เปิดพรีออเดอร์ถึงวันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 ราคาเล่มละ 459 บาทรวมค่าส่งแล้ว สนใจติดต่อได้ที่เพจ Tawan_Y หรือ www.tawanpreampree.com

15 ผจญภัยอีกแล้ว

ชื่อตอน : 15 ผจญภัยอีกแล้ว

คำค้น : เจาหลิน,นางเอกแร่ด,อ๋อง,พรรคมาร, หยวนเหว่ยกวง,จำปีหอม,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 20:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15 ผจญภัยอีกแล้ว
แบบอักษร

"ข้าคาดว่าเป็นวิชามารประเภทหนึ่ง มีวิชาใดที่เหี้ยมโหดอำมหิตเช่นนี้เล่า ขนาดข้ายังไม่ยอมลดตัวไปศึกษา" เจาหลินตอบง่ายๆ 

"มันมีจุดมุ่งร้ายต่อพวกเราอย่างชัดเจนแบบนี้มีมีแผนรับมือหรือไม่" หลิ่งอ้ายยกให้เรื่องชั่ว..แค่ก เรื่องใช้สมองพี่ชายเป็นหนึ่งเสอ 

"ตอนนี้ยังไม่มีจนกว่าเราจะสืบหาข้อมูลได้มากกว่านี้ อย่างน้อยเราก็รู้ว่ามีคนในพรรคร่วมมือด้วย" 

"แต่หากเป็นคนในพรรคคิดแย่งชิงอำนาจ ทำไมไม่มุ่งเป้าไปที่ท่านพ่อล่ะ" หลิ่งอ้ายสงสัย 

"ฝีมือกระจอกแบบนี้คิดจะมุ่งร้ายท่านพ่อ มีแต่เอาชีวิตไปทิ้งเท่านั้นน่ะสิ ข้าคิดว่ามันคงอยากจับพวกเราไปต่อรองกับท่านพ่อเสียมากกว่า เจ้าก็ระวังตัวด้วยล่ะ ด้วยฝีมือเจ้าย่อมสามารถสู้กับผู้อื่นได้สบาย แต่หากถูกเล่นเลห์นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งแล้ว" เจาหลินจิ้มหน้าผากน้องชายแม้ว่าจะต้องเอื้อมมือไปสักหน่อย ฮึ่ม นอกจากหน้าตางามๆทำไมพระเจ้าไม่ให้ความสูงเขามาด้วยนะ  

"ข้าจะอยู่กับพี่ย่อมปลอดภัยแน่นอน" หลิ่งอ้ายแอบยิ้มร้าย พี่ชายตัวน้อยจะได้ไม่มีโอกาสไปหาบุรุษอื่น ความคิดนี้ยอดเยี่ยมยิ่งจนอดชมตัวเองไม่ได้ คนมัวแต่หมกมุ่นกับความคิดจนไม่เห็นสายตาของเจาหลินที่ปรายมามอง เจ้าเด็กคนนี้นี่ คิดอะไรก็แสดงออกทางสีหน้าหมด เห็นแก่ที่เจ้าเป็นน้องข้าหรอกนะ เจาหลินถอนหายใจ 

สองพี่น้องเดินจูงมือกันชมตลาด พวกเขาตั้งใจว่าจะไปดูกิจการร้านค้าเกลือของพรรค เพราะเป็นร้านที่ทำรายได้ให้พรรคเป็นอันดับต้นๆ หากมีผู้ใดคิดจะทำการใหญ่ย่อมต้องมีเงินทุน ร้านค้าเกลือย่อมเป็นเป้าหมายที่ผู้คนคิดช่วงชิง เมื่อสองพี่น้องมาถึงร้านบ่าวผู้หน฿่งรีบเข้ามาต้อนรับแม้พวกมันมิเคยเห็นบรรดาคุรหนูคุณชายมาซื้อเกลือมาก่อน เนื่องด้วยแม้เป็นกิจการใหญ่โตแต่คุณหนูบ้านใดจะออกมาซื้อเกลือด้วยตัวเอง ล้วนเป็นบ่าวไพร่เท่านั้นที่เข้ามาซื้อ ดังนั้นทางหนึ่งต้อนรับทางหนึ่งเรียกเถ้าแก่ออกมา 

"คุณชายต้องการเกลือประเภทใดขอรับ ร้านของเรามีเกลือชั้นดีหลายชนิด ทั้งดอกเกลือและเกลือชั้นดีจากทะเลตงไห่"บ่าวผู้นี้ยังทำหน้าที่ไม่ีบกพร่อง 

"ข้าต้องการซื้อเกลือจำนวนมากจึงอยากจะคุยกับเถ้าแก่ของเจ้า" หลิ่งอ้ายกล่าวเสียงเรียบ 

"มิทราบว่าข้าจะรับใช้ท่านได้อย่างไร เชิญคุณชายทั้งสองมารับน้ำชาแล้วค่อยๆคุยกันเถิด" เถ้าแก่ร่างเล็กแต่เจาหลินทราบว่าด้านในเป็นกล้ามเนื้อที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี พรรคเหนือฟ้าย่อมไม่ส่งผู้อ่อนแอมาทำงานตำแหน่งสำคัญเยี่ยงนี้แน่ 

เมื่อทั้งหมดนั่งลงและบ่าวรินน้ำชาไว้ให้และถอยออกไปแล้ว เจาหลินก็แสดงตราสัญลักษณ์ของพรรคให้เถ้าแก่ชม คนลนลานรีบคุกเข่ามิกล้าสบตา 

"คารวะประทุขน้อย คารวะคุณชายรอง ขออภัยที่ข้ามีตาหามีแววไม่" 

"ลุกขึ้น อย่าได้เวิ่นเว้อไป ข้ามาครั้เป็นการส่วนตัวมิต้องการให้ผู้ใดรู้" เจาลินโบกมือ เถ้าแก่รีบลุกขึ้นยืนด้วยอาการสำรวมมิกล้านั่งร่วมโต๊ะอีก 

"นั่งลง ข้ามีเรื่องจะสอบถามเจ้า" เจาหลินโบกมือ แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาหนีเที่ยวได้อย่างไร ทุกคนหากไม่กลัวจนตัวสั่นก็เอาใจเขาอย่างไม่ลืมหูลืมตา พวกเจ้าเป็นพรรคอธรรมจริงๆหรือไม่ 

"มิทราบว่าประมุขน้อยต้องการทราบเรื่องใด"เถ้าแก่ปาดเหงื่อ แม้เขาจะอยู่ห่างไกลถึงเมืองหลวงก็ทราบดีว่าประมุขน้อยคือยอดดวงใจของพรรค ดังนั้นมิอาจกล่าวผิดสักคำหนึ่ง 

"ในชั่วหกเดือนมานี้มีผู้ใดสั่งเกลือจำนวนมากหรือมีเหตุการณ์ปล้นชิงระหว่างลำเลียงเกลือหรือไม่" 

"เรียนประมุขน้อย ลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของเราคือกองทัพ รองลงมาคือวังหลวง การค้าล้วนไม่มีปัญหาพวกเขามารับและชำระเงินครบถ้วน รองลงมาเป็นร้านค้าต่างๆในเมือง ส่วนเรื่องปล้นชิงนั้นมีบ้างเล็กน้อยแต่ล้วนถูกพวกเราจัดการได้ขอรับ" 

"เหตุใดข้าถึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้" เจาหหลินขมวดคิ้ว 

"เนื่องจากการปล้มชิงเกิดขึ้นบ่อยและพวกเราล้วนรับมือได้จึงมิได้รายงานไปขอรับ" เถ้าแก่ก้มศีรษะต่ำ 

"อย่างนั้นหรือ ข้าต้องการตรวจบัญชีย้อนหลังหนึ่ง..ไม่สิ สามปี จงไปนำมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ มิใช่ว่าข้ามิเชื่อถือเจ้าหากแต่ข้าสงสัยอะไรบางอย่าง" เจาหลินอธิบายตอนท้ายจึงได้เห็นท่าทางคลายกังวลของเถ้าแก่ที่ขอตัวไปเตรียมบัญชีย้อนหลังมาให้ตรวจ 

"พี่คิดว่าจะได้อะไรจากการตรวจบัญชีหรือ" หลิ่งอ้ายถามอย่างสงสัย เขาไม่ค่อยถูกโรคกับเรื่องแบบนี้สักเท่าไหร่ 

"ข้าก็ไม่รู้ ลองตรวจดู เราอาจจะพบอะไรบางอย่างก็ได้ " เจาหลินยักไหล่หยิบขนมเข้าปาก อืม ไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่ เขาใช้คนไปซื้อมาใหม่ดีกว่า อย่างน้อยครึ่งวันนี้คงต้องอยู่ที่นี่ 

เหล่าคนสนิทจัดการตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานทุกอย่างก็มาอยู่ในมือสองพี่น้องที่เริ่มครวจบัญชีอย่างรวดเร็ว หลิ่งอ้ายที่ดูได้ช้ากว่าก็พยายามจะดูแม้ไม่รู้ว่าต้องหาอะไร แต่หลังจากผ่านไปสามเดือนเขาก็ขมวดคิ้วและมีท่าทีตั้งใจกว่าจนถึงขนาดหยิบเล่มของเดือนเก่ามาเปรียบเทียบ เจาหลินที่ลอบมองอยู่แอบยิ้ม ในที่สุดก็รู้จักใช้สมองเสียทีนะเจ้าเด็กยักษ์ รีบเก่งให้เร็วๆข้าจะได้ยกตำแหน่งประมุขพรรคให้ 

"พี่ กองทัพสั่งเกลือจำนวนมากทุกเดือนส่งไปชายแดน แต่ทำไมพวกเขาต้องมารับเองด้วยล่ะ" 

"เป็นเพราะทางเมืองหลวงต้องส่งเสบียงไปชายแดนอยู่แล้วดังนั้นจึงมารับสินค้าเองและขอต่อรองราคา ข้าเห็นว่าลดความยุ่งยากไปมากหลาย ปีหลังนี้จึงเป็นเช่นนี้ตลอดขอรับคุณชายรอง" 

"ด้วยเกลือจำนวนมากขนาดนี้เจ้ามิเอะใจสิ่งใดบ้างเลยหรือ" หลิ่งอ้ายกระชากเสียงถาม 

"พวกเราเป็นพ่อค้า ขายได้ยิ่งมากยิ่งดี พวกเขาจะนำเกลือไปทำอะไรบ้างล้วนมิใช่ธุระของเรา" เถ้าแก่ก้มศีรษะต่ำ 

"หลิ่งอ้ายนั่งลง เถ้าแก่ทำถูกแล้ว พรรคเราไม่ข้องเกี่ยวกับราชสำนัก ยิ่งราชสำนักต่างแคว้นยิ่งไม่สมควรยุ่ง หากพวกมันไม่มีจุดหมายที่ท่านพ่อนะ" เจาหลินยิ้มร้าย 

"มิทราบว่าประมุขน้อยหมายความว่ากระไร" เถ้าแก่เบิกตาโพลง 

"ไปสืบมาว่าเกลือทั้งหมดได้ส่งไปชายแดนจริงหรือไม่ เอารายชื่อคนที่เกี่ยวข้องทั้งหมดมาให้ข้าและอย่าได้ปากมากไป" เจาหลินกำชับก่อนจะลากหลิ่งอ้ายกลับอย่างอารมณ์ดี 

"เจอเบาะแสแค่นี้ทำไมพี่ถึงอารมณ์ดีนัก" คนน้องถามด้วยความไม่เข้าใจ 

"ก็เมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับกองทัพผู้ใดจะรู้ดีเท่ากับอ๋องหยวนเหว่ยกวงเล่า พวกเราไปหาเขากันเถอะ"  

นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้สองพี่น้องนั่งอยู่บนรถม้ามุ่งหน้าไปยังเมืองซีเฟิงกันตอนนี้ เมืองนี้ตั้งอยู่ทางเหนือของเมืองหลวงชั่วระยะเวลาเดินทางด้วยรถม้าสามวัน ระหว่างนี้พวกเขาถูกลอบโจมตีหนึ่งครั้ง แต่แน่นอนว่าไม่สำเร็จถูกเหล่าองครักษ์จัดการจนหมด ครั้งนี้เจาหลินมิคิดจับเป็นเพราะไม่สะดวกกับการพกพาเชลย? ไปหาผู้ 

พวกเจาหลินเดินทางมาถึงประตูเมืองซีเฟิงในยามเซิน(15.00-16.59) แถวรอเข้าเมืองยาวเหยียด ไม่รวมถึงกระโจมหลายหลังที่ตั้งอยู่รอบๆอีก 

"ท่าทางจะเกิดปัญหาใหญ่ไม่น้อย" เจาหลินโดดลงมารถม้า ทำให้หลิ่งอ้ายต้องตามลงมาด้วย 

"ใครก็ได้ไปสืบมาว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าจะไปดื่มน้ำชารอตรงโน้น" มีพ่อค้าหัวใสกางกระโจมขายน้ำชาอยู่หลายเจ้า เจาหลินเลือกส่งๆไปร้านหนึ่ง เมื่อเดินไปถึงเด็กหนุ่มผู้หนึ่งรีบเดินมาพูดหน้าบึ้ง 

"น้ำชากาละ50อีแปะ หมั่นโถวก็เหมือนกัน" ฟังแล้วสองพี่น้องมองหน้ากัน ขนาดน้ำชาร้านทั่วไปในเมืองราคาเพียงอีแปะ ท่าทางปัญหาของเมืองนี้จะมิใช่น้อยเสียแล้ว 

"เราไปร้านอื่นกันเถอะ" หลิ่งอ้ายขัดใจกับเสี่ยวเอ้อจึงจูงพี่ชายไปร้านอื่น พวกเขาพบว่าน้ำชาราคา50อีแปะเท่ากันแต่เสี่ยวเอ้อร้านนี้พูดจาดีกว่ามาก พวกเขาจึงสั่งน้ำชาคนละกาและยัดเงินหนึ่งตำลึงใส่มือเสี่ยวเอ้อ 

"น้องชายท่านนี้พอจะทราบหรือไม่ว่าเหตุใดจึงมีชาวบ้านต้องการเข้าเมืองจนแถวยาวเหยียดเยี่ยงนี้" เจาหลินถามยิ้มๆ 

"พวกท่านคงเป็นคนผ่านทางมา จึงมิทราบว่าตอนนี้ในเมืองมีปัญหาขาดแคลนน้ำขนาดหนัก ท่านเจ้าเมืองจึงเพิ่มภาษีเข้าเมืองขึ้นอีกหลายเท่าตัว น้ำชาที่ร้านของข้าก็อาศัยลำเลียงน้ำมาจากที่หมู่บ้านห่างไกล ค่าน้ำชาจึงต้องขึ้นตาม กระโจมที่ท่านเห็นนั้นก็เป็นพวกคนผ่านทางที่ไม่มีเงินจ่ายค่าธรรมเนียมจึงได้แต่พักอยู่ด้านนอก รอให้ญาติในเมืองออกมาพบ" เสี่ยวเอ้อตอบหน้าเศร้า 

สองพี่น้องสบตากัน นี่เองคือปัญหาที่อ๋องหยวนเหว่ยกวงต้องมาจัดการ 

"คุณชาย พวกเราเข้าเมืองได้แล้วขอรับ ข้าจ่ายเงินเพิ่มทหารให้ผ่านช่องทางด่วน" เจ้าห้าวิ่งมาบอก 

"ดี ข้าไปล่ะ" เจาหลินส่งเงินให้เสี่ยเอ้ออีกก้อนหนึ่งก่อนจะกลับขึ้นรถม้าหลีกทางชาวบ้านที่ต่อแถวอยู่ผ่านประตูด้านข้างล่วงหน้าเข้าเมืองไปก่อน 

"เราจะไปหาท่านอ๋องที่ไหนล่ะพี่" หลิ่งอ้ายเปิดผ้าม่านดูด้านนอก มีชาวบ้านเดินอยู่ไม่มาก ส่วนใหญ่ล้วนมีใบหน้าเศร้าหมอง 

"หาที่พักกันก่อน ข้าอยากอาบน้ำจะแย่ แล้วค่อยไปหาท่านอ๋องกัน"  

องครักษืของเขาสอบถามทหารยามยามมาแล้วได้ชื่อโรงเตี๊ยมมาหลายชื่อ พวกเขาสุ่มเลือกมาที่หนึ่ง เมื่อมาถึงได้ยินค่าห้องแล้วเจาหลินยังเลิกคิ้วข้างหนึ่ง 

"เอาเถอะ ข้าขี้เกียจไปหาที่อื่นแล้ว เราพักกันที่นี่แหละ แล้วให้คนยกน้ำไปให้ข้าอาบด้วย" เจาหลินสั่ง ด้วยใบหน้างดงามและท่าทีสูงศักดิ์ของเขาเถ้าแก่ย่อมไม่กล้าขัด นอกจากยืนอึกอักอยู่ 

"มีเรื่องใดหรือ" เจาหลินเลิกคิ้วถาม 

"ตอนนี้ในเมืองเราขาดแคลนน้ำอย่างหนัก หากคุณชายต้องการอาบน้ำเกรงว่า.." 

"คิดเงินเพิ่มมาได้เลยข้ายินดีจ่าย" ได้ยินแบบนี้เถ้าแก่ก็ยิ้มออก 

"เช่นนั้นเชิญคุณชายทางด้านนี้ ข้าจะให้คนยกน้ำมาให้โดยเร็ว" เถ้าแก่เดินนำขึ้นไยังชั้นสอง ห้องพักกว้างขวางสะอาดสะอ้านไม่เลว 

"เถ้าแก่ ทำไมเมืองของท่านถึงขาดน้ำขึ้นมาได้เล่า" หลิ่งอ้ายถาม แม้มิเคยมาแต่เขาก็เคยศึกษาแผนที่มาบ้างจึงทราบว่าเมืองซีเฟิงมีแม่น้ำสุยหยางไหลผ่านยาวไปถึงเมืองหลวงก่อนจะผ่านอีกหลายแคว้นไปออกทะเล ต้นน้ำนั้นอยู่บนเขาในป่าลึกนอกเมือง หากต้นน้ำแห้งเหือดปลายน้ำย่อมปีปัญหาในไม่ช้า ตอนที่พวกเขาจากเมืองหลวงก็ไม่ทันได้สังเกตระดับน้ำเสียด้วย 

"ข้าก็ไม่ทราบสาเหตุ อยู่ดีๆวันหนึ่งระดับน้ำในแม่น้ำลดลงอย่างรวดเร็ว เพียงสามวันเท่านั้นก็แห้งผากกายเป็นทราย หากบางบ้านที่ยังยืนหยัดอยู่ได้ก็เพราะมีบ่อน้ำบาดาลในบ้าน แต่ได้ข่าวว่าบางบ้านก็เริ่มแห้งกันแล้ว น้ำที่ใช้อยู่ก็ซื้อจากหมู่บ้านนอกเมืองที่ลำเลียงมาขาย" 

"น้ำจากที่นั่นมีใช่มาจากแม่น้ำสุยหยางหรอกหรือ" เจาหลินถามบ้าง 

"หมู่บ้านแห่งนั้นมีลลำธารเล็กๆไหลผ่านต้นน้ำเป็นคนละทางกับแม่น้ำสุยหยาง เจ้าเมืองส่งทหารไปตรวจสอบต้นน้ำแล้วสองชุดแต่ไม่มีผู้ใดกลับมา ท่านอ๋องหยวนเหว่ยกวงออกไปตรวจสอบด้วยตนเองสองวันแล้วยังไม่กลับมา หากแม้ท่านอ๋อง ยังไม่สามารถตรวจสอบสาเหตุได้พวกเราคงจบสิ้นแล้ว" เถ้าแก่ถอนหายใจก่อนจะขอตัวออกไป 

พระเอกของเราค่าตัวแพง หนีเข้าป่าไปแบบนี้แล้วเมื่อไหร่เจาหลินของเราจะได้แซ่บกันล่ะคะ 

ความคิดเห็น