email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Please 1

คำค้น : Please nanaกะหอยทาก คุณหมอ หมอ แพทย์ น่ารัก อบอุ่นละมุน ใส่ใจ หวาน ฟินจิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2562 16:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Please 1
แบบอักษร

 

Please 1

 

 

                “มอร์นิ่งค่ะพี่วิว”

                “อรุณสวัสดิ์ครับน้องวิว”

                “สวัสดีค่ะพี่วิว”

                “สวัสดีจ้า นัดกันหรือเปล่าเนี่ยทำไมมาพร้อมกันหมดเลย” ฉันเอ่ยทักพนักงานพร้อมกับรอยยิ้ม ทั้งสามหัวเราะร่วนก่อนจะยอมบอกว่าอะไรที่ทำให้มาถึงร้านพร้อมกัน

                “ก็วันนี้มีใครมาช้าจะได้เลี้ยงชาบูไงคะ” เฟื่องเป็นคนบอก คนอื่นๆเลยหัวเราะตาม เฟื่องเป็นพนักงานที่ร้านคอยจัดดอกไม้ช่วยดาว ซึ่งดาวเองก็เป็นผู้ชายที่ออกแนวตุ้งติ้ง ส่วนพี่โพสคือแฟนของดาวที่ทำหน้าที่ส่งดอกไม้นอกจากนี้ยังช่วยเรื่องอื่นๆภายในร้านด้วย

                “สรุปใครเลี้ยง?” ฉันถามกลับขำๆ

                “พี่โพสเลี้ยง ฮาๆๆๆ” ดาวหัวเราะลั่น พี่โพสเองก็มองแฟนแล้วยิ้มจนตาหยี

                “เดี๋ยววันนี้พี่เลี้ยงเอง แต่ว่า หลังจากที่เสร็จงานใหญ่นะ เพราะวันนี้ต้องไปส่งดอกไม้ที่โรงพยาบาลลูกค้าสั่งมา”

                “ได้ครับ” แล้วก็จะมีงานเลี้ยงใหญ่ที่โรงพยาบาลเขาจะให้เราไปจัดที่สถานที่จริงเดี๋ยวสักบ่ายๆจะพาไปดูสถานที่ แต่ช่วงเช้าฝากพี่โพสไปส่งดอกไม้ก่อนนะคะ”

                “ได้ครับ” พี่โพสยิ้มรับ

                “เอาละทุกคน เริ่มทำงานได้แล้ว”

                “ค่า!”

                ร้านดอกไม้ขนาดกลางมีลูกค้าเข้าออกเป็นประจำทั้งยังมีออเดอร์ข้ามวันบางทีหากเห็นช่วงเทศกาลแห่งความรักมีจองข้ามสัปดาห์ก็มี รายรับของร้านก็ดีขึ้นเรื่อยๆจนตอนนี้อยากจะขายร้านแต่ติดที่ว่าห้องว่างข้างๆที่ถูกปิดไว้นั้นไม่มีเบอร์ติดต่อเจ้าของเลยอีกฝั่งก็เป็นร้านข้าวต้มของคุณป้านอกจากนี้คุณป้ายังทำอาหารแบบตามสั่งด้วยนะ

                “พี่วิว”

                “ว่า?” ฉันเงยหน้าจากบัญชีร้านมองดาวที่วิ่งเข้ามากระซิบเรียก

                “ตึกข้างๆอ่ะพี่ เห็นเขาเม้าส์กันว่าเจ้าของหล่อมากวันนี้ก็มีช่างเข้ามาซ่อมแซมไม่รู้ว่าจะทำเป็นร้านอะไร” ดาวเล่ายาว

                “อ้าว ถ้าเขาจะทำร้านอะไรสักอย่างแพลนที่เราจะขอซื้อร้านก็พังเลยน่ะสิ” ฉันพึมพำออกมาอย่างเสียดาย แต่มันก็เป็นสิทธิ์ของเจ้าของตึกนั่นแหละว่าจะทำอะไร ขออย่างเดียวอย่ามาเปิดร้านดอกไม้แข่งกับฉันเลยนะ กลัวลูกค้าจะหายน่ะ

                “เสียดายเนอะพี่”

                “ใช่”

                “เอาเถอะ อย่าไปคิดมากเลย จะเที่ยงแล้วสั่งอะไรมากินกันไหมหรือจะออกไปข้างนอกกัน”

                “สั่งเอาก็ได้พี่ ข้างนอกมันร้อนมากเลยนะ”

                “งั้นสั่งมาเลยแล้วค่อยให้ที่ร้านมาเก็บตังกับพี่” ฉันบอกดาว

                “รับทราบ!”

                หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จฉันก็พาทุกคนไปดูสถานที่ที่จะจัดดอกไม้ซึ่งเป็นโรงพยาบาลที่อยู่ไม่ไกลจากร้านมากนักรวมถึงเอาดอกไม้ไปส่งด้วย ฉันทำใจอยู่นานกว่าจะก้าวเข้าไปในตัวอาคารของโรงพยาบาล ฉันไม่ชอบ ไม่ชอบกลิ่นโรงพยาบาลมันทำให้ฉันคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ

                “ติดต่อคุณรินดาค่ะ” ฉันแจ้งไปยังประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาลตามที่คนที่สั่งดอกไม้สั่งไว้

                “จากร้านดอกไม้ใช่ไหมคะ”

                “ใช่ค่ะ”

                “เดี๋ยวเดินไปที่ลิฟต์เลยนะคะชั้นยี่สิบค่ะ ออกจากลิฟต์เลี้ยวขวานะคะตรงไปจะเจอห้องประชุมใหญ่ห้องทางซ้ายค่ะ งงไหมคะ” ประชาสัมพันธ์คนเดินถามกลับ

                “ไม่ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

                “ด้วยความยินดีค่ะ” เราทั้งสองยิ้มให้กันก่อนที่ฉันจะเดินแยกไปยังลิฟต์ โพสและดาวเดินตามหลังมาในมือยังถือดอกไม้ที่ถูกสั่งของวันนี้มาส่ง ฉันเดินไปตามทางที่จำมาเมื่อมาถึงก็ส่งงานแก่คุณรินดาที่เป็นคนสั่งดอกไม้จากนั้นก็ได้เวลาเดินดูห้องประชุมใหญ่เพื่อบรีฟงานที่จะต้องจัดดอกไม้ในวันพรุ่งนี้ งานมีตอนเย็นนั่นหมายถึงช่วงกลางวันไม่สิตั้งแต่เช้ามืดเราจะต้องเข้ามาจัดดอกไม้ให้เสร็จเรียบร้อยก่อนงานเริ่มอย่างน้อยสองชั่วโมง

                “ขอแจ้งก่อนนะคะงานพรุ่งนี้จะเป็นงานเปิดตัวผู้บริหารใหม่ของโรงพยาบาลซึ่งก็เป็นหมอของที่นี่ด้วยเหมือนกัน ทางเราอยากให้เรียบง่ายแต่ยังดูดี เอ่อ สับสนไหมคะ”

                “ไม่ค่ะ” ฉันพยักหน้าเข้าใจมือก็จดคอนเซ็ปที่ผู้จัดงานอยากได้เมื่อตกลงและถ่ายมุมห้องที่ต้องจัดดอกไม้เสร็จฉันก็ขอตัวกลับทันที

                “พี่วิว”

                “หือ?” เมื่อเราเข้าไปอยู่ในลิฟต์ดาวก็เอ่ยเรียกฉันเสียงเบา เพราะรู้สึกเกรงใจเหล่าคุณหมอคุณพยาบาลชุดขาวที่ยืนกันอยู่ในลิฟต์

                “ชาบูตอนเย็นน่ะ เราซื้อไปกินที่ร้านไหม เสร็จแล้วก็นอนต่อเลยเพราะต้องมาตั้งแต่เช้ามืดถ้าออกไปข้างนอกนะยาวแน่ๆ”

                “อือ เอาแบบนั้นก็ได้ งั้นฝากเรากับโพสไปซื้อได้ไหมพี่ต้องรีบกลับไปเอาของไปส่ง” เราก้าวออกจากลิฟต์พร้อมกับคุณหมอที่เดินตามออกมา

                “ได้พี่ เดี๋ยวหนูส่งในไลน์กลุ่มนะว่าจะซื้ออะไรบ้างอยากได้อะไรเพิ่มก็ส่งเข้ามาเลยนะคะ”

                “ให้พี่ไปส่งไหม”

                “ไม่เป็นไรพี่ เจอกันอยู่ร้านเลยก็ได้” ดาวบอก

                “งั้นตามนั้นเลยนะ”

                “ค่า”

                ฉันดูดาวและพี่โพสเดินขึ้นรถเมล์และมั่นใจว่าทั้งสองปลอดภัยฉันถึงได้เดินไปที่รถตัวเองบ้าง การเดินทางท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวทำให้ฉันหงุดหงิดอยู่บ้างแต่ยังควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ พอถึงร้านฉันก็วิ่งเข้าร้านทันทีเพราะทนอากาศร้อนไม่ไหว รู้สึกแสบหน้าแสบผิวไปหมด

                “อ้าวพี่วิวกลับมาแล้วเหรอคะ”

                “กลับมาแล้วจ้า พี่โพสกับดาวไปซื้อขอมาทำชาบูนะ อ้าว มีลูกค้าเหรอ”

                “อ้อ ใช่ค่ะ กำลังเข้าแจกัน” เฟื่องบอก ฉันพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปที่หลังเคาน์เตอร์ ลูกค้าเป็นผู้ชายที่ฉันรู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก

                “สวัสดีครับคุณข้าวต้มกุ้ง” เสียงหล่อเอ่ยทัก ฉันเหลือบตามองก็พบว่าเป็นผู้ชายคนเดียวกับที่ฉันเคยขอไปนั่งโต๊ะด้วยแต่อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้

                “สวัสดีค่ะคุณลูกค้า รบกวนรอดอกไม้สักครู่นะคะ”

                “เราเจอกันอีกครั้งแล้วนะครับ ไม่แนะนำตัวบ้างเหรอ?”

                “ชื่อวิวค่ะ”

                “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณวิว ตึกข้างๆคุณฝั่งนี้ผมเพิ่งซื้อมาจะทำร้านกาแฟ” เขาคือเจ้าของตึกข้างๆเหรอ ฉันมองเขาอย่างพินิจ แต่พอเจอรอยยิ้มหล่อของเขาก็ทำให้ฉันเมินหน้าหนี ไม่อยากจะมองเขาเลย

                “ค่ะ”

                “ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” ฝากทำไม? ฉันมองคนตรงหน้าอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เมื่อดอกไม้เสร็จฉันก็คิดเงินรับเงินมาแค่นั้น

 

                วันถัดมาเราทุกคนก็เดินทางไปจัดดอกไม้ที่โรงพยาบาลตามที่ตกลงกับลูกค้าไว้เมื่อเสร็จก็รีบกลับวันนี้ฉันปิดร้านหนึ่งวันเพราะอยากให้พนักงานพัก เพราะมีงานหนักตั้งแต่เมื่อวานวันนี้เลยกะให้พักได้เต็มที่ แต่กลายเป็นฉันเองที่เหงา ฉันเดินวนในห้องนอนก่อนจะออกมานั่งดูซีรีย์ที่ห้องรับแขก

                “เฮ้อ ไปเที่ยวไหนดีนะ” เพื่อนสนิททั้งสองก็บินไปทำงานต่างประเทศมีเพียงข้อความที่ถูกส่งเข้ามา เห็นบอกว่าจะกลับอาทิตย์หน้า อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ฉันคงต้องทนเหงาไปก่อน

                ในช่วงเย็นเมื่อทนเบื่อไม่ไหวฉันจึงตัดสินใจจะไปเดินเล่นและทานอาหารที่ห้างใกล้ๆบ้านแต่ใครจะไปคิดล่ะว่าตอนที่ออกจากบ้านจะมีเพื่อนบ้านคนใหม่โผล่หน้าเข้ามาทัก

                “สวัสดีครับ คุณวิวจะไปไหนครับ” ถ้าไม่ตอบเขาจะด่าฉันไหมนะ? ฉันชั่งใจตัวเองอยู่ครู่ก่อนจะเอ่ยตอบเขาไป

                “ไปหาอะไรทานค่ะ”

                “ว้าว ดีเลยครับผมก็กำลังหิวพอดี เราไปพร้อมกันเลยดีไหม”

                “คะ?” อะไรดี แล้วใครชวนเขากัน

                “เอาน่า ไปด้วยกันนี่แหละทานข้าวคนเดียวมันเหงานะ” ใช่ เหงา แต่ใช่ว่าจะอยู่ไม่ได้

                “ไปรถผมแล้วกัน” คุณเพื่อนบ้านบอก และเดินนำไปที่รถของเขา

                พอขึ้นรถมาเจ้าของรถก็เอื้อมมือไปเปิดเพลงคลอเบาๆ ส่วนฉันก็เงียบ เงียบจนเจ้าของรถหันมามองคงจะคิดว่าฉันหลับหรือเปล่า

                “ร้านผมใกล้เสร็จแล้วนะ ทีมออกแบบทำงานเร็วมากเลย”

                “ค่ะ”

                “ถ้าร้านเสร็จรบกวนสั่งดอกไม้มาลงที่ร้านด้วยนะครับ”

                “ค่ะ”

                “วิว”

                “คะ?”

                “อึดอัดเหรอที่ผมรุกเร็วแบบนี้” รุกเร็วอะไร ฉันไม่เข้าใจ ฉันหันหน้ามองคนที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่อย่างไม่เข้าใจ

                “ผมอายุสามสิบสอง คุณอายุเท่าไหร่”

                “ยี่สิบหก”

                “งั้นก็เรียกพี่ว่าพี่”

                “ทำไม?” ฉันถามกลับ

                “ก็พี่อายุมากกว่า” พี่งั้นเหรอ? ฉันเป็นลูกคนเดียวไม่เคยมีพี่

                “แต่...”

                “ไม่มีแต่ครับ เรียกพี่น่ะดีแล้ว” ตอนนี้ฉันเริ่มถามตัวเองอีกครั้งว่าอะไรทำให้ฉันยอมขึ้นรถมากับเขาง่ายๆ ฉันเพิ่งเคยเจอเขานะถ้าเกิดเขาเป็นฆาตกรฉันจะทำยังไงดี ยิ่งไม่มีญาติพี่น้องอยู่ด้วย โอ๊ย ยัยวิวโง่ทำไมแกโง่ยอมตามเขาขึ้นรถมาง่ายๆ

                “ทำหน้าอะไรแบบนั้น”

                “แค่คิดอยู่ว่าอะไรทำให้ฉันยอมตามคุณมา” ฉันบอกไปตรงๆ แต่คนที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่กลับหัวเราะเสียงใสแทนเสียอย่างนั้น

                “เพราะพี่หล่อหรือเปล่า”

                “เอ่อ คุณคะ คุณไปเอาความมั่นใจแบบนี้มาจากไหน” ฉันถามกลับ

                “โห แรงอะ นี่หมอสุดฮอตประจำปีเลยนะ สาวๆโหวตให้จากทั่วประเทศเลยนะครับ” เขาเป็นหมอเหรอ?

                “เป็นหมอแบบนี้รักษาโรคได้ไหม” ฉันถามออกไปอย่างเหม่อลอย

                “ฮะ เป็นหมอก็ต้องรักษาคนได้สิครับ”

                “ฉันฝัน ฝันถึงเรื่องราวเดิมๆทุกคืนมาห้าปีแล้ว คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหม...”

ความคิดเห็น