ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องราวความรักของมาร์คจินนะคะ :)

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 4

ชื่อตอน : Sideline ความรักของเด็กขายตัว 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.6k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2558 19:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sideline ความรักของเด็กขายตัว 4
แบบอักษร

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 4

 

By: กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

“ฮ้า ..เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกันนะฮะ”  จินพูดกับป้าพรหลังจากช่วยกันจัดห้องจนเสร็จแล้ว

 

“ใช่จ้ะ  เหนื่อยอยู่เหมือนกัน  ดีที่ได้หนูมาช่วยนะลูก”  ป้าพรพูดออกมาอย่างใจดี  เมื่อได้ยินคำว่าลูก ทำให้จินเงยหน้ามองป้าทันที  เพราะว่าเขาไม่ได้ยินคนเรียกว่าลูกมานานเมื่อได้ยินก็ทำให้รู้อบอุ่นหัวใจ

 

“เอ่อ .. ฮะ”  จินตอบรับป้าพรออกไป 

 

 

การที่จินมาเยือนบ้านหลังนี้   มันทำรู้สึกดีกว่าก่อนหน้านี้มาก  บ้านนี้ไม่มีใครรังเกียจเขาไม่เหมือนก่อนหน้านี้  ที่มีแต่คนมองเขาด้วยสายตารังเกียจ  บ้างก็มองด้วยความต้องการ  ชีวิตก่อนหน้านี้ของเขาไม่มีคำว่าปลอดภัยเลยสักนิด

 

 

“คุณจินคะ  คุณมาร์คเรียกค่ะ”   สาวใช้ในบ้านที่ชื่อส้ม ขึ้นมาเรียกจิน ที่ยืนอยู่ในห้องกับป้าพร

 

“ลงไปเถอะค่ะ  คุณมาร์คคงมีเรื่องจะคุย”  ป้าพรพูดออกมา   จินพยักหน้ารับก่อนที่จะเดินลงไปหามาร์คที่รออยู่ข้างล่าง

 

“มาแล้วฮะ”  จินพูดเมื่อมาร์คอ่านหนังสือพิมพ์อยู่นห้องโถงกว้าง

 

“หิวไหม”  มาร์คลดมือที่ถือหนังสือพิมพ์ก่อนที่จะเอ่ยปากถามจิน

 

“ก็ เอ่อ .. หิวฮะ”  จินพูดไม่เต็มเสียเพราะยังรู้สึกเกรงใจอยู่

 

“อยากกินอะไรล่ะ”  มาร์คถามอีก

 

“อะไรก็ได้ฮะ”  จินพูดบอกก่อนที่จะเดินไปนั่งข้างๆมาร์คเมื่อมาร์คตบที่โซฟาเรียกจินให้มานั่ง

 

“อะไรก็ได้ที่บ้านฉันไม่มี”  มาร์คพูดบอกจิน

 

“เอ่อ  ... ผมหมายถึงผมกินอะไรก็ได้น่ะฮะ”  จินก้มหน้าพูดเพราะมาร์คจ้องหน้าจินตลอด

 

“ก็นั่นแหละ  บ้านฉันไม่มี”  มาร์คยังพูดกวนออกมาอีกแต่ก็แสร้งพูดเสียงเรียบ  ที่เขาพูดอย่างนี้เพราะต้องการให้จินทำความต้องการของตัวเองบ้าง  ออกความคิดเห็นกับเรื่องต่างๆและก็เพื่อจะแกล้งจินด้วย

 

“คะ  คือ ผม เอ่อ...”  จินที่ก้มหน้าไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังโดนแกล้งอยู่  กลับคิดว่ามาร์คโกรธตนเองจริงๆ

 

“จะกินอะไร จิน”   มาร์คถามออกมาอีก

 

“ไข่ ฮึก ไข่เจียวก็ได้ฮะ  อึ่ก”  จินไม่รู้วาทำยังไงก็ร้องไห้ออกมา  ด้วยความที่ยังไม่ชินกับมาร์คแถมยังกลัวอยู่ด้วยนิดๆ  และก็กลัวว่ามาร์คจะรำคาญ  ความกลัวก็เลยบีบให้จินร้องไห้ออกมา

 

“เฮ้ย ... ฉันพูดเล่น นี่อย่าร้องไห้สิ  ฉันโอ๋คนไม่เป็น”  มาร์คพูดอย่างตกใจและทำตัวไม่ถูก  เขาไม่คิดว่าจินจะร้องไห้ออกมา

 

“ฮือออ  อึ่ก”  จินร้องออกมาอีก   มาร์คไม่รู้ทำไงเลยรวบจินมากอดไว้เต็มอก

 

“จุ๊ๆๆ  ไม่ร้องนะเด็กดี  ฉันไม่ได้ตั้งใจ” มาร์คพูดปลอบ  ทั้งๆที่ก็ไม่เคยทำ  แต่เขาไม่อยากให้คนตรงหน้าร้องไห้เลยแม้แต่นิด

 

“อึ่ก  ผะ ผมขอโทษฮะ”  จินพูดขอโทษเพราะนึกว่าเป็นความผิดของตนเองซะอย่างงั้น

 

“นี่ไม่รู้เลยหรอว่าฉันพูดเล่น”  มาร์คผละอ้อมกอดตนเองออกมาพูดกับจิน

 

“พูดเล่นหรอฮะ”  จินถามอย่างสงสัย 

 

 

“เฮ้อ ..  ส้ม!! ทำไข่เจียวมาทีสิ”  มาร์คไม่ตอบแต่มองหน้าจินอย่างนึกตลกที่คนตรงหน้าตามเขาไม่ทันเลย  ก่อนที่จะตะโกนบอกสาวใช้ในบ้านให้ทำไข่เจียวมาให้ตามที่จินบอก

 

 

 

.....

 

 

หลังจากที่สั่งสาวใช้ในบ้านไป  มาร์คและจินก็คุยไปเรื่อย  แต่จินเองก็ยังไมค่อยบอกเรื่องส่วนตัวมากเท่าไรนัก

 

“ตอนนี้นายเป็นคนของฉันแล้วทำไมถึงยังไม่ยอมบอกเรื่องของนายให้ฉันฟังอีกนะ”  มาร์คพูดอย่างเหนื่อยใจเมื่อร่างบางไม่ยอมบอกอะไรสักที

“ผมอายนี่ฮะ ... ผมกลัวคุณรังเกียจ”  จินบอก

 

“ไม่หรอกหน่า  แต่ก็ ... อยากเล่าเมื่อไรก็บอกนะ  ฉันพร้อมที่จะฟังเรื่องของนายเสมอ”  มาร์คพูดบอกจิน  จิ

 

นเองก็พยักหน้ารับ

 

“มาแล้วค่ะ”   ส้มเดินมาเสิร์ฟอาหารให้ถึงในห้องโถง   เพราะส่วนใหญ่มาร์คก็ชอบนั่งกินข้าวที่นี่

 

“หู้วววว  น่ากินมากเลยฮะ”  จินบอกออกมาอย่างตื่นตาตื่นใจ  แน่นอนว่าอย่างเขาถึงจะกินไข่เจียวแต่ก็ไม่มีทางได้กินไข่เจียวที่น่ากินขนาดนี้หรอก

 

“แค่ไข่เจียวเองนะ  มันขนาดนั้นเลยหรอ”  มาร์คพูด  เพราะมันคืออาหารปกติทั่วๆไป

 

“ใช่ฮะ  แต่ว่า ผมไม่ได้เห็นไข่เจียวที่น่ากินขนาดนี้มานานมากแล้ว”  จินพูดบอกอย่างตื่นเต้น  ก่อนที่จะตักข้าวคำใหญ่เข้าปาก

 

“หื้อออออ  ข้าวก็นุ้มนุ่มฮะ”  จินกินข้าวไปยิ้มไป  ซึ่งก็ทำให้มาร์คยิ้มตามไปด้วย  น่าแปลก .. ทำไมวันนี้ไข่เจียวมันอร่อยขึ้น  เป็นเพราะอาหาร หรือเพราะกับคนที่กินด้วยกันแน่นะ มาร์คก็ได้แต่สงสัย

 

 

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ไข่เจียว

 

 

 

.......................................50.....................................

 

  

 .....

 

 

หลังจากที่กินข้าวกันเสร็จแล้ว  มารคก็บอกให้จินเข้าห้องไปอาบน้ำ  จินเองก็ฟังเลยเดินเข้าห้องไปอาบน้ำเตรียมตัวนอนเพราะนี่ก็ใกล้เช้าแล้ว   มาร์คเองก็เดินไปอาบน้ำที่ห้องของตัวเองเหมือนกัน  แต่ว่ามาร์คนั้นอาบน้ำเสร็จก่อน   จึงเดินมาหาจินที่ห้องที่อยู่ห้องติดกับห้องของเขา  ก็รู้ว่าจินยังอาบน้ำไม่เสร็จจึงได้นั่งรออยู่บนเตียงของจิน  มาร์คมองไปรอบๆ  เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของจิน  ก็เห็นว่าเสื้อผ้าของจินมีไม่ถึงห้าชุดด้วยซ้ำ  แถมแต่ละชุดนั้นก็เก่ามาก  แต่ก็ยังคงสะอาดอยู่

 

“อ๊ะ ..”  จินที่เดินออกมาจากห้องน้ำร้องตกใจเมื่อเห็นว่ามาร์คอยู่ในห้องของตน   แถมตัวเองก็นุ่งเพียงผ้าขนหนูพันช่วงล่างเพียงเท่านั้น  มาร์คเองก็มองนิ่งๆ  แต่จินก็เขินจนหน้าแดงไปหมดแล้ว

 

“มาแต่งตัวสิ  ไหนชุดนอนนายล่ะ”  มาร์คพูดทั้งที่ยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าของจิน

 

“เอ่อ ... นี่ฮะ”  จินค่อยๆเดินมาหยิบชุดนอนที่เป็นเพียงเสื้อกล้ามสีขาวที่ตอนนี้เริ่มไม่ขาว และกางเกงยางยืดเก่าๆ

มาร์คมองด้วยสายตานิ่งๆ  จินจึงรีบวิ่งอาเสื้อผ้าไปใส่ในห้องน้ำ

 

“เอ่อ ..เสร็จแล้วฮะ”  จินพูดเมื่อเห็นว่ามาร์คยังอยู่ในห้องและกำลังเดินดูรอบๆห้องที่กลายเป็นของเขาแล้วตอนนี้ 

 

 

“ง่วงรึยัง”  มาร์คถามก่อน  ก่อนจะเดินไปนั่งที่ปลายเตียง  ส่วนจินก็ยืนเช็ดผมอยู่ที่ปลายเตียงเช่นกัน

 

“ยังหรอกฮะ  ปกติผมนอนเช้า”  จินบอก

 

“รีบนอนซะ  เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะพาไปซื้อของใช้”   มาร์คบอกกับจิน

 

“ผมก็มีนะฮะ  ไม่เห็นต้องซื้อเลย”   อาจเป็นเพราะจินชินกับการใช้ชีวิตแบบนี้  ชีวิตที่ไม่ต้องมีอะไร  แค่ได้ใช้ชีวิตไปวันๆ  หาเงินมาใช้หนี้ของพ่อก็เท่านั้น  ....

 

“เสื้อผ้าที่มีไม่ถึงห้าชุดเนี่ยนะ  กับของใช้ที่ใส่แค่ถุงพลาสติกมาน่ะหรอ”  มาร์คถาม

 

“ฮะ  ... ผมก็อยู่อย่างนี้มาได้หลายปีแล้ว  กับเสื้อผ้าไม่กี่ชุด  ของใช้ถูกๆที่ใช้จนหมดเกลี้ยงถึงจะไปซื้อใหม่”  จินพูดตอบ

 

“แต่ตอนนี้นานมาอยู่กับฉัน  นายไม่จำเป็นต้องมีเสื้อผ้าแค่พอใส่  นายสามารถมีเสื้อผ้ากี่ตัวก้ได้ที่นายอยากจะใส่  ของใช้จะมีมากเท่าไรก็ได้  ไม่ต้องใช้จนหมดเกลี้ยงฉันก็ซื้อให้นายใช้ได้”  มาร์คพูด  เขาไม่ได้อยากจะพูดดูถูกหรืออะไร  แค่ต้องการให้จินอยู่สุขสบาย ก็ตอนนี้เด็กคนนี้เป็นของเขา  เขาอยากจะให้คนของเขาอยู่อยากสุขสบายที่สุด

 

“แต่มันเปลื้องเงินนะฮะ”  จินพูดบอกกับมาร์ค

 

“นั่งลงสิ”  มาร์คบอกให้จินมานั่งข้างกับตนที่ปลายเตียง

 

“เอ่ออ ...”  จินอ้ำอึ้งเมื่อมาร์คหยิบผ้าไปเช็ดผมให้จิน

 

“ดึกแล้วเช็ดผมไม่แห้งตื่นมาจะไม่สบายเอานะรู้ไหม”  มาร์คพูดบอกก่อนจะเช็ดผมให้จินไปเรื่อยๆ

 

ตึกตัก ~~  ตึกตัก~~

 

 

ไม่ได้นะจิน  แกจะมาหวั่นไหวกับเจ้านายแกไม่ได้นะ  เขาทำแบบนี้ก็เพราะเขาเอ็นดุ  ห้ามเลยนะ อย่าคิดอะไรแบบนั้นกับคนที่มีพระคุณนะจิน  หยุด ๆๆๆ  :  จิน

 

 

จะรู้ไหมเนี่ยว่าฉันซื้อตัวนายมาเพราะอะไร  เด็กน้อยเอ่ยเด็กน้อย  ก่อนหน้านี้นายเคยลำบากขนาดไหนกันนะ  แต่ไม่ต้องห่วงหรอก  ต่อไปนี้นายก็สบายแล้ว ที่มีเจ้าของเป็นฉัน : มาร์ค

 

 

“เอ่อ  ..ฮะ  แต่เดี๋ยวผมเช็ดเองก็ได้”  จินบอกออกมาอย่างเกรงใจ  และก็เพื่อหลุดพ้นกับอาการใจเต้นแรงแบบนี้

 

“ไม่เป็นไร   ฉันทำให้ได้  แต่ว่าพรุ่งนี้ฉันจะพาไปซื้อของ  เตรียมตัวด้วยล่ะ”   มาร์คบอก  จอนเองก็พยักหน้ารับ

 

“ฮะ”  จินตอบรับออกา  เพราะไม่ว่ายังไงมาร์คเองก็คงจะไม่ยอมฟังเขา

 

“อืม  .. แล้วก็ยังอยากเรียนต่อไหม”  มาร์คถามจินออกไป  หลังจากที่นั่งเงียบมาสักพัก

 

“อยากฮะ  อยากฮะ”  จินพูดออกมาอย่างตื่นเต้น  เพราะว่าเขายังอยากเรียนต่อ  เขาชอบที่จะเรียนหนังสือ

 

“นายจบม.6รึยัง”  มาร์คถาม

 

“จบแล้วฮะ  ก่อนหน้านี้เจ้แต๋วส่งเรียนโรงเรียนจนจบแล้วฮะ”  จินบอก  เพราะตอนนั้นพ่อของเขาเสีย  เขาก็ไม่สามารถที่จะส่งตัวเองได้  เพราะพอพ่อเขาเสีย  เจ้าหนี้ก็มาบุกบ้านเขา  พร้อมกับบอกเขาว่าพ่อเป็นหนี้อยู่ ต้องใช้ให้หมด ซึ่งมันทำให้เขาต้องหยุดเรียน  แต่โชคดีที่เจ้แต๋ว  เจ้านายของจินบอกว่าจะช่วยส่งเสียให้เรียนให้จบปริญญาตรี  แต่จิบขอเพียงแค่จบม.6ท่านั้น  เพราะเกรงใจ

 

“เดี๋ยวฉันส่งให้เรียนเอง  เอกสารการเรียนจบยังอยู่ไหม”  มาร์คถามหาเอกสารการเรียนของจิน

 

“ยังอยู่ฮะ  แต่ว่า  ค่าเรียนมันแพง”  จินพูด  เพราะขไม่อยากเป็นภาระของใคร  

 

 

“นี่ ....”  มาร์คหยุดเช็ดผมให้จิน  หลังจากที่เช็ดให้จนแห้งแล้ว  และจับจินให้หันหน้ามาทางเขา

 

“ต่อไปนี้  ถ้าอยากได้อะไรให้บอก  อยากทำอะไร อยากไปไหน  นายสามารถเรียกร้องจากฉันได้ทุกอย่าง  รวมถึงเรื่องเรียน ถ้าอยากเรียนก็บอก  ฉันส่งนายได้หรอกหน่า”  มาร์คบอก  เด็กหนุ่มตรงหน้าขี้เกรงใจเกินไปแล้ว

 

 

“ฮะ  .. ผมอยากเรียน”  จินบอกความต้องการของตัวเองไป

 

 

 

 

 

 

To be con ...

 

 

-------------------------------------------------------------------

 

มาแล้วค้าาา  กระดุ๊กกระดิ๊กพยายามหาเวลามาอัพให้บ่อยที่สุด  เพราะมันจะมีช่วงหนึ่งที่จะหายไปเลยแต่ก็จะแจ้งก่อนนะคะ  แค่อยากจะบอกทุกคนว่าคิดถึงเสมอ  อยากจะอัพมาก  เพื่อให้ทุกคนได้อ่านกัน  ช่วงที่ไรท์หายไปห้ามทิ้งไรท์นะ  สัญญาไหม???  http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00023.gif

 

 

 

  *ยังไม่ได้ตรวจคำผิดเลยสักตอน  เดี๋ยวว่างๆจะมาตรวจให้นะคะ (น่าจะเป็นตอนจบแล้วนะคะ)

 

 

 

 *กำลังใจ = โหวต  กดถูกใจ  และคอมเม้นนิยายเรื่องนี้เยอะๆน้าาาาาาา 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว