Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love 1

คำค้น : Love 1

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2563 10:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love 1
แบบอักษร

[YoYo] 

 

“แฮ่กๆๆๆ” ผมวิ่งมาหยุดอยู่ที่หนึ่งซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหนใช่ที่รักหรือเปล่ามันใช่เวลามาเล่นไหมเนี่ย  

 

เอาเถอะตอนวิ่งมาก็หลับหูหลับตาวิ่งให้พ้นไอ้หล่อนั่นแค่นั้นไม่ทันคิดหรอกว่าที่วิ่งมามันคือที่ไหน ถ้าถามว่าผมจะวิ่งหนีมันทำไมผมสู้คนไม่เป็นหรอผมสู้คนเป็นครับ แต่ไอ้หล่อนั่นมันตัวใหญ่กว่าผมอีก ผมเดินมาเรื่อยๆจนมาเจอแก๊งคนเมาปากหมาเข้า 

 

“อ่าว จะไปไหนจ๊ะน้องสาว” น้องสาวแม่มึงสิ ปากหมาจริงด้วยเรียกน้องสาวเตะปากแตกเลย กูผู้ชายได้สัสเมาแล้วตาเสียหรอ 

 

“กูผู้ชายโว้ยไม่ใช้ผู้หญิง” ผมโวยวายเสร็จและจะเดินหนี แต่มันก็พุ่งเข้ามาขวางผมไว้ซะก่อน 

 

“เดี๋ยวซิ จะรีบไปไหนละอยู่สนุกกับพวกเราก่อนซิ” ไอ้คนที่มาขวางผมพูด สนุกเหี้ยอะไรกูจะกลับบ้าน ให้กูไปนั่งกินเหล้าด้วยหรอโดนคุณนายด่าตายเลย อุตส่าวิ่งหนีไอ้หล่อจนส่างเมาแล้วนะ 

 

“นั้นซิ ผู้ชายก็ผู้ชายเหอะแต่น่ารักแบบนี้กูก็เอาวะ” ผู้ชายร่างท้วมอีกคนพูด เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนจะเอาอะไรนะ? เอากูหรอ? อะไรจะขนาดนั้นวะนี้ผมหนีเสือปะจระเข้หรอไอ้ผู้ชายที่เหมือนหัวหน้ามันเดินเข้ามาหาแล้วจับแขนผมดึงเข้าหามันและค่อยๆโน้มหน้าลงมาหาผม 

 

เหตุสุวิสัยมากเลยทำให้ผมยกเท้าถีบมันออกไป เอาซิกูสู้คนเป็นนะเว้ย 

 

อีกสองคนพอเห็นหัวหน้ามันโดนถีบก็เข้ามาหาผมทันที ผมมองัมนเลิ่กลั่กเพราะสองคนไม่น่าจะสู้ไหวแน่ล่ะ อีกคนเดินมาข้างหลังอีกคนอยู่ข้างหน้า ผมที่ไม่สามารถหนีได้ก็ได้แต่มองหาทางหนี พอได้จังหวะกะจะรอดมันออกไปก็โดนสกัดขาจนล้มแล้วมันก็มาคร่อมตัวผมทันที หมัดรุ่นๆต่อยเข้ามาที่ท้องหนึ่งที อย่าพูดว่าเป็นผู้ชายแล้วไม่น่าจะเจ็บ คนไม่เคยมีเรื่องชกต่อยแบบผมมันจุกเอามากๆเลยแหละ 

 

“เก่งนักใช่ไหม เดี๋ยวกูจะทำให้มึงสยบและเป็นทาสกามของพวกกูเอง” มันพูดจบก็กระชากเสื้อผมออก ผมตกใจมากทำไรไม่ถูกเพราะจุกจากการถูกต่อยเลยไม่มีแรงที่จะขืนพวกมันได้ด้วย มันค่อยๆลูบไล้ร่ายกายผมทุกสัดส่วนมือหยาบพวกนั้นน่าขยะแขยงสิ้นดี ผมพยายามดิ้นให้หลุดออกจากมันแต่มันขยับไม่ออกเลยสักนิด บ้าเอ้ย!เรี่ยวแรงมันหายไปไหนหมดนะ มันค่อยๆก้มหัวลงมาใกล้ๆผม  ฮื้อทำไมชีวิตไอ้โย่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยไม่เอา ใครก็ได้ช่วยด้วย ช่วยโยโย่ที 

 

ผลัก! ตุ้บ! 

 

ผมได้เสียงเหมือนคนโดนถีบเลย ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาดูไอ้คนที่มันคร่อมผมเมื่อกี้ มันหายไปนอนอยู่ไกลจากตัวผมมาก ผมค่อยๆลุกขึ้นนั่งดูไอ้คนที่มาช่วยผม มันจัดการไอ้ชาติชั่วสามคนสลบไปเลย เออคนนี้คือเหมือนกับคนที่....ผมวิ่งหนีเลยและมันมาช่วยผมหรอ หรือว่าจัดการผมที่หลัง 

 

“เป็นไรไหม” มันพูดขึ้นเลยทำให้ผมตื่นจากภวังค์ความคิดของตัวเอง จะบอกว่าเป็นก็เป็นนะแต่มันก็ไม่เป็นไรมาบอกว่าไม่เป็นแล้วกัน 

 

“ไม่เป็นไรขอบคุณนะ” ผมบอกเสร็จก็พยายามลุกแล้วเดินหนีออกมา แต่มันดันจับแขนผมไว้ก่อน 

 

“แต่ฉันว่านายเป็นนะ เดี๋ยวฉันไปส่งนะ โยโย่” เฮ้ย! รู้จักชื่อกันได้ยังไงก่อน 

 

“ไม่เป็นไรหรอกเสียเวลานายป่าวๆ” ถึงจะอยากกลับบ้านแต่ก็ กลัวว่ามันจะหลอกไปทำอย่างอื่นซะมากกว่า คนสมัยนี้ไว้ใจได้ที่ไหนล่ะ 

 

“เสียเวลาอะไร ฉันเต็มใจ เดี๋ยวมาตินคนหล่อจะไปส่งเจ้าหญิงถึงวังเอง” หน้าก็คุ้น ชื่อก็คุ้นแต่ก็จำไม่ได้อยู่ดีนั้นแหละ มาตินคือใครแล้วเจ้าหญิงคือใครอะไรวะงง 

 

“เอ่อ...” ผมกำลังจะบอกปฏิเสธไปอีก แต่ก็โดนขัดซะก่อน 

 

“เออหน่า เดี๋ยวไปส่งเอง” มันว่าเสร็จมันก็ฉุดกระชากลากถูผมมาที่รถของมันจนได้พอมาถึงมันก็ถอดเสื้อคุมมันออกแล้วเอามาให้ผมใส่ ผมก็ลืมไปเลยว่าโชว์ท่อนบนอยู่ก็ว่าทำไมหนาวๆ ผมรับเสื้อจากไอ้หล่อตรงหน้ามาใส่คลุมเอาไว้แล้วมองมันอย่างขอบคุณ 

 

ตอนนี้ผมเห็นหน้ามันชัดมากเพราะตรงนี้มีไฟส่องสว่างพอดี หน้าคมได้รูป สันกรามชัดเจน จมูกโด่ง คิ้วหนา ดวงตาสีน้ำตาเข้ม ผมดำยาวกำลังพอดี ปากรูปกระจับสีชมพูน่าจูบมาก ห๊ะ! อะไรนะน่าจูบนั้นมันผู้ชายนะ โย่มึงจะจูบกับผู้ชายหรอ ไม่ได้ๆ ผมส่ายหัวไปมาสลัดความคิดอันเลวร้ายของตัวเองออกไปจากหัว คิดบ้าอะไรก็ไม่รู้ 

 

“เออ...เสื้อมึงใหญ่ไปป่ะวะ” ผมถามเพื่อกลบเกลือนที่ตัวเองกำลังคิดอกุศลกับคนที่เพิ่งเคยเจอ เพื่อช่วยชีวิตผมไว้ 

 

“หึ หึ น่ารักดี” มันหันมามองแล้วหัวเราะในลำคอ เดี๋ยวน่ารักอะไรกูต้องหล่อสิ ถึงมึงจะหล่อกว่าก็เถอะนะ มันพูดขบก็เดินหนีผมไปขึ้นรถฝั่งคนขับ “เอ้า ขึ้นรถดิจะกลับไหมบ้านน่ะ” 

 

“เออๆ” พอผมขึ้นรถแล้วมันก็ขับออกจากร้านเหล้าทันที ขับมาซักพักรถมันก็มาจอดรถอยู่ข้างหน้าร้านกาแฟร้านหนึ่งที่มันเปิด24ชั่วโมง 

 

“จอดทำไม” ผมถาม 

 

“เดี๋ยวขอไปเอาบัญชีในร้านก่อน” มันบอกแล้วมันก็เดินหายเข้าไปในร้าน นี้มันเป็นเจ้าขอร้านกาแฟหรอเนี้ย ว้าว ผมก็มีความฝันอยากทำร้านกาแฟนะแต่คุณนายเขาอยากให้ผมเรียนอย่างอื่นมากกว่า ซึ่งมันก็มีสิ่งที่ผมชอบอยู่เลยได้ไปเรียนอยู่คณะสถาปัตย์ 

 

ปั๋ง! เฮือก! 

 

“นั่งใจลอยไปไหน” 

 

“ป่าว มึงอ่ะปิดประตูดัง เออ...มึงชื่อไรนะ” ก็ผมจำชื่อมันไม่ได้นิ จะให้เรียกแต่ไอ้หล่อๆก็ไม่ใช่ป่ะ 

 

“มาติน ทำไมมึงจะถามว่าร้านกาแฟเป็นของกูหรอ ใช่ป่ะ” เออแม่งรู้ใจกูได้ไงว่ะ ผมพยักหน้าให้มัน “มันเป็นร้านของอากู อากูเขาฝากให้กูเขามาเอาบัญชีที่ร้านก็แค่นี้” ผมพยักหน้าเข้าใจมันก็ขับรถออกไปทันที 

 

ผมนั่งหาวอยู่นานสองนานสงสัยมันจะรำคาญเลยให้ผมหลับแล้วบอกว่าถ้าถึงบ้านแล้วจะเรียกผมเลยปรับเบาะนอนลงและความมืดก็เข้ามาครอบงำ 

 

“โย่ โย่ โยโย่” ผมได้ยินเสียงเหมือนคนเรียกเลย จะเรียกทำไมล่ะคนจะนอน เรียกไม่พอยังเขย่าอีกด้วย 

 

“ฮือ! ขออีก5นาทีนะแม่” ผมครางในลำคออย่างหงุดหงิด เรียกอยู่นั้นแหละคนจะนอน และก็ยังไม่หยุดเขย่า 

 

“โย่ ถึงบ้านแล้ว” รู้แล้ว! เอ๊ะ! ถึงบ้านแล้วตอนนี้ผมไม่ได้อยู่บนเตียงหรอ ไม่ใช่ผมอยู่บนรถตินและ เฮ้ย! ผมลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆ ใช่นี้แถวบ้านผมและนั้นบ้านผม แล้วมันรู้จักบ้านผมได้ไง 

 

“ขอบใจนะ แล้วบ้านมึงอยู่ทางไหนว่ะ” ผมถามพร้อมกับกำลังจะเปิดประตูรถออก 

 

“หลังข้างๆนี่ไง” อ้อ ห๊ะ! บ้านอยู่ข้างๆแล้วทำไมผมไม่รู้จักมันวะ แต่บ้านข้างผมมันไม่มีคนอยู่มานานแล้วนะ มีก็แต่แม่บ้านกับคนสวนรับจ้างมาจัดการทำความสะอาดอยู่ตลอดแต่ไม่ยักจะมีคนมาอยู่เลย  

 

“กูไปนะ” มันว่าเสร็จมันก็ขับรถไปที่บ้านหลังนั้นทันที มันก็คุ้นๆอยู่นะ ชื่อมาติน บ้านอยู่ข้างๆโอ๊ยจำไม่ได้ช่างมันเข้าบ้านก่อนแล้วกัน มันดึกมากแล้วป่านนี้คุณนายด่าตายแน่ ว่าแล้วก็เดินเข้าบ้านไปก็เจอคุณนายเลย อะไรกันยังไม่นอนอีกหรอ 

 

“โย่” น่านไงโดนด่าแน่ 

 

“คะ...ครับแม่ เออคือโย่คือ..” ผมไม่รู้จะแก้ตัวยังไงไม่ให้คุณนายด่าดีโอ๊ยจะทำไงดี 

 

“ตินกลับมาแล้วนะลูก พรุ่งนี้ไปหาตินซิ” นั้นไงโดนด่าจริงๆด้วย เอ๊ะไม่ได้ด่านี่แล้วติน เอาอีกแล้วตินอีกแล้วตกลงมันเป็นใครกันแน่เนี่ย ทำไมผมถึงจำมันไม่ได้ 

 

“แม่ ตินนี้มันเป็นใครอะ” ผมถามเพราะผมสงสัยมาก 

 

“เอ้า ก็เพื่อนเราตอนเด็กๆไง มาตินน่ะ จำได้ยังที่เราชอบเรียกว่าโอวัลตินไง” คือถ้าผมจำได้ผมจะถามทำไมละครับ ผมก็ได้แต่เถียงแม่ในใจนั้นแหละขืนพูดออกมาคุณนายด่าแน่ 

 

“แหะๆ จำไม่ได้” ผมได้แต่ยิ้มแห้งๆใส่คุณนาย 

 

“ไม่รู้แหละพรุ่งนี้ก็ไปหาตินซิเพื่อจะจำได้” 

 

“ครับๆ งั้นผมขึ้นไปนอนก่อนนะครับ ว่าแต่แม่ทำไมยังไม่นอน” ผมกำลังจะเดินขึ้นห้องแต่มันสงสัยต้องถามก่อน 

 

"ป๊าเราน่ะสิยังไม่กลับเลยแม่ก็เลยนั่งรอ" ป๊าผมเป็นหมอ ไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับลูกกับเมียเท่าไหร่หรอกแต่ก็ให้ความรักกับพวกเราตลอดและแม่ก็รักป๊ามาก 

 

"ไม่ใช่เข้าเวรหรอแม่" ผมถาม 

 

“เห็นบอกว่าจะกลับคืนนี้น่ะเลยรอ ว่าแต่โย่ตอนไปเราไม่ได้ใส่ชุดนี้นี่ แล้วเมื่อกี้ใครมาส่ง”คุณนายตอบ หยุดถัดนิตติ้งแล้วมองมาที่ตัวผม 

 

“ตินมาส่ง เสื้อก็เสื้อมันนั่นแหละ ผมไปนอนแล้วนะแม่ง่วงแล้วฝันดีครับ” ผมตอบไปตามความจริงแล้วรีบขอตัวไปนอนก่อนจะโดนซักมากกว่านี้ หอมแก้มคนสวยพร้อมบอกฝันดีแล้ววิ่งขึ้นห้องเลย 

 

“เอ้า เจอตินแล้วทำไมไม่คุยกันให้รู้เรื่องก่อนละโย่” เสียงคุณนายดังตามหลังมาผมก็ไม่ได้สนใจเดินเข้าห้องไปเลย 

 

ห้องนอนผมอยู่ริมสุดทางเดิน ห้องนอนผมเป็นสีฟ้าสด ผมอาบน้ำเสร็จก็เดินมาตรงระเบียง ระเบียงห้องนองผมอยู่ตรงฝั่งบ้านมาติน ผมจะเดินมายืนอยู่ตรงระเบียงทุกคืนถ้าไม่เดินมาผมก็นอนไม่หลับเพราะเคยลองแล้ว แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนทำไมต้องมายืนด้วย 

 

“โย่ โย่” ผมกำลังยืนหลับตารับลมตรงระเบียงอยู่ดีๆก็มีเสียงหนึ่งมาเรียกผม ทำให้ต้องลืมตาขึ้นมามอง 

 

“เฮ้ย! นี้ห้องมึงหรอ” ผมร้องถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นไอ้หล่อมันยืนอยู่ตรงหน้าที่เป็นระเบียงตรงข้ามกัน 

 

“ก็ใช่ไง นี้จำกันไม่ได้จริงๆหรอเนี้ย” ผมสายหัวให้มันอย่างไว “เมื่อก่อนนะทุกคืนเราต้องมายืนอยู่ตรงระเบียงของห้องแล้วบอกฝันดีกันทุกคืนถึงจะนอนได้ไง” ผมพยายามนึกคุ้นอีกแล้วว่ะแต่ก็จำไม่ได้ 

 

“เออ งั้นกูไปนอนแล้วฝันดี” ผมบอกมันถ้าให้เดาผมว่าตอนนี้ผมทำหน้าเอ๋อใส่มันแน่ ก็คนมันจำไม่ได้นี้หว่า 

 

“ฝันดีครับ” มันพูดจบมันก็ยิ้มให้ผม ผมก็รีบเดินเข้าห้องมาเลย อยากจะบอกว่ายิ้มมันเมื่อกี้ทำใจผมเต้นแรงแปลกๆด้วย คนหล่อนี่มันแอคแทคเก่งหรอวะ 

 

โอ๊ย! 

 

เป็นไรเนี้ยโย่ นอนได้แล้วนอนๆแล้วผมก็ล้มตัวนอนลงไป 

 

...................................................................................................................................................................................................................................... 

อัพแล้วมาอ่านกันเยอะๆนะ 

 

รีไรต์ 12/02/63 

ความคิดเห็น