อย่าลืมกดไลค์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ ❤❤

ชื่อตอน : เดี๋ยวนี้!

คำค้น : อคิน

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.7k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2562 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เดี๋ยวนี้!
แบบอักษร

SWEET CITY

.

.

RIDA PART

#วันต่อมา

หลังจากคุยกับทีมงานเรื่องต่อเติมแกลลอรี่ของอคินเสร็จเรียบร้อย ฉันก็ออกมาทานข้าวเย็นกับเกรย์ที่ร้านประจำ

เมื่อวานเขาหายไปเลย ฉันโทรไปก็ไม่รับ โผล่มาอีกทีก็คือมารับฉันที่ทำงาน

เอาจริงๆเลย ฉันก็ไม่พอใจเขานะ แต่ไม่รู้จะทำยังไงดี

"รินกินผักด้วยดิ" เกรย์พูดขึ้นมาระหว่างที่เรากำลังนั่งทานข้าวกันอยู่

"ก็กินอยู่นี่ไง" ฉันตอบ

"นั่นมันแครอท"

"แครอทก็เป็นผัก"

"หมายถึงผักสีเขียวๆ"

"แต่ฉันไม่ชอบสีเขียวไง"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับไม่ชอบสีเขียว?"

"ก็ไม่ชอบ เลยไม่กิน"

"ริน"

"-_-"

"โกรธหรอ? ปกติไม่เย็นชาแบบนี้หนิ" เขาถามฉัน คือนั่งตั้งนานพึ่งรู้หรือไงว่าโกรธอยู่

"คิดว่าโกรธหรือเปล่าล่ะ" ฉันถามกลับ

"ปกติรินก็ไม่โกรธนะ"

"โกรธ! แต่ไม่พูดต่างหาก"

"อ้าวหรอ"

"อย่าแกล้งซื่อบื้อได้ป่ะ" ฉันมองเกรย์ด้วยความไม่พอใจ

"ขอโทษ :("

"ก็ขอโทษแบบนี้ทุกที" ฉันพึมพำ แล้วตักข้าวใส่ปาก

"แล้วจะให้ทำยังไงถึงจะหายโกรธล่ะ"

"ไม่รู้" เพราะเขาไม่เคยทำอะไร แต่ฉันก็หายโกรธเขาทุกที ไม่เข้าใจเลย 😤

"อ่ะ เอางี้.. วันหยุดเดี๋ยวพาไปทะเล"

"?"

"ไปไหม?"

"ว่างหรอ"

"อืม ว่าง"

"แน่ใจนะ" ฉันถามเพื่อความแน่ใจ

"แน่ดิ เราเป็นคนชวนนะ ไม่กล้าผิดคำพูดหรอก"

"มีใครไปด้วยหรือเปล่า"

"ไม่มี.. แค่เราสองคน"

"สองคน?" ถ้าเกรย์พาฉันไปได้จริงๆ นี่ก็จะเป็นการไปเที่ยวด้วยกันสองต่อสองครั้งแรกของเราเลย

"ตกลงจะไปด้วยกันไหม"

"ไปดิ 😊" สองต่อสองแบบไม่มีมารมากวน ไม่ไปก็โง่แล้ว

"ยิ้มแล้วค่อยยังชั่ว"

"แกก็เลิกทิ้งฉันสักทีดิ เดี๋ยวจะยิ้มให้ดูทุกวัน"

"พูดแล้วทำให้ได้ด้วยล่ะ"

"แกนั่นแหละ ทำให้ได้ด้วยล่ะ"

"ทำได้อยู่แล้ว สัญญาเลย" แล้วเกรย์ก็ยกนิ้วก้อยขึ้นมาตรงหน้าฉัน

RrrrRrrrr

ก่อนที่ฉันจะเกี่ยวก้อยสัญญากับเกรย์เราก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์ของฉันซะก่อน

"แปปนะ"

"อืมๆ" เกรย์พยักหน้า ฉันจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกดรับทันที แม้ว่าจะเป็นเบอร์แปลก

เบอร์โทรศัพท์ของฉันค่อนข้างจะสาธารณะเลย ใครโทรมาได้หมด เพราะอยู่หน่วยประสานงานนี่แหละ

หนักพอๆกับหน่วยประชาสัมพันธ์เลยก็ว่าได้

"สวัสดีค่ะ รินดาพูดค่ะ"

(ผมเอง)

"ใครคะ? ช่วยแจ้งชื่อด้วย"

(อคิน)

"อะ..อคิน!?" ฉันลุกพรวดอย่างตกใจ

"สวัสดีค่ะคุณอคิน 😅" หลังจากหายตกใจแล้วฉันก็รีบทักทายเขาทันที

(คุณอยู่ไหน)

"เอ่อ.. ไม่ทราบว่ามีอะไรหรือเปล่าคะ?"

(ผมถามว่าอยู่ไหน คุณก็แค่ต้องตอบว่าอยู่ไหน) มาอีกแล้วคำพูดสุดเอาแต่ใจ

"ร้านอาหารค่ะ"

(เดี๋ยวผมไปรับ)

"คะ!?"

(ถึงแล้ว.. ออกมาเลย)

"คะ!!?" มันเป็นไปได้ด้วยหรอที่จะถามแล้วมาถึงในทันทีเนี้ย!?

(ออกมาสิ เร็วๆ)

"เอ่อ.."

(ต้องให้ผมเข้าไปพาคุณออกมาไหม?)

"มะ ไม่ต้องค่ะ!" จะบ้าหรือไงล่ะ ถ้าเขาเข้ามาร้านอาหารได้แตกพอดี ยิ่งถ้าพาฉันออกไปด้วย คงได้เป็นข่าวใหญ่แน่ๆ

ก็อคินเป็นพวกไม่สุงสิงกับผู้หญิงนี่หน่า!

ส่วนตัวฉันเข้าใจนะว่าเป็นเรื่องงาน แต่คนอื่น คงจะไม่เข้าใจอะไรด้วยหรอก 😓

(ผมให้หนึ่งนาที ..ผมต้องได้เห็นหน้าคุณ)

"เดี๋ยวสิ ฉันยังกินไม่อิ่มเลยนะ >_<"

(จะบอกให้ผมรอ?)

"เปล่าค่ะ เปล่าเลยย" ใครจะกล้าล่ะ

(งั้นก็ออกมาได้แล้ว)

"ก็ได้ค่ะ.."

(ไม่ต้องวางสาย)

"คะ?"

(....)

ชิส์!! เอาแต่ใจชะมัดเลย คนอะไรก็ไม่รู้

"ไปก่อนนะเกรย์" ฉันหันไปบอกเกรย์ ก่อนจะรีบเก็บกระเป๋า

"มีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

"อคินนะ ..คงเป็นเรื่องงาน"

"อ๋อ.."

"ไปก่อนนะ ชักช้าเดี๋ยวโดนฆ่า"

"ฮ่าๆ ไม่หรอก" เกรย์หัวเราะกับมุขของฉัน

"เอาเถอะ.. ไปก่อนนะ"

"อื้อ โทรมานะ" เกรย์พูดพร้อมกับหอมแก้มฉันเบาๆ

"อืม" ฉันพยักหน้า ก่อนจะรีบเดินออกทันที

ไม่รู้เลยว่าตกลงอคินมีเรื่องอะไรกันแน่ ไม่กล้าถามด้วยสิ 😭

ฉันรีบเดินออกมาที่หน้าร้านแล้วก็เจอรถคันหรูคันเดิมที่จอดรออยู่ ฉันก็รีบเดินขึ้นไปทันที

"มาช้า" นั่นเป็นคำแรกที่อคินทักฉัน

"คะ?"

"ผมให้เวลาคุณ 1 นาทีไม่ใช่หรอ" อคินถามฉันด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"ขอโทษค่ะ" ฉันขอโทษเขา แม้จะไม่รู้สึกว่าตัวเองผิดเลยก็ตาม =_=

เอาจริงๆเขาไม่ควรเรียกพบฉันอย่างกระทันหันแบบนี้ และไม่ควรจะบังคับฉันด้วย

ที่สำคัญเลยนะ แค่เดินออกมาจากโต๊ะ มันก็เกิน1 นาทีแล้ว! 😠

เหอะ! ถ้าไม่ติดว่าเป็นอคินนะ ป่านนี้ฉันเหวี่ยงใส่ไปแล้ว

"แค่ขอโทษไม่พอหรอก"

"คะ?"

"...." ฉันได้ยินอคินพึมพำอะไรแปลกๆ แต่พอฉันมองเขาอย่างตั้งคำถาม เขากลับเงียบไปซะงั้น ว้อท?

"เอ่อ.. แล้ว คุณเรียกฉันมาทำไมหรอคะ?"

"ผมแค่อยากจะแก้งานนิดหน่อย"

"อ๋อ.. งั้นเอาเป็นพรุ่งนี้นะคะ"

"พรุ่งนี้ผมไม่ว่าง"

"วันมะรืนล่ะคะ?"

"ไม่ว่างเหมือนกัน ผมว่างตอนนี้เท่านั้น"

"งะ..งั้นตอนนี้ก็ได้ค่ะ" ฉันตอบตกลงอย่างเหงื่อตก แม้มันจะเลยเวลางานแล้วก็ตาม

"อืม" อคินไหวไหล่อย่างพอใจ ก่อนจะขับรถพาฉันมาที่คาสิโน

เขาขับรถมาที่ด้านหลังคาสิโน พอลงจากรถ เขาก็พาฉันเดินมายังทางลึกลับที่มีการคุ้มกันแน่นหนา

"ทำไมเราไม่คุยกันที่เดิมล่ะคะ?" ฉันถามขึ้นมา

"คาสิโนคนเยอะแล้ว ถ้าผมเข้าไปด้านหน้า มันจะวุ่นวาย" อคินตอบโดยไม่หันหน้ากลับมา ก่อนจะสแกนนิ้วเพื่อเปิดประตู

"คุณทำอาหารเก่งใช่ไหม?"

"คะ?.. อ่อค่ะ ทำไมถึงรู้ล่ะ" ฉันถามด้วยความสงสัยสุดๆ

สงสัยว่าทำไมเขาถึงรู้ว่าฉันทำอาหารเป็น และสงสัยว่าทำไมเขาต้องถามแบบนี้

"ผมหิว"

"??"

"ทำอะไรให้กินหน่อย" อคินเดินนำฉันเข้ามาในห้อง ก่อนจะหันมามองหน้าฉันตรงๆ

"ทำ..ทำอะไรนะคะ!?" งงมากๆและไม่เข้าใจมากๆ

"อาหาร"

"เรามาคุยเรื่องแบบงานไม่ใช่หรอคะ?"

"แต่ผมหิว"

"แต่ว่ามัน.."

"ผมขอร้องคุณอยู่นะ"

"เอ๊ะ..!?" เอาจริงดิ! ช็อกหนักกว่าเดิมอีก สีหน้าอคินคือขอร้องจริงๆ ไม่ได้สั่งอ่ะ! ><

"ทำให้ผมไม่ได้หรอ?"

เดี๋ยวสิ.. ขะ..เขาอ้อนฉันหรอ!? เฮ้ย ใช่หรอ?

"รินดา.."

"คะ!?"

"ผมหิว"

"เอ่อ.. แล้วจะทานอะไรล่ะคะ?" ฉันถามกลับไป เพราะไม่กล้าปฏิเสธ และปฏิเสธไม่ลงด้วย

"สเต็กเนื้อ"

"ค่ะ.. เดี๋ยวฉันไปทำให้"

"ครัวอยู่ตรงนั้น"

"อ่อค่ะ.. เออคือว่า.." ฉันกำลังจะเดินไป แต่ก็นึกสงสัยอะไรขึ้นมาอีก

"ทำไม?"

"ทำไมไม่ให้เชฟ.."

"ผมเบื่อฝีมือเชฟแล้ว อยากลองทานฝีมือของคุณมากกว่า" เขาตอบฉัน แล้วเดินไปนั่งรอที่โซฟา

ส่วนฉันได้แต่ยืนแข็งทื่อทำตัวไม่ถูก เพราะไอ้ประโยคเมื่อกี้นี้ มันชวนให้เขินมากจริงๆ

><

.

.

.

🦁🦁🦁

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว