ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Engineering 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.8k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2562 15:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Engineering 14
แบบอักษร

 

Engineering

14

 

 

ค่ายวันที่ 2

 

JJ

 

เที่ยงของอีกวันที่ตอนนี้ผมเองก็ยังไม่ได้คุยกับเธอ เเม่งไม่รู้ดิเเม่งโคตรรู้สึกเฟล รู้สึกว่าตัวเองเเม่งไม่เคยอยู่ในสายตาเธอเลย

 

ผมนอนคิดมาทั้งคืนเเล้วว่าเมื่อไม่ได้สนใจกันขนาดนี้เห็นผมเเม่งเป็นคนอื่นตลอดเวลาเเบบนี้ เราควารที่จะหยุดมันไว้เเค่นี้ดีกว่า ได้รู้จักกันเเค่คำว่าเพื่อนร่วมโลกดีกว่า

 

ตอนเที่ยงที่ผมทานอาหารก็นั่งทานกับเพื่อนปกติไม่ใส่ใจอะไรเหมือนกับว่าทุกอย่างมันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น ต่อจากนี้มันตะเป็นเเบบนี้เสมอไป...

 

“ ผสมสีอะไรว่ะ ” ไอ้อาร์เทอร์มันตะโกนออกมาถามผมเพราะตอนนี้มันอยู่อาคารอีกหลังนึงเพราะว่าเราจะต้องเเยกกันทำเพื่อที่จะได้เสร็จให้ทันเวลา

 

“ สีฟ้า ฟ้าน้ำทะเลนะ ”

ผมบอกมันออกไปเเบบกวนกวนเพราะตอนี้มีเเค่มันกับผมที่เเม่งเงียบมานานพอได้เอ่ยปากคุยก็ขอนิดนึง ( มันไม่ใช่บุคลิกผมนี่หว่า)

 

“ ได้ครับ สัส !!!”

มันตอบมา ไม่นานมันก็ผสมสีเป็นสีฟ้าที่โคตรจะอ่อน มันน้ำทะเลยังไงว่ะ เเต่อย่าไปใส่ใจกับมันมากเลยครับ

 

พอผมทาสีตรงนี้เสร็จก็ช่วงบ่ายแก่แก่แล้วเเต่ยังเหลืออีกเพราะพรุ่งนี้ช่วงบ่ายเราจะเดินทางกลับกัน

จะต้องเล่งทำถึงเเม้ว่าคืนนี้เราจะต้องทำกันจนดึกเเต่เพื่อให้งานเสร็จมันก็คุ้ม

“ พักก่อนไหมวะ ” ไอ้นาวินที่เดินถือน้ำมาเเล้วยื่นให้ผม ผมเองก็รับไว้เเล้วก็ยื่นคืนมันไป

 

“ ไม่ว่ะ ”

“ เเต่กูว่ามึงต้องพักว่ะ เพราะนู้น....ฝนกำลังมา ”

 

ผมหันไปตามที่มันบอกก็เห็นกลุ่มเมฆที่ตั้งเคล้าดำทมิฬมาแต่ไกล ซึ่งเดาได้ไม่อยากครับว่ากำลังจะมีพายุฝน ผมเลยรีบเก็บของเข้าไปจุดรวมพล ก็เห็นมีคนนั่งคุยกันสนุกสนาน เเต่ผิดกับอีกสองคนที่มีสีหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัดนั้นก็คือสายไหมเเละอลิซ ซึ้งผมก็ไม่รู้หรอกว่าพวกเธอเป็นอะไร แต่เดี๋ยวนะเเละโรสหายไปไหน เเต่ก็เเค่สงสัยครับเพราะเขาจะไม่มีความสำคัญกับผมอีกต่อไป

 

“ เออ นี่นาย ”

“ ว่า ”

“ นายเห็นเพื่อนฉันบ้างไหม ยัยโรสอะ ”

“ ไม่นิ ”

 

ไม่นานพวกเธอก็มาถามผมเเละผมก็ตอบออกไปว่าไม่เจอซึ่งมันก็จริง เเล้วพวกเธอทั้งสองคนก็เธอออกไปด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก

 

“ มันไปไหนของมัน ”

“ ฝนก็จะตกเเล้วด้วย ”

“ เมื่อไหร่มันจะมา ฉันเป็นห่วงมันจัง ”

 

“ หนือมันจะหลงทาง!!! ”

 

ผมได้ยินเสียงของสองคนนั้นพูดคุยกันเกี่ยวกับโรสด้วยความเป็นห่วง เเต่ไอ้ประโยคสุดท้ายนั้นมันก็ทำให้ผมตกใจอยู่นะ

 

เพราะตั้งเเต่วันเเรกหัวหน้าหมู่บ้านจองที่นี้บอกว่า เดินออกไปทางหลังหมู่บ้านจะมีน้ำตก เเละจุดชมวิวที่สวย เเต่การเดินทาง มันลาดชันซึ่งเกิดอันตรายบ่อยมาก เเต่ถ้ามีใครสนใจทางหมู่บ้านก็จะให้ผู้เชี่ยวชาญพาไป

 

“ เป็นห่วงเขาหรอว่ะ ” ไอ้โรมที่ตบไหล่ผมพร้อมกับพูดขึ้นมา

“ เปล่านิ ”

 

ซ่า~

ซ่า~

ซ่า~

 

ไม่นานในก็ตกลงมาอย่างหนักซึ่งตอนนี้ผมเองก็นั่งไม่ติดเเล้วครับยิ่งเห็นว่าเพื่อนเธอกระวนกระวายอย่างหนัก จนตอนนี้อาจารย์เองก็กำลังปรึกษากับพวกผู้นำหมู่บ้านว่าจะเอายังไง

 

“ เเย่เเล้วครับครู พวกผมที่พึ่งกลับมาจากเขาลูกนู้นบอกว่า น้ำพัดเเรง ดินก็ถล่มลงมาครับ ”

“ เเล้วเราสามารถทำอะไรได้บ้างครับ ”

“ ตอนนี้ก็ได้เเค่รอให้ฝนหยุดตกก่อน เพราะมันอันตรายมาก ”

 

“ เราคงรอไม่ได้หรอกครับ ถ้าโรสเป็นอะไรขึ้นมาละ ” ผมที่ตอนนี้ไม่สามารถควบคุมอะไรได้ทั้งนั้น จากที่ได้ยินเเล้ว ผมกลัวว่าเธอจะเป็นอันตราย

 

“ เราไปไม่ได้จริงจริงครับ มันอันตรายมาก ”

 

โครม!

 

เเม่งเอ้ย! ผมถีบเก้าอี้เพื่อระบายอารมณ์นี้ ผมไม่มีทางที่จะเข้าไปหาเธอได้เลยหรือว่ะ

“ ถึงอันตรายก็ต้องเข้าไป! ”

“ ใจเย็นดิว่ะมึง ” ไอ้นาวินที่เเม่งมารั้งตัวผมไว้เพราะตอนนี้ผมอารมณ์เดือดมาก

 

“ในเเม่งก็เมื่อไหร่จะหยุดตกวะ ไอ้เหี้ยเอ้ย!!! ”

 

ไอ้โรมกับไอ้นาวินมันพาผมมานั่งที่มุมหนึ่งที่เเม่งห่างห้องจากการที่เขากำลังคุยกัน

 

“ มึงนั่งตรงนี้เเหละ เเละทำใจให้เย็น ยังไงโรสก็ต้องปลอดภัย ”

 

ตอนนี้ผมทำอะไรไม่ได้เลยจริงจริงสินะเเค่จะยืนฟังพวกเขาวางเเผนกันผมยังทำอะไรไม่ได้เลย เเล้วตอนนี้ยัยนั้นจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้จะหนาวไหม จะกลัวหรือเปล่า จะเจอสัตว์ร้ายทำร้ายเธอหรือเปล่า

 

ปึก!

ปึก!

ปึก!

ผมเอามือไปต่อยที่ฝ่าผนังอย่างเเรงโดยมีไอ้นาวินที่คอนห้ามผมเเต่มันก็ห้ามผมไม่ค่อยได้เพราะผมเเม่งบ้ากำลัง

 

“ กูเเม่งทำเหี้ยอะไรไม่ได้สักอย่าง ”

 

JJ END

.

.

.

 

ไหนใครบอกว่าไม่ได้ห่วงเขา ? เขาไม่สำคัญ ? เเล้วทำไหมถึงได้เป็นเเบบนี้.....

.

เรามาเอาใจช่วยให้โรสปลอดภัยกันด้วยนะ ...

ความคิดเห็น