Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love 6

คำค้น : Love 6

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 10:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love 6
แบบอักษร

[YoYo]

 

 

 

 

ผมเดินเข้ามาในบ้านกับไอ้ติน เจอผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่กับคุณนายของผมกำลังคุยกันสนุกสนาน ผมไม่เห็นหน้าเธอหรอกเพราะเธอนั่งหันหลังให้ผม

 

“อ่าว ตินโย่มาแล้วหรอลูก” คุณนายทักผมขึ้นทำให้ผู้หญิงคนนั้นหันมามองเราสองคนด้วย อ๋อผมจำได้นี้แม่ไอ้ตินนี้

 

“สวัสดีครับ แม่” ผมสวัสดีคุณนายแล้วก็แม่ไอตินส่วนไอ้ตินยังยืนอึ้งอยู่

 

“ไอ้ตินมึงไม่ไหวแม่มึงละยืนเอ๋ออยู่ได” ผมด่ามัน มันจึงยกมือขึ้นไหวอย่างงงๆ สายตาก็ยังไม่วางจากแม่ของตัวเอง

 

“แม่มาได้ไง ไหนบอกว่าอีกอาทิตย์ถึงจะย้ายมาไง” มันถามแม่มัน

 

“ก็แม่คิดถึงเราไง คิดถึงโย่ด้วยดีใจจังที่โย่จำแม่ได้” แม่ไอ้ตินบอกแล้วส่งยิ้มให้กับผม ผมเลยยิ้มตอบกลับไปอย่างสดใส

 

“จำได้สิครับก็แม่ยังสวยไม่เปลี่ยนเลยนิ” ผมพูดยอแม่ไอ้ติน เขาก็ยิ้มขำกับคำพูดของผม

 

“แล้วจำได้หมดแล้วหรือยัง” แม่ไอ้ตินถามผมอีก

 

“จำได้แล้วครับ จำได้หมด...เลย” ผมหยุดพูดแค่นั้นเพราะเพิ่งนึกได้ว่ายังแกล้งไอ้ตินอยู่ว่าจำมันไม่ได้ และผลที่ตามมาคือมันเดินออกจากบ้านผมไปเลยไม่พูดไม่จาด้วย ผมมองตามมันที่เดินหนีไป ชิบหายมากๆทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ผมเล่นมากไปหรอ นิสัยไม่ดีเลยะไอ้บ้าโย่

 

"ตามไปสิลูก" เสียงของแม่ผมเรียกสติ เมื่อได้ยินแม่พูดแบบนั้นก็รีบวิ่งตามไอ้หน้าหล่อนั้นออกไปทันที

 

“ติน ติน มาติน โอวัลติน!!!” มันหยุดเดินแล้วแต่ไม่หันมาทางผม ผมเลยค่อยๆเดินเข้าไปใกล้มันมากขึ้นอีกนิด เราก็ยืนเงียบอยู่อย่างนั้น ผมได้แต่มองมันจากข้างหลัง ไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปจับแขนมันแม้แต่นิดเดียว

 

“เมื่อไหร่” อยู่ๆมันก็พูดขึ้นมา ด้วยความเงียบโรยตัวทำให้ผมได้ยินเสียงของมันชัดเจน เสียของความเสียใจ เสียงของความโกรธ เสียงแห่งความผิดหวัง

 

“อะไร” ผมรู้ว่ามันหมายถึงอะไรแต่ปากก็ยังจะไปถามเขาแบบนั้นอีก

 

“มึงจำได้เมื่อไหร่” มันถาม น้ำเสียงนิ่งเกินไปเหมือนไม่ใช่มาตินคนเดิมที่ผมรู้จักเลยสักนิด นี่ผมทำให้มันโกรธมากขนาดนี้เลยหรอ

 

“ก็..วันนั้นแหละ” ผมตอบเบาๆ ตอนนี้มันก็ยังไม่หันมาหาผมเลยสักนิดเดียว

 

“มึงโกหกกูทำไม” มันหันมาหาผมแล้ว แต่ให้หันกลับไปเหมือนเดิมจะดีกว่าเพราะหน้าและสายตาของมันตอนนี้กำลังบ่งบอกว่าโกรธผมมาก ไมาอยากเห็นหน้า และผิดหวัง มันทำให้ผมรู้สึกเจ็บที่อกข้างซ้ายยังไงก็ไม่รู้ มันเจ็บปวดไปหมดเลย

 

“กูไม่ได้โกหก...กูแค่อยากรู้...ว่ามึงจะทำยังไง..ให้กูจำมึงได้” ผมค่อยๆพูดช้าๆ มันคือข้อแก้ตัวไม่ใชคำอธิบายในสิ่งที่กระทำ ความจริงผมแค่แกล้งเพราะความสนุกของตัวเอง แต่ดูผลที่ได้รับสิ ถ้ามันเกลียดผมก็ไม่แปลกใจเลย ก็ผมทำตัวเองทั้งนั้นนี่

 

“สนุกมากป่ะ ที่เล่นกับความรู้สึกกูอ่ะ มึงรู้ไหมวันที่กูรู้ว่ากูจะได้กลับมาอยู่ที่นี่กูดีใจมาก เพราะกูคิดถึงมึงทุกวันตั้งแต่วันที่กูต้องย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดและคิดว่าจะไม่ได้เจอมึงอีกแล้ว แต่กูก็ยังเชื่อในคำพูดของตัวเองที่เคยบอกกับมึงว่ากูจะมาหามึงให้ได้ ตลอดเวลาที่กูอยู่ที่นั้นกูก็นั่งมองแต่รูปที่เราเคยถ่ายด้วยกันถึงมันจะเป็นแค่รูปถ่ายแต่มันก็ทำให้กูมีความสุข และมีความหวังว่าสักวันกูต้องได้มาเจอมึง แต่นี้นี่หรอคือสิ่งที่มึงตอบแทนความคิดถึงความหวังที่กูมีให้แม่งโคตรเสียความรู้สึกเลยวะ หึๆ” มันพูดเสร็จมันก็หัวเราะในลำคอ ถึงจะหัวเราะแต่มันเหมือนเป็นการหัวเราะเยาะตัวเองมากกว่าที่มาเจอกับสิ่งที่ผมทำแบบนี้

 

ส่วนผมก็ยืนก้มหน้าฟังมันพูด น้ำตาค่อยๆไหลออกมามันเจ็บนะครับคำพูดของมันที่บอกผม มันยังคิดถึงผมอยู่ตลอดเวลาเลยหรอ มันหวังมาตลอดเลยหรอว่ามันต้องเจอผม แต่กลับกันผมกับไปลั้นลาสนุกสนานกับเพื่อนใหม่โดยที่ไม่มีมันอยู่ในหัวด้วยเลยซ้ำ ทำไมผมมันแย่ขนานนี้นะ มันกลับมาหาทั้งทีแทนที่จะทำให้มันรู้สึกดีแต่ผมกลับทำให้มันรู้สึกแย่ทำให้มันเสียความรู้สึกได้ไงกัน

 

“อึก...กูขอโทษ...ฮือ...ยกโทษ..อึก..ยกโทษให้กูนะ...ฮือ” ผมบอกมันพร้อมเสียงสะอื้น ผมมันโคตรแย่ เป็นเพื่อนที่แย่ที่สุดเลย

 

“โย่ มึงร้องทำไม” ไอ้ตินทำเสียงอ่อนลง

 

“กูขอโทษ..อึก..กูขอโทษ..ฮือ...กูไม่ได้ตั้งใจ” ผมได้แต่พร่ำบอกคำว่าขอโทษให้ไอ้ตินได้ยิน

 

“ไม่เอาไม่ร้องนะ กูไม่โกรธมึงแล้ว ไม่ร้องนะครับ” ไอ้ตินมันปลอบผมแล้วเขานิ้วเกลี่ยน้ำตาให้ผมแต่น้ำตาเจ้ากรรมมันดันไหลไม่หยุดเลยนี่สิ ไอ้ตินเลยดึงผมเขาไปกอดไว้ความรู้สึกอบอุ่นใจมันตีตื้นขึ้นมาในหัวใจ ผมกอดตอบมันแน่นๆเหมือนกลัวว่ามันจะหายไปไหนอีก ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วที่ผมกับมันยืนกอดกัน

 

ไอ้ตินค่อยๆคลายอ้อมกอดของมันออกแต่ผมก็ยังคงกอดมันอยู่ ไม่อยากปล่อยเลยแฮะอยากอยู่อย่างนี้นานๆ

 

“ไม่ปล่อยกูเนี้ยอยากกอดกุอย่างนี้นานๆใช่ป่ะ” ผมไม่ได้ฟังว่ามันพูดอะไรรู้แค่ว่ามันเป็นประโยคคำถาม ผมก็เลยเออออพยักหน้าให้มันไป

 

“อยากกอดกูก็ไม่บอกเดี๋ยวดีๆ ต้องดราม่าใส่ทำไม” แต่อันนี้ตั้งใจฟังมันพูดแล้วก็พอเดาได้เลยว่าประโยคแรกมันถามอะไร ผมเลยรีบผละออก

 

“หาวว~ กูง่วงแล้วไปนอนละนะ” ผมแกล้งหาวออกมาและเกาแก้มแก้เขิน ในเรื่องที่หน้าอายเมื่อครู่

 

“จะเอากูไปนอนกอดด้วยสักคืนไหมละ” มันถามผมแล้วทำหน้าล้อผม แต่ผมเนี้ยหน้าร้อนไปหมดแล้ว

 

“ใครอยากกอดมึง มึงเมาป่ะเนี้ย ไป ไปนอนไป!” ผมทำเป็นโวยวาย แต่หน้าผมนี้ร้อนไปหมดเพราะเขิน

 

 

“ฮ่าๆ ไปนอนเหอะเดี๋ยวตื่นสาย ฝันดีนะครับโย่ของติน” ไอ้บ้า

 

“กูเป็นของมึงตั้งแต่เมื่อไหร่วะ” ผมด่ามัน

 

“หึ หึ” มันหัวเราะอีกแล้ว

 

“กู...ไปนอนแล้ว ฝะ..ฝันดีนะ” ผมบอกมันแล้วก็รีบวิ่งกลับบ้านไปทันทีไม่ยอมอยู่ให้ล้ออีกแล้ว

 

คุณนายกับแม่ไอ้ตินยังนั่งคุยกันอยู่เลย พอผมเขาบ้านคุณนายก็หันมามองผมแล้วพูดขึ้นมา

 

 

“อ่าว โย่กลับมาแล้วหรอแม่นึกว่าเราจะนอนกับตินซะอีก” คุณนายพูดผมก็เดินเข้าไปหาคุณนาย

 

“ใครจะไปนอนกับมัน” ผมพูดแล้วนั่งลงข้างๆแม่ไอ้ติน

 

“โย่ไปทำไรมาลูกตาบวมเชียว แล้วหน้าแดงด้วยเป็นไรหรือป่าวหรือว่าตินทำไรเรา” พอผมนั่งปุ๊บแม่ไอ้ตินก็ถามปั๊บ และเอามือขึ้นมาจับหน้าผมหันไปมา

 

“ป่าวหรอกครับผมคงง่วงนอนนะครับ งั้นผมไปนอนก่อนนะครับ  ฝันดีครับ” ผมพูดเสร็จก็รีบลุกขึ้นเดินเข้าห้องไปเลย อยู่แล้วแม่แม่ต้องซักมากกว่านี้แน่ๆเลย

 

…………………………………………………………………………………………………..................................................................................

วันนี้อัพช้าไปหน่อย

ช่วยเข้ามาอ่านกันหน่อยนะ

 

รีไรต์ 13/02/63

ความคิดเห็น