ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เห็นคนที่ไม่ใช่ลูกดีกว่าลูก

ชื่อตอน : เห็นคนที่ไม่ใช่ลูกดีกว่าลูก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2562 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เห็นคนที่ไม่ใช่ลูกดีกว่าลูก
แบบอักษร

 

Pure's part

ระหว่างที่ผมนั่งรอให้ไผ่ลงไปเอาข้าวกับยาตามที่ไผ่เขาต้องการผมก็ได้แต่หาคำตอบให้กับตัวเอง ว่าที่ไผ่ทำแบบนี้ทำเพราะอะไร แต่คำตอบของผมที่ได้ก็คือ เพื่อความสะใจของไผ่ไง ผมรู้ว่าผมเป็นแค่เด็กถูกเก็บมาเลี้ยง เป็นเด็กที่ไม่มีใครต้องการ 

 

แต่ผมก็เป็นคนไม่ใช่เหรอ ทำไมผมต้องยอมไผ่ตลอด ยอมตั้งแต่เด็กจนโต แต่นั้นมันก็เป็นเพราะผมน่ะ อ่อนแอเอง หวั่นไหวเอง หวั่นไหวให้กับเด็กใจร้ายที่ชอบรังแกผม เมื่อไหร่นะ ที่ผมจะเข้มแข็ง...เมื่อไหร่กัน

 

"คิดอะไรอยู่" ผมได้สติจากเสียงของไผ่ที่ดังขึ้น

 

"ป่าว..." ผมปฏิเสธก่อนจะหลบสายตาของไผ่ที่มองมา ผมไม่กล้าสบตาเขานานหรอกกลัวหวั่นไหว

 

"ป่าวอะไร...ก็เห็นอยู่...คิดถึงฉันเหรอ"

 

"บ้า...หลงตัวเอง" ผมว่าไผ่ โคตรหลงตัวเองเลย

 

"หึ!" เขาหัวเราะในลำคอ แค่ฟังผมก็รู้สึกหนาวๆ

 

"อ่ะ...กินซะ...กินเสร็จแล้วก็กินยา" เขาบอกผมพร้อมกับยื่นถาดที่ใส่ถ้วยข้าวต้มพร้อมกับน้ำดื่มและยามาให้

 

"ขอบคุณนะ" ผมบอกขอบคุณจากใจจริงๆ

 

"ถ้านายเป็นอะไรไป ฉันก็หมดสนุกน่ะสิ อย่างนายเนี่ยใช้แก้ขัดได้ดีเลย" 

 

เขาว่าก่อนจะยกยิ้มเหยียดให้ผม ทำเอาผมทำหน้าไม่ถูก ไผ่ก็ยังเป็นไผ่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

 

"....."

 

"ทำไมไม่กินล่ะ หรือเห็นหน้าฉันแล้วกินไม่ลง ก็ดี ฉันจะนั่งอยู่แบบนี้แหละ ฉันชอบเวลาเห็นนายต้องฝืนทำทั้งที่ไม่มีความสุข มันสะใจดี" 

 

ไผ่พูดทำให้ผมกัดปากแน่น เขาจะโกรธเกลียดผมอะไรหนักหนา ผมไปทำอะไรให้เขาเดือดร้อนกัน หรือทำให้เขาเจ็บช้ำมากมายนักรึไง 

 

"ด่าฉันในใจอยู่หรือไง" ไผ่ว่า ผมจึงเลิกมองหน้าเขาแล้วคนข้าวต้มในมือ แต่อีกคนดูไม่พอใจ

 

"นี่ด่าฉันแล้วก็ทำนิ่งเหมือนไม่มีอะไรง่ายขนาดนี้เลยเหรอห้ะ" อะไรอีกแล้วเนี้ย ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเขาเลยนะ

 

"ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลย" 

 

"นายด่าฉันในใจ...ฉันรู้"

 

"ฉันไม่ได้ว่าอะไร แค่คิดเรื่องงาน" ผมบอกเขาไปแม้จะไม่จริงตรงประโยคท้าย

 

"คิดเรื่องงานหรือคิดถึงผู้ที่ทำงานกันแน่!" ผมทำหน้างงเมื่อเขาว่าแบบนั้น แต่เขาคงชวนทะเลาะมากกว่า

 

"อย่ามาชวนทะเลาะได้มั้ย" ผมบอกอย่างเหนื่อยใจก่อนจะตักข้าวต้มกินเพราะเบื่อที่อีกฝ่ายชอบชวนทะเลาะ

 

เคร้ง! 

 

ไผ่ปัดช้อนข้าวต้มของผมร่วงลงพื้น ผมกรอกตามองบนอย่างเอือมระอา และนั้นคงยิ่งทำให้ไผ่ไม่ชอบใจ เขายกชามข้าวออกไปจากตักผมก่อนจะฉุดผมขึ้นจากเตียง

 

"ปล่อย...มันมากเกินไปแล้วนะ" ผมว่าเขา อะไรกันแค่ผมมองหน้าเขาเขากลับมาหาเรื่องผมได้ขนาดนี้เลยเหรอ

 

"มากไปเหรอ มันไม่มากเกินไปหรอกอย่าลืมว่าฉันจะทำอะไรกับนายก็ได้" เขาบอกก่อนจะโหมลงมาตะบมจูมปากผม โดยที่ผมยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าผมผิดอะไร

 

"อื้อ...อื้มม...ตุบ..ตุบ" 

 

ผมทั้งร้องและดิ้นทุบไหล่เขาให้ปล่อยแต่ก็ถูกรั้งข้อมือยึดไว้ด้านบนทั้งสองข้าง ปากของผมก็ถูกลิ้นร้อนของเขาดูดกลืน

 

"อื้ออ...อื้มม...อื้มมม...แจ็บ..แจ็บ" 

 

ผมตอบจูบเขาไปอย่างไม่รู้สึกตัวรู้อีกทีก็ถูกเขาถอดเสื้อออกไปแล้ว ผมลืมตาแล้วมองเขาอย่างอับอาย ทำไมผมถึงเผลอไผลกับเขาขนาดนี้นะ 

 

"หึ" 

 

เขาหัวเราะผมมองก็รู้ว่าสมเพชผมชัดๆ ก่อนเขาจะพรมจูบที่คางผมและเรื่อยลงมาที่หน้าอกของผม เม้มรอยแดงจนเต็มอก ผมได้แต่หลับตาและกำมือแน่นกับผ้าปูเตียง ริมฝีปากร้อนของไผ่ไล้วนจูบแถวหน้าท้องน้อยจนผมรู้สึกขนลุก 

 

"อืออ...ไผ่~" ผมหลุดครางเรียกชื่อเขาออกมา

 

 

Writer's part

 

ไผ่ยกยิ้มเมื่อเขาทำให้เพียวมีความต้องการเขาได้ จริงๆเขาก้ไม่ได้โกรธอะไรหรอก ที่ว่าเพียวเมื่อครู่ก็แค่หาเรื่องทะเลาะ แต่เรื่องไอ้ผู้ชายที่เขาเห็นวันนี้ เขาโกรธจริง พูดแล้วหมั่นไส้ ต้นไผ่จึงแกล้งกัดผิวเนียนของเพียวจนเป็นรอยฟัน

 

"อ๊ะ..เจ็บ..พอแล้ว..ออกไปไปจากห้องได้แล้ว" 

 

ความเจ็บทำให้เพียวเรียกสติกลับมาไม่ให้เผลอไผลตามเขา เพียวผลักต้นไผ่ออกจากตัวก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเอง

 

"ไม่อยากแล้วเหรอ" ต้นไผ่ถามพร้อมกับยิ้มเยาะใส่เพียว ทำเอาเพียวแก้มเห่อแดง

 

"ไม่...ออกไปได้แล้ว" เพียวไล่ก่อนจะเอนตัวลงกับที่นอนเมื่อต้นไผ่โน้มหน้ามาใกล้หน้าเขา

 

"กล้าไล่ผัวเหรอ...หื้ม..ฟอดด" 

 

"ไผ่!!" เพียวเรียกอีกคนเสียงดังอย่างหัวเสียเมื่ออีกคนแทนตัวเองแบบนั้นแล้วยังมาฉกหอมแก้มเขาอีก

 

"ทำไม...ถึงนายจะเรียกพ่อกับแม่ฉันให้มาช่วยอ่ะนะ นายก็ไม่มีวันรอดหรอก ถ้าฉันคิดจะทำอะไรจริงๆ เหมือนเมื่อเช้าไง" ค้นไผ่ว่าพลางหัวเราะในลำคอ เพียวโกรธหน้าแดงก่อนจะเอาหมอนตีเขา

 

"ออกไป...ออกไปเลยนะ" 

 

ตุบ...ตุบ

 

"นี่ฤทธิ์เยอะนักนะ เดี๋ยวก็เอาให้ลุกไม่ขึ้นเสียหรอก"

 

"....." ต้นไผ่ขู่ ทันใดก็ทำให้เพียวสงบลงทันที

 

"กินข้าวแล้วกินยาซะ ฉันไม่อยากรังแกคนป่วย" ต้นไผ่พูดก่อนจะลุกเดินออกไปจากห้องของเพียว

 

"คนบ้า...เฮ้อ!" เพียวว่าต้นไผ่ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ

.

 

.

 

.

 

ฝั่งต้นไผ่

 

เขาเดินเข้าห้องตัวเองมาอย่างหงุดหงิด และเบื่อๆ ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะหยิบกุญแจรถ คืนนี้เขาจะออกไปสนุกข้างนอกสักหน่อย 

 

"จะไปไหนอีกแล้วตาไผ่?" เสียงพ่อของเขาถามขึ้นหลังจากเขากำลังก้าวออกจากประตูบ้าน

 

"พึ่งกลับมาบ้านนี่จะออกไปข้างนอกอีกแล้วเหรอ"

 

"ก็แค่นิดหน่อยเองครับ...ผมก็แค่ออกไปกับไอ้รุณมันอ่ะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน" ต้นไผ่บอกพ่อของเขา

 

"ไปหาเพื่อน...หรือไปควงสาวกันแน่นะแกน่ะ...หัดตั้งใจทำงานอยู่ติดบ้านเหมือนพี่แกมั้งซิ" คำพูดของพ่อทำให้ต้นไผ่ถอนหายใจพรืด เพราะไม่ชอบที่พ่อชอบเอาเขาไปเปรียบกับเพียว

 

"ก็ถ้าลูกเลี้ยงพ่อเขาดีมาก...ไม่ต้องมีผมเป็นลูกก็ได้นะครับ!" ต้นไผ่ว่าก่อนจะเดินฉับๆออกจากบ้านไปอย่างหัวเสียโดยมีเสียงพ่อเขาตะโกนตามหลังมา

 

"เออดี!...ต่อไปนี้ฉันจะไม่ให้แกสักบาท หุ้นในบริษัทจะยกให้เพียวให้หมด...ไอ้ต้นไผ่!" 

 

คำพูดที่ตามหลังมายิ่งทำให้ต้นไผ่ไม่ชอบเพียวเพิ่มเข้าไปอีก เป็นอย่างที่อาเขาเคยบอกไว้ไม่มีผิด ว่าเพียวจะมาแย่งทุกอย่างไปจากเขา ตอนนี้เพียวก็ได้ใจพ่อกับแม่เขาไปแล้ว อีกหน่อยพ่อก็คงยกบริษัทให้

 

"เห็นคนที่ไม่ใช่ลูกดีกว่าลูกแท้ๆ" 

 

ต้นไผ่ว่าโดยที่ตาแผ่รังสีของความโกรธและความเสียใจก่อนจะบึ่งรถออกไปอย่างรวดเร็ว

 

.

 

.

 

.

 

ผับxxx

 

"ขอแรงๆแก้วหนึ่ง"

 

"โห...ไปหัวเสียมาจากไหนวะ มาถึงก็สั่งแรงๆ...ถ้ามึงเมานี่กูแบกกลับไม่ไหวนะ" วิรุณหรือรุณเพื่อนสมัยเรียนม.ปลายของต้นไผ่พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเขาสั่งแอลกอฮอล์ดีกรีแรงมากๆ

 

"....." ต้นไผ่เงียบเพราะกำลังเซ็งที่ทะเลาะกับพ่อเมื่อตอนออกมาจากบ้าน

 

"ทะเลาะกับพ่อมาอีกล่ะสิ...เฮ้อ..มึงนี่นะ...แดกเหล้าแทนที่จะสนุกๆกับเครียดอีก...แล้วทะเลาะเรื่องอะไร...เรื่องพี่มึงอ่ะเหรอ?" วิรุณบ่นก่อนจะถามอย่างรู้ใจ ต้นไผ่มีไม่กี่เรื่องหรอกที่จะทำให้ทะเลาะกับพ่อ

 

"อืม..." ต้นไผ่ตอบก่อนจะยกแก้วเหล้าซดลงคอราวกับน้ำเปล่า

 

"เห้ออ" วิรุณถอนหายใจก่อนจะเงียบลงไม่นานนักต้นไผ่ก็เป็นฝ่ายพูด

 

"พ่อชอบเห็นไอ้ลูกเลี้ยงมันดีกว่าลูกแท้ๆอย่างกู...เมื่อตอนออกมากุแค่บอกว่ามาหามึง...ก็หาว่ากูออกมาหาสาว...แล้วก็ว่ากูบอกให้ตั้งใจทำงาน...ติดบ้านเหมือนมันบ้าง...กูไม่ได้เป็นสีกาหรือพระจำวัดนะที่จะให้กูอยู่ติดบ้านเนี่ยะ" ต้นไผ่บ่นยาวยืดก่อนวิรุณจะหลุดขำ

 

"ฮ่าๆๆ มึงนี่ช่างเปรียบเนอะ สีกา...พระจำวัด ฮ่าๆ"

 

"( ̄へ ̄)"

 

"เออๆ กูไม่ขำก็ได้" 

 

วิรุณจึงเงียบลงก่อนทั้งสองจะดื่มเหล้ากันไป สุดท้ายก็เป็นอย่างที่วิรุณคิด เขาต้องหามต้นไผ่กลับไปส่งที่บ้าน แต่ก็นะดึกป่านนี้แล้วใครจะลงมาเปิดประตูวะ สุดท้ายเขาจึงต้องโทรหาคนที่จะสามารถลงมาช่วยแบกไอ้ยักษ์ตัวโตนี่ได้

 

"ฮัลโหล...ครับพี่เพียวรุณเอง...ตอนนี้รุณอยู่หน้าบ้านอ่ะ เอาไอ้ไผ่มาส่ง พี่เพียวช่วยมารับมันหน่อยดิ" 

 

.

 

.

 

.

 

ไม่นานนักเพียวก็เปิดประตูบ้านออกมา

 

"พี่เพียวช่วยที...ไม่ไหวแล้วหนักชิบหาย" วิรุณว่าพลางทิ้งตัวเพื่อนลงให้เพียวช่วยแบก

 

"นี่เมาขนาดนี่เลยเหรอ" เพียวถาม

 

"ก็ซัดแรงพอตัวอ่ะพี่เพียว ยังไงก็ฝากต่อด้วยนะ ผมกลับแล้ว...หวัดดีครับ" วิรุณบอกก่อนจะลาเพียวกลับ

 

เพียวจึงต้องลากต้นไผ่เข้าบ้านอย่างทุลักทุเลเพราะขนาดตัวที่ต่างกันมากพอสมควร แต่ก็พามาส่งถึงห้องได้ เพียวจัดท่าทางให้ไผ่นอนดีๆก่อนจะตีเบาๆเพื่อเรียกสติ

 

"ไผ่...ไผ่...ไปอาบน้ำ" 

 

"อืออ" 

 

นอกจากจะไม่ลุกแล้วยังพลิกตัวหนีเขาอีก จนเพียวถอนหายใจ เพียวเดินไปยังห้องน้ำก่อนจะออกมาพร้อมกะละมังที่ใส่น้ำและผ้าชุบน้ำหมาดๆ 

 

"ไผ่..หันมา..ถอดเสื้อก่อน...เดี๋ยวพี่เช็ดตัวให้" 

 

เพียวบอกร่างสูงที่เมามายไม่ได้สติ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตของต้นไผ่ออกแล้วถอดเสื้อออกจากตัว เผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมบูรณ์ของต้นไผ่ที่เจ้าตัวดูแลอย่างดี เพียวตั้งสติก่อนจะใช้ผ้าชุดน้ำเช็ดใบหน้าและลำคอของต้นไผ่ให้ แล้วเรื่อยลงมายังช่วงตัว เพียวเช็ดเบาๆที่อก ก่อนที่คนเมาจะจับมือเขา 

 

"โอ้ย...เจ็บนะ...ไผ่ปล่อยย" เพียวร้องก้แรงที่มือของไผ่จับนั้นมันแรงซะเหมือนจะบีบให้เขาแหลกคามือ

 

"เป็น..ลูก...ร้ากก..มาก..ใช่..ม้าย...ห๊าา!!" 

 

"พูดอะไรเนี่ย...เมาแล้วก็นอนไปสิ" 

 

"ม่าย..นอน...ทำไม...นาย..มันมีดี...อาราย..พ่อ..ช้าน..ถึงได้..เอ็นดูนัก..ห๊ะ!" ต้นไผ่พูดพลางกระชากตัวของเพียวให้ล้มทับมาหาเขา

 

"นายเมามากแล้ว...ปล่อย..พี่จะกลับห้องแล้ว!" เพียวยื้อยุดตัวเองกลับแต่ต้นไผ่เริ่มได้สติ

 

"จะรีบ...กลับ...ไปไหน...อุตส่าห์มายั่วฉันถึงห้องแล้วหนิ...ก็ดีนะ...ฉันกำลังอยาก~" ต้นไผ่พูดข้างหูของเพียวก่อนเพียวจะดิ้นแรงๆให้เขาปล่อย

 

"ไม่เอา...ฉันไม่ได้มายั่วนายนะ...ปล่อย!!"

 

"อย่ามาดิ้น...เล่นตัวเลย...อยากได้นักไม่ใช่เหรอ...ทุกอย่างที่เป็นของฉันน่ะ...นี่ไงเดี๋ยวฉันจะยอมลดตัวไปเอานายให้...จะได้หายอยาก" ต้นไผ่ว่าก่อนจะพลิกตัวกดร่างบางลงกับที่นอนแล้วตะบมจูบปากบางจนห้อเลือด

 

"ไม่...เอา..อย่านะ..ไผ่...ขอร้อง...หยุด...อื้มม"

.....

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++

มาต่อแบบค้างๆ555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น