ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทนำ จุดจบของเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้

ชื่อตอน : บทนำ จุดจบของเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้

คำค้น : ชายรักชาย จีนโบราณ ฮาเร็ม มหาฮาเร็ม ไม่เหมาะสำหรับคนที่รักเดียวใจเดียว...

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2558 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ จุดจบของเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้
แบบอักษร

 

 

           ชายหนุ่มวัยเบญจเพสซึ่งสวมใส่สูทผูกเนคไทที่เนียบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รองเท้าขัดมันเงาวับจนเห็นตัวเองสะท้อนกลับคืนมา ร่างโปร่งบางที่สูงเพียงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ใบหน้าคมคายหล่อเหลาจนสะดุดสายตา ทว่าหากเป็นคนปกติทุกคนอาจจะมองจนคอแทบหักแต่ไม่ใช่กับ “หลวนซาน” เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ที่ใครๆ ต่างก็หวาดกลัว ร่างสูงหนาเดินขึ้นรถลีมูซีนคันงามหลังลงจากเครื่องบินสายพิเศษ ตามด้วยบรรดาลูกน้องนับสิบที่ต่างคอยป้องกันภัยให้เจ้านาย
         

           หลวนซานนั่งนิ่งอยู่บนรถลีมูซีนด้วยแววตานิ่งเฉย ก่อนจะผันหน้าไปมองหน้าต่างรถด้วยสายตานิ่งๆ เขาจะไปธุระที่ญี่ปุ่นมานานนับเดือนกว่าจะได้กลับมายังบ้านเกิด แต่ทุกอย่างกลับน่าเบื่อเช่นเดิมไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเลยสักนิด
         

           “นายท่านได้บอกคุณหลวนเล่อหรือเปล่าครับว่ากลับมา” บอดี้การ์ดมือขวาซึ่งนั่งอยู่คู่กับคนขับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล
     

            “เปล่า” เสียงเรียบที่นิ่งสนิทจนเดาไม่ออกว่าผู้พูดรู้สึกอย่างไรกันแน่ แต่เมื่อได้รับคำตอบอย่างนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไรนอกเหนือคำสั่ง
        

            หลวนซานเหม่อมองนอกหน้าต่างแววตานิ่งเฉย ทว่าในใจกลับหวนไปถึงคนที่บอดี้การ์ดกล่าวถึง หลวนเล่อเป็นพี่ชายต่างมารดาที่ไม่เคยสนใจไยดีเขาแม้แต่น้อย แต่ใช่ว่าเขาจะสนใจ หยวนเล่ออยากได้กิจการที่เขาครอบคลุมจนตัวสั่นเพราะพ่อยกสมบัติให้เขามากกว่า แม้จะเป็นพี่ชายแต่ก็เกิดจากเมียที่ไม่ตบแต่งจึงไม่ได้อะไรมากมายหลวนเล่อจึงได้พยายามทำทุกวิธีทางเพื่อกำจัดเขาทิ้ง
        

           “หลวนซานนายจะไม่ทักฉันหน่อยหรือไง” น้ำเสียงเง้างอนของคนขับรถ ทำให้หลวนซานหันไปหรี่สายตามองอย่างครุ่นคิด ใบหน้าคมคายที่หงิกงอเพราะเกิดอาการงอนนั้นดูคุ้นตาจนเจ้าตัวถอดหมวกออกจากหัวทำให้เห็นเส้นผมสีน้ำตาลอ่อน
         

           หลวนซานซะงักกึกเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร มองดูบอดี้การ์ดที่นั่งคู่มาด้วยเหมือนจะรู้กัน เขาเอนกายกอดอกมองคนขับรถแล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ
         

           “นายว่างนักหรือไงถึงมาขับรถให้ฉัน”
         

          “ก็เค้าคิดถึงตัวเองนี่ไม่ได้เจอกันตั้งสองเดือน” เจ้าตัวว่าใบหน้าบูดบึ้งเล็กน้อยแต่ความหล่อเหลาไม่ได้ลดลงเลย
         

         “นัดเจอก็ได้” บอกเสียงเรียบก่อนจะเสหน้าหันไปทางอื่นด้วยความอาย จะมีไม่กี่คนหรอกที่รู้ว่าเขาชอบผู้ชายและคนขับรถอยู่นี่คือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รู้ใจเขาทุกอย่าง
         

          “ฮึ ช่วยไม่ได้ก็หัวใจมันเรียกร้องเลยต้องรีบออกมารับด้วยตัวเอง” เจ้าตัวบอกด้วยรอยยิ้มเหลือบตามองกระจกมองเพื่อนสนิทที่เขารักเกินเพื่อนไปด้วย
         

           ทว่าระหว่างทางหลวนซานกลับเหลือบเห็นกระสุนปืนขนาดใหญ่ของบาซูก้าอาวุธสงคราม พุ่งมายังรถตัวเองด้วยความเร็ว ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจ
         

          “บาซูก้า!” หลวนซานร้องตะโกนก้องในรถ จนทำให้คนขับสะดุ้งเร่งเครื่องยนต์ที่กำลังข้ามสะพานแม่น้ำด้วยความเร็ว เมื่อรู้ว่าไม่รอดจึงหักพวงมาลัยรถพุ่งลงไปในน้ำตามด้วยเสียงระเบิดดังมาจากบนสะพาน
       

           หลวนซานดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ แม้จะรอดจากบาซูก้าแต่ตอนนี้รถกำลังด่ำดิ่งลงใต้น้ำ ทั้งสามชีวิตพยายามทุบกระจกที่อัดแน่นไปด้วยความดันน้ำเพื่อจะดันออกไป ปืนในมือพากันยิงกระจกด้วยความเร็ว จินลู่พยายามพาตัวเองเข้ามาช่วยคนรักที่เหมือนขากางเกงจะติดอะไรสักอย่างในรถจนน่าโมโห
       

          “หนีไปซะ!” นั่นคือประโยคมือที่หลวนซานบอกพร้อมมือผลักไสให้ออกไป บอดี้การ์ดเองก็พยายามเขามาช่วยแต่กลับไม่สามารถช่วยอะไรได้
       

            จินลู่ส่ายหน้าก้มลงจูบคนรักเพื่อถ่ายอากาศไปให้พร้อมมือหนาพยายามแกะสิ่งที่เกาะเกี่ยวชายคนรักเอา หลวนซานมองเพื่อนรักด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะใช้เรี่ยวแรงที่มีผลักร่างที่หนากว่าออกไปนอกรถที่จ่มดิ่งลงน้ำไปทุกที จินลู่เบิกตากว้างอย่างตกใจมองรถที่จมดิ่งลงใต้ท้องน้ำด้วยความตกใจลมหายใจที่กลั่นไว้ก็แทบจะไม่ไหว แม้อยากจะพุ่งตัวเข้าไปช่วยแต่กลับถูกบอดี้การ์ดของหลวนซานดึงตัวขึ้นสู่ผิวน้ำ
         

           อ๊ากกกกก
         

           จินลู่ตะโกนก้องบนผิวน้ำด้วยความเจ็บปวดใจเมื่อตัวเองช่วยเหลือหลวนซานเอาไว้ไม่ได้ ร่างหนาพยายามด่ำดิ่งลงไปใต้น้ำอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับสายไปเสียแล้ว...

 

 

ความคิดเห็น