ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คุณไตรส่งมา

คำค้น : คดีลับอำพรางรัก, สืบสวน สอบสวน, นิยายชุดสืบรัก, โรมานซ์, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 76

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2562 18:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุณไตรส่งมา
แบบอักษร

       บหน้าเรียวสวยที่ว่าซีดแล้วก็ซีดได้มากกว่าเดิมอีก ปรรณพัชร์หันมองเจ้าของเสียง แล้วหัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น ใบหน้าหล่อ ๆ ของเขาตอนนี้ไม่ได้ช่วยให้ความตกใจของเธอน้อยลงได้เลย

           อามันต์อึ้งไปชั่ววินาทีที่ได้เห็นใบหน้าเต็ม ๆ ของคนที่แอบซ่อนอยู่ในเรือของเขา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตานิ่งเฉย จ้องมองไปยังร่างเล็กที่เกาะขอบเรือไว้อย่างไร้เรี่ยวแรง

           “เธอเป็นใคร?” ถึงแม้จะคลับคล้ายคลับคลา ค่อนไปทางมั่นใจว่าจะใช่ แต่ชายหนุ่มก็เลือกที่จะถามหญิงสาวเพื่อให้ได้ข้อมูลที่แน่นอน

           “ฉะ..ฉัน..เอ่อ..ฉัน..เปะ..เป็น..เป็น...เอ่อ...” ปรรณพัชร์ได้แต่อ้ำอึ้ง เพราะกำลังนึกหาคำตอบว่าในยามนี้เธอควรจะเป็นใครดี หากบอกความจริงออกไป ผู้ชายตรงหน้าอาจจะใช้ประโยชน์จากตัวเธอก็เป็นได้

           “ฉันถามว่าเธอเป็นใคร ทำไมแค่นี้ถึงตอบไม่ได้ เป็นใครก็บอกมาสิ” อามันต์เริ่มเสียงดังด้วยความไม่พอใจ

           “หนู..เอ้ย!..ฉะ..ฉัน..เป็น..เป็น..เอ่อ” หญิงสาวยังคงตอบอ้ำอึ้ง ทำให้คนขี้รำคาญหาทางออกให้เธอเสียเอง

           “อย่าบอกนะ ว่าเธอเป็นคนที่นายไตรส่งมาเซอร์ไพรส์ฉัน” นายไตรที่อามันต์พูดถึงนั้นคือ ไตรทศ เพื่อนรักที่มักจะรู้ตารางเดินทางของเขาอยู่เสมอ

           “ฮะ!” เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกับสีหน้างุนงงอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะเห็นทางออกของตนเอง

           ‘ใครอีกล่ะนายไตร ใช่ไว้ก่อนละกันวะ’

           “เออ ใช่ ๆ นายไตร เอ้ย! คุณไตรส่งฉันมา”

           “เธอชื่ออะไร”

           “ชะ..ชื่อ..ชื่อปรรณค่ะ” หญิงสาวอึกอัก นึกอยู่ว่าควรจะใช้ชื่ออะไรดี แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจบอกชื่อเล่นของตัวเองไป ‘แค่ชื่อเล่นคงไม่เป็นอะไรหรอก’

           “งั้นก็เชิญคุณปรรณลงมาได้แล้ว จะมานั่งเกาะเรืออยู่ทำไมกัน” อามันต์พยักหน้าให้หญิงสาวลงจากเรือเพื่อจะได้เข้าบ้านพักกันสักที

           “นาย...เอ้ย! คุณไปก่อนเลย ฉันไม่ไหว” ปรรณพัชร์ส่ายหัวเอ่ยตอบอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ท้องไส้เธอยังปั่นป่วนอยู่ไม่หาย

           “จะไม่ไหวได้ยังไง ลงมาเร็ว ๆ ฉันไม่มีอารมณ์มายืนรอเธออยู่อย่างนี้นะ”

           “ก็ไม่ต้องรอ ฉันบอกให้ไปก่อนยังไงเล่า” หญิงสาวได้แต่โบกมือไหว ๆ ไล่ให้ชายหนุ่มเดินไปก่อนเลย แต่อีกคนไม่ยอมปล่อยให้เป็นเช่นนั้น

           “พูดมากน่ะ” อามันต์พูดพร้อมกับจ้วงเท้าลงน้ำเดินเข้าหาเรืออีกครั้ง คว้าร่างบอบบางกะปลกกะเปลี้ยขึ้นพาดบ่าแล้วเดินมุ่งหน้าสู่บ้านพักของตน

           “เห้ย! โอ๊ย! เดินเบา ๆ สิ มันกระแทก ฉันเจ็บไปหมดแล้ว โอ้ย!...”

           คนที่อยู่บนบ่า หัวห้อยต่องแต่ง ร้องโหวกเหวกโวยวายอยู่เช่นนั้น ส่วนคนที่แบกก็เดินมุ่งหน้าขึ้นบ้านพัก โดยไม่ได้สนใจเสียงร้องนั่นแม้แต่น้อย

           “อุ้ย! คุณอาร์ม ทำไมแบกกันมาอย่างนั้นล่ะคะ?” ป้าวาส แม่บ้านที่ดูแลบ้านพัก ออกมาเห็นเจ้านายของตนพาผู้หญิงมาด้วยท่าทางผิดปกติ ก็ร้องถามขึ้นด้วยความสงสัย

           “ป้าวาส ป้าไปเอายาหม่อง ยาดม ยาลม หรือยาอะไรก็ได้ มาให้คนเมาเรือ แล้วตามเอาไปให้ที่ห้องผมหน่อยครับ”

           “ค่ะ ๆ ได้ค่ะ” ป้าวาสรับคำเสร็จก็รีบวิ่งเข้าบ้านไปหยิบยาตามที่เจ้านายสั่ง

           “ฮะ! ห้องคุณเหรอ ไม่เอา วางฉันไว้ตรงนี้เลยก็ได้ ปล่อยฉันลงสิ ปล่อยก่อน” เรี่ยวแรงก็ไม่ค่อยจะมี ตัวก็จุก หัวก็มึน แต่ก็ยังพอมีสติ ได้ยินที่เขาบอกว่าจะเอาเธอไปไว้ที่ห้องของเขา คิดยังไงก็ไม่น่าจะดี ปรรณพัชร์จึงได้ดิ้นสุดแรงเท่าที่พอจะมีอยู่ตอนนี้ แต่ก็ดูเหมือนเป็นแค่เรี่ยวแรงจากปีกแมลงปอที่พยายามพัดโบกสำหรับอามันต์

           บ้านพักตากอากาศริมทะเลสไตล์โมเดิร์น รูปทรงเหมือนกล่องสี่เหลี่ยมสามขนาดเรียงต่อกันเป็นบ้านสามชั้น เน้นทาสีขาวและกระจกใส ตัดกรอบกระจกด้วยสีน้ำตาลเข้ม รอบบ้านจัดสวนสวยงาม มีสีสันจากดอกไม้แซมกับสีเขียวของไม้ประดับและภูเขาที่อยู่เบื้องหลัง

           มองจากด้านนอกว่าสวยแล้ว ด้านในบ้านยิ่งดูสบายตา เน้นให้โปร่ง โล่ง สะดวกสบาย เข้ามาในบ้าน สิ่งแรกที่เห็นคือ เคาน์เตอร์บาร์เครื่องดื่มที่อยู่ฝั่งซ้ายของประตู บ่งบอกว่าเจ้าของบ้านคงจะเป็นคนชอบดื่มเอามาก ทางฝั่งขวาเป็นพื้นที่รับแขก มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ มองจากด้านซ้าย ทะลุกระจกไปด้านขวาของตัวบ้าน มีสระน้ำขนาดใหญ่สร้างไว้ท้าทายทะเลเบื้องหน้ากันเลยทีเดียว

           เจ้าของบ้านตัวใหญ่ ยังไม่คิดที่จะหยุดพาสาวร่างเล็กสำรวจบ้านของเขาเพียงแค่ชั้นล่าง เขาพาเธอขึ้นไปยังชั้นสองซึ่งเป็นห้องนอนของเขา ผนังห้องด้านหน้าเป็นกระจกใส ที่มองเห็นเป็นวิวทะเลทั้งแถบ ทางด้านขวาก็เช่นเดียวกัน มีด้านหลังฝั่งประตูที่ใช้เปิดอยู่นี่กับด้านซ้ายที่เป็นผนังทึบ

           ปรรณพัชร์ถูกพาตัวมาวางไว้บนเตียงนุ่ม ทันทีที่อามันต์ปล่อยตัวเธอลง เขาก็แสดงท่าทีรังเกียจความสกปรกจากเนื้อตัวของเธอทันที สะบัดมือปัดแขน ก้มมองสำรวจเสื้อผ้าของเขา ราวกับจะสำรวจเชื้อโรคอะไรสักอย่าง

           “ยามาแล้วค่ะคุณอาร์ม” ป้าวาสถือถาดใส่ถ้วยยาลม น้ำดื่ม และหลอดยาดมมาด้วย

           “ดีครับ ป้าจัดการต่อที เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วย เอาเสื้อผ้าผมก่อนก็ได้ ผมจะไปอาบน้ำก่อน” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบผ้าเช็ดตัวออกมา ก่อนจะเดินไปทางกระจกด้านหน้าห้อง แต่ยังไปไม่ทันถึง ก็หันมาสั่งอีก “อ้อ! อย่าลืมเปลี่ยนผ้าปูที่นอนด้วยนะครับ”

           ‘ถ้ารังเกียจขนาดนี้ จะพาฉันขึ้นมานอนเตียงคุณทำไมกัน’ ปรรณพัชร์ได้แต่มองคนตัวโตด้วยความงุนงง และงงมากขึ้นอีก เมื่อเห็นว่าเขาเดินไปกดปุ่มที่ข้างกำแพง และผ้าม่านสีน้ำตาลเข้มผืนใหญ่ก็เลื่อนปิดฉากทะเลเบื้องหน้าทั้งหมด

           “เป็นยังไงบ้างคะคุณ ลุกขึ้นมาดื่มยาลมก่อนไหวไหมคะ” เสียงป้าวาสเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

           “ไหวค่ะ” ปรรณพัชร์ตอบพร้อมกับพยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ด้วยท่าทีทะลักทุเล จนป้าวาสต้องช่วยพยุงอีกแรง

           “ดื่มยาลมก่อนนะคะ” ป้าวาสบอกพร้อมกับส่งยาถ้วยเล็กให้

           “อี๋...” แค่ได้กลิ่นสาวร่างเล็กก็เบ้ปาก เบี่ยงหน้าหนี

           “แข็งใจดื่มเสียหน่อยเถอะค่ะ คุณหน้าซีดมากเลย ตัวซีดมากเลย หิวด้วยหรือเปล่าคะ กินยาแล้วเดี๋ยวป้าไปทำข้าวต้มมาให้ดีกว่าค่ะ จะได้มีแรง” ป้าวาสบอกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ความห่วงใยที่สื่อออกมา ทำให้เธอนึกถึงป้ายิ้มจนไม่อาจจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ ตอนนี้เธอนึกถึงบ้านเป็นที่สุด รู้แล้วว่าบ้านคือที่ที่ปลอดภัยและอบอุ่นที่สุดแล้วสำหรับเธอ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เธอจะไม่คิดทำเรื่องโง่ ๆ หนีออกจากบ้านอีกแล้ว

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว