ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Engineering 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2562 17:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Engineering 15
แบบอักษร

Engineering

15

 

 

ค่ายวันที่ 2

 

ROSE

 

หลังจากทานอาหารเที่ยงกันเรียบร้อยเเล้วฉันก็เดินออกมาย่อยอาหารไม่ไกลจากที่พักสักเท่าไหร่ เเต่หูฉันกับได้ยินเสียงของเด็กอายุประมาณสิบสองสิบสามประมาณนี้คุยกันถึงเรื่องที่จะออกไปสำรวจเเถวนี้เเล้วจะไปเล่นน้ำตก เพราะพวกเด็กเด็กคุยกันว่ามันสวยมาก เเละมันไม่ไกล ซึ่งน่าจะกลับมาทันงานช่วงบ่าย

 

“ เด็กน้อยจะไปไหนกันหรอ ” ฉันที่รู้อยู่เเล้วว่าจะไปไหนเเต่มันเป็นกลยุทธ์อย่างหนึ่งที่เราจะต้องถามก่อน

“ สำรวจป่า ” เด็กคนเเรกบอกฉันกลับมา

“ เเล้วก็ไปเล่นน้ำตกด้วย ” เด็กอีกคนพูดออกมาด้วยท่าทางตื่นเต้น สงสัยคงอยากเล่นน้ำมากเลย

 

“ พี่ไปด้วยได้ไหม อยากเล่นน้ำเหมือนกัน ” ฉันพูดออกไปพร้อมกับเเสดงท่าทางว่าอยากเล่นน้ำมาก

 

“ ได้ ตามมา ”

 

จากนั้นฉันก็เดินตามเด็กสองคนนั้นไปอย่างเงียบเเต่ก็มีพูดคุยกันบ้างเพราะเราผ่านชุดชมวิวที่เห็นพื้นที่ป่าข้างล่างมันสวยมาก เเต่ว่าใช่ว่าน้ำตกที่ได้ยินเด็กเด็กคุยว่ามันใกล้ เเต่สำหรับฉันมันไกลมากเลยนะเพราะตอนนี้เราเข้าป่ามาประมาณจะเกือบชั่วโมงเเล้วยังไม่ถึงน้ำตกหรือได้นินเสียงน้ำอะไรเลยสักนิด

 

“ อีกไกลไหมจ๊ะ ” ฉันที่ถามออกไปเพราะฉันเช็ดเหงื่อที่ซึมเเล้วเป็นสิบสิบรอบ

 

“ อีกนิดเดียว ”

 

เเละมันก็เป็นอย่างนั้นพวกเราเดินไม่ถึงสิบนาทีก็เห็นลำธารเเละได้ยินเสียงน้ำไหล

 

“ ว๊าวววววว สวยมาก ” ฉันที่เดินมาเห็นน้ำตกที่อยู่ตรงหน้าเเละมันมีน้ำออกมามากมายเวลาที่เเสงของดวงอาทิตย์สาดส่องเข้ามามันทำให้เกิดรุ้งกินน้ำยิ่งทำให้สถานที่เเห่งนี้น่าอัศจรรย์กว่าที่ไหนไหน

 

เเชะ!

เเชะ!

 

ถ่ายหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อถ่ายรูปน้ำตกเเล้วก็เซลฟี่รูปตกเองกับน้ำตกเพราะถ้ากลับไปที่ค่ายค่อยไปโปรโมทสถานที่เเห่งนี้

 

“ พี่สาวเล่นน้ำกัน ”

“ จ๊ะ ”

 

ฉันหันไปมองเจ้าเด็กสองคนที่ตอนนี้กำลังดำผุดดำว่ายกันอยู่ในน้ำ ฉันเลยถกกางเกงขึ้นเเล้วก็นั่งห้อยขาให้เท้ามันสัมผัสกับน้ำ เเล้วน้ำตกที่นี้ใสมากเเละน้ำเย็นมากอีกด้วย เเละที่สำคัญที่ทำให้รู้ได้ว่าสถานที่เเห่งนี้อุดมสมบูร์ก็เพราะมีปลาเเหวกว่าย

 

ฉันนั่งมองเด็กสองคนที่เล่นกันอย่างสนุกสนานฉันเองก็อดมีความสุขไม่ได้เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเด็กสองคนนั้น และฉันก็เหลือบมองดูเวลาตอนนี้ก็ทำให้ฉันตกใจเลยทีเดียวว่าฉันมานานมากขนาดนี้เเล้วหรอเนี่ย

 

ติ๊ด!

ติ๊ด!

 

“ เฮ้ย !! ”

ฉันร้องตกใจเพราะว่าโทรศัพท์แจ้งเตือนว่าเเบตจะหมด เเละดังเเค่สองครั้งมันก็ดับไปเลย

 

“ เด็กเด็กกลับกันเถอะจ๊ะ เย็นเเล้ว ”

เด็กเด็กที่ได้ยินเสียงของฉันก็ขึ้นมาจากน้ำทันที เด็กพวกนี้นี่พูดจาเข้าใจเเละเชื่อฟังดีจริงจริง น่ารักน่าเอ็นดู

 

“ เหมือนฝนจะตกเลย ” เด็กอีกคนที่กำลังใส่เสื้อผ้าก็บอกออกมาฉันก็เลยมองไปที่บนท้องฟ้าก็ปรากฏว่ามีเมฆที่กำลังก่อตัวดำทมิฬซึ่งน่าจะเดาได้ว่าฝนน่าจะตกเร็วเร็วนี้แน่แน่

 

“ รีบกลับกันเถอะ ”

 

ซ่า

ซ่า

ซ่า

 

เราเดินกลับออกมายังไม่พ้นน้ำตกเลยก็ทำให้ฝนคกออกมาอย่างรุนเเรง เเละหนัก ทั้งฟ้าร้อง ฟ้าผ่า

 

เปรี้ยง ⚡️

 

“ อร้ายยยยย ” ฉันที่ตั้งสติได้ก็รีบพาเด็กเด็กมาหลับฝนใกล้ๆนี้ เเต่ก็ใช่ส่าจะหลบได้เเต่ทำยังไงได้ในเมื่อตอนนี้ มันไม่มีอะไรที่จะให้เราบังฝนได้

 

“ นั่น... ”

“ รอพี่อยู่ตรงนี้นะ ”

 

เด็กน้อยพยักหน้ารับเเล้วฉันก้วิ่งไปยังต้นกล้วยที่ขึ้นอยู่สองสามต้นตรงนั้นที่ขึ้นอยู่ ฉันไปกระชากใบกล้วยออกมา เเต่มันเหนียวมากกว่าจะได้มามันก็ทำให้มือของฉันเเดงไปหมด

 

“ นี่เอาไว้บังฝนก่อนนะ ” ฉันยื่นใบกล้วยไปให้เด็กเด็กพวกนั้น

 

ตอนรี้ผ่านมาจะยี่สิบนาทีเเล้วที่ฝนตกอยู่อย่างเเรงไม่มีท่าทีว่าจะหยุดอะไรเลย

“ หนาวไหม ”

ฉันถามเด็กเด็กเพราะว่าฝนตกอากาศค่อนข้างที่จะเย็น เเต่เด็กกับสายหัวเเต่มันขัดกับสภาพร่างกายที่ตอนนี้สั่นเทาเหลือเกิน

ฉันที่เห็นเเบบนั้นก็ถอดเสื้อคลุมออกมา ถุงมันจะไม่หนาเท่าไหร่แต่ก็น่าจะกันหนายได้บ้าง ฉันคุมเสื้อให้กับเด็กทั้งสองคนที่กอดกันไว้เเน่น

 

ฉันที่คลำหาโทรศัพท์มือถือเเต่กลับไม่พบเเละกระเป๋าที่ฉันสะพายก็ไม่อยู่ฉันไปลืมมันไว้ตรงไหนนะ ฉันที่พยายามใช้สายตามองหา เพ่งเล็งผ่านสายฝนก็เห็นว่ามันอยู่ฝั่งนู้นที่ฉันเล่นน้ำมาเมื่อกี้

 

“ พี่ไปเอากระเป๋าตรงนู้นก่อนนะ ”

“ อันตราย อย่าไปเลย ”

 

ฉันที่บอกเด็กเด็กเเต่เด็กเด็กกลับพร้อมใจห้ามฉัน เเต่ไม่ได้หรอกข้างในกระเป๋านั้นมันมีของสำคัญอยู่ในนั้น

 

“ พี่ไปเเปปเดียว เดี๋ยวก็กลับมา ไม่ต้องห่วงนะ ”

ฉันบอกเด็กเด็กเเล้วก็รีบเดินรีบวิ่งเข้าไปที่กระเป๋าที่ถูกวางอยู่เเต่ต้องผ่านกระเเสน้ำเเต่บริเวณนี้ไม่ลึกเท่าไหร่ ฉันเลยฝ่าจนไปถึงกระเป๋าจนได้ ฉันที่กำลังดูของข้างในว่านังอยู่ครบไหมเเละก็ยังอยู่จริงจริงค่อยโล่งอกไปที

 

ครืนนนน

ครืนนนน

 

“ พี่สาว!!! ”

 

ฉันหันไปตามเสียงที่เด็กเด็กเรียกฉันเเล้วก็หันไปยินให้กับเด็กเด็กพร้อมกับที่กำลังจะหมุนตัวกลับ ฉันก็ถูกน้ำซัดเข้าอย่างจังจนตอนนี้ฉันยังร่องรอยอยู่ตามกระเเสน้ำ

 

“ ช่วยด้วย ”

ฉันพยาพยามตะเกียกตะกายให้พ้นขึ้นมาเหนือน้ำ เเต้ด้วยเเรงของฉันคงจะสู้กระเเสน้ำที่ไหลเชี่ยวเเบบนี้ไม่ไหว ฉันคงทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เเน่เเน่

 

“ ช่วยด้วย ”

“ ช่วย....ด้วย ”

ฉันนี้ตอนนี้สำลักน้ำไม่รู้สักเท่าไหร่ ตะโกนให้ใครช่วยก็คงไม่มีใครมาช่วยฉันได้หรอกตอนนี้ ป่านี้ยังไม่มีใครรู้เลยมั่งว่าฉันหายไป หรืออาจจะรู้เเต่ก็ไม่มีใครช่วยฉันไว้ได้อยู่ดี

 

ปึก! ฉันที่รั้งกิ่งไม้ที่ห้อยอยู่ตามข้างๆได้ก็ทำให้ฉันโพล่พ้นน้ำมาได้

 

“ ช่วย.... ด้วย ”

“ ช่วยฉันด้วย... ฮื่อออออ ”

ฉันที่ตอนนี้พยายามเเล้วเเต่มันกับไม่เป็นผลอะไรเลย เเละกิ่งไม้นั้นมันกำลังจะหลุดออกมาเเล้ว

 

“ ใครอยู่เเถวนี้ช่วยด้วย .....ช่วยฉันด้วย ”

 

ปึก!

แควก!

 

“ อร้ายยยยยย ”

 

หมับ!

 

วินาทีนั้นที่กิ่งไม้นั้นหลุดออกมามันทำให้ฉันปล่อยว่างไปเเล้ว ฉันต้องตายเเล้วเเน่เเน่ไม่มีใครมาช่วยฉันได้ทั้งนั้น เเต่ไม่เป็นไรให้ฉันตายไปก็ได้เเต่ขอให้เด็กนั้นปลอดภัยด้วยเถอะ เเล้วอยู่ที่ฉันคิดว่ากำลังจะลอยออกไปก็ถูกใครคนหนึ่งดึงมือฉันไว้

 

“ เจ! ”

 

ROSE END

.

.

มาเอาใจช่วยน้องโรสให้ปลอดภัยด้วยนะ.. เพราะพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยเเล้ว แต่จะช่วยน้องโรสได้ไหมนะ....

ความคิดเห็น