ้นพี่แกก็หันมามองแล้วยิ้มเจื่อนๆให้พวกผม

 

 

“ขอโทษครับ พอดีพี่คิดถึงแฟนนะ บอกให้รอไม่ใช่หรอ” พี่เขาหันมาตอบแล้วหันไปดุไอ้ไอเท็ม

 

เอ๊ะ! เดี๋ยวนะเมื่อกี้บอกว่าคิดถึงแฟน นี้สองคนนี้เป็นแฟนกันแล้วหรอเนี้ย

 

“นี้...เป็นแฟนกันกันแล้ว” ไอ้อิฐถาม ไอ้ไอเท็มก็พยักหน้าแล้วหน้าแดง

 

“มึงคบกับพี่เขาแน่ใจแล้วหรอกูไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่นะ” ไอ้คุยะบอก

 

“ทำไมว่ะ คบกันมันผิดตรงไหน” ไอ้อิฐถาม

 

“ก็ตรงที่เป็นผู้ชายด้วยกันไง” ไอ้คุยะตอบ

 

“มึงอย่าคิดยังงั้น รักกันเขารักที่ใจไม่ใช่เพศหรืออย่างอื่น ถ้ามึงคิดอยู่อย่างนี้นะมึงไม่มีทางรู้จักรักหรอก” ไอ้อิฐมันพูดให้ไอ้คุยะฟังพอฟังเสร็จมันก็ลุกแล้วเดินขึ้นตึกไปเลยครับ

 

เฮ้อ~ ไม่เข้าใจมันจริงๆเลยเห็นแบบนี้แล้วก็สงสารพี่โฟสขึ้นมาเลยไม่น่ามาหลงรักคนอย่างมันเลย

 

“เฮ้อ สงสารพี่โฟสเนอะ” อยู่ๆไอ้ไอเท็มก็พูดขึ้นมาหน้าเศร้าๆ

 

“ใช่ พี่โฟสมันชอบคุยะมากเลยนะ พี่ไม่เคยเห็นไม่วิ่งตามใครขนาดนี้เลย” พี่โฟมก็พูดขึ้นมาอีกคน “ปะ ขึ้นตึกเรียนเดี๋ยวพี่ไปส่ง” พี่โฟมหยิบหนังสือไอ้ไอเท็มไปถือให้แล้วมืออีกข้างที่ว่างก็จับมือไอ้ไอเท็มเดินขึ้นอาคารเรียนไป

 

“ไปมึงขึ้นห้อง” ไอ้อิฐมันพูดเสร็จมันก็ทำแบบเดียวกับที่พี่โฟมทำเมื่อกี้เลย มันแค่แกล้งล้อไอ้ไอเท็มเท่านั้นแหละ

 

“ปล่อยเถอะ กูเดินเองได้เอาหนังสือมาด้วยกูถือเองได้” ผมบอกให้มันปล่อยมือมันก็ปล่อยแต่ยังถือหนังสือเรียนให้ผมอยู่ เออช่างอยากถือก็ถือไปดีกูจะได้ไม่หนัก

 

"แล้วมึงมาทำไมเนี่ย" ผมถามไอ้หล่อข้างๆที่มายืนนานแล้ว

 

 

"อ่อ เอานมมาให้เห็นเมื่อเช้าตื่นมากินนมไม่ทัน" มันว่าแล้วยื่นนมมาให้ผม เย็นนี้ผมมีกิจกรรมกับรุ่นพี่ ไอ้หล่อตรงหน้าผมก็เช่นกัน เหมือนจะโดนเลือกให้ประกวดเดือนด้วย

 

"ขอบใจมา ไปเรียนได้แล้ว"

 

 

"ตั้งใจเรียนนะ" มันว่าแล้วเดินออกจากหน้าตึกไป ไอ้อิฐก็ยืนมองผมสายตาล้อๆ

 

พอพักกลางวันพวกผมก็มากินข้าวกันที่โรงอาหารคณะมีคนเพิ่มมาหนึ่งคนคือพี่โฟมและเขายังมาเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวให้พวกผมอีก โคตรสายเปย์

 

แต่มีคนหายไปหนึ่งคนคือไอ้คุยะตั้งแต่มันเดินขึ้นห้องเมื่อตอนเช้ามันก็ไม่พูดกับพวกผมเลยแถมยังเปลี่ยนที่นั่งไปอยู่ห่างจากพวกผมอีก ให้มันอยู่คนเดียวสักพักแล้วกันเพื่อมันจะคิดอะไรได้บ้าง

 

“คุยะไปไหนหรอ” พี่โฟมถาม

 

“อ๋อ พวกผมปล่อยให้มันอยู่คนเดียวซักพักน่ะครับ” ไอ้ไอเท็มเป็นคนตอบ

 

“ใช่ เดี๋ยวพอมันคิดได้มันก็กลับมาเองแหละ” ผมตอบ

 

 

“ไปกินข้าวกันเหอะ หิวจนจะแดกหัวไอ้อิฐได้แหละ” ผมว่า

 

“อ่าว แล้วไมต้องเป็นหัวกูด้วยอ่ะ” มันทำหน้าอ้อนๆใส่ผม เออคือมันตลกนะ ฮ่าๆๆ เหมือนมันอ้อนตีนมากกว่าอ่ะ

 

“มึงหยุดทำหน้าแบบนั้นเลยนะ มันตลกวะ ฮ่าๆๆๆ” ผมว่ามันแล้วก็หัวเราะ

 

“หึ หึ ไปไปไปกินข้าวกันมึง เดี๋ยวมึงจะแดกหัวกูก่อน” ไอ้อิฐพูดแล้วมันก็ลากผมไปที่ร้านข้าว น่าแปลกที่เจอไอ้หล่อยืนอยู่ร้านข้าวในคณะผม

 

 

“อ่าว จะให้พี่เลี้ยงไม่ใช่หรอ” เสียงพี่โฟมดังตามหลังมาแต่ไอ้อิฐมันก็ลากผมมาจนถึงร้านข้าวเพื่อให้มาหาไอ้ตินจนได้

 

มาตินเป็นคนสั่งข้าวให้ผมแล้วมันจะจ่ายให้เอง ผมบอกว่าเดี๋ยวจ่ายเองก็ได้มันไม่ยอมท่าเดียวแล้วจะให้ผมทำไงล่ะอยากจ่ายก็จ่ายเรื่องของมึงกูจะได้ไม่เสียตังค์

 

 

"มึงนี่ยังไงวะติน ตึกคณะตัวเองไม่ทีข้าวแดกไง" พี่โฟมถามขึ้นมา เอ่อ พี่มึงก็มากินคณะคนอื่นเหมือนกันนะเว้ย

 

 

"คณะผมก็คณะพี่เปล่าครับ" มันว่านิ่งๆก่อนจะตักข้าวเข้าปาก หึๆ โคตรเชือดเฉือนเลย

 

 

"กินข้าวเถอะนะบ่ายมึงมีเรียนนิ" ผมว่าเราก็นั่งกินข้าวกันเงียบๆ

 

 

"ตอนเย็นมาหากูที่คณะไหม" กูต้องไปทำไมหรอ

 

 

"ไม่ กูจะกลับบ้าน"

 

 

"เดี๋ยวกูมารับ ไปเฝ้ากูนะ" มันว่าแล้วทำหน้าอ้อนๆให้ มันเหมือนไอ้อิฐแหละไม่เหมาะทำหน้าอ้อนเพราะทันตลก แต่ไม่เหมือนไอ้อิฐตรงที่หน้าไอ้หล่อมันทำให้ผมใจสั่นได้

 

 

"เออ งั้นมารับด้วยนะ"

 

 

"เนี่ยแล้วบอกไม่ใช่ผัวเมีย ทำอย่างกะบเป็นเมียมันต้องไปนั่งเฝ้าผัว" ไอ้อิฐที่นั่งข้างๆผมมันทักขึ้นเมื่อได้ยินบทสทนาของผมกับไอ้ติน

 

 

"บางทีนั่งเงียบๆก็ไม่มีใครว่าว่าเป็นใบ้หรอกนะ" ไอ้ตินมันว่า ไอ้อิฐเลยทำหน้าเจื่อนใส่ไอ้ตินก่อนจะลุกเอาชามไปเก็บ เราแยกย้ายกันแค่นั้น ผมมีเรียนบ่ายด้วยเช่นกัน

 

......................................................................................................................................................................................................................................

อัพแล้ว

มาอ่านกัน

 

 

รีไรต์ 13/02/63

ความคิดเห็น