ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #16 - Fate Stay Night

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2562 20:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#16 - Fate Stay Night
แบบอักษร

หลังจากที่โทซากะพูดคุยและบ่นใส่เอมิยะไปนิดหน่อยแล้วนั้นพวกเราทั้งหมดก็มุ่งหน้าไปยังโบสถ์ที่ผู้คุมกฎของสงครามในครั้งนี้อยู่ ซึ่งแน่นอนว่าเอาจริงๆคุโระไม่จำเป็นต้องไปก็ได้เพราะว่าเขานั้นรู้กฎแทบจะทุกอย่างของสงครามครั้งนี้แล้ว แต่ที่เขาต้องไปเพราะว่าการที่อยู่ๆจากการที่ 7 มาสเตอร์ 7 เซอแวนท์ กลับกลายเป็น 8 แบบนี้มันแปลกเกินไปทำให้เขาต้องไปฟังคำธิบายของผู้คุมกฎ

 

"นี่ไม่มีชุดที่มันดีกว่านี้แล้วรึไง!"ในระหว่างการเดินทางโทซากะก็พูดขึ้นมาเนื่องจากตอนนี้เซเบอร์ของเอมิยะนั้นเอาผ้ามาคลุมตัวเองที่สวมชุดเกราะเอาไว้ทำให้เธอเหมือนกับคนตัวใหญ่ที่สวมผ้าคลุมเท่านั้น

 

"ทำไงได้ละก็เธอบอกจะไม่ยอมถอดชุดเกราะนิ!"เอมิยะตอบกลับมาดูเหมือนเซเบอร์ของเอมิยะจะไม่สามารถใช้ร่างวิญญาณได้ อาจจะเป็นเพราะพลังเวทย์ของตัวเอมิยะเองที่น้อยเกินไป และถ้าหากเธอถอดเกราะอาจจะทำให้เธอไร้การป้องกันในทันที

 

"ให้ตายสิ ดูเซเบอร์ของคุโระบ้างสิ!"โทซากะชี้กลับมาด้านหลังซึ่งมีคุโระและอัลเตอร์ที่กำลังเดินไปกินขนมไป ซึ่งอัลเตอร์ในตอนนี้เธอสวมเสื้อผ้าที่ทันสมัยแบบสุดๆ

 

 

 

ทางด้านของอัลเตอร์นั้นเธอแทบจะไม่ต้องกังวลเรื่องพลังเวทย์เลยแม้แต่น้อยเพราะมาสเตอร์ของเธอนั้นส่งมาให้ตลอดเวลา และไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องพลังเวทย์ของคุโระจะหมด เพราะมันเพิ่มตลอดเวลาเช่นกัน แถมยังพัฒนาขึ้นเรื่อยๆอีกด้วย ทำให้อัลเตอร์แทบจะไม่จำเป็นต้องห่วงเหมือนกับเซเบอร์ของเอมิยะ เธอแทบจะไม่ใส่เกราะเลยด้วยซ้ำไป

 

ไม่นานนักพวกเราก็มาถึงโบสถ์ซึ่งเป็นสถานที่ที่ผู็คุมกฎของสงครามครั้งนี้อาศัยอยู่ ซึ่งบาทหลวงหรือผู้คุมกฎที่อยู่ที่นี่นั้นเป็นคนรู้จักของโทซากะ ซึ่งเปรียบได้ดั่งผู้ปกครอง รุ่นพี่ในฐานะจอมเวทย์ และเป็นดั่งอาจารย์ที่คอยสอนสิ่งต่างๆให้แก่โทซากะ

 

"มาสเตอร์ ข้าจะคอยอยู่ข้างนอกนะ"อัลเตอร์ที่อยู่หน้าโบสถ์พูดออกมา ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมแต่ดูเหมือนว่าเซเบอร์ของเอมิยะก็จะรออยู่ด้านนอกเช่นกัน หวังว่าจะไม่ตีกันนะ

 

"งั้นหรอ ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน งั้นเอานี่ไปกินเล่นพลางๆนะ"คุโระยื่นถึงขนมให้แก่อัลเตอร์ซึ่งเธอก็รับไปแต่โดยดี 

 

"อ่อใช่ แบ่งๆให้เซเบอร์ของเอมิยะบ้างละ"คำพูดต่อมาของคุโระทำเอาอัลเตอร์มองเขาตาขวาง ก่อนจะหันไปมองเซเบอร์ซึ่งแน่นอนว่าบรรยากาศแบบนี้จะสู้กันเมื่อไหร่ก็ขึ้นอยู่กับเวลา แต่เซเบอร์ของเอมิยะเลือกที่จะหลบสายตานั้นออกไป เพราะเธอรู้ดีว่าขืนสู้ไปก็มีแต่แพ้เพราะเธอมีมานาไม่เพียงพอ จะหวังพึ่งมาสเตอร์ก็ไม่ได้

 

เอมิยะ โทซากะ และคุโระเดินเข้าไปภายในโบสถ์ ซึ่งพอเดินเข้าไปได้ไม่นานก็มีคนในชุดบาทหลวงเดินออกมา เขามีชื่อว่า โคโตมิเนะ คิเรย์ เป็นลูกศิษย์ของคุณพ่อของโทซากะ 

 

"พามาสเตอร์คนที่ 7 และ 8 มาให้แล้ว"ทันทีที่เห็นโคโตมิเนะเดินมาโทซากะก็ไม่รอช้ารีบเข้าประเด็นในทันที

 

"แล้วชื่อของพวกเธอละ"โคโตมิเนะดูเหมือนจะไม่ได้แปลกใจอะไรกับการที่มีคนเพิ่มมาเป็น 8 เหมือนว่าเขารู้อยู่ก่อนแล้ว

 

"เอมิยะ ชิโร่"

"คุโระ"

 

"เอมิยะ ชิโร่.... กับ คุโระ พวกเธอคือมาสเตอร์ของเซเบอร์งั้นหรอ"ทันทีที่เขาทวนชื่อของเอมิยะคุโระก็สังเกตเห็นรอยยิ้มแปลกๆที่ปรากฎบนใบหน้า ยิ่งตอนที่พูดทวนคำว่าเอมิยะยิ่งเห็นได้ชัดเจน

 

"เรื่องนั้นชั่งมันเถอะ แล้วเรื่องที่อยู่ๆมีมาสเตอร์ 8 คนกับ เซอแวนท์ 8 คนจะว่ายังไง? สงครามจะเป็นยังไงต่อ?"คุโระที่ไม่อยากเสียเวลามากนักรีบถามเข้าประเด็นทันที หากยังชักช้ามีหวังอัลเตอร์ได้ฆ่าเซเบอร์ก่อนแน่

 

"เป็นคนที่รีบร้อนจังนะ เอาละ ในกรณีที่มีมาสเตอร์และเซอแวนท์ 8 คนในสงครามเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นสงครารมจอกศักดิ์สิทธิ์ก็จะยังคงดำเนินต่อไป ซึ่งแน่นอนว่ากฎยังคงเดิมเพียงแต่เพิ่มไปอีกคนนึงก็เท่านั้นหวังว่าจะเข้าใจนะ"โคโตมิเนะอธิบายให้คุโระฟังถึงมันจะยังคลุมเครือแต่เขาเลือกที่จะไม่ถาม และเดินออกจากโบสถ์ไปทันที

 

"เดี่ยวก่อนสิคุโระ"เอมิยะ

"ปล่อยหมอนั่นไปเถอะ ทีนี้นายก็มาฟังเรื่องของสงครามต่อได้แล้ว"

 

หลังจากนั้นเอมิยะก้ได้รับฟังเรื่องของสงครามจากโคโตมิเนะ ทั้งการต่อสู้กันของเหล่ามาสเตอร์และเซอแวนท์ ทั้งเรื่องของจอกที่สามารถขอพรให้สมหวัง และเรื่องการฆ่าฟันที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้...

 

ด้านนอกโบสถ์ คุโระที่รีบออกมาเพราะเกรงว่าอัลเตอร์จะเผลอไปฆ่าเซเบอร์เอา ก็ต้องแปลกใจกับภาพตรงหน้า เบื้องหน้าของเขามีอัลเตอร์และเซเบอร์ยืนอยู่คู่กันโดยในมือของเซเบอร์มีขนมอยู่ชิ้นนึง ซึ่งมันเป็นขนมที่คุโระซื้อไว้ให้อัลเตอร์ไม่ผิดแน่

 

"มองแบบนั้นหมายความว่าไง ก็บอกว่าให้แบ่งเองนิ!?"อัลเตอร์ที่เห็นว่าคุโระมองไปที่เธอด้วยความแปลกใจก็ท้วงขึ้นมา ถึงจะบอกว่าแบ่งก็เถอะแต่นั่นมันชิ้นเล็กที่สุดเลยไม่ใช่หรอ? จะไม่งกไปหน่อยรึไง?

 

"เปล่าๆ ไม่มีอะไร"

 

"แล้วเสร็จแล้วหรอ?"อัลเตอร์ถามออกมา พร้อมกับกินไปด้วย

 

"คงงั้นที่เหลือก็รอแค่พวกเอมิยะออกมาเท่านั้นแหละ"

 

"คือว่า..."ในขณะที่คุโระและอัลเตอร์กำลังคุยกันอยู่นั้นเซเบอร์ของเอมิยะก็เข้ามา โดยที่ในมือยังถือขนมที่อัลเตอร์ให้ไว้

 

"หืม มีอะไรหรอ?"

 

"ชิโร่ ยังไม่เสร็จหรอ?"เซเบอร์ถามออกมาก่อนจะหันไปมองในโบสถ์

 

"คงอีกหน่อยนั่นแหละ ไม่ต้องห่วงหรอก"

 

"งั้นหรอ"เซเบอร์ที่ได้ฟังคำตอบก็เดินออกห่าง พร้อมกับยกขนมในมือขึ้นมากิน ซึ่งคุโระเห็นสีหน้าของเธอไม่ค่อยชุดเพราะมีผ้าคลุมปกปิดอยู่ แต่ที่แน่ๆดูจากท่าทางของเธอคงจะอร่อยนั่นแหละ

 

"ข้าไม่มีทางแบ่งให้เจ้านั่นอีกแน่!"อยู่ๆอัลเตอร์ก็พูดขึ้นมา พร้อมกับรีบเอาขนมที่เหลือยัดเข้าปากทันที

 

หลังจากนั้นไม่นานมากนัก เอมิยะและโทซากะก็เดินออกมา ซึ่งดูจากสีหน้าของเอมิยะแล้วคงจะรู้อะไรมาหลายๆเรื่องเลยทีเดียว พวกเราทั้ง 5 เดินออกจากโบสถ์แล้วมุ่งหน้ากลับบ้าน ในระหว่างทางก็มีพูดคุยกันนิดหน่อย แต่ในขณะนั้นเอง

 

"มาสเตอร์/ชิโร่!"อัลเตอร์และเซเบอร์ตะโกนออกมาพร้อมกัน

 

 

 

ทันทีที่พวกเราหันมาก็พบกับหญิงสาวในชุดสีม่วง เธอมีผมสีเงิน ดวงตาสีแดง ด้านหลังมีชายร่างยักษ์ซึ่งถือดาบเล่มใหญ่แค่มองก็รู้ว่าคนด้านหลังนั่นเซอแวนท์แน่ๆ แปลว่าสาวน้อยนั่นเป็นมาสเตอร์ แต่เดี่ยวนะ

 

"นี่ช่วยเรียกผมว่าคุโระ แบบที่เซเบอร์ เรียกเอมิยะว่า ชิโร่ได้ไหม!"อยู่ๆคุโระก็พูดขึ้นมา ทำให้คนอื่นๆมองมาที่เขาด้วยสายตาแปลกๆ 

 

"มันใช่เวลาไหมเนี่ย!ตาบ้า"โทซากะ

"เห้อ"เอมิยะ

"นี่! มันใช่เวลาไหม!"หญิงชุดม่วง

 

"อะโทษทีๆ "คุโระกลับมาจริงจังอีกครั้งก่อนจะเรียกชุดของตนออกมาเช่นเดียวกับอัลเตอร์ที่ตอนนี้อยู่ในสภาพชุดเกราะสีดำเต็มตัว ทางด้านเซเบอร์ของเอมิยะเองก็ถอดผ้าคลุมออกมาเช่นเดียวกัน ซึ่งฝั่งเขายังมีอาเชอร์ที่คอยดุอยู่ห่างๆอีกด้วย เท่ากับว่าสาวน้อยชุดท่วงจะต้องเจอกับ 3 มาสเตอร์ 3 เซอแวนท์ในเวลาเดียวกัน 

 

"อะแฮ่ม เจอกันอีกแล้วนะพี่ชาย"หญิงสาวชุดม่วงพูดออกมาก่อนจะมองไปทางเอมิยะ 

 

ตอนนี้คุโระกำลังคิดอยู่ว่าเปิดเลยดีไหม? เขาจำเป็นต้องรอให้ศัตรูพูดจบก่อนแล้วค่อยลงมือหรอ หรือต้องรอให้อีกฝ่ายเริ่มก่อนเขาถึงจะเริ่มได้ เขาเองก็ไม่ใช่พวกพระเอกนิยายที่ต้องรอให้อีกฝ่ายพูดจบก่อนด้วยสิ เอาไงดี!? เปิดเลยละกัน

 

ฮึบ!

 

คุโระตวัดดาบในมือออกไปสร้างคลื่นลมที่มีความคมดั่งคมดาบพุ่งเข้าใส่หญิงสาวชุดม่วงทันที แต่ว่าเจ้าร่างยักษ์ที่คิดว่าน่าจะเป็นเบอเซอเกอร์ ก็เข้ามาขวางเอาไว้ได้ทันเวลา ซึ่งการโจมตีกระทันหันของคุโระทำให้คนอื่นๆหันมามองด้วยสายตาแปลกๆอีกแล้ว

 

"อะไร! หรือต้องรอให้คนที่เป็นศัตรูพูดจบก่อน หรือต้องรอให้อีกฝ่ายโจมตีก่อนรึไง?"

 

"นายนี่มัน"โทซากะ

"คุโระ นี่นาย"เอมิยะ

"ไม่มีศักดิ์ศรี"อัลเตอร์

"... ต่ำช้ามาก"เซเบอร์

"ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย!"ผู้หญิงชุดม่วงหรืออิลิยา

"โฮกกก!!"เบอเซอเกอร์

 

.................................................................................................................................................................................

-อะไร คุโระผิดตรงไหน!! ทำไมต้องรุมด่ากันด้วย!

 

-จะว่าไปอิลิยามาแล้ว! แถมภาคนี้ถ้าจำไม่ผิด อิลิยา อายุ 18 ถูกกฎหมายโว้ยย!!!

 

 

 

"สาวน้อยเวทมนต์มาแล้ว!!!! อ่าวไม่ใช่หรอ?"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว