Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love Into

คำค้น : Love into

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2563 09:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love Into
แบบอักษร

[Yoyo] 

 

แสงไฟว้าบวามในยามราตรี เสียงเพลงบรรเลงตามบรรยากาศ อากาศเย็นลงแต่มันไม่ทำให้ทุกคนในนี้หนาวได้หรอก เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ไหลลงคอ

 

ตอนนี้ผมอยู่ร้านเหล้าร้านประจำ เที่ยวอยู่กับแก๊งเพื่อนในกลุ่มก่อนจะเปิดเรียน เพราะถ้าเปิดเรียนแล้วอย่าหวังว่าจะได้มาอีก นี้ก็กว่าจะขอคุณนายมาได้ก็โดนบ่นจนหูชาเหมือนกัน คุณนายที่ผมพูดถึงก็คือคุณแม่ของผมเองแต่จะเรียกว่าคุณนายแค่ในกลุ่มเพื่อนเท่านั้น  

 

 

เหมือนผมจะลืมแนะนำตัวผมชื่อ โยโย่หรือเรียกสั้นๆว่าโย่ก็ได้ฮะ ผมอายุ 18ปีมาได้สามเดือนแล้ว กำลังเข้าศึกษาเป็นนักศึกษาปีหนึ่งในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งของจังหวัด ที่บอกว่าอายุ18 คงงงกันว่าทำไมถึงเข้าร้านเหล้าได้นะหรอ ก็ร้านนี้เป็นร้านของพี่ไอ้อิฐเพื่อนสนิทผมเองผมเลยเข้ามาได้โดยง่ายไงครับ 

 

ผมนั่งมองนักดนตรีที่กำลังเล่นและร้องเพลงอยู่บนเวทีอย่างเพลินๆอยู่ๆก็มีสาวสวยถือแก้วน้ำสีอำพันเดินเข้ามาหา 

 

“ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ” เจ้าหล่อนถามโดยมีท่าทีเขินอายแหมน่ารักแบบนี้โย่ชอบ 

 

“เชิญเลยครับ” ผมไม่รอช้าตอบรับทันทีเธอเดินมานั่งข้างๆผมแล้วใช้หน้าอกของเธอมาเบียดต้นแขนผม ผมไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะครับโดนแบบนี้มันก็มีอยากกันบ้าง อย่าให้โย่ทนไม่ไหวนะ 

 

“เอ่อ...ต้องขอตัวก่อนนะคะ” เธอหันมาพูดกับผมท่าทางตกใจอะไรสักอย่าง อ่าวมานั่งแป้ปเดียวเองจะไปแล้วหรอ แล้วจะให้ผมพูดยังไงละครับนอกจาก 

 

“ครับ” พอผมตอบเธอก็รีบเดินไปนั่งอีกโต๊ะหนึ่งซึ่งไม่ค่อยไกลกันเท่าไหร่แล้วตาผมก็ดันไปสะดุดกับไอ้ผู้ชายคนหนึ่งซึ่งมันหล่อโคตรแต่ผมว่ามันหน้าคุ้นๆนะเออ.....ช่างเหอะ ผมกลับมานั่งดื่มกับพวกเพื่อนอีกนิดหน่อยแล้วต้องขอตัวกลับบ้านกลับดึกกว่านี้คุณนายด่าแน่ แม่ผมให้โควต้าแค่ถึงเที่ยงคืนเท่านั้น 

 

“พวกมึงกูกลับบ้านแล้วนะเว้ย” ผมตะโกนบอกพวกมันแข่งกันเสียงเพลงที่ดัง 

 

“ทำไมรีบกลับวะ กลัวโดนคุณนายด่าหรอ” ไอ้อิฐครับ เออทำยังกับมึงไม่กลัวแม่มึงงั้นแหละ ผมได้แต่ด่ามันในใจเพราะไม่อยากพูดเถียงกับมัน 

 

“มึงก็ไปล้อมัน กลับเองได้นะ” ไอ้คุยะเพื่อนในกลุ่มอีกคนถาม คือเดี๋ยวเมื่อกี้มึงถามว่ากลับเองได้นะคือมึงจะไม่ไปส่งกูหรอ เออเนอะทีไปรับนะไปรับมาได้ทีส่งนะไม่ไปส่งกู เหอะกูไม่ง้อก็ได้ เชอะ! 

 

“เออ กูกับเองก็ได้” ผมพูดน้ำเสียงออกประชดและเดินออกมาจากโต๊ะ หวังว่าจะให้พวกมันสนใจแล้วไปส่งหน่อย แต่ไม่มีครับ ไม่มีแม้แต่หมาเดินตามผมมาด้วยซ้ำ พวกเพื่อนเวร 

ระหว่างที่กำลังเดินไปที่รอรถผมรู้สึกเหมือนมีคนเดินตามมา แล้วตอนนี้ที่ผมเดินออกมาไม่มีคนเลย ด้วยความสงสัยผมเลยก้มผูกเชือกรองเท้าแล้วมองดูตรงหว่างแขนใช่มีคนเดินมา แต่เขาคงเดินมารอรถกลับบ้านเหมือนผมมั้ง ช่างเถอะผมเดินมาเรื่อยๆจนถึงที่รอรถเขาก็เดินมาหยุดรอข้างผม  

 

ผมรอรถอยู่พักหนึ่งก็รู้สึกว่าเขามองผมมาเป็นระยะ ผมก็เลยหันไปมองบ้าง รู้สึกว่าคนข้างๆผมเขาหน้าคุ้นๆนะ นี่มันไอ้หล่อโคตรคนนั้นไงนี้อย่าบอกนะว่าจะมาตามกระทืบผมที่ไปยุ่งกับผู้หญิงของเพื่อนมันไม่น่ะ แล้วผมจะอยู่รอทำไมล่ะหนีสิครับ ผมหาจังหวะที่มันเผลอรีบวิ่งด้วยความไวและเมื่อมันเห็นว่าผมวิ่งหนีมันก็วิ่งตามผมมาด้วย ตามกูมาทำไมกูไ่ม่สู้คนนะเห้ยยยยย 

 

และกูไม่ยอมให้มึงมาตืบกูหรอก จ้างให้ก็ตามให้ทันแล้วกันจะอยากจะโม้แต่โม้สักหน่อยผมเนี้ยเป็นนักวิ่งของโรงเรียนนะ ยังไงมันก็ตามผมไม่ทันหรอก :p 

 

 

...................................................................................................................................................................................................................................... 

 

โย่วิ่งหนีใครหว่า? 

แล้วเขาคนนั้นจะตามทันไหม? 

ถ้าทันโย่จะโดนกระทืบป่าวอ่ะ? 

รีไรต์ 12/02/63

เปลี่ยนเนื้อหาเล็กน้อยนะคะ

ความคิดเห็น