Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

05 ไปรอห้องหนูก่อนก็ได้ผ!

ชื่อตอน : 05 ไปรอห้องหนูก่อนก็ได้ผ!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.8k

ความคิดเห็น : 73

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2562 20:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
05 ไปรอห้องหนูก่อนก็ได้ผ!
แบบอักษร

 

ทบที่ 5

ตอน ไปรอห้องหนูก่อนก็ได้!

 

Cc อัพเดทไม่กี่นาทีที่แล้ว

มาแล้ววววว เจ๊มีเรื่องจะมารายงานให้สาวน้อยสาวใหญ่ได้รู้กัน งานนี้สาวๆถึงกับอยู่ไม่สุขกันเลยทีเดียว ทุกคนต่างก็สงสัยแล้วก็อยากรู้ใช่ไหมว่าผู้หญิงที่โดนพี่น้องเทลของพวกเราดึงแก้มแล้วลูบหัวอย่างเอ็นดูวันนี้เขาเป็นใคร เจ๊ไปสืบมาแล้วจร้าาาา

น้องอยู่ปีหนึ่งค่ะทุกคนเด็กใหม่ซะด้วย ชื่อรรัน อยู่คณะวิทย์ เห็นว่าเป็นเด็กทุนนะคะ เรียนเก่งไปอีก แต่เจ้าตัวดูธรรมดามากจร๊ ไม่รู้ว่าสามีของพวกเราหลงอะไรในตัวน้องเขา หลงไม่หลงเชิญดูรูปได้เลย~

(รูปแรกคือรูปที่ผมกำลังบีบแก้มน้องแล้วน้องมองผมด้วยหางตา รูปที่สองคือผมลูบผมน้อง รูปที่สามเป็นรูปที่น้องนั่งหน้าบึ้ง ส่วนผมมองน้องแล้วยิ้มมุมปาก)

- น้องเขาทำบุญด้วยอะไรแม่จ๋า

- พี่เทล ไม่เอาคนนี้ สวยกว่านี้มีเยอะแยะนะคะ

- กรี๊ดดดดดด ที่รักไปจับแก้มคนอื่นทำไม

- น้องเทลของพี่ อุตส่าห์มองมาเป็นปียัยเด็กนี้เป็นใครรร

 

ตอนนี้อาจารย์ปล่อยแล้วครับ ผมแค่ยังไม่ออกจากห้องเรียนเท่านั้นเองเลยนั่งเล่มโทรศัพท์รอให้คนอื่นไปหมดก่อนพวกผมค่อยไป แต่กลับเห็นโพสของทางมหาลัยพอดี

"อะไรคือดูรูปแล้วยิ้มวะเทล" ไอ้เจถามขึ้น ผมไม่ได้สนใจมัน เลือกจะไม่ตอบ แต่มันบอกว่าผมยิ้มหรอ?

"มึงชอบน้องจริงหรอวะ อย่างเฉิ่มเลย เพื่อนน้องสวยกว่าตั้งเยอะ" ไอ้เวฟพูดขึ้นอีก ผมชอบน้องหรอ บ้าหน่าาาาา ผมแค่เอ็นดูน้องเฉยๆเถอะ

"เรื่องของกู ไม่เสือกสิ!" ตอบเสร็จผมก็ลุกแล้วเดินออกจากห้องเรียนทันที

"กูว่าแล้ว พวกมึงจะไปถามมันทำไม มันทำขนาดนี้พวกมึงไม่ควรถามให้มันด่า" เสียงไอ้มิคพูดกับสองคนนั้นที่กำลังเดินตามผมมา

 

"เทล~ ไปส่งเชียร์หน่อยสิ รถเชียร์เสียอ่ะ" ระหว่างที่ผมกำลังเดินไปที่รถก็เจอเพื่อนรวมคณะมากอดแขนแล้วขอให้ไปส่งเพราะรถเจ้าตังเสีย จะบอกว่าเคยร่วมเตียงก็ได้

ผมหันไปหาเพื่อน พวกมันก็ยักไหล่ใส่ผมแล้วเดินไปที่รถตัวเองทันที

"อืม" จะไม่ไปส่งก็ยังไงอยู่ ถ้าถามว่าเชื่อเธอหรอว่ารถเสีย อันนี้ตอบได้เลยว่าไม่เชื่อ มุกเดิมๆ แต่ที่ไปส่งก็ได้้กำไรหึหึ! ไม่นานก็มาถึงคอนโดเธอ ผมจำไม่ได้หรอกว่าเธออยู่คอนโดไหน ที่มาถูกเพราะถามเธอตอนก่อนจะออกรถ

"ไม่ขึ้นไปส่งข้างบนหรอคะ" หึหึ..ผมไม่ได้ตอบอะไร แค่เปิดประตูลงจากรถ เธอก็เปิดลงอีกฝั่งทันทีแล้วก็เดินมากอดแขนผมพาขึ้นห้อง

 

"จะ..จะ..อ่าาาาาส์" ไม่นานเธอก็เสร็จ แต่กูนี้สิ หลวมแบบนี้กูจะเสร็จตอนไหนวะ

"ซี้ดดดด! อื้มมมม!" สักพักผมก็เสร็จ แต่ก่อนจะเสร็จผมกลับนึกถึงแต่ยัยเฉิ่มนี้สิ บ้าเอ้ย!!

ผมลุกไปจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้วหยิบเงินออกจากกระเป๋าตังค์วางไว้ให้เธอจำนวนหนึ่ง

"ไม่สนใจนอนข้างคืนที่นี้บ้างหรอคะ"

"ไม่..แค่มาเอา ไม่ได้มานอน" แล้วผมก็เดินออกจากห้องเธอแล้วกลับทันที

 

"ฮืมมม! เย็นแล้วทำไมยังมาเดินอยู่แบบนี้วะ" ผมพูดกับตัวเองเบาๆเพียงในรถเท่านั้น ก่อนจะขับไปไกล้ๆเจ้าตัวแล้วจอด

เอี๊ยดดดดดดดด! คนแถวนี้ก็พอมีบ้าง รถก็ไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ ผมจอดได้สบาย

"แว่น มันเย็นแล้วทำไมยังมาเดินอยู่แบบนี้" เปิดกระจกแล้วตะโกนถามน้องออกไป ยังจะมาทำหน้างงใส่อีก

"ก็เดินกลับห้องสิคะ ถามอะไรแปลกๆ" ดูพูดเข้า

"แล้วทำไมไม่รอรถประจำทาง จะเดินทำไม"

"ก็ไม่ได้รีบ พี่จะถามอะไรเยอะแยะ หนูไปละ" วอททท!! พูดเสร็จน้องเดินไปเลยครับ นี้ไม่สนใจกูหน่อยหรอ ถ้าคนอื่นกระโดดขึ้นรถกูแล้วนะเว้ย ผมเลยขับรถตามเธอไป

"ขึ้นรถ" พอถึงตัวเธอผมก็บอกออกไป

"ขึ้นทำไมคะ?" พาไปฆ่ามั่ง คนก็เริ่มมองกันแล้วด้วย

"อย่าถามมากได้ไหมวะแว่น บอกให้ขึ้นก็ขึ้น อย่าดื้อให้มาก" เดียวจะจับตีให้เข็ด

"ก็ได้..แล้วพี่จะมาดุหนูทำไมเนี่ย แค่เดินกลับห้องเถอะ...." ขึ้นมาก็บ่น นี้กูคิดถูกคิดผิดวะ

"ปากน่ะปาก"

"เอ็บๆๆ" อดไม่ได้ที่ จะยื่นมือไปบีบปากเล็กที่ขยับไม่หยุดนั่น

อะไรวะเนี่ย พอเข้ามาในซอยหอน้องอยู่ๆฝนก็ตก นี้ถ้ายัยแว่นเดินมามีหวังเป็นลูกแมวตกแน่ๆ ตกแรงด้วย

"เปียกแน่ๆ" บ่นอะไรอีก

"อะไรเปียก"

"เสื้อผ้าที่ตากไว้ เปียกแน่ๆ" จะบ้าตาย ทั้งตู้จะมีแค่ที่ตากหรอ คิดมากทำไม ฝนก็ตกหนักจนมองจะไม่เห็นทางอยู่แล้ว ซอยนี้ก็ไม่รู่เป็นอะไร แค่ฟ้าร้องน้ำก็ท่วมรถกูยิ่งต่ำๆอยู่ ทำไมเขาไม่พัฒนาบ้างวะ เดียวกูก็ทำเองแม่ง ไม่นานก็มาถึงหอยัยแว่น ระยะทางไม่ไกลอะไรหรอก แต่รถติดตรงเข้ามาในซอยเท่านั้นเอง

"ไปรอห้องหนูก่อนก็ได้ ขับกลับตอนนี้หนูสงสารรถพี่" พอจอดรถในตึกเวร็จน้องก็พูดขขึ้น

อยากจะตบหน้าพากตังเองแรงๆตอนที่น้องพูดจบ ไม่สงสารกูหน่อยหรอที่มองไม่เห็นทาง สงสารรถเพื่อ?

"นำไปสิ" ลงจากรถก็ให้เธอเดินนำไป หอนี้ไม่มีคนเลย หอเงียบมาก รถก็มีจอดไม่กี่คัน

พอมาถึงยัยแว่นก็วิ่งไปหลังห้องทันที ในห้องไม่มีอะไรเลยนอกจากเตียงนอนแล้วก็โต๊ะคอมที่ใหญ่มากมีครบทุกอย่าง แล้วก็กองหนังสือที่ถูกเรียงอย่างเป็นระเบียบ แล้วตกลงจะให้ผมนั่งตรงไหน โต๊ะก็ไม่มี โซฟาก็ไม่มี นั่งบนที่นอนนี้แหละวะ

"เปียกจริงๆด้วย" เสียงพูดขึ้น ดูแล้วไม่ได้พูดกับผมแน่ๆ

"รัน พี่หิวน้ำ" ผมมองหาตู้เย็นแล้วแต่ไม่เห็นมี

"ก็รู้จักชื่อหนูนิ ถึงจะเรียกไม่ครบก็เถอะ เรียกยัยแว่น ยัยแว่นอยู่นั้นแหละ น้ำอยู่บนโต๊ะคอมค่ะ" ทำไมบ่นเก่งจังวะ ตัวก็เล็กแค่นี้..ถ้าเรียกยัยแว่นผมกลัวจะไม่ได้กินน้ำนะสิ

น้ำไม่เย็น! กินก็กินวะ

 

รรัน

เห็นหน้าพี่เทลแล้วก็หมั่นไส้ เพราะเขาคนเดียวที่ทำให้ชีวิตฉันวุ่นวายไปหมด หลังจากที่พี่เขาแยกออกไปตอนอยู่ร้านมาหารักก็มีแต่คนเข้ามาถามว่าฉันกับพี่เทลเป็นอะไรกัน

พอเขาห้องเรียนก็โดนถามเหมือนเดิม ขนาดอาจารย์ยังถามฉัเลย เฮ้อ~

คอนนี้พี่เขาทำตัวเหมือนที่นี้เป็นห้องตัวเองเลย ทั้งๆที่ห้องนี้คือห้องฉัน ดูพี่เขาทำ ถอดถุงเท้า ถอดเสื้อ ถอดกางเกงเหลือแต่บ๊อกเซอร์นอนอยู่บนเตียงฉันเรียบร้อยแล้ว ฝนก็ตกไม่หยุด ฟ้าก็ร้อง จะไล่พี่เขาให้กลับก็สงสารรถ ดูแล้วต้องแพงเอาเรื่อง

นี่ก็คิดจะย้ายออกจากที่นี้อยู่เหมือนกัน หน้าฝนทีไรลำบากตลอด แต่ซอยนี้คือหอถูกสุดแล้ว ถ้าไปอยู่ที่อื่นก็ต้องทำงานเพิ่ม

ฉันอาบน้ำเสร็จก็มานั่งอ่านนิยายที่โต๊ะคอม อ่านจนดึก ฝนก็ไม่หยุดสักที ฉันเริ่มง่วงแล้วด้วย แต่พี่เทลแม่งเล่นน้องบนเตียงฉันน่ะสิ เฮ้อ~ นอนหน้าคอมก็ได้วะ ตอนนี้ฉันเริ่งสงสารตัวเองแทนรถพี่เขาแล้ว

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว