ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา EP[38] ทั้งรักทั้งเกลียด(กักขัง)

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา EP[38] ทั้งรักทั้งเกลียด(กักขัง)

คำค้น : ดั่งใจบัญชา, ดาหลา, ธาวิน

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2562 02:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา EP[38] ทั้งรักทั้งเกลียด(กักขัง)
แบบอักษร

บทที่ ๓๘

 

-ห้องนอนธาวิน-

 

แอดดดดด~ 

 

ธาวินเปิดประตูเข้ามาในห้องพร้อมกับจานข้าวหนึ่งจานสำรับนักโทษโดยเฉพาะ การปรากฏตัวของเขาทำให้คนที่นอนหลับตาอยู่บนเตียงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง 

 

“ทานข้าว” ธาวินว่าและเดินมาหย่อนสะโพกนั่งลงบนขอบเตียงใกล้ร่างบาง ดาหลามองจานข้าวผัดในมือมาเฟียหนุ่มอย่างพิจารณาก่อนจะแสมองไปทางอื่น

 

“ฉันไม่กิน” 

 

“ฉันไม่วางยาเธอหรอกนา ลุกขึ้นมากินข้าวซะ อย่าลืมว่าเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว”

 

“...” ดาหลาเลือกที่จะเงียบแล้วหลับตาลงอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าเธอไม่ห่วงลูกในท้อง แต่เธอไม่อยากเห็นหน้าเขาต่างหาก

 

“ได้...” 

 

“อื้ออออ!!!” หญิงสาวสะดุ้งเฮือกด้วยความตกอกตกใจ เมื่อจู่ๆชายหนุ่มก็ประคองใบหน้าของเธอให้หันกลับมา บีบปลายคางมนอย่างไม่แรงนักเพื่อให้เธอเปิดปากรับข้าวผัดที่จะปอนให้ หากแต่ว่าสิ่งที่ใช้ปอนกลับไม่ใช่ช้อนกินข้าว แต่เป็นปากของเขาเอง

 

ริมฝีปากหนาประกบจูบแนบชิดอย่างอุกอาจ ข้าวผัดเปื้อนน้ำลายถูกคายส่งเข้าโพลงปากบาง โดยที่อีกคนไม่สามารถขัดขือได้ เพราะแขนทั้งสองข้างถูกรวบตรึงเอาไว้เหนือศรีษะ

 

“คายออกมาฉันจับเธอกดแน่” ธาวินถอดจูบออกและชี้หน้าขู่อย่างรู้ทัน ดาหลาจึงทำได้เพียงแค่เคี้ยวมันอย่างไม่เต็มใจ

 

“จะลุกขึ้นมากินเองหรือต้องให้ปอนอีก”

 

“...” 

 

“โอเค งั้นก็ปอน”

 

“ฉันกินเองได้!” ร่างบางมองด้วยสายตาชิงชัง ก่อนจะยอมลุกขึ้นมาทานข้าวเองด้วยความขมขื่น 

 

“กินให้หมด” มาเฟียหนุ่มนั่งเฝ้าเมียกินข้าวจนหมดจาน จากนั้นก็ให้ลูกน้องเอาจานไปเก็บส่วนเจ้าตัวก็หายเข้าไปในห้องน้ำ

 

ส่วนดาหลาหลังจากทานข้าวเสร็จเรียบร้อยก็เอาแต่นอน ไม่ยอมพูดยอมจาอะไร ซึ่งมันก็สมควรจะเป็นเช่นนั้น

-หลายชั่วโมงต่อมา-

 

เมื่อแสงอาทิตย์ลับตาก็เป็นเวลาแห่งจันทราแทนที่ เป็นช่วงเวลาหลับใหลผักผ่อนสำหรับใครๆหลายคน ลมเย็นๆจากเครื่องปรับอากาศที่ลอยมากระทบผิวหน้าและผิวกาย ช่วยทำให้ร่างบางบนเตียงรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากหลังจากผ่านช่วงเวลาอันเลวร้ายของช่วงวันมาได้

 

“อื้อ~” สติสัมปชัญญะเริ่มกลับมาอีกครั้งเมื่อมีมือของใครบางคนสัมผัสลูบไล้ไปมาอย่างแผ่วเบาตามส่วนเว้าส่วนโค้งของตน 

 

“ธะ..ธาวินหยุดนะ!” ทันทีที่ลืมตาขึ้นมาก็เจอหน้าเจ้าของการกระทำนั้นอยู่ใกล้กันไม่ถึงคืบ ถึงในห้องจะมืดแต่ก็มีแสงไฟสลัวๆให้พอมองเห็น เพียงแค่ได้สบตาความเจ็บปวดตรงก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายก็เริ่มทำงาน ท่อนแขนเรียวทั้งสองข้าวถูกตรึงไว้เหนือศรีษะด้วยมือแกร่งเพียงข้างเดียว

“ฉันบอกให้หยุดไง!” ในขณะที่มือแกร่งอีกข้างอยู่ภายใต้เสื้อยืดตัวบาง 

 

“หยุดแน่ที่รัก...” ชายหนุ่มยอมดึงมืออกมาจากใต้เสื้ออย่างว่าง่าย ฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นมาลูบพวงแก้มขาวผ่องเบาๆ

 

“...แต่หลังจากที่ผมได้ปลดปล่อยนะ” 

 

“อย่าหวังว่าจะได้ทำแบบนั้นกับฉันอีก!” ดาหลาออกแรงดีดดิ้นจนธาวินต้องขยับตัวลงไปนั่งทับต้นขาเอาไว้ แต่ถึงกระนั้นหญิงสาวก็มีเรี่ยวแรงพอที่จะดีดดิ้นต่อไป

 

“ถ้าเธอไม่หยุด ฉันไม่กรัณย์ตีความปลอดภัยเด็กในท้องของเธอนะ” หญิงสาวหยุดดิ้นในที่สุด เป็นเครื่องหมายว่าเธอยังรักและห่วงใยลูกในท้อง ธาวินยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เมื่อเห็นว่าเธอยอมนอนแน่นิ่งให้คนไร้หัวใจเช่นเขาทำตามอำเภอดั่งใจต้องการ...

 

“เสร็จแล้วก็ออกไปจากฉัน” ร่างบางเปลือยเปล่าบอกคนบนร่างน้ำเสียงรอดไรฟัน ซึ่งอีกฝ่ายก็ทำตามอย่างว่าง่าย เขาลุกจากเตียง ก้มยิบผ้าเช็ดตัวบนพื้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่เลี้ยวหลังกลับ

 

“ซักวันฉันจะเอาคือแก ไอ้ธาวิน!” มือเรียวกำเข้าหากันแน่นจนเล็บยาวทิ่มแทงลงผิวเนื้ออ่อนเป็นห้อเลือด

 

ดาหลากัดฟันพยุงตัวบอบช้ำทั้งกายใจให้ลุกขึ้นเพื่อจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะพบว่าโซ่ที่ล่ามอยู่ที่ข้อเท้าหายไป

 

“โซ่...” นี้คือโอกาสหนี้ หญิงสาวมองไปที่ประตูห้องน้ำ ปากบางพลางกระตุกยิ้มร้าย...

 

 

-ในห้องน้ำ-

 

ร่างหนายืนอยู่หน้ากระจกมองเงาสะท้อนตัวเองด้วยสีหน้าเศร้าโศก ดวงตาคมแดงก่ำราวกับกำลังจะร้องไห้ หากทว่ากลับไม่มีหยดน้ำตาล้นล้วงลงมาแม้แต่หยดเดียว เขายืนอยู่ตรงนั้นนานพอสมควรและเดินไปชำระร่างกายในห้องอาบน้ำในเวลาต่อมา

 

พอสะสางตัวเองเสร็จเรียบร้อยธาวินก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพผ้าขนหนูพันรอบเอวเพียงผืนเดียว 

 

“ดาหลา!” แล้วชายหนุ่มก็ต้องตกใจเมื่อเมียตัวน้อยที่คิดว่านอนอยู่บนเตียงได้หายไป

 

ปึก!

 

โลหะแข็งตวัดฟาดใส่ต้นคอหนาอย่างแรงจนเกิดเป็นเสียงดัง สายตาคมเริ่มพร่ามัว รับรู้ได้ถึงอาการเจ็บปวดบริเวณต้นคอ แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีสติหันหน้ากลับมาหาเจ้าของการกระทำนั้น ธาวินเอี้ยวตัวกลับมาช้าๆก่อนจะ...

 

เพล้ง!

 

แจกันลูกไม้ลายสวยและมีราคาแพงฟาดเข้าที่ขมับแกร่งอย่างจัง ของเหลวสีแดงสดใลลงอาบใบหน้าหล่อเหลาเป็นทางยาว ภาพทุกอย่างดับไปเมื่อรับรู้ถึงความเจ็บปวดตรงบาดแผล ร่างหนาร่วงลงสู่พื้นห้องด้วยสภาพเวทนา

 

“...” ดาหลามองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจและสับสน มือไม้เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง เท้าเรียวทั้งสองค่อยๆเก้าถอยหลังแล้วพอตั่งสติได้จึงรีบวิ่งไปยังประตูห้องเพื่อหนีออกไปจากนรกขุมนี้

 

แกร่ง!

 

“ล็อก!” แต่แล้วความหวังที่มีก็ต้องล่มทลายเมื่อประตูห้องถูกล็อกกลอนเอาไว้แน่นหนา

 

“บ้าเอ้ย!” ...

 

“มันต้องอยู่ที่ไหนสักที่สิ!” ดาหลาสถบออกมาอย่างหัวเสียเมื่อหากุญแจห้องไม่เจอ ในเมื่อธาวินเป็นคนปิดล็อกประตูเองมันก็ต้องอยู่ในห้องนี้สิ! 

 

“โอ๊ย!” มือบางยกขึ้นมากุมที่หน้าท้องทันที จู่ๆก็รู้สึกเจ็บตรงช่วงท้องที่มีอีกสองชีวิตน้อยๆอยู่...

 

๐๐๐๐๐ 

 

-อีมมุมหนึ่ง-

 

“ฉันว่ามันอาจจะไม่ได้เป็นแบบที่เราคิดก็ได้นะ” กิตติเอ่ยกับเพื่อนรักที่แอบมุมกันอยู่ข้างๆ ในขณะที่เรียวกำลังจะโยนขวดกระป๋องคล้ายกับกระป๋องน้ำอัดลมไปที่กลุ่มชายฉกรรจ์ห้าคน ที่ยื่นคุมอยู่หน้าห้องส่วนตัวของเจ้านาย

 

“ไม่รู้เว้ย รู้แค่ว่าต้องช่วยนายหญิงออกมา ฉันสัญญากับเอ็มมาไว้” เรียวตอบแล้วโยนกระป๋องแก๊สยาสลบออกไปตรงหน้า สองบอดี้การ์ดหนุ่มรีบปิดปากและจมูกเพื่อไม่ให้เผลอสูดดมแก๊สนั้นเข้าไปเสียเอง

 

ชายฉกรรจ์ทั้งห้าเมื่อสูดดมแก๊สเข้าไปก็พากันป้องปากไอแค่กๆ ก่อนจะค่อยๆร่วงลงนอนสลบบนพื้นทีละคน

 

เรียวกับกิตติรอจนแน่ใจว่าพวกมันหลับกันหมดแล้วและแก๊สนั้นจางหายลงจึงพากันย่องเข้าไป เรียวตรงไปยังประตูหวังจะเปิดเข้าไปก็พบว่ามันถูกล็อกเอาไว้จากข้างใน

 

“ประตูล็อกจากข้างใน”

 

“หลบ ฉันเอง” เรียวหลบทางให้กิตติเป็นคนจัดการตามคำบอก และกิตติก็ใช้เทคนิคที่พอทราบมาบ้างเปิดประตูจนสำเร็จ

 

“นายหญิง!!” ทันทีที่เข้ามาในห้องได้ก็เห็นร่างบางกำลังจะเสียการทรงตัว ด้วยความเป็นห่วงกิตติจึงรีบเข้าไปรับร่างของนายหญิงเอาไว้ก่อนที่เธอจะร่วงลงบนพื้นแข็งๆ ซึ่งมันไม่ดีแน่สำหรับคนท้อง

 

“พวกเรามาช่วยครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มรีบตอบเมื่อผู้เป็นนายหญิงมองเขาอย่างขอคำตอบ

 

“นาย!!” เรียวที่เหลียวมองไปเห็นร่างหนาของเจ้านายนอนกองอยู่กับพื้นก็รีบตรู่เข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง ทันทีที่เห็นสภาพของเจ้านายเขาก็แทบใจเสีย

 

“นายครับ! นาย!” เรียวร้องเรียกสติของธาวิน

 

“ไอ้เรียว! นายเป็นอะไร?” กิตติถามในขณะที่ประคองนายหญิงเอาไว้

 

“เขาไม่ถึงตายหรอก แต่ถ้าตายก็ได้ยิ่งดี” ดาหลาเอ่ยแฉแช่งด้วยน้ำเสียงติดขัดเพราะความเจ็บปวดตรงท้อง

 

“นายหญิงไว้นะครับ?” ถึงจะรู้สึกขุ่นเคืองที่เธอพูดกับคนที่รักกันแบบนั้นแต่ก็เข้าใจว่าเธอเองก็มีเหตุผล ลองให้เขาถูกจับขังเอาไว้เสียเองก็คงพูดจาเฉกเช่นเมื่อตะกี้

 

“ไอ้กิตติพานายหญิงหนีไป ส่วนนายฉันดูแลเอง แค่หัวแตกคงไม่เป็นอะไรมาก” เรียวบอกเพื่อนรัก ซึ่งกิตติก็พยักหน้าเข้าใจรีบช้อนตัวอุ้มดาหลาขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วพาออกไปทันที...

 

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

 

เขาขอโทด ที่มาช้า คือคิดไม่ออกจริงๆว่าจะแต่งอะไร ก่อนตัดสินใจเขียนนิยายก็คิดว่ามันจะง่าย เพราะอ่านของนักเขียนหลายๆคนที่อัพทุกวัน แต่พอเจอกับตัวมันไม่ง่ายเลยแฮะ 

 

แต่ไม่เป็นไร เขาจะสู้เพื่อนักอ่านทุกท่าน! ✊ 

 

ขอบคุณที่รอกันนะคะ 👏🏻

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว