ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 : ซีซี๊ซี

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 : ซีซี๊ซี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.7k

ความคิดเห็น : 161

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2558 02:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 : ซีซี๊ซี
แบบอักษร
 
ตอนที่ 17 : ซีซี๊ซี 
 
 
 
 
 

      ผมค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ  ภาพตรงหน้าที่ค่อนข้างเลือนรางทำให้ผมตะกระพริบตาอีกหลายครั้ง   เสียงพูดคุยที่จับใจความแทบไม่ได้  ผมเอียงหน้าไปทางซ้ายเพราะอยากรู้ว่าใครกันที่กำลังพูดอยู่ตอนนี้

 

 

      “มึง เขาตื่นแล้ว”ผมค่อยๆพยุงตัวขึ้นมาเมื่อเห็นบุคคลไม่คุ้นหน้าสองคนเดินมาทางผม  สายตาจ้องไปที่ไทด์  การแต่งตัวก็ถูกระเบียบ  ไหนจะป้ายชื่อน่ารักๆนั่นอีก

 

    “ปีหนึ่ง?” ผมพูดออกไปเบาๆ  ทั้งสองคนยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าให้ผม  คนที่ดูร่าเริงๆหน่อยเดินเข้ามาประชิดตัวผมอย่างรวดเร็ว  จนผมเขยิบตัวออกห่างแทบไม่ทัน

 

     “อือ ยินดีที่ได้รู้จักนะ เราชื่อไนก้า ส่วนนั่นยาระนะ” ผมมองตามนิ้วที่ไนก้าชี้ไป  ยาระยิ้มให้ผมนิดหน่อย  ผมเองก็ยิ้มตอบกลับไปแบบเก้อๆ

 

 

      “นายชื่ออะไรหรอ”

 

      “เราชื่อซี”

 

     “ซีอยู่คณะไรอ่ะ แล้วรับน้องของซีโหดไหม เราอยู่คณะการตลาดนะ” ผมยิ้มอ่อนๆให้ไนก้า...  รุ่นน้องผมนี่เอง  แต่ไม่คุ้นหน้าเลยแหะ

 

      “เราไม่มีรับน้องอ่ะ” พอผมพูดจบประโยคไนก้าก็ตาเป็นประกายทันที  เหมือนหมาแถวบ้านผมเลย...

 

     “จริงดิ  ซีอยู่คณะไรอ่ะ  คณะเรารับน้องนี่โหดมากอ่ะ ขนาดพี่ซันตัวเล็กยังโหดเลย”ผมหลุดขำออกมาเบาๆ  ซันโหด?  มันแอ๊บอ่ะดิ

 

     “เราอยู่คณะบัญชีสาขาการตลาดอ่ะ”

 

     “อ้าว?  ทำไมซีไม่ได้รับน้องล่ะ” ไนก้าพูดอย่างแปลกใจ  คงมีแต่ยาระเท่านั้นที่เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

 

     “รุ่นพี่หรอ?” ผมพยักหน้าเป็นการตอบคำถามของยาระ

 

     “เห้ย!” ผมมองปฏิกิริยาของร่างสูงอย่างขำๆ  ก่อนจะพูดปรามๆไปนิดหน่อย “เว่อร์ละๆ”

 

     “ไม่เว่อร์นะ  แล้วนี่พี่อยู่ปีไรอ่ะ  โอ๊ยยยย  ถ้าพี่ซันรู้ว่าผมไม่ได้ไหว้รุ่นพี่ในคณะนี่ผมตายแน่เลยอ่ะ” น้ำเสียงโอดครวญของไนก้าทำให้ผมเลิกคิ้วขึ้น ส่งสายตาไปหายาระว่า ‘ขนาดนั้นเชียว?’ แล้วก็ได้คำตอบมาเป็นการพยักหน้าเบาๆ

 

 

     “พี่อยู่ปี 3 ไม่ต้องกลัวหรอก พี่ไม่บอกซันแน่” ไนก้าหันขวับมาแล้วก้มกราบลงแนบเท้าผมสามครั้งทันที

 

     “เห้ยๆ  ไม่ต้องก็ได้ พี่ยังไม่บวชนะไอ้น้อง” ยืนมือไปจับมืออีกฝ่าย  ร่างสูงชักมืออกจากมือผมทันที  ใบหน้ากร้านแดดขึ้นสีแดงชัดเจน

 

      “ผ...ผมขอออกไปข..ข้างนอกแปปนะค...ครับ” การพูดติดขัดแถมหน้ายังขึ้นสีจัด ผมหันไปมองยาระแบบสงสัย  ร่างสูงใหญ่ที่มีผมสีดำปรกหน้าปรกตาก็ถอนหายใจออกมา

 

 

     “หมอนั่นเป็นโรคเขิลผู้หญิงกับผู้ชายน่ารักน่ะ” ผมพยักหน้าแล้วร้องตอบออกมาเบาๆ “อ้อ...”

 

 

 

     เป็นโรคที่แปลกดีแหะ....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---------------------------------------------------ต่อ--------------------------------------------------------------------------

 

 

      ผมเดินเตร็ดเตร่อยู่แถวคณะแพทย์  ไม่ใช่มาอ่อยหรืออะไรนะครับ แค่มันต้องผ่านเท่านั้นเอง 555

 

      ย้อนเรื่องกันไปนิดนึงหลังจากที่คุยไปกับยาระและไนก้าเสร็จแล้ว ทั้งสองคนก็บอกว่าจะมาส่งนะ แต่ผมปฏิเสธไป เพราะพวกนั้นมีเรื่องต่อ  ส่วนผมที่คิดว่าจะมาอาศัยหอพักไอ้ซันซักแป๊บก็เลยบอกพวกนั้นไปว่าเดินมาดีกว่า เพราะมันก็ไม่ไกลกันมากเท่าไหร่นัก

 

 

ตุ้บ!

 

 

     “โอ๊ย...”ผมร้องครวญออกมานิดๆ  เมื่อจู่ๆก็มีลูกบาสมากระแทกที่หัว  พึ่งจะรู้ว่าคณะแพทย์นี่เขามีสนามบาสด้วย  โอ้โหเล่นเอาโลกกูหมุนเลยครับ...  หมอบ้านไหนเขามือหนักขนาดนี้ผ่าตัดทีมีตายชัวร์

 

 

     “ซี!!

 

 

 

     โอเค... ไม่ใช่หมอแต่เป็นผัวกูเอง

 

 

 

     มึงมาได้ไงวะเนี่ย?ได้ข่าวนี่คณะแพทย์  พวกมึงอยู่วิศวะไม่ใช่หรือไร โผล่มาคณะเขาทำไม?  ผมได้แต่ส่ายหน้าปลงๆเมื่อเห็นพวกที่เล่นบาสทั้งหมดเริ่มหันมาสนใจ   มองดูวายที่วิ่งเข้ามาโดยที่มืออีกข้างก็ลูบๆไปที่หัวเบาๆ

 

 

     “ทำไมมาอยู่แถวนี้ล่ะ” ประโยคแรกที่มันถามควรเป็นประโญคที่ผมต้องถามมันก่อนไหมเนี่ย?

     “จะไปหอพักซันอ่ะ แล้วทำไมมึงมาอยู่นี่ล่ะ”

     “พูดไม่เพราะว่ะ... พวกกูมาซ้อมบาสกับไอ้หมออ่ะ ออกกำลังกาย” มันพูดบ่นผมนิดๆที่ใช้คำหยาบ  แหม... ตัวเองนี่พูดเพราะจังเลยเนอะ

 

 

     “เฮ้ยนายเมื่อกี้เป็นอะไรมากไหม?  เราขอโทษนะ นายไม่เจ็บใช่ป่ะ?” เสียงทุ้มตามแบบผู้ชายที่โตเต็มที่แล้ว  ผมมองไปที่อีกฝ่ายแล้วก็มีคำๆหนึ่งผุดเข้ามาในหัว.... คุณชาย

 

 

     ไม่ใช่ว่าเหมือนไอ้ชายนะ  คือลักษณะเขาเหมือนคุณชายอ่ะ ผิวขาวๆ ตาตี่ๆ แก้มที่แดงจากการเล่นกีฬาแล้วไหนจะเสื้อนิสิตที่แนบไปกับตัวเพราะเหงื่อที่ไหลออกมานั่นอีก  โอ้โหขุ่นพระ... จู่ๆก็อยากไปหาหมอ-o-

 

 

     “อะ ขอเราดูแผลนะ...” ผมก้าวเบี่ยงหลบมือขาวที่เอื้อมมา  คุณหมอตรงหน้าชะงักแล้วทำหน้าเจื่อนๆ ก่อนจะชักมือกลับ  “เราขอโทษ  นายคงไม่ชอบให้มีคนมาโดนตัว”

 

     “อือ ไม่เป็นไร” จริงๆก็ไม่อยากหลบหรอก  แต่มียมทูตยืนจ้องอยู่  แรดเกินไปจะไม่งาม....  ไม่งามทั้งในเรื่องชีวิตแล้วประตูหลังอ่ะนะ

 

 

     “แล้วนี่จะให้กูไปส่งหอซันไหม” น้ำเสียงไม่พอใจจากวายที่เงียบไปนานดังขึ้น...  มึงครับ  กูไม่แรดแล้วมึงจะโกรธกูอีกหรอครับ?  กูอุตส่าห์ไม่แรดแล้วนะ...

 

 

     “กูกลับพร้อมมึงดีกว่า เดี๋ยวนั่งรอ” ขอโทษนะฮะพี่ชาย  ความแรดมันไม่เข้าใครออกใครจริงๆ  กูว่าจะไม่แรดแล้วแต่สายตาว่าที่หมอยั่วเย้ากูเหลือเกิน...

 

 

    

     หลังจากหาที่นั่งประจำการเรียบร้อยผมก็หยิบมือถือออกมารักคุกกี้รันสลับกับมองว่าที่หมอ  เอ้ย!   มองวายครับ มองวายๆๆ (สะกดจิตเบาๆ)  หลังจากที่เล่นไปซักพักก็เริ่มเบื่อ  ท้องก็เริ่มหิว  7-11มีไหมน้า  คณะแพทย์มีของกินไหมน้านอกจากคนหล่อ...

 

 

 

     “นายๆ  เบื่อไหม? ไปเล่นบาสด้วยกันไหม?” แหนะ... พูดถึงคนหล่อ คนหล่อก็มา  เนื้อคู่กันป่ะเนี่ย!   เขิล...

 

 

     “ไม่อ่ะ  เราหิวมากกว่า  แถวนี้มี7-11ไหมอ่ะ?” ผมส่งยิ้มเล็กๆไปให้

 

     “มีๆ แกเดินไปทางนั้นอ่ะ” ไม่พูดเปล่า  ชี้มือให้ผมเห็นด้วย  พยักหน้าเบาๆเป็นกานตอบรับ  อีกฝ่ายหันมายิ้มให้แล็วก็พูด “เราฝากซื้อน้ำหน่อยดิ”

 

 

    “อือ  ได้ดิ เดี๋ยวเราซื้อมาเผื่อทุกคนเลยแล้วกันเนอะ”ผมพูด  ว่าที่หมอพูดขอบคุณแล้วผมก็ยิ้มไปให้ก่อนจะเดินไปทางที่ถูกบอกมา

 

 

 

 

7-11

 

     ผมเลือกๆหยิบๆของกินขึ้นมา  ของกินเล่น  พวกฮอทดอก  ไส้กรอก  แฮม สปอนเซอร์ น้ำเปล่า และอื่นๆอีกเยอะแยะมากมาย  ก็พวกนั้นมีเยอะ  ซื้อๆไปก็ไม่เสียหายอะไร  แถมเงินที่หยิบมาก็เงินวาย  นอกจากผมจะเป็นคนดีในสายตาว่าที่หมอแล้ว  เงินก็ไม่เสีย  ฉลาดจริงๆเราเนี่ย 5555

 

 

 

      หลังจากจ่ายเงินเสร็จก็ยืนรอของที่ต้องเวฟ  ในมือก็เลื่อนมือถือเล่นแต่ก่อนอื่นมีเรื่องหนึ่งที่ผมประจักษ์กับตาคือ  ผมควรซิ่วมาเรียนคณะนี้  โอ้ยยยย  นิสิตหล่อ  อ.ก็หล่อ(ซออู้เล่าให้ฟัง)  แถมพนักงาน7-11ยังหล่ออีก!  

 

 

     “ยินดีต้อนรับค่า” เสียงพูดตามปกติของพนักงานเรียกความสนใจจากผม  เงยขึ้นไปมองก็เห็นว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มที่เล่นบาส  รับของที่เวฟเสร็จมาจากพนักงานแล้วเดินเข้าไปหาร่างสูงที่โคตรเด่น (เด่นเพราะมีคนเดียวใน7-11)

 

 

    “นายๆ  ซื้อของกินหรอ เราซื้อให้แล้วอ่ะ” สะกิดแล้วชูของในมือเป็นเครื่องยืนยัน  อีกฝ่ายทำหน้าเหวอๆก่อนจะยิ้มรับ

 

 

     “ขอบคุณนะ  แต่เราว่าจะซื้อน้ำแข็งอ่ะ  มีคนนิ้วซ้น”ผมร้องอ้อเบาๆ

     “เราซื้อน้ำแข็งมาด้วยแล้วก็มีผ้า  ใช่ได้ไหม?”ผมพูด  อีกฝ่ายก็มองแบบอึ้งๆ “อ่าๆ  งั้นเราช่วยถือนะ”

 

 

 

 

 

     “ไงมึงทำไมเร็วจัง” เพื่อนของว่าที่หมอ2 (ก็ไม่รู้ชื่อ) เดินเข้ามาแล้วถาม  หันมามองผมหน่อยแล้วส่งสายตามาประมาณว่า ทำไมมาด้วยกัน

 

     “คือก็จะไปซื้อแต่ว่ามีคนซื้อมาก่อนแล้วอ่ะ” คนถามร้องอ้อเบาๆ หันมายิ้มแล้วขอบคุณผม

 

     “ไม่เป็นไรๆ  พักก่อนไหม เราซื้อของมาเยอะเลย” ยิ้มเพื่อการกระชับมิตร  อีกฝ่ายพยักหน้ารับ แล้วหยิบของในมือว่าที่หมอ2ไปช่วยถือ

 

 

 

     “พวกมึง!!!   พักก่อน  กินก่อนเดี๋ยวค่อยซ้อมต่อ”เสียงตะโกนจนมาดคุณหมอ ผมมองเล็กก็จะรู้ว่าคุณว่าที่หมอ2หายไปทำแผลให้เพื่อน

 

 

     “ขอบคุณนะ”ว่าที่หมอหนึ่งพูด  ผมพยักหน้าไปให้  ยื่นผ้าเย็นที่ซื้อมาจาก7-11ไปให้วายที่กำลังเดินมาทางนี้  

 

 

 

 

 

 

     “เออ  ว่าแต่นายชื่ออะไรอ่ะ”ว่าที่หมอ3ถาม  หลังจากที่ตอนนี้พวกเรานั่งล้อมกันเป็นวงกลม  ทุกคนก็หันมามองทำเอาผมประหม่าไป

 

 

     “เราชื่อ....”

    “มันชื่อซี  เมียกู  จบนะ”น้ำเสียงเขียวๆดังมาจากวาย  ผมตีแขนที่มีกล้ามเป็นมัดไปเบาๆ  สีหน้าทุกคนในกลุ่มดูแปลกๆจนผมคิดว่าพวกเขาคงรับไม่ได้กับเรื่องรักเพศเดียวกัน   แล้วก็ไม่รู้ตัวเองอีกว่าทำสีหน้าอะไรไปจนว่าที่คุณหมอ3พูดขอโทษ

 

 

     “เฮ้ยๆ เรารับได้ๆ   เอ่อ... ว่าแต่ขอบคุณนะที่ซื้อของกินมาให้อ่ะ”

    “อือ  เรื่องแค่นี้เอง  อีกอย่างนี้เงินวายไม่ใช่เงินเราหรอก 555”ผมหัวเราะแล้วก็มีบางคนที่หลุดขำออกมาเหมือนกัน  เมื่อเจ้าของเงินร้องโอดครวญว่าอาทิตย์นี้จะกินอะไรในเมื่อเงินถูกเอามาเลี้ยงพวกนี้หมดแล้ว

 

 

 

    “หารเอาไหมล่ะ”ว่าที่หมอ4(เยอะไปละ)พูดขึ้น  แล้วเตรียมจะหยิบเงินออกมา

 

     “ไม่ต้องๆ  กูมีซีคอยทำอาหารให้อยู่แล้ว  เนอะเมียจ๋า”ประโยคแรกพูดตอบ  ส่วนประโยคหลังหันมาพูดกับผมแล้วเอียงคอตัวเองมาซบไหล่เรียกเสียงโห่แซวจากคนในกลุ่ม

 

 

     แล้วหลังจากนั่นก็นั่งคุยอะไรกับเรื่อยเปื่อยไปซักพัก  ถามเรื่องที่เรียนบ้าง  เวลาพักบ้าง งานบ้าง  แลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน  ก็ครืนเครงดี  เริ่มเปลี่ยนทัศนคติที่ว่าหมอต้องเนิร์ดกันไปเลย  เพราะพวกนี้ห่างไกลจากคำนั้นหลายขุม  แทบที่จะเรียกว่านิสัยเกือบเหมือวิศวะไปแล้วถ้าผมไม่ได้รู้จักมาก่อน 555

 

 

 

 

     ประมาณทุ่มหนึ่งพวกนั้นก็เลิกเล่น  โบกมือลากันแล้วก็แยกย้ายกันกลับ  ผมเดินไปที่รถพร้อมวายแล้วก็พึ่งนึกได้ว่าลืมถามชื่อไปเลย  แต่ก็ช่างเถอะ... 

 

 

     “นี่ซี...ไปเที่ยวกันไหม?”

 

      “หา?”

 

 

 

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

เฮ้  มาอัพๆๆๆๆ  ไม่เต็มร้อยอีกเหมือนเดิมมมมมม 5555

 

ชื่อตัวละครตอนนี้ก็สิ้นคิดเหมือนเดิม  ไหนจะชื่อตอนอีก  ถถถถถถถถถ

ลองเอาน้องปีหนึ่งทั้งสองมารวมชื่อกันนะคะ  แล้วก็สปอยอีกนิด ตอนนี้ตัวละครอาจจะเพิ่มขึ้นอีก1ตัว  ส่วนในตอนถัดๆไปก็เพิ่มอีกหลายค่ะ 5555

 

ดราม่าของพ่อทัพใกล้จบแล้ว  ต่อเป็นจะเป็นดราม่าของ____าย นะคะ  แล้วก็จะมีสองคนที่ไม่มีดราม่าแบบส่วนตัว เพราะจะเอาไปรวมกับดราม่าหลักเบย  พระรองจะยังโผล่มาเรื่อยๆ  อีกทั้งคู่ต่างๆก็อาจจะโผล่มาประปราย...

 

นั่นแลลล  รอเราก่อนเน้ออออออออออออ

 

 

 

 

 

 

----------------------------------------------------------------------------

เต็ม100 แล้ว เย้ ><

ตอนนี้มีวายโผล่มาจย้า  คนเดียวเอง 555  เมื่อไหร่ปัญหานี้จะจบเล่า  รุ้สึกยิ่งแต่งยิ่งไปไกล 555  โผล่มาหาพี่หมอเฉย

วันจันทร์เปิดเทอมแหละแก  เดี๋ยวมาต่ออีกตอนหนาาาาา  ขอให้ทันก่อนวันจันทร์เต๊อะ(จิพยายาม)

อยากจิบอกว่าหลังจากเปิดเทอมนี่จะหายเลยนะจ๊ะ  หายอ่ะ หายวับ  งานเยอะ 5555

 

เรียกร้อยเบาๆ  นิ้วซ้นจ้าาาาาาาา  เจ็บจ้าาาาา ฮืออออ  ไปละ  ง่วงๆๆ นอนๆๆๆ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว