Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love 4

คำค้น : Love 4

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2563 15:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love 4
แบบอักษร

[YoYo] 

 

ผมตื่นมาพร้อมกับเสียงนาฬิกาปลุกวันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรกผมชิวมากไม่ตื่นเต้นหรืออะไรเลยเพราะไปมหาวิทยาลัยก็เจอแต่ไอ้พวกหน้าเก่าๆเดิมๆของพวกเพื่อนผมนั้นแหละถึงบางคนไม่ได้เรียนคณะเดียวกันแต่มันก็ลงมอเดียวกัน ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินลงมาทานข้าวกับคุณนาย ป๊าและก็คงจะมีไอ้ตินด้วยแต่พอเดินลงมากับผิดคาดไม่มีไอ้ติน อ่าวแล้วมันไปไหน 

 

“แม่ ไอ้ตินไม่ได้มากินข้าวกับเราหรอ” ผมถามคุณนายที่กำลังง่วนกับการทำกับข้าวอยู่ ก่อนจะหันกลับมาตอบผม 

 

“ทำไมคิดถึงหรอ ตินก็ยืนอยู่ข้างหลังเราไง” ผมขมวดคิ้วสงสัยแล้วก็หันหลังกลับไปดูเจอหน้าหล่อๆของมันต้อนรับเช้าอันสดใสของผมเลย ผมแทบหงายหลังเพราะไอ้บ้านี่มันยื่นหน้ามาหา 

 

“ไง คิดถึงกูหรือไง” มันถามแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีก ไอ้นี่่นิจะเอามาใกล้อีกทำไมใจกูเต้นแรงจนจะหลุดออกจากอกอยู่แล้ว 

 

“แม่ครับเสร็จยังผมหิวแล้วนะ” ผมไม่ตอบมันแล้วหันหลังกลับไปถามคุณนายที่ตอนนี้กำลังถือกับข้าวที่เพิ่งทำเสร็จมาวางพอดี 

 

“อะเสร็จแล้ว มากินข้าวจะได้รับไปเรียน” คุณนายว่าเสร็จผมก็รีบไปนั่งที่ประจำของตัวเอง 

 

“เขินแล้วเปลี่ยนประเด็นเลยหรอเจ้าโย่” ป๊าครับ ยังจะมาแซวผมอีก นิคุณนายคงไปเล่าอะไรให้ฟังแล้วซิ ผมเลือกที่จะนั่งเงียบไม่ตอบป๊าเพราะไม่รู้จะพูดแก้ตัวไปทำไม 

 

“นิ แล้วตกลงมึงคิดถึงกูหรือเปล่า” นี้มึงยังไม่หลุดประเด็นนี้อีกหรอ 

 

“เปล่าซะหน่อย กูก็แค่ถามเฉยๆ” ผมตอบมันแล้วตักข้าวที่คุณนายเพิ่งตักใส่ชามให้เข้าปาก 

 

“โถ่ กูก็นึกว่ามึงจะคิดถึงกู แต่กูคิดถึงมากเลยนะ”  

 

แครก! แครก! 

 

ถึงกับสำลักข้าวเลยทีเดียว เวลากินเขาควรพูดกันไหมแบบนี้อ่ะ! มึงจะให้กูตายเลยใช่ไหมไอ้ห่านิ  

 

“โย่ เดี๋ยววันนี้มึงไปมหา'ลัยพร้อมกูนะ” มันพูดเสร็จก็ตักข้าวเข้าปากบ้าง บางทีก็คิดนะข้าวบ้านตัวเองไม่มีกินหรือไงมาอาศัยเขาหลายมื้อแล้วนะ  

 

"อื้อ" ผมก็พยักหน้าให้มัน ดีเหมือนกันขี้เกียจไปเบียดคนบนรถเมล์ 

 

พอกินกันอิ่มแล้วเราก็ไปมหาวิทยาลัยด้วยกัน โดยรถส่วนตัวของคุณมาติน ของผมก็มีนะแต่ป๊าไม่ค่อยยอมให้ขับเท่าไหร่เพราะยังไม่ได้ทำใบขับขี่ 

 

พอมาถึงมหาวิทยาลัยผมก็เดินมาที่ตรงโต๊ะหน้าตึกเรียนที่มีไอ้อิฐ ไอ้คุยะ ไอ้ไอเท็มนั่งอยู่ก่อนแล้ว พวกมันสามคนอยู่คณะเดียวกับผม มีแค่ไอ้กล้าคนเดียวที่ไปเรียนวิศวะ อ่อแล้วก็ไอ้ตินก็เรียนวิศวะเช่นกัน 

 

ผมยังไม่ได้แนะนำเพื่อนผมเลยงั้นเริ่มที่ ไอ้อิฐ มันเป็นคนตัวสูงสูงพอๆกับไอ้ตินหน้าจะประมาณ 185 ใบหน้าหล่อใช่ได้ คิ้วเข้ม ผิวสีน้ำผึ้ง ทำผมไถข้าง ไอ้คุยะ เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น-ไทย แม่มันญี่ปุ่นแท้ส่วนพ่อมันเป็นไทยแท้ ไอ้คุยและไอ้ไอเท็มมันก็มีอะไรคล้ายกัน สูงประมาณผม170กว่าๆ หน้าหวาน(มากกกกกกก) ถ้าจับแต่งหญิงก็คงคิดว่าผู้หญิงแท้ ผิวขาวปากแดง  

 

ไอ้คุยะกับไอ้ไอเท็มมีคนมาจีบด้วยแหละเป็นรุ่นพี่ที่เรียนโรงเรียนเดียวกันและตอนนี้พี่เขาเรียนปีสามที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ด้วย  

 

มาจีบมันตั้งแต่ตอนที่เรามาเรียนโรงเรียนเก่าแล้วแต่มันสองครไม่ใจอ่อนคบสักที พี่เขาเป็นฝาแฝดกันด้วยไม่ใช่ผู้หญิงนะเป็นผู้ชาย ว่าแต่ช่วงนี้ผมไม่ค่อยเจอหรือเห็นพี่เขาเลย อาจจะแค่มาจีบแล้วก็หายไปก็ได้ 

 

“พี่โฟสกับพี่โฟมเขาเลิกจีบพวกมึงไปแล้วหรอวะ” ผมถาม พี่โฟสจีบคุยะส่วนพี่โฟมจีบไอเท็ม 

 

“พูดหาป้ามึงดิไอ้โย่ คนยิ่งไม่อยากเจออยู่” พูดงี้แสดงว่าพี่เขายังจีบมันสองคนอยู่ชัว ปากบอกไม่อยากเจอแต่แววตามันออกว่าอยากเจอมากเลยนะ มันเป็นคนยังนี้แหละครับไอ้คุยะปากไม่ตรงกับใจ 

 

“เออ พูดทำไมวะโผล่มาเลย พี่โฟสคนเดียวนี้หว่า" ไอ้ไอเท็มทักขึ้นเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังพูดถึงเดินมา  

 

"กูยังไม่พร้อมเจอ" ไอ้คุยะว่าแล้วก้มหน้าฟุบลงไปกับโต๊ะ อะไรจะขนาดนั้นวะ 

 

"กูไปก่อนนะเดี๋ยวพี่โฟมจะโผล่มาก่อน” ไอเท็มมันก้มลงมากระซิบกับพวกผม พูดเสร็จมันก็ลุกแล้วหันหลังไปเจอกับพี่โฟมทันที 

 

พี่โฟสกับพี่โฟมหน้าเหมือนกันมาก ตัวขาว สูง จมูกโด่ง ทุกอย่างเหมือนกันมาก แต่ถ้าดูจริงๆพี่โฟสจะสูงกว่าพี่โฟมและสักเกตุได้อีกอย่างคือ พี่โฟสจะใส่สร้อยที่มีจี้เป็นตัว F ส่วนพี่โฟมจะใส่เป็นข้อมือ ซึงผมไปถามมาแล้วว่าทำไมไม่ใส่ให้เหมือนกัน พี่โฟสบอกว่าเขาไม่ชอบใส่สร้อยข้อมือ ส่วนพี่โฟมก็ไม่ชอบใส่สร้อยคอ ซึ่งมันตรงกับไอ้สองคนนั้นมากตรงข้ามน่ะนะ 

 

“อ่าวน้องไอเท็มจะไปไหนหรอครับ” พี่โฟมถามไอ้ไอเท็ม มันหันหลังกลับมานั่งที่เดิมแล้วครับ พร้อมกับทำหน้าขัดใจเล็กน้อย 

 

“ไปไกลๆพี่นั้นแหละ” มันพูดเบาแต่ผมนั่งใกล้มันเลยได้ยินทุกคำ 

 

“พี่โฟม เมื่อกี้ไอ้ไอเท็มมันบอกว่า...อุ๊บ”  มันรีบเอามือมาปิดปากผมไว้ อ้าวไหนบอกว่าไม่อยากเจอแต่พอจะบอกให้พี่เขาไปไกลๆก็มาปิดปากไว้ซะงั้น จะเอาไงเนี้ย 

 

“อะไรนะครับน้องโย่” พี่โฟมถามพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น แต่ไอ้ไอเท็มยังไม่เอามือมันออกจากปากผม 

 

“ไม่มีอะไรหรอก อย่าไปฟังมันผมจะไปเข้าห้องน้ำ พี่จะไปกับผมป่ะล่ะ” มันว่าเสร็จก็รีบลุกขึ้นแล้วคว้ามือพี่โฟมไปเลย เดี๋ยวเมื่อกี้มึงเพิ่งถามเขายังไม่ทันตอบก็จูงมือเขาออกไปแล้ว แล้วจะถามเพื่ออะไรวะครับ 

 

“แล้วน้องคุยะจะเข้าห้องน้ำไหมครับเดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อน” พี่โฟสถามไอ้คุยะ 

 

“ผมไปเองได้ครับ ไม่ต้องให้ใครไปเป็นเพื่อนผมไม่ใช่เด็ก  ขอตัวนะครับ” มันลุกขึ้นแล้วเดินไปเลยส่วนพี่โฟสก็หน้าเศร้าไปเลย 

 

“ขอแต่ตัว หัวใจเอาไว้ที่คนแถวนี้ใช่ป่ะ” ผมแซวมันเพื่อเป็นกำลังใจให้พี่โฟส แต่ผลที่ได้รับคือมันหันกับมาด่าผมแล้วก็รีบวิ่งออกไปเลย  

 

เฮ้อ เพื่อผมแต่ละคนนี่มัน 

 

“พี่โฟสไม่เป็นไรนะครับ คนอย่างไอ้คุยะใจอ่อนง่ายจะตามันแค่เล่นตัวเท่านั้นแหละ มีอะไรให้พวกเราช่วยบอกได้เลยนะผมจะช่วยเต็มที่” ไอ้อิฐที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น พี่เขาหันมายิ้มหล่อพร้อมกับพยักหน้าให้ ผมกับมันเลยขอตัวไปเรียนเพราะได้เวลาแล้ว 

 

“สู้ๆพี่ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก” ผมบอกพี่โฟสอีกรอบก่อนจะไป หน้าสงสารพี่เขานะจีบใครไม่จีบไปจีบไอ้คนที่มันปากไม่ตรงกับใจเฮ้อ  

 

“มึงรู้ป่ะว่าตอนนี้มีคนตามจีบมึงอยู่” อยู่ๆไอ้อิฐมันก็พูดขึ้นมา 

 

“มีหรอทำไมกูไม่รู้” ผมถามแล้วทำหน้างงใส่มัน 

 

“มี แต่เขาแอบไงมึงเลยไม่รู้” มันว่าเสร็จก็หัวเราะแล้วรีบวิ่งหนีผมขึ้นตึกไปเลย ไอ้เพื่อนเวร กวนส้นตีนชิบหาย อย่าให้จับได้นะมึงตายแน่ 

 

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………. 

วันนี้อัพช้าไปนิดแต่ก็อัพแล้ว 

มาอ่านกันหน่อยนะ 

รีไรต์12/02/63

ความคิดเห็น