ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ของเคยๆ nc+++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2563 21:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ของเคยๆ nc+++
แบบอักษร

 

 

ตอนนี้เพียวกำลังการกับเอกสารและของให้เข้าที่เข้าทางกับโต๊ะใหม่ในตำแหน่งใหม่ที่เรียกได้ถูกบังคับอย่างไม่เต็มใจเท่าไรนัก 

 

"นี่" เสียงของต้นไผ่ดังขึ้นทางด้านหลัง แต่ในเมื่ออีกคนไม่ได้เรียกชื่อเขา เขาไม่จำเป็นต้องหัน

 

"....."

 

ต้นไผ่จิ๊ปากที่เรียกอีกฝ่ายแล้วอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจเขา 

 

"นี่...ได้ยินที่ฉันเรียกมั้ย" เขาเรียกเพียวอีกครั้งแต่อีกคนยังทำเป็นจัดโต๊ะทำให้เขาเค้นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

 

"เพียว...มาหาฉันหน่อย" เพียววางสิ่งในมือก่อนจะค่อยๆเดินมาหาต้นไผ่ 

 

"มีอะไร" เพียวถามหน้านิ่งๆ

 

"ฉันเรียกตั้งนาน...ไม่ได้ยินรึไง" ต้นไผ่ว่าพลางมองหน้าของเพียว

 

"ก็ถ้าไม่เรียกชื่อ พี่จะรู้มั้ยว่าเรียกใคร" เพียวตอบกวนๆ ก่อนเขาจะถูกต้นไผ่ฉุดมือให้ลงมานั่งบนตัก

 

"กวนนักนะ" ต้นไผ่ว่าพลางกอดรัดเพียวที่ดิ้นอยู่บนตักของเขา

 

"ไผ่ปล่อย..พี่บอกให้ปล่อย" เพียวดิ้นขัดขืนไปมาและตะโกนบอกต้นไผ่ที่กอดรัดเขาแน่น

 

"จะดิ้นทำไม...มากกว่านี้ก็เคย...ลืมแล้วรึไง" 

 

ไผ่พูดข้างใบหู ทำให้เพียวหน้าร้อนผ่าว พร้อมกับตวัดสายตาไม่พอใจใส่ต้นไผ่แล้วก็หันกลับเพราะสู้แววตาของต้นไผ่ไม่เคยได้

 

"หึ!...แผล่บ" 

 

"นี่!" เพียวตวัดเสียงใส่เมื่อต้นไผ่ลากลิ้นผ่านต้นคอของเขา

 

"หวาน~" ต้นไผ่ว่าพลางเลียริมฝีปากตัวเองขณะที่มองหน้าของเพียว 

 

"ปล่อย...พี่ต้องทำงาน" เพียวว่าพลางดึงตัวเองลุกขึ้นแต่ต้นไผ่กระชากกลับแล้วผลักเพียวให้นอนลงบนโต๊ะทำงาน

 

"นี่ไงงานของนาย" 

 

ต้นไผ่ว่าพลางยกยิ้มก่อนจะซุกไซ้ซอกคอหอมๆของเพียวอย่างกักขฬะ เพียวพยายามผลักออกแต่ไม่เป็นผล

 

"ไม่..ปล่อยนะไผ่...อย่าทำแบบนี้" 

 

ต้นไผ่ไม่ฟังกลับยิ่งรุกหนักอีกยังปลดกระดุมเสื้อของเพียวออก

 

"อย่า!!...ปล่อยพี่นะไผ่...อย่าทำแบบนี้..ฮืออ" 

 

เพียวกลัวมากจนร้องออกมาพร้อมกับน้ำตา ต้นไผ่ไม่ได้สนใจ ในใจเขาบอกว่าแค่ให้อีกฝ่ายรู้สึกทรมานก็พอ ต้นไผ่ลากฟันคมกัดผิวเนียนขาวของเพียวจนแดงไปทั้งตัว ร่างกายของเพียวยังทำให้เขาหลงใหลเหมือนครั้งแรกที่สัมผัส ยิ่งตอนนี้เพียวมีน้ำมีนวลขึ้นมันยิ่งน่าหลงใหลจนห้ามใจไม่อยู่ มือหนาลากผ่านหน้าท้องเนียนก่อนจะบีบขย้ำที่ก้นเด้งของเพียว

 

"อื้อ...อย่า...อ่ะ...ปล่อยพี่เถอะนะ...ฮึกๆ"

 

เพียวอ้อนวอนขอคนตรงหน้าแต่มีหรือที่ปีศาจที่ตะครุบเหยื่อได้แล้วจะปล่อยเหยื่อไปอย่างง่ายดาย นอกจากทำหน้าตาสะใจที่เห็นเหยื่อกำลังร้องไห้อย่างหวาดกลัว

 

ต้นไผ่ปลดซิปและรั้งกางเกงออกจากขายาวของเพียว ยิ่งทำให้เพียวใจแป้วลงทุกที หัวใจของเพียวตอนนี้แทบหยุดเต้น 

 

"ขอร้อง...อย่าทำเลยนะ...ฮึกๆ" 

 

คำขอร้องของเพียวเหมือนลมที่ผ่านหูของต้นไผ่เท่านั้น นอกจากจะทำว่าไม่ได้ยินแล้วยังคงเดินเกมของตัวเองต่อ ต้นไผ่รั้งขาเรียวแยกออกกว้างก่อนจะใส่นิ้วยาวสอดเข้าทางรักของเพียวจนเพียวร้องเสียงหลง

 

"อ๊ะ...อย่า...ฮึกๆ" 

 

"ตอดแน่นจังนะ...นี้แค่นิ้วเอง" 

 

ต้นไผ่บอกพลางยกยิ้ม นิ้วเรียวก็ขยับเข้าออกทางรักสีแดงที่ตอดรัดนิ้วเขาแน่นจนเขาทนไม่ไหวกวักเอ็นร้อนของตนออกมา จ่อทางรักของเพียวแล้วกดเข้าทางรักที่คับแน่น

 

"โอ้ยย...เจ็บ...ปล่อย...ฮืออ...เจ็บ"

 

"แม่ง...ทำไมตอดแน่นขนาดนี้วะ...อย่าเกร็งดิวะ...กูใส่ไม่ได้" ต้นไผ่ผรุสวาทออกมาตามอารมณ์

 

"ฮือ..เจ็บ..เอาออกไป...ฮืออ" เพียวร้องไห้อย่างเจ็บปวดนี่เขาจะถูกเหยียบย้ำจากคนตรงหน้าไปถึงไหน 

 

"อ่า...แม่งตอดดีชิบหาย...อืมม" 

 

เสียงครางสุขสมของต้นไผ่ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีสักนิด เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายทำเพราะต้องการเหยียบย้ำตนเอง

 

"อ๊า...อือ...เจ็บ..ฮืออ" 

 

ตับ..ตับ..ตับ..ตับ..ตับ

 

"อ่ะ...ดูดดีชิบ...อ่ะ..อ่า" 

 

ต้นไผ่ขยับแก่นกายเข้าหาทางรักอย่างโชกโชน และเพิ่มความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆจนโต๊ะทำงานสั่นตามแรง

 

ตับ..ตับ..ตับ..ตับ..ตับ

 

"อ๊ะ...อ๊า...ไม่ไหวแล้ว..ฮืออ...อ่า" 

 

"กูก็ไม่แล้ว...อ่า...รูมึงดีจริงๆ" 

 

ตับ..ตับ..ตับ..ตับ..ตับ

 

"อื้อ..อ่ะ..อ่ะ...อ๊า"

 

"จะแตกแล้ว...อ่า...เพียว"

 

ต้นไผ่ใส่แรงไม่ยั้งจนในที่สุดก็ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าทางรักของเพียวอย่างล้นปรี่ ก่อนจะถอนแก่นกายออก มองร่างของเพียวที่ถูกย่ำยีโดยตัวเขาเอง 

 

เพียวนอนขดอย่างเจ็บที่ช่องทางรักขาเรียวสั่นระรัว มองคนที่ทำร้ายตรงหน้าอย่างเจ็บปวดและกรุ่นโกรธ

 

"มองหน้าฉันแบบนี้ อยากโดนอีกรึไง" 

 

ต้นไผ่ว่าพลางแสยะยิ้ม ก่อนจะเดินออกไปเพื่อจัดการตนเอง เพียวเห็นต้นไผ่ออกไปแล้วก็รีบพาตัวเองลงมานั่งดีๆแม้จะเจ็บปวดมากก็ตาม เขารีบใส่เสื้อผ้าอย่างเร็วที่สุดจัดการตัวเองให้ดูปกติที่สุดแล้วรีบออกไปจากห้องๆนี้ เขาพยายามรีบเดินเพื่อไม่อยากเจอกับใครแต่ก็ต้องมาเจอกับเลขาของเขา

 

"คุณเพียว รีบไปไหนครับ"

 

"คุณชิน..เอ่อ..ผม..รู้สึกไม่ค่อยดีนะครับ..ว่าจะขอกลับไปพักสักหน่อย" เพียวบอก

 

"จริงเหรอครับ...ไหนผมขอเช็คหน่อย" ชินหรือชินวุติพูดก่อนจะเอามือมาอังหน้าผากผู้เป็นเจ้านาย เพียวรู้สึกตกใจไม่น้อยแต่ก้ไม่ได้ว่าอะไร

 

"ตัวก็ไม่ร้อนนี่ครับ" ชินวุติบอก

 

"เอ่อ...ผมแค่อยากพักผ่อน...ถ้ายังไงคุณช่วยแคนเซิลลูกค้าช่วงบ่ายให้ผมด้วยนะ...ผมขอตัวนะครับ" เพียวบอกก่อนจะรีบเดินผ่านไป

 

"อ่าว...คุณเพียว..คุณเพียวครับ...แล้วจะขับรถไหวมั้ยนั้น" ชินวุติพูดด้วยความเป็นห่วงเจ้านาย

 

การกระทำเมื่อครู่ตกอยู่ในสายตาของต้นไผ่ทั้งหมด ทำให้เขาไม่พอใจมากที่เพียวไม่ทำตัวดีดดิ้นเหมือนตอนอยู่กับเขา

 

"ทีเวลาไอ้กระจอกนั้นกลับไม่หวงเนื้อหวงตัว...หึ!" ต้นไผ่เหยียดปากก่อนจะเดินกลับไปยังห้องของตนเอง 

 

.

 

.

 

.

 

เพียวขับรถกลับมาถึงบ้านก็รีบขึ้นห้องของตัวเองไป โดยมีนางสุภางค์มองไปอย่างสงสัยที่ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นลูกชายคนนี้กลับมาบ้านเร็วขนาดนี้ทั้งๆที่พึ่งออกไปยังไม่ถึงครึ่งวัน

 

เพียวรีบถอดเสื้อผ้าแล้วชำระร่างกายของตนเองอย่างรังเกียจความสกปรกที่มันอยู่บนตัวเขา พลันน้ำตามันก็ไหลลงมาด้วย

 

"ฮึกๆ...ฮือออ...ฮืออ" 

 

เพียวนั่งลงกับพื้นห้องน้ำกอดเข่าตัวเองร้องไห้หนัก ความทรงจำเมื่อ 5 ปีที่แล้ววนย้อนกลับมาในหัว เมื่อ5ปีที่แล้วเขาอ่อนแอให้กับต้นไผ่ยังไง ตอนนี้เขาก็ยังอ่อนแออยู่แบบนั้น อ่อนแอจนแม้แต่จะปกป้องตัวเองก็ยังทำไม่ได้

 

เพียวลากตัวเองขึ้นมานอนบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง ร่องรอยการทำรักของต้นไผ่ยังคงอยู่ไม่ว่าจะอยากลบอย่างไรมันยิ่งชัดเจน 

 

ประตูห้องของเพียวถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับเตียงอีกฝั่งยุบลง เป็นนางสุภางค์เองที่ขึ้นมาลูกชายคนนี้

 

"ไม่สบายเหรอลูก...หื้มม" นางสุภางค์ถามเพียวก่อนจะเอามืออังหน้าผากลูกชาย

 

"กินยามั้ยลูกเดี๋ยวแม่ไปเอามาให้" นางถามเพียวที่นอนนิ่ง

 

"ไม่เป็นไรครับแม่...ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงเพียว" เพียวบอกพลางกอดคนที่เขารักมากที่สุดคนหนึ่ง

 

"แล้วนี่เป็นอะไร...ทำไมถึงกลับมาหน้าอ่อนเพลียแบบนี้ล่ะลูก"

 

"คือ...เพียว...รู้สึกไม่ดีน่ะครับ...ก็เลยขอกลับมาพัก...แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ...เพียวไม่ได้เป็นอะไรมาก" เพียวบอกเพื่อให้นางสุภางค์อุ่นใจ

 

"โอเคจ้ะ...งั้นเพียวนอนพักเถอะแม่ไม่กวนแล้ว...เดี๋ยวแม่ให้พี่แตงเค้าเอาข้างต้มขึ้นมาให้นะ"

 

"ครับ...ขอบคุณครับแม่" 

 

เพียวบอกพร้อมกับรอยยิ้ม นางสุภางค์เดินอกไปแล้วปิดประตูห้องของเพียวลง เพียวหันกลับมาแล้วถอนหายใจก่อนจะพักสายตาลง เมื่อความเพลียเริ่มก่อกวนจนเขาเผลอหลับไป

 

.

 

.

 

.

 

ตอนเย็น

 

ต้นไผ่กลับมาบ้านพร้อมกับบิดาตนด้วยอารมณ์ไม่ดีทั้งวัน 

 

"กลับมาแล้วเหรอคะ...เป็นไงบ้างตาไผ่ไปลองงานมาวันนี้" นางสุภางค์ถามสามีก่อนจะหันไปถามลูกชาย

 

"ลองอะไรล่ะครับแม่ ก็คนสอนผมเขาหนีหายไม่อยู่สอนผม" ต้นไผ่ว่าพลางทำหน้าไม่พอใจ

 

"พี่เขาไม่สบาย กลับมานอนพักตั้งแต่เมื่อกลางวันแล้ว...ไผ่ไม่รู้เหรอลูก" นางสุภางค์บอกลูกชาย

 

"ไม่สบาย?...เหอะ อ่อนแอจริงๆ"ประโยคหลังเขาพูดกับตัวเอง

 

"ใช่...นี่แม่ก็ยังไม่ได้ไปดูอีกเลย...เข้าไปล่าสุดพี่เค้าหลับอยู่แม่ก็เลยไม่อยากกวน" นางสุภางค์ว่า

 

"งั้นเดี่ยวผมไปดูให้นะครับ" ต้นไผ่บอกก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องของเพียว

 

"เอ้อเว้ย...ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นมันเป็นห่วงเพียวขนาดนี้ กลับมาจากอิตาลีคราวนี้มันเปลี่ยนไป" นายณรงค์เอ่ยกับภรรยา

 

"ลูกรักกันก็ดีแล้วนี่คะคุณ ดีกว่าทะเลาะกันเหมือนตอนเด็กนะ" นางสุภางค์บอกก่อนจะพาสามีไปนั่งพักในบ้าน

 

ห้องของเพียว

 

ต้นไผ่ถือวิสาสะเปิดประตูห้องของเพียวเข้ามาโดยไม่ขออนุญาต ก่อนจะเห็นเพียวนอนหันหลังให้อยู่ เขานั่งลงบนเตียงก่อนจะชะโงกหน้าดูคนที่หลับ

 

แรงยุบจากเตียงทำให้เพียวคิดว่านางสุภางค์เข้ามา

 

"แม่เหรอครับ...นาย!" เพียวขานถามก่อนจะลืมตาแล้วเบี่ยงตัวหันกลับมาดูก่อนจะร้องเสียงหลงแล้วถอยหนี

 

"ถึงกับไม่สบายเลยเหรอ...นายนี่มันอ่อนแอจริงๆเลยนะ" ต้นไผ่ว่าเพียวได้แต่หันหน้าไปทางอื่นเพราะไม่อยากเห็นหน้าของต้นไผ่

 

"เป็นอะไร...ไม่อยากมองหน้าฉันรึไง" ต้นไผ่ถามพลางจับคางของเพียวแน่นให้หันกลับไปสบตา

 

"ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!" เพียวสะบัดหน้าหนีพร้อมกับคำพูดที่ใช้สรรพนามเปลี่ยนไป

 

"แหม...ใช้คำห่างเหินเชียวนะครับเมีย" ต้นไผ่เน้นคำสุดท้าย แล้วยกยิ้ม

 

"ออกไป!" เพียวไล่คนตรงหน้าให้ออกไปจากห้อง

 

"ทำไม...ทีกับฉันเนี่ยไม่อยากจะอยู่ใกล้...แต่กับไอ้หน้าแหยนั้นคงอยากให้มันเอาเลยใช่มั้ยล่ะ!" ต้นไผ่เสียงดังเมื่อเห็นว่าเพียวไม่อยากอยู่ใกล้เขา

 

"พูดบ้าอะไร ออกไปได้แล้ว...นี่มันห้องฉัน"

 

"แต่นี้มันบ้านของฉัน!" 

 

ต้นไผ่ตอบกลับทำให้เพียวเข้าใจว่าต้นไผ่หมายถึงเขาไม่มีสิทธิ์จะครอบครองอะไรสักอย่างในบ้านหลังนี้เพราะเขามันเป็นแค่ลูกบุญธรรม

 

"งั้นฉันไม่อยู่ก็ได้" 

 

เพียวว่าอย่างถือดีก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงหย่อนปรายเท้าลงบนพื้นแล้วเดินไปยังประตูแต่เพราะพิษไข้ที่ยังไม่ส่าง ทำให้อาการเวียนหัวเกิดขึ้น เพียวล้มลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง 

 

"ไม่มีแรงแล้วยังจะอวดดี" ต้นไผ่ว่าก่อนจะช้อนตัวเพียวกลับขึ้นมานอนบนเตียง

 

"อื้ออ...ปล่อย" เพียวโวยวายใส่ขนาดต้นไผ่วางลงแล้วยังจะลุกขึ้นอีก

 

"นอนลง!"

 

"ไม่!

 

"จะนอนดีๆ...หรืออยากโดนแบบเมื่อเช้า" ต้นไผ่ขู่เขา เพียวจึงต้องนอนลงแต่โดยดี ก่อนที่จะรู้สึกแปลกใจเมื่อต้นไผ่ยกมืออังที่หน้าผากและซอกคอของเขา

 

"แล้วกินยารึยัง?"

 

"?" เพียวทำหน้าสงสัย ร้อยวันพันปีไม่เห็นจะมาห่วงวันนี้กลับมาห่วงเสียอย่างนั้น

 

"ทำหน้าสงสัยอะไร ฉันถามว่ากินยารึยัง ก็แค่ตอบ"

 

"ยัง"

 

"เดี๋ยวฉันไปเอามาให้พร้อมกับข้าวเย็น" ต้นไผ่บอกพลางลุกขึ้น

 

"ไม่ต้อง...ฉันลงไปกินเองได้" เพียวบอก

 

"ขัดใจฉันงั้นเหรอ?" 

 

ต้นไผ่ถามมาแค่นั้นเพียวถึงกับยอมตามใจอีกฝ่าย ถ้าไม่ยอมคงถูกทำแบบเมื่อเช้า ต้นไผ่ยิ้มเมื่อตนเองชนะ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องของเพียว 

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

มาอีกตอนแล้วจ้าาา

ความคิดเห็น