email-icon facebook-icon

ช่วงนี้โควิท-19กำลังระบาด ไรท์ขอให้ทุกท่านปลอดภัยดุแลสุขภาพตัวเองด้วยการ ใส่แมส ยื่นห่าง กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ ด้วยความห่วงใยจากไรท์ค่ะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 279

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2562 09:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6
แบบอักษร

 

 

ผมเดินวนเวียนไปรอบๆตัวไอ้เอกกับคุณจินในห้องพักของโรงแรมด้วยความโมโหกรุ่นๆอยู่ในอก ทั้งลูกน้องผมทั้งคนของนายต่างฝ่ายต่างก็หน้าบึ้งพอๆ

"ว่างกันมากหรือไง"ผมถามเสียงเข้ม

"ก็นายเอกไม่ยอมปล่อยให้ผมไป"

"ก็ลูกพี่สั่งให้ดูคุณหนูจิน"สองเสียงที่ตอบไม่เหมือนกันผมให้ผมต้องยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเอง

"ดี ดีมากพูดอะไรไม่ฟังกันเลยใช่ไหมขยันหาเรื่องให้กูกันจัง"ผมตวาดลั่นคุณจินหลับตาปี๋เพราะเสียงตวาด ไอ้เอกก้มหน้านิ่ง

"มันยังไงกันห๋า บอกอะไรไม่ฟังกันแล้วใช่ไหมคำสั่งไม่เป็นคำสั่ง"ผมเดินไปหยุดตรงหน้าคนหน้าขาวที่ก้มหน้าลง

"คุณต้องถูกลงโทษ"ผมบอกดุๆ

"แต่ว่าผมห่วงจัสและก็คุณด้วย"

"ฟังนะจินอวี้ ผมไม่สนว่าเมื่อก่อนคุณจะเป็นใครแต่ตอนนี้วินาทีนี้คุณเป็นคนของผมเป็นลูกน้องผมถ้าคุณคิดจะปฏิเสธก็พูดออกมาเดี๋ยวนี้ผมจะส่งคุณกลับ เพราะผมผมไม่สนใจหรอกนะว่าพ่อคุณหรือตัวคุณจะใหญ่มาจากไหนแต่ถ้าผมสั่งคือต้องฟังเข้าใจหรือเปล่า"ผมตวาดใส่หน้า

"ส่วนมึงนะไอ้เอกในเมื่อคำสั่งกูไม่มีผล มึงก็ไม่สมควรอยู่อีกต่อไป"ผมชักปืนออกจากเอวด้านหลังขึ้นจ่อหน้าไอ้เอกที่ยืนหน้าซีดแต่ไม่ยอมหลบสายตาของผมกฏต้องเป็นกฏเสมอมันกล้าทำร้ายคนของนายผมก็ต้องลงโทษทั้งที่รู้ว่ามันไม่ผิด แต่ถ้าไม่เขียนเสือให้วัวแบบคุณจินกลัวต่อไปถ้าเกิดเรื่องอะไรที่ร้ายแรงกว่านี้เขาก็จะไม่ยอมฟังผมอีก

"ผมรู้ครับลูกพี่"ไอ้เอกบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและยอมรับบทลงโทษ

"คุณจะทำอะไรน่ะ"

"ทำในสิ่งที่ต้องทำ"

"จะบ้าไปแล้วหรือไงธง ผมผิดเองอย่าทำเอกเลยผมขอโทษ"คุณจินหน้าเสียพยายามดึงแขนผมที่กำลังเล็งหน้าไอ้เอกอยู่ผมใช้มือข้างที่ว่างกวาดตัวคุณจินออกไปให้พ้นตัว

"ยังกล้าขัดคำสั่งอีกหรือไง"ผมหันไปทำตาดุ หน้าขาวๆนั่นเริ่มมีแววตาแข็งขึง

"ถ้าจะทำก็ทำผมด้วยผมผิดเหมือนกัน"

"แน่นนอนคุณเจอแน่ แต่มันคนละโทษกัน"ผมแสยะยิ้ม

"คุณมันบ้าธงนั่นลูกน้องคุณนะ"

"อ่อรู้เหมือนกันหรือว่าเอกมันคือลูกน้องผม แล้วคุณไม่รักพวกพ้องของตัวเองหรือไงถึงปล่อยให้มันต้องถูกลงโทษ"

"ก็ผมบอกคุณแล้วไงว่าผมเป็นห่วงพวกคุณ"

"หึ!!ฟังเอาไว้จินอวี้ กฏของที่นี่คือไม่ขัดคำสั่ง รักพวกพ้องพี่น้องของตัวเองไม่ทำให้เขาเดือดร้อนและไม่มีใครสามารถเปิดปากเอาความลับไปจากพวกเราได้ทั้งนั้น"

"ผมขอโทษคุณอย่าลงโทษเอกเลยถ้าจะทำผมต้องรับโทษด้วย"

"ออกไป"ผมสั่งสั้นๆ

"ไม่!!"

"บอกให้ออกไป๊"คราวนี้ผมตวาดสุดเสียงแต่คนดื้อก็คือคนดื้อแหละครับพอผมเห็นคุณจินขัดขืนผมก็เดินถอยหลังสบตากับไอ้เอก มันก็รู้ดีครับสัญณาญที่ผมส่งให้คืออะไรผมขึ้นลกปืนแล้วเหนี่ยวไกทันทีไอ้เอกทรุดตัวลงกับพื้นไม่ร้องซักแอะเดียวไหล่ของมันชุ่มไปด้วยเลือด

"เอก..เอกกก ธงคุณมันบ้าๆที่สุดเลย"คุณจินผวาเข้าไปประคองไอ้เอกที่ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าหน้าซีดมืออีกข้างของมันจับไหล่ตัวเองที่บาดเจ็บเอาไว้

"มันขัดคำสั่งก็ต้องโดนแบบนี้"ผมยักไหล่เก็บปืนกลับไปเหน็บไว้ที่เอวเหมือนเดิม

"บ้าที่สุดเลย"คุณจินขยับตัวประคองไอ้เอกให้ลุกขึ้นยืนผมมองสองคนที่คอยช่วยเหลือกันเงียบๆ

"กลับไปที่ห้องมึงเดี๋ยวกูตามไป"ผมยิงแล้วก็ต้องไปทำแผลให้มันหวังว่าบทเรียนคราวนี้จะทำให้คุณจินหายรั้นลงได้บ้าง พวกเราต้องทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดครับไม่อย่างนั้นเวลาเกิดเรื่องขึ้นมาจะคุมกันไม่อยู่ สาเหตุที่ผมยิงไอ้เอกคือต้องการให้คุณจินรับรู้ว่าถ้าเขาไม่ฟังคำสั่งคนที่คุ้มครองเขานั่นแหละจะต้องเดือดร้อนไปด้วย ผมรู้ว่าเขาเป็นคนใจอ่อนแต่ถ้าคิดจะทำงานแบบนี้ความใจอ่อนจะเป็นอันตรายกับตัวเขาเอง

"ไม่ต้องเลยนะยิงคนอื่นแล้วยังจะไปรังควานเขาอีกหรือไง"คุณจินเสียงเขียวใส่ผมถอนใจเบาๆดูเหมือนว่าจะได้ผลนะครับ แต่ได้ผลมากไปหน่อย

"กลับไปที่ห้องตัวเองจินอวี้นี่คือคำสั่ง"ผมบอกเสียงเรียบท่าทีแข็งขืนของเขาอ่อนลงเมื่อได้ยินน้ำเสียงเรียบๆของผม

"กลับไปเถอะครับคุณหนูจินเดี๋ยวลูกพี่โกรธเอาอีกหรอก"ไอ้เอกมันคงเห็นว่าคู่อริของมันยอมคืนดีด้วยแล้ว

"แต่นายบาดเจ็บเพราะผมนะ"

"ไม่เป็นไรครับลูกพี่ยิงกระสุนทะลุไม่ฝังในหรอกแค่นี้เองผมสบายมาก"พอได้ยินแบบนั้นผมเลยกระแอมเบาๆ

"เอ่อผมขอตัวละกัน"ไอ้เอกบอกยิ้มๆพอพ้นห้องไปคุณจินก็หันมาใช้สาวตาเกรี้ยวกราดใส่ผมทันที

"คนอะไรใจร้ายใจดำไม่เห็นหรือไงว่าเอกเค้าซื่อสัตย์กับคุณขนาดไหนยังกล้ายิงเขาอีก"

โทษผมได้ยังไง ก็ในเมื่อคุณขัดคำสั่งของผม"ผมเลิกคิ้วถาม

"คนนิสัยไม่ดี"ผมอดยิ้มน้อยๆไม่ได้กับใบหน้าบึ้งตึงนั่น คุณจินได้เรียนรู้บทเรียนบทแรกของการอยู่รวมกันในองค์กรที่ตนเองไม่ได้เป็นใหญ่รองจากพ่อของตัวเองบทแรกแล้วสินะ

"ทีหลังจำเอาไว้นะว่าถ้าไม่อยากให้พี่น้องเดือดร้อนคุณต้องเชื่อฟัง"

"รู้แล้วน่า"

"หึ งั้นก็ไปพักผ่อนเถอะ อ่อนายปลอดภัยนะคุณไม่ต้องห่วง"ผมโบกมือให้ออกไปจากห้องคุณจินยิ้มนิดนึงแล้วหมุนตัวจากไปผมเองก็หันไปคว้าอุปกรณ์ทำแผลติดมือไปห้องไอ้เอกมัน

"ไงมึง"

"เจ็บสิครับลูกพี่"มันบอกมือก็ถอดเสื้อตัวเองก้มลงดูแผลที่ไหล่ผมเล็งเอาไว้ให้ยิงผ่านเนื้อไม่ใช่กระดูกกระสุนเลยไม่ฝังใน

"เออขอโทษทีหว่ะไม่ทำแบบนี้จินอวี้คงดื้อไม่ฟังใคร มันจะเกิดอันตรายกับตัวเขาเอง"ผมคาบบุหรี่เอาไว้แล้วเดินมานั่งที่โซฟาใกล้ๆไอ้เอกมัน

"ฒากูทำแผลให้"ผมขยับตัวหันข้างเริ่มทำแผลให้มัน

"แม่งพึ่งเคยเห็นลูกพี่ใจดีหว่ะ"

"ดีเหี้ยอะไร"

"ก็ดูแลคุณจินไง"ผมชะงักมือไปครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มทำแผลให้มันใหม่

"ตรงไหนวะคนของนายกูต้องดูแลไม่ถูกหรือไง"

"แต่นายยกสิทธิ์ขาดให้ลูกพี่แล้วนี่"

"แล้วไง"

"เบาๆลูกพี่โอยมือหนักชิบ"ไอ้เอกคางอู้เมื่อผมกดสำลีตรงแผลมัน

"เสือกปากหมาไง"

"ไม่ใช่นะพวกลูกน้องคนอื่นมันก็พูดกันลูกพี่ไม่รู้ตัวล่ะสิว่าอ่อนลงเยอะน่ะ"ผมเงยหน้าขึ้นสบตามันแต่ไม่ได้พูดอะไร

"ลูกพี่เคยยอมใครที่ไหนขนาดว่าคนโปรดนายพี่ยังตบไม่เลี้ยงอะคิดดูแต่คุณจินนี่ไม่โดนซักแปะแถมยังใจดีซื้อของให้อีก"

"กูไม่ได้ซื้อให้เดี๋ยวกูไปเบิกนาย"

"ใช่เหรอครับ ผมว่านะลูกพี่ต้องชอบคุณจินแน่ๆ โอ๊ยๆลูกพี่ตบลงมาได้เจ็บนะโว้ย"ไอ้เอกแหกปากเสียงดังเพราะผมตบกระบาลมันเต็มแรง

"ปากดีนะมึงสู่รู้มากไปแล้ว"

"ก็จริงนี่ ลูกพี่ไม่รู้ตัวเองแต่คนอื่นเห็นนะพวกมันยังคุยๆกันเลยว่าถ้าอยากให้ลูกพี่ใจดีต้องเอาคุณจินมาล่อ"

"ไอ้พวกเวร"ผมด่าขำๆ

"กูไม่ได้ชอบผู้ชาย"ผมบอกมันเสียงเรียบ

"โหหัวโบราณดูคิงส์สิแล้วนายเราอีกนั่งน่ะชอบผู้ชายที่ไหนแต่พอเจอคนที่ใช่ก็ไม่เกี่ยงหรอก ขืนลูกพี่ช้าคนอื่นจะคว้าไปแดกก่อนนะครับ"ไอ้เอกบอกขำๆกลับมา

"ก็ไปดีเสียอีกกูจะได้โล่งๆ"

"ให้จริงเหอะไม่ใช่พอเขาจะไปจริงๆก็หึงโหดไปฆ่าคนที่มาคว้าคุณจินไปเองล่ะ"

"ไร้สาระชิบหาย เอาเสร็จแล้วแดกยาแล้วนอนวันนี้เหนื่อยมาเยอะแล้วพรุ่งนี้แต่เช้านะมึง"ผมลุกขึ้นสั่งมันแล้วเดินกลับห้องตัวเอง ผมอาบน้ำจัดแจงอะไรเรียบร้อยก็เดินไปที่ระเบียงสูบบุหรี่มองไปตรงวิวสวยสุดลูกหูลูกตา โรงแรมที่เจ้านายจะสร้างไม่ได้ทำเพื่อฟอกเงินหรืออะไรหรอกครับพวกเราตั้งใจจะทำธุรกิจสีขาวครับลูกน้องจะได้มีงานการทำที่ถูกต้องลูกเมียพวกมันจะได้ไม่ต้องลำบาก นายผมเป็นแบบนี้แหละครับลูกน้องถึงได้จงรักภักดี ผมก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่กระพริบถี่ๆแล้วถอนใจ

"หนิง ว่ายังไง"ผมกดรับสาย

//พี่ธงลูกไม่สบายค่ะ//ผมขยับตัวยืนดีๆทันที

"ทำไมปล่อยให้ลูกไม่สบาย"ผมถามเสียงดุ

//หนูดาวิ่งออกไปตากฝนหนิงห้ามแล้วไม่ฟัง//หนิงทำเสียงสะอื้นผ่านโทรศัพท์ผมกัดฟันแน่น

"ห้ามไม่ฟังหรือไม่อยู่ห้ามกันแน่ พี่บอกกี่ครั้งแล้วถ้าคิดจะออกไปร่านก็ให้เอาน้องดามาอยู่กับพี่"

//หึถ้าให้ลูกไปพี่ก็ทิ้งฉันน่ะสิ//

"เป็นแม่ที่เลวมากถ้าคิดจะเอาลูกมาต่อรองแบบนี้ต่อไปเธอจะไม่ได้เจอฉันอีก"

//ก็ดีงั้นพี่ก็คงไม่ได้เจอลูกเหมือนกัน//

"คนแบบเธอไม่สมควรจะเป็นแม่น้องดาจริงๆให้ตายสิ เดี๋ยวฉันจะให้คนไปดูเอาลูกไปหาหมอเพราะตอนนี้ทำงานอยู่คงไปหาไม่ได้ อ่อบอกเอาไว้ก่อนนะถ้าฉันรู้ว่าเธอไม่อยู่ดูแลลูกละก็ เป็นศพในอ่าวไทยแน่"ผมกัดฟันพูดก่อนจะตัดสายทันที

"คุณปราณไปดูลูกผมที"

//น้องดาเป็นอะไรครับ//คุณกันฐ์คือคนที่ผมข้างมาส่วนตัวครับมันไม่รู้เรื่องว่าผมทำงานอะไรนอกเหนือจากเปิดบริษัทขนส่งเล็กๆ ผมให้มันทำหน้าที่เลขาส่วนตัวคอยเอาเอกสารมาให้ผมตรวจและคอยดูแลเรื่องลูกผมด้วยเวลาหนิงเขาติดต่อมา

"ไม่สบายคุณรีบพาไปโรงพยาบาลก่อนเถอะตอนนี้ผมติดงานสำคัญไปยังไม่ได้ หาพยาบาลไปเฝ้าด้วยนะครับผมไม่ไว้ใจหนิง"

//ครับผมตอนนี้มีเอกสารต้องการให้คุณมาเซ็นอนุมัติอยู่สี่ห้ารายการ//

"อีกสองวันผมกลับไปยังไงก็ฝากด้วยนะครับหากมีอะไรด่วนก็โทรมาได้ตลอดเวลาขอบคุณครับ"ผมตัดสายทันทีที่สั่งงานเสร็จ นิ้วมือเคาะโทรศัพท์ช้าๆอย่างใช้ความคิด หนิงเป็นสาวไซด์ไลน์ที่ผมเอามาแก้เหงาวันนั้นผมเมามากแต่ผมมั่นใจว่าตัวเองไม่มีทางพลาดเรื่องป้องกันแน่ๆพอผ่านมาได้สองเดือนหนิงก็ติดต่อมาว่าท้องกับผม ตอนแรกผมแทบจะฆ่าหนิงทิ้งด้วยซ้ำเพราะรู้นิสัยตัวเองว่าป้องกันตัวเองดีแค่ไหนแต่เพราะความเมาบวกกับช่วงเวลาที่พอดีกันทำให้ผมลังเลอยู่บ้าง กระทั่งหนิงบอกว่าจะเอาเด็กในท้องออกเพราะทำมาหากินไม่ได้ผมเลยตัดสินใจรับเด็กในท้องเป็นลูก หนิงไม่ใช่คนที่รักเด็กนักกว่าจะผ่านจุดนั้นมาได้ผมท้องปลอบทั้งขู่หลายครั้งที่หนิงแอบไปกินเหล้าเมากับเพื่อนจนผมต้องให้ลูกน้องไปพาตัวกลับมาทุลักทุเลน่าดูกว่าจะคลอดน้องดาออกมาได้ ผมต้องจัดคนไปเฝ้าพอไม่ได้ออกไปเที่ยวกับเพื่อนหนิงก็ทำร้ายด้วยการทุบท้องตัวเองหลายครั้งเหมือนกันที่ผมตั้งใจว่าช่างเถอะในเมื่อแม่เด็กยังไม่รักแล้วเด็กเกิดมาจะทำยังไง จนวันหนึ่งที่ผมต้องรีบกลับไปดูหนิงเพราะลูกน้องโทรมาแจ้งว่าหนิงอาละวาดหนักมากน้องดาเกือบแท้งอยู่ในท้องแม่ได้แค่เจ็ดเดือนเท่านั้นหนิงโมโหที่ผมไม่ยอมให้หนิงออกไปหาเพื่อนเลยประชดด้วยการทุบท้องตัวเองไม่หยุดแล้วยังกินยาห่าอะไรไม่รู้โชคยังดีที่เด็กในท้องไม่เป็นอะไรมากน้องดาเองก็คงไม่อยากอยู่กับแม่เท่าไหร่ถึงดิ้นรนออกมาจากท้องไวขึ้น ผมไปยืนเฝ้าหน้าห้องคลอดจนพยาบาลอุ้มเอาห่อผ้าสีชมพูมายื่นให้ผม ครั้งแรกที่เห็นหน้ากลมยู่ยี่หลับตาปี๋ร้องไม่ลืมหูลืมตาผมก็หลงรักใบหน้านั้นเข้าเต็มเปาตอนนี้น้องดาอายุครบสามขวบผมต้องจ้างหนิงให้แสดงความเป็นแม่เดือนหนึ่งหลายหมื่น แสงไฟหน้าจอกระพริบขึ้นอีกครั้ง

"ครับ"

//น้องดาปลอดภัยแล้วครับโชคยังดีที่ไม่เป็นปอดบวม//

"ขอบคุณมากครับแล้วหนิงล่ะ"

//เธอขอออกไปอาบน้ำครับให้ผมดูแลน้องดาก่อน//ผมฟังคำตอบแล้วถอนหายใจรู้ทันทีว่าหนิงคงไม่กลับมาเฝ้าลูกแน่

"ขอบคุณมากนะคุณกันฐ์ เดี๋ยวผมจะให้คนของผมไปดูแลน้องดาแทนนะครับคุณจะได้ทำงานอย่างอื่นได้เค้าชื่อโมกข์ครับ"ผมบอกแล้ววางสายโทรไปหาไอ้โมกข์ทันทีมันดูเป็นผู้เป็นคนหน่อยไม่หน้าโหดเหมือนลูกน้องคนอื่นและน้องดาก็เคยรู้จัก

"ไอ้โมกข์มึงไปดูน้องดาให้กูทีไม่ต้องพูดอะไรเยอะทั้งนั้นมีอะไรด่วนก็โทรหากูได้เลย"

//ครับลูกพี่//เสร็จจากเรื่องน้องดาผมก็ต้องกลับมานั่งอ่านรายละเอียดของโรงแรมที่กำลังก่อสร้างผู้รับเหมาโกงและผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นกำลังไม่พอใจเพราะเรามาแย่งฐานลูกค้าจากเขา ผมถอนหายใจอีกรอบเหนื่อยแต่ไม่รู็จะหนีออกไปยังไง ผมรักนายและพี่น้องมากเกินกว่าจะถอยหลังกลับไปได้อีกแล้ว

"ครับ"ผมตอบรับเสียงเคาะประตูห้องแล้วเดินไปเปิดประตูคุณจินทำหน้าหมองยืนอยู่ ผมขยับตัวให้เข้ามาด้านในรู้ครับว่าเขาเข้ามาทำไม

"ไปนอนก่อนเถอะขอผมสะสางงานก่อน"

"ขอบคุณครับ"ผมพยักหน้าแล้วกลับไปนั่งที่โตณะเพื่อดูงานผ่านไปกว่าชั่วโมงผมถึงขยับบิดตัวไปมาแก้เมื่อยเดินเข้าไปในห้องนอน ร่างขาวที่นอนขดตัวเหมือนเด็กทารกนั่นทำให้ผมอดยิ้มไม่ได้พอเข้าไปจนชิดเตียงผมก็เห็นคราบน้ำตาบนแก้มใสมือหนาเกลี่ยหยดน้ำตาที่ค้างอยู่บนแก้มเบาๆ

"อือ"

"หนาวหรือครับ"ผมกระซิบถามเบาๆ

"เปล่าครับ"เจ้าตัวตอบกลับมาทั้งที่ยังหลับตาผมทรุดตัวลงนั่งข้างๆโน้มตัวลงไปแตะเบาๆที่ปากอวบอิ่มคุณจินลืมตาทันทีที่ผมสมัผัส

"ธง"

"จูบหน่อยสิ"ผมบอกชิดปากเจ้าตัวก็ไม่ขัดขืนผมออกแรงบดปากใช้ลิ้นดันริมฝีปากสวยให้เผยอออกส่งลิ้นร้อนๆเข้าไปกวาดต้อนลิ้นเล็กไปมาคุณจินใช้สองมือขึ้นโอบรอบคอผมปล่อยให้รสจูบซาบซ่านตราตรึงเข้าไปในใจช้าๆ เสียงครางหวานทำให้ผมเพิ่มแรงมากขึ้นไปอีกสองมือหนาสอดเข้าไปในเสื้อลูบไล้หนาอกขาวไปมา ผมขยับตัวเองเลื่อนไปทาบทับร่างบางเอาไว้คุณจินเองก็ตอบรับด้วยการยกขาขั้นตั้งฉากกับที่นอนปล่อยให้ผมบดเบียดกลางกาย

"ทำไม?"พอรู้ว่าเริ่มหายใจไม่ออกผมก็ถอนจูบคุณจินจึงถามด้วยแววตาสงสัย ผมไม่มีคำตอบให้แต่ก้มหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมลิ้นร้อนแตะตรงจุดแอ่งชีพจรที่เต้นรัวจนรู้สึก ลากผ่านลำคอลงมาช้าๆจนถึงรอยแยกของกระดุมเสื้อผมดูดแรงๆจนคุณจินเผลอร้องออกมาเพราะเจ็บแปล๊บๆ

"อื้อ"

"หึ"ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งสายตาเหลือบมองท่อนกลางตัวที่เริ่มตั้งลำขึ้นของคุณจิน

"อยากหรือเปล่า"

"เอ่อ..."

"ให้ช่วยไหม"ผมถามหน้าเฉย

"ไม่ต้องเดี๋ยวมันก็หาย"

"หึหึ ดื้อเหมือนกันนะคุณน่ะ"ผมหัวเราะน้อยๆมือหนาเอื้อมไปแตะเบาๆผ่านเนื้อผ้า

"เฮ้!!เอามือออกไปเลยนะ"ผมยกไหล่ออกแรงกดอีกหน่อยให้แท่งนั่นรับรู้ถึงไอร้อนจากมือ

"หวงด้วยหรือ นึกว่าอยากให้ผมช่วยเอาน้ำออกให้"

"ผมช่วยตัวเองได้"คุณจินหน้าแดงปัดมือผมออก

"ผู้ชายด้วยกันไม่เห็นจะแปลกตรงไหน"

"คุณก็ทำของคุณเองสิ"คุณจินมองกลางเป้าของผมที่โด่งออกมาจนดันกางเกงชัดเจน

"ผมอยากให้คุณทำได้หรือเปล่าล่ะ"ผมบอกยิ้มๆ

"ไม่ล่ะคุณหาสาวๆมาช่วยเถอะ"คุณจินส่ายหน้าผมหัวเราะอีกครั้ง แปลกนะครับกับคุณจินผมไม่จำเป็นต้องปิดบังท่าทีอะไรทั้งนั้นความหนักหน่วงในอกเริ่มเบาบางจนผมรู้สึก

"คุณจะเข้าห้องน้ำก่อนหรือให้ผมเข้าก่อน"

"คุณไปเถอะผมดีขึ้นแล้ว"คุณจินหน้าแดงมากกว่าเดิมผมขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงแล้วดิ่งเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย มโนภาพถึงจูบหวานๆเร้าใจไม่น้อย กว่าผมจะออกมาจากห้องน้ำก็นานโขผมนุ่งผ้าเช็ดตัวเกาะสะโพกมาหยุดที่เตียงอีกครั้งก่อนจะล้มตัวลงนอนทั้ังแบบนั้น ร่างเล็กพลิกตัวกลับมาหาแล้วซุกเข้าที่อกผมยิ้มน้อยๆแล้วหลับตาทั้งที่คุณจินยังซุกอยู่ในอ้อมแขน

 

ความคิดเห็น