Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love 3

คำค้น : Love 3

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2563 14:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love 3
แบบอักษร

[YoYo] 

 

หลังออกมาจากสวนสนุกแล้วเราก็แวะเที่ยวเล่นไปเรื่อย จนตอนนี้ก็มืดพอสมควรแต่บรรยากาศกำลังดีเราเลยขี่รถแบบกินลมชมวิวไป คุณนายโทรถามว่าจะกลับตอนไหนซึ่งไอ้คุณชายข้างหน้าผมมันก็แย่งโทรศัพท์ไปคุยกับแม่ซะเองจนตอนนี้ผมกับมันยังไม่ได้กลับบ้านเลย แล้วตอนนี้ก็เริ่มหิวแล้วด้วย 

 

“โย่เราแวะหาอะไรกินก่อนดีไหม” ไอ้ตินมันหันมาถามผมแล้วหันหน้ากลับไป เออเหมือนมันรู้ใจผมเลย 

 

“มึงนี้รู้ใจกูดีวะ ดีเหมือนกันหิวอยู่พอดี” ผมบอกแล้วมันก็ขี่มาแวะร้านชายสี่หมี่เกี๊ยวที่ขายอยู่ข้างทางให้ 

 

“เอา บะหมี่ต้มยำหมูชามหนึ่งครับ มึงกินอะไร” มันสั่งเสร็จก็หันมาถามผม 

 

“เอาเส้นเล็กน้ำตกหมูแล้วกันฮะ” ผมหันไปสั่งกับคนที่มารับเมนู 

 

“กดน้ำบริการตัวเองเลยนะครับ” พอสั่งเสร็จแล้วเขาก็เดินไปบอกเมนูกับคนทำตินเป็นคนเอาน้ำมาให้ผมกบัตัวมันเอง รอไม่นานของที่สั่งก็มาว่างต่อหน้า ผมก็เติมเครื่องตามแบบของผมคือทุกอย่างยกเว้นพริก 

 

“โย่นี้มึงยังกินเผ็ดไม่ได้อีกหรอเนี่ย กูจำได้นะตอนนั้นที่มึงรองกินพริกนะร้องบ้านแทบแตกอ่ะหน้าแดงหูแดงไปหมดเลย นึกแล้วก็ขำ ฮาฮาฮา” มันพล่ามความหลังของผมยาวเหยียดแล้วก็หัวเราะเยาะผมอีก นี้มึงยังจำได้อีกหรอ 

 

ก็เหตุการณ์วันนั้นทำให้ผมกินพริกและของอะไรก็แล้วแต่ที่มันเผ็ดไม่ได้ เพราะวันนั้นผมเป็นไข้ 1 อาทิตย์เต็มๆครับ และตั้งแต่วันนั้นผมก็รู้เลยว่าตัวเองแพ้พริก คิดดูซิหน้าอายไหมแพ้อะไรไม่แพ้แพ้พริก 

 

“เออ ขำเข้าไปๆ ตลกหรอ” มันมัวแต่ขำผมก็เลยแอบเติมพริกลงไปในชามมันสองช้อนพูน คิดดูซิว่าจะเผ็ดขนาดไหน 

 

“โย่มึงเล่นไรของมึงเนี้ย” มันเห็นแล้วหนังมาโวยวายผมใหญ่เลยฮะสมน้ำหน้า สะใจโย่นัก 

 

“มึงกินเผ็ดได้กินแทนกูหน่อยแล้วกันนะ” ว่าเสร็จผมก็ยักคิ้วให้มันแล้วก้มหน้าก้มตากินก๋วยเตี๋ยวชามตัวเองเรากินกันไปเรื่อยๆจนหมด ตอนนี้สภาพไอ้ตินที่ผมเห็นคือหน้าแดงหูแดง น้ำตาไหลรวมแล้วหน้าสงสารมากเลยฮะแต่ผมสะใจ มันก็ใจเด็ดเนอะกินหมดเลย  

 

“ตินมึงไหวไหม ฮาฮา” ผมถามแล้วก็ขำ แต่เป็นขนาดนี้แล้วความหล่อของมันยังไม่หายไปเลย คนบ้านอะไรหล่อได้ขนาดนี้วะอิจฉาโว้ยยยย 

 

“ไหวๆ” มันพูดพร้อมทำมือโอเคให้ผม 

 

“ให้กูขี่รถกลับแทนเปล่า” ผมถามมันด้วยความเป็นห่วงดูแล้วมันคงไม่ไหวแน่  

 

“ไม่ต้องคิดแล้วไปเดี๋ยวกูขี่เอง” ผมว่าเสร็จก็ลากมันมาที่รถแล้วขโมยกุญแจมันมา ผมขี่รถใช้เวลาไม่นานก็มาถึงบ้านผมเลยชวนไอ้ตินเข้ามาในบ้านหาไรให้มันกินแก้เผ็ดจนป่านนี้มันยังไม่หายเผ็ดเลย พอเข้ามาก็เจอคุณนายยังนั่งถัดนิตติ้งดูโทรทัศน์อยู่สงสัยรอป๊ากลับบ้านอีกตามเคย 

 

“กลับมาแล้วหรอโย่ อ้าวแล้วตินไปทำอะไรมาทำไมปากเจ่อแบบนั้นล่ะลูก หน้าแดงหูแดงอีก” โอ้โห ลูก? นิมันไปเป็นลูกแม่ตั้งแต่เมื่อไหนเนี้ย 

 

“มันไปเล่นเกมแข่งกินพริกมานะแม่” ผมว่า 

 

“จริงหรอ” แม่ผมดูไม่สงสัยและเชื่อมากกกกกก 

 

“ตลก มึงนั้นแหละแกล้งใส่พริกในชามกูตั้งเยอะ” แหมได้ทีเอาใหญ่เลยนะมึงแม่กูเรียกมึงว่าลูกแค่เนี้ยทำเป็นกร่างเลยนะไอ้หล่อ แล้วยังไงล่ะแม่ก็เข้าข้างมันไง ผมมันหมาหัวเน่าไง 

 

“โย่ไปแกล้งตินทำไม เดี๋ยวตินนั่งรอแม่ก่อนนะเดี๋ยวแม่ไปหาอะไรแก้เผ็ดให้กินนะลูก” คุณนายหันมาทำตาดุใส่ผมแล้วก็หันไปบอกกับไอ้ติน(ลูกรัก?)แล้วเดินหายเข้าไปในครัว 

 

“แม่ไปเป็นแม่มันตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วมันเป็นลูกแม่ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ย” ผมถามแล้วทำหน้าไม่พอใจใส่คุณนายไปหนึ่งที 

 

“แหมแถวนี้ตัวขี้อิจฉามันเยอะเนอะ อะนี้จ้ะทองหยอดของเจ้าโย่มัน โย่ชอบกินแล้วซื้อมาเก็บไว้เยอะ” คุณนายเดินออกมาจากครัวและแขวะผม ก่อนจะเดินเอาขนมไปให้ติน นี่มันของโปรลูกคนนี้แล้วทำไมถึงเอามาให้ลูกคนนั้นล่ะ ไม่ขออนุญาตผมด้วยซ้ำคนเราอ่ะ 

 

“แม่อ่ะ ใช่ซิได้ลูกรักคนใหม่แล้วนิ” ผมพูดเสียงน้อยใจทำหน้าง้ำงอ 

 

“หึ แม่มีลูกแบบตินก็ดีเหมือนกันนะ สนใจมาเป็นลูกแม่ไหมละติน” คุณนายบอกแล้วหันไปถามไอ้ติน 

 

“ไม่ดีกว่าครับ ผมรอเป็นลูก.....” มันพูดแล้วหันมามองผม แต่ไม่ยอมพูดให้จบ 

 

“ลูกอะไรของมึง” ผมเลยพูดขัดขึ้น มันจะเป็นลูกอะไรแล้วทำไมต้องมองผมด้วย 

 

“เปล่า” มันไม่พูดอะไรต่อแล้วก็นั่งกินขนมต่อไม่สนใจใคร 

 

“เอ...จะเป็นลูกอะไรนะ หรือลูก...” 

 

“มันจะเป็นลูกอะไรก็ช่างมันเถอะแม่” ผมพูดตัดเพราะไม่อยากฟังเรื่องลูกแล้ว เป็นลูกอะไรยังไงก็เป็นลูกอยู่ดีนั้นแหละ 

 

“เอาแม่ก็อยากรู้นี้” คุณนายทำหน้าเหมือนสนใจมาก ผมเลยตัดบทด้วยการขอไปนอนดีกว่า อยู่นี่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นนอกจากจะน้อยใจคุณนายไปเรื่อยๆ 

 

“ผมขึ้นไปนอนดีกว่า” ผมว่าแล้วลุกขึ้นว่าจะไปเล่นเกมสักหน่อย ผมกำลังจะเดินขึ้นห้องเสียงคุณนายก็มาขัดไว้ก่อน 

 

“ไปนอนนะ ห้ามแอบเล่นเกมห้ามแอบเล่นเกมเชียวถ้าพรุ่งนี้ตื่นสายล่ะน่าดู” แหมมารู้ทันอะไรตอนนี้ล่ะ เชอะนอนก็นอน 

 

“ครับๆ รู้แล้ว” ผมตอบคุณนายแล้วเดินเข้าห้องนอนไป พอถึงห้องผมก็จัดแจงอาบน้ำเป็นเสื้อผ้าเป็นชุดนอนลายหมีสีฟ้าตัวโปรด และที่ขาดไม่ได้คือออกไปรับรมตรงระเบียง พอออกมาก็เจอไอ้ตินมันยืนอยู่ก่อนแล้วมันมาไวจังเมื่อกี้ยังกินขนมอยู่เลยไม่ใช่หรอ 

 

“มาช้า” คำแรกที่มันทักผม นี้มันยังไม่ได้อาบน้ำเลยแต่ปากมันก็เริ่มหายเจ่อแล้วด้วยแต่ผมว่าตอนปากมันเจ่อนะยิ่งชวนให้หน้าจูบมากเลยอะ อ๊ากก! คิดไรของมึงเนี้ยโย่ 

 

“ทำไมละ มึงนิน้ำท่าไม่ไปอาบก่อนวะ” ผมว่ามัน 

 

“ก็กูกลัวว่าออกมาแล้วจะไม่เจอมึงแล้วไม่ได้บอกไม่ได้ยินคำว่าฝันดีไง” ผมส่ายหน้าหน่ายๆให้กับคำพูดของมัน 

 

“งั้นกูไปนอนละ ฝันดี” 

 

“เดี๋ยวดิจะรีบไปไหนวะ นี่มึงจำกูได้บ้างหรือยัง” เออเกือบลืมไปเลยว่าแกล้งจำมันไม่ได้อยู่ คิดได้ดังนั้นผมก็ต้องแกล้งต่อ 

 

“ยังเลย ทำใจอยู่นะเพื่อนกูเยอะก็เงี้ย” 

 

“แล้วเมื่อไหร่มึงจะจำกูได้ซักทีวะ” มันพูดแล้วทำหน้าเหมือนกำลังแบกโลกไว ทำไมแค่กูจำมึงไม่ได้เนี้ยนะ 

 

“เออ เดี๋ยวกูก็จำมึงได้แหละ” ผมพูดปลอบ เห็นแล้วบางทีก็ไม่อยากแกล้งเลยนะ ที่แกล้งเนี้ยเพราะความซะใจล้วนๆ  

 

“กูง่วงแล้วขอตัวไปนอนก่อนนะ ฝันดี” 

 

“ครับ ฝันถึงกูด้วยนะ” มันยิ้มให้ผมแล้วเดินเข้าห้องไป ผมก็ได้แต่ยืนยิ้มกับคำพูดมัน 

 

ฝันถึงกูด้วยนะ 

 

ผมยืนอยู่อย่างนั้นจนมีคนมาทัก “มึงจะยืนยิ้มอยู่อย่างนี้ให้ยุงหามแดกไง ง่วงไม่ใช่หรอไปนอนได้แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสายหรอก” ไอ้ตินครับ มันออกมาอีกรอบ 

 

“กูก็...แค่...มีความสุข..ที่..วันนี้ลมพัดเย็นดี” ผมพูดตะกุกตะกักมาก พอผมพูดเสร็จผมก็รีบเดินเข้าห้องมาเลยฮะ ผมได้ยินเสียงมันหัวเราะด้วย 

 

บ้าจริงๆเลยเราไปยืมยิ้มคนเดี๋ยวให้มันเห็นได้ไง โอ๊ย ผมนี้ชักจะไม่เข้าใจตัวเองขึ้นทุกที ทำไมช่วงนี้เจอมันทีไรทำให้ผมใจสั่นทุกทีเลย นะ ไม่เอาแล้วนอนดีกว่า ผมนอนพลิกไปพลิกมานานเหลือเกินกว่าจะหลับได้แล้วในที่สุดความง่วงก็ชนะความเขิน 

 

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………… 

อัพแล้วๆ อ่านกันต่อเร็ว 

รีไรต์12/02/63

ความคิดเห็น