ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ



 

เขารู้สึกว่าเธออยู่ที่นี่

          เป็นเวลาเกือบตีสามแล้วที่ติณห์ก้าวขาแกร่งออกจากลิฟท์คอนโดอย่างเอื่อยเฉื่อยไปตามทางเดินเพื่อมุ่งสู่ห้องพักชั้นบนสุด ซึ่งชั้นนี้มีเพียงสี่ห้องชุดใหญ่เท่านั้น

            ร่างสูงเพรียวที่ยังอยู่ในชุดกีฬาขาสั้น กวาดสายตาสีน้ำตาลเข้มเกือบดำไปสุดทางเดิน

            เวรเอ๊ย!

ความกรุ่นโกรธเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ยังจุดประกายออกมาเป็นความโมโหที่วิ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือด ยิ่งเห็นคนที่เป็นต้นเหตุยืนพิงผนังข้างประตูห้องของเขาด้วยแล้ว ความร้อนระอุแห่งเปลวเพลิงทางอารมณ์ก็แตกเปรี๊ยะดังลั่นอยู่รอบศีรษะ

ไม่มีการทักทายใด ๆ เกิดขึ้น มีแต่มือหนาที่กระชากดึงร่างระหงเข้ามาในห้องหลังจัดการเสียบคีย์การ์ด... เปิดล็อคและสิ้นสุดด้วยการปิดประตูดัง...

ปัง!

“คุณมาทำบ้าอะไรที่นี่หา!” น้ำเสียงต่ำโกรธเกรี้ยว ดวงตาเย็นชาราวน้ำแข็ง ขณะผลักร่างบางกดแนบบานประตูด้วยร่างกายใหญ่โตที่เบียดชิดทั่วทุกตารางนิ้ว “ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ ผมบอกให้คุณอยู่ห่าง ๆ ไง... จำไม่ได้รึ” มือใหญ่ข้างหนึ่งกำข้อมือบางชูไว้เหนือศีรษะเล็ก ส่วนอีกมือก็สอดเข้าใต้เส้นผมสีน้ำตาลยาวหยิกลอนใหญ่ที่เลยไหล่ไปประมาณฝ่ามือหนึ่ง เพื่อบีบบังคับให้ใบหน้าคมปนหวานเงยสบประสานกับดวงตาแดงฉานของตนที่ลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ

“ทำไมจะจำไม่ได้ แต่เพราะ...”

“ธุรกิจใช่ไหม... หึหึ คุณมันก็เป็นผู้หญิงหน้าเงินคนหนึ่งเท่านั้นแหละนิลนิศา... เพราะคุณเป็นผู้หญิงที่เห็นค่าของเงินมากว่าค่าของคน” จบประโยคจัดจ้านก็ก้มลงกัดไหล่เปลือยจากเสื้อคอเต่าที่เว้าแขนลึกจนเห็นบราเซียร์ลูกไม้สีเนื้ออย่างแรง

“โอ๊ย! อีตาบ้า มันเจ็บนะ” ถึงเขาจะเดาถูกได้ส่วนหนึ่งของการมาเยือน แต่ก็ไม่มีสิทธิมาทำกิริยาหยาบคายอย่างนี้กับเธอซึ่งเป็นนายจ้างของเขา

“ดี! ทีทำคนอื่นเจ็บจะได้รู้ว่ารสชาติมันเป็นอย่างไร” กระแทกริมฝีปากกัดไหล่อีกข้างอย่างแรงไม่แพ้กัน

“โอ๊ย! คน... อื้อ...”

จับศีรษะเล็กเชิดขึ้นแล้วทาบทับริมฝีปากหยาบกระด้างลงมาหาอย่างแรงด้วยความเร็วรี่ ปิดเสียงร้องแสบแก้วหูหายมิดลงไปในลำคอของตนจนหมดสิ้น เหลือแต่เสียงอื้ออึงและร่างบางที่ยังคงตะเกียกตะกายค้นหาหนทางเป็นอิสระจากกายใหญ่เท่านั้น

แต่อนิจจา... มันช่างไร้ผลโดยสิ้นเชิง

เพราะตอนนี้ปากที่จูบเธออย่างตะกละตะกลามกำลังกดเม้มย้ำที่ลำคอระหงใต้คอเสื้ออย่างลงทัณฑ์ ทั่วทุกผิวเนื้อที่ฟันคม ๆ ลากผ่านสร้างความแสบร้อนให้เจ้าของสะดุ้งสะเทือนจนต้องใช้ส้นรองเท้าแหลมสูงกระทืบลงบนรองเท้าผ้าใบสำหรับออกกำลังกายของเขาเป็นพัลวัน

“นรกฉิบ!

สบถเสร็จก็ยกร่างสาวขึ้นสูงจนเท้าลอยจากพื้น จากนั้นจึงใช้ขาแกร่งแยกเรียวขาเล็กที่อยู่ในชุดเดรสสั้นแขนกุด จนแก่นกายชายใหญ่ยักษ์ที่อยู่ในกางเกงกีฬาดุดดันเข้าสู่เนินเนื้อสาวใต้ร่มเงาแพนตี้น้อย...

“อื้อ... ไม่นะ คุณติณห์... ไม่ใช่แบบนี้ ฉันมาเรื่องงาน...” เสียงหวานตะกุกตะกักบอก เมื่อตอนนี้เขากำลังใช้ฟันคม ๆ ขบกัดที่ยอดอกอย่างแม่นยำ

ถึงมันจะอยู่ในร่มผ้า แต่เธอก็รู้สึกเจ็บคัดรัดตึงแนบแน่นตามทรวงอกอย่างแปลก ๆ ประหนึ่งมีไฟฟ้าแล่นปลาบไปตลอดเรือนร่างจนสมองถูกครอบงำด้วยความช็อกไปชั่วขณะหนึ่ง

“อืมม์... ทำเป็นปฏิเสธ ที่แท้ก็ชอบล่ะสิ ผู้หญิงร่านแบบคุณนี่มันน่าฟัดมากกว่าพวกโสเภณีชั้นสูงก็แค่มีใบปริญญาโทจากเมืองนอกเท่านั้นแหละรู้ไว้ด้วย” ปากร้ายกาจยังพูดสลับกับกัดย้ำรอยเดิมซ้ำ ๆ ซาก ๆ

ไอ้... ไอ้คนทุเรศ! เอาตัวออกไปจากร่างกายฉันเดี๋ยวนี้นะ ถ้า... ถ้าเปรียบเทียบกันถึงขนาดนั้นก็อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ปล่อยฉ้าน...” ปากกล้าด่าลั่น ฮึดสู้เรี่ยวแรงผู้ชายปากนรกเต็มที่

หนอยแน่... ไอ้ผู้ชายบ้า

ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นมาดนิ่งสุขุมนุ่มลึก แต่พออยู่ต่อหน้าเธอทีไรเป็นกวนประสาทเสียจนเธอระงับอาการวีนเหวี่ยงแทบไม่ได้เลยสักหน

“ฮึ ทำอย่างกับไม่เคยฟรีเซ็กซ์มาอย่างนั้นแหละ ผ่านเมืองนอกมาค่อนชีวิต แถมแต่งตัวอย่างนี้... จาบจ้วงด้วยสายตาตามชุดเดรสสีแดงสดรัดรูปอย่างหยาบคาย จ้างผมก็ไม่เชื่อหรอกว่าไม่เคยมั่วผู้ชายมา...” เบ้ริมฝีปากด้วยความรังเกียจขณะกวาดสายตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าส้นสูงอีกครั้ง

“อี๊...คนปากพร่อย ปล่อยฉันนะ ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน และอีกอย่างถ้าฉันจะเคยมั่วผู้ชายมามากมายขนาดไหน แต่ฉันก็จะไม่มีวันมั่วกับคนอย่างคุณแน่” หยุดหอบหายใจสะท้านอก แต่พอจะประกาศประโยคต่อไป เสียงหัวเราะแหบพร่าเย้ยหยันก็ดังขึ้น

ฮึฮึ ไอ้ผมก็เป็นคนประเภทชอบความท้าทาย ไอ้ที่บอกว่า ไม่มีวัน นั่นแหละชอบนัก

และกรุณา ปล่อย-ฉัน-เดี๋ยวนี้!” พูดต่อประโยคตนเองให้จบ แถมตวัดสายตาจิกกัดด้วยคำสั่งเหมือนเช่นทุกครั้ง

แต่ครั้งนี้... เสียงหัวเราะห้าวดังลั่น บ่งบอกว่าคำสั่งเธอไร้ผลโดยสิ้นเชิง

“นี่เป็นบ้านของผมนะครับเจ้านาย... คุณไม่มีสิทธิมาออกคำสั่งกับผมที่นี่ และอีกอย่างต้นตอปัญหาทั้งหมดของผมมาให้ระบายอารมณ์ถึงถิ่น แล้วคิดหรือว่าผมจะยอมปล่อยให้โง่” ใช้ขาข้างเดียวรองสะโพกมนขึ้นสูงพร้อมขยับสะโพกสอบเบียดบดขยี้ถูไถความเป็นหญิงของเธอไป-มา จนเจ้าของอุทานก่อนจะกลายเป็นเสียงครวญครางหลุดลอดออกมาแผ่วเบา

บ้าชะมัด... นึกเกลียดตัวเองขึ้นมากะทันหัน เธอต่อต้านผู้ชายทุกคนมาชั่วชีวิต แต่ไฉนถึงจำต้องพ่ายแพ้แก่เขาเสียราบคาบแบบนี้...

เขา... ผู้ซึ่งกังขาถึงความสามารถบริหารงานในองค์กรของเธอตลอดสองปีที่ผ่านมา... พอมีโอกาสก็ชอบค่อนแคะถึงระดับสติปัญญาว่าเธอมีความรู้เรื่องของโรงพยาบาลทันตกรรมเท่าหางอึ่งอยู่เป็นประจำ...

ยิ่งคิดถึงสิ่งที่ผ่านมา แรงเสียดทานจากร่างกายกำยำก็ยิ่งไต่ระดับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดความปรารถนาก็มาจุกอยู่ตรงตำแหน่งกึ่งกลางลำตัวที่เดียว เป็นผลให้อารมณ์บางอย่างที่เธอไม่เคยรู้จักทำให้ร่างกายผลิหยาดเหงื่อและมวลน้ำหวานออกมาจนแพนตี้น้อยได้ร้อนรุ่ม... ชุ่มชื้น... ทันตาเห็น

เมื่อคิดว่าสิ่งที่ทำร่วมกันอยู่จะสายเกินแก้ไข เธอจึงเปล่งเสียงหวานห้ามปรามเขาไว้อย่างกระท่อนกระแท่น

เรา... กำลังจะเลยเถิด... เราควรหยุดมัน... อีกอย่าง... เราไม่ชอบหน้ากันด้วยซ้ำ ถึงเธอจะสั่นพร่ามัวเมาในกามารมณ์จากเขาแค่ไหน แต่เธอต้องเตือนสติซึ่งกันและกัน...

แต่ทว่า... เขากลับพูดในสิ่งที่ตรงข้ามกับที่เธอคิด

เหลวไหล เราต่างก็ต้องการมันต่างหากล่ะนิศา... ไม่แน่นะความเห็นต่างของเราได้ระบายออกมาทางเซ็กซ์เสียบ้าง โลกการทำงานของเราสองคนอาจจะดีขึ้นกว่าเดิมก็เป็นได้...

ประชดประชันสวนทางความเป็นจริงโดยสิ้นเชิง โดยหารู้ไม่ว่า... การกระทำครั้งนี้จะเป็นต้นเหตุให้ชีวิตตนเองติดบ่วงแร้วของผู้หญิงคนนี้ไปตลอดกาลนาน...

 

ติณห์หลงมัวเมาความหอมหวานผสมผสานกับกลิ่นอายราคะคละคลุ้งรอบชั้นบรรยากาศ ทำให้นิ้วมือใหญ่เลื่อนสอดเข้าสู่กลุ่มพุ่มไหมนุ่ม ก่อนจะค่อย ๆ ไต่ไล้เข้าสู่ความคับแน่นที่ลื่นเนียนดุจหนทางสวรรค์

“อาห์...แน่นดีเหลือเกิน...” ครางอืออาเมื่อพบความแน่นหนึบ ไอ้ที่เคยอยู่ในหัวสมองมาตลอดว่าเธอผ่านมือชายมานักต่อนักคงเหลือเพียงไม่กี่คน...

แครก!

“ว้าย! อื้อ...”

มือใหญ่จัดการกระชากชุดเดรสคอเต่าผ่าขาดลงมาถึงหน้าท้องแบนราบ จากนั้นใช้ฟันคมปลดตะขอหน้าบราเซียร์ที่เห็นวับแวมเมื่อก่อนหน้านี้ออกพ้นทาง

พระเจ้า! ทรวงสล้างที่แออัดก็เด้งตัวดีดมาเต็มบนใบหน้าขาวหยกทันใด

อืม... ไม่เคยคิดว่าโนมเนื้อที่ค่อนขอดในใจเกินร้อยหนมาแล้วว่ามันจะต้องแผละบานและคล้อยต่ำตามกาลเวลาที่เธอใช้ชีวิตสมบุกสมบันต่างบ้านต่างเมืองนั้น จะกลายเป็นอกอวบสล้างที่งดงามผุดผาดตั้งเป็นดอกบัวตูมเด่นสง่า แถมปลายถันเป็นสีชมพูเข้มเย้ายวนหลอกล่อให้ปลายลิ้นร้อนและอุ้งปากอุ่นของเขาเข้าไปเชยชิมบดขยี้เสียเหลือเกิน

ไม่ใช่แค่อยู่ในความคิดอีกต่อไป ความอลังการที่เห็นทำให้คนปากว่าตาขยิบ ตื่นเต้นสั่นระริกอย่างจะซุกซบคลุกเคล้าใบหน้าลงบนความอวบเย้ายวนทั้งวันทั้งคืน...

บัดซบ! นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอย่างนี้... เขาไม่เคยรู้สึกกระตือรือร้นอยากฝากฝังตัวตนกับผู้หญิงคนไหนเท่าเธอคนนี้เลย

แครก!

ความคิดส่งให้สมองสั่งการ กระชากแพนตี้น้อยให้หลุดลอยติดมือหนาออกมาทันทีทันใด

เนื้อตัวสาวที่แข็งทื่อไม่ได้ทำให้เขาหยุดการกระทำอันกักขฬะได้เลย เพราะในวินาทีนั้นคนที่มีพลังแห่งความเครียดและเต็มล้นไปด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธผสมปนเปกับความใคร่ ใช้ข้อมือเกี่ยวรูดกางเกงกีฬาและบ๊อกเซอร์ของตนเองลงใต้สะโพกแล้วกุมบั้นท้ายงอนงามของเอไว้แน่น เตรียมรับการกระแทกท่อนลำเหยียดขยายยาว กระทั้นเข้าสู่เนินเนื้อที่เต้นตอดรัดแทนนิ้วมือด้วยความแรงเร็วสุดกำลัง

“ระยำ!

เธอบริสุทธิ์? เยื่อพรหมจรรย์ถูกทำลายลงเพราะความตั้งใจของเขา!

“อื้อ... เจ็บ...”

อารมณ์พิศวาสที่ชายหนุ่มจุดติดไว้เมื่อสักครู่สูญสลายเมื่อตอนนี้ความเจ็บปวดร่างกายที่เจียนจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ถูกการรุกล้ำแทบปลิดชีวิตแผ่ซ่านกระเซ็นไปทั่วทุกอณูผิว

“นรกฉิบ!” จะเอาออกก็ไม่ได้ จะเดินหน้าต่อก็ไม่มีทาง คำว่าทรมานยังน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับ ณ เวลานี้...

“อะ... เอาออกไปให้พ้น” เสียงแผ่วเบาสวนความคิดของเขาออกมาเป็นคำพูด พร้อมด้วยเรือนกายสาวดิ้นเร่าและบิดตัวเพื่อให้หลุดจากกายแกร่งที่ตรึงแนบแน่น

บ้าหรือเปล่าให้เอาออกไปครึ่ง ๆ กลาง ๆ อย่างนี้นี่นะ ฆ่าเขาให้ตายดีกว่าไหม...

“ไม่... กะ... กอดผมไว้แน่น ๆ สินิศา” กัดฟัดกรอดบอกด้วยเสียงเคร่งเครียดไม่แพ้ร่างกาย

มือหนาจับสะโพกมนกระชับขึ้นอีกนิด แล้วตัดสินใจก้าวขาเดินทุลักทุเลท่ามกลางความเจ็บปวดจากความคับแคบแทบขาดใจไปทางประตูห้องนอนที่มืดมิด

เมื่อไปถึงเตียงนอนขนาดคิงไซส์ เขาก็ค่อย ๆ ผ่อนแรงของทั้งสองที่คงประสานกันมั่นลงสู่หมอนใบใหญ่บนที่นอนหนานุ่ม แล้วกระตุ้นปลุกเร้าโดยก้มลงปาดลิ้นร้อนชื้นไปบนยอดปลายถันที่เสียดสีกับอกหนาหนั่นใต้ร่มผ้าที่เปียกชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อ

อ่าห์... อารมณ์ปั่นป่วนโหมกระพือหนักขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว ชายหนุ่มจึงยกมือข้างหนึ่งโอบประคองด้วยความหลงใหล นวดเฟ้นเข้ามาสู่อุ้งปากจนเจ้าของเปล่งเสียงครวญครางแผ่วเบาออกมาแทนความเจ็บปวดเมื่อสักครู่นี้เป็นระยะ ๆ

เมื่อรับรู้ถึงสถานการณ์ของหญิงสาวที่นุ่มลื่นไม่ฝืดคับเหมือนก่อนหน้านี้ เขาก็ลองขยับท่อนลำที่มิดแม้นโยกคลึงช้า ๆ จนเกิดเสียงน้ำแฉะชื้นกระทบกับโหนกเนื้อ ชายหนุ่มก็เร่งจังหวะขึ้นอีกนิด... และอีกนิดตามลำดับด้วยความอดกลั้น

“อืมม์... คุณติณห์...”

ร่างสาวที่เกร็งเครียดอยู่เบื้องล่าง ความเจ็บปวดผสมผสานกับความเสียวซ่าน ความเต็มแน่นได้รับการขยับขยาย สิ่งเหล่านี้นำพาให้เธอขยับรับการดันเข้า ๆ ออก ๆ แบบลึกล้ำ...

และไม่ช้า... เหมือนจะทำให้เธอเข้าใกล้การปลดปล่อยไปทุกที... ทุกที

สัญชาตญาณทำให้นิลนิศาตวัดเรียวขายาวที่อยู่ในรองเท้าส้นสูงกดแน่นอยู่บนสะโพกกึ่งเปลือยของชายหนุ่ม ความร้อนวูบวาบเกิดเป็นคลื่นความเสียวซ่าน จึงแอ่นหยัดเพื่อให้การสอดประสานได้แนบเนื้อยิ่งขึ้นไปอีก

เพียงแค่นี้... ติณห์จึงจัดการกดจังหวะเปลี่ยนเป็นรัวแรงถาโถมขึ้นอัตโนมัติ ในขณะที่ปากร้อนก็ดูดดึงทรวงงามสลับไล้เลีย ความเป็นชายก็รุกกระชับผลักดันร่างกายสาวจนเธอต้องตวัดอ้อมแขนกกกอดรอบไหล่หนา... ที่เป็นคลื่นกล้ามเนื้อเกร็งริ้วยามขยับซอยถี่กระชั้น

สองเรือนร่างแผดเผากันจนร้อนระอุไปจนถึงปลายเส้นประสาท ทุกแรงเสียดทานนำพาคลื่นเพลิงพิศวาสให้ทุกอณูผิวเสียวสยิวครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุดติณห์ก็นำพาตัวเธอขึ้นสูงลิบลิ่วเสียดฟากฟ้า...

ความเสียวซ่านแล่นปราดจนร่างสาวกระตุกเกร็งสั่นระริก ใบหน้าและลำตัวแดงซ่านด้วยความหฤหรรษ์ที่บังเกิดขึ้น ซึ่งพอเธอเริ่มเคลิบเคลิ้มกับวังวนแห่งความเสียวสุข ร่างใหญ่ที่อยู่บนกายบางก็คำรามด้วยเสียงกระเส่า ส่งแรงกระหน่ำตอกตรึงเธออีกสอง-สามครั้งลึกสุดปลายทาง...

มวลน้ำมหาศาลก็พวยพุ่งพล่านอยู่ภายในกายเธอ ท่วมท้นจนไหลนองลงมาตามเรียวขาอ่อนที่ยังหนีบเกี่ยวเกาะสะโพกของเขาไว้แนบแน่นราวกับไม่ให้มันจากไปไหน

โอ... แนบแน่น...

ใช่ มันแนบแน่นเสียจนเขาหยุดไม่ได้ สัญชาตญาณบอกให้ปลดปล่อย เขาก็พุ่งทะยานตะบี้ตะบันปลดปล่อยมันออกไปจนทุกหยาดหยดสุดท้ายตามแรงรีดเค้นจากเธอ

ให้ตายเถอะ....

เขาคงค้างเรื่องอย่างว่ามานานเกินไป เพราะเขาลืมหมดสิ้นถึงการป้องกัน... แต่ถึงจะจำได้ เขาก็ไม่มีคอนดอมอยู่ในคอนโดเลยสักชิ้นเดียวนี่หว่า...

 

 


ป๋าติณห์กำลังอยู่ช่วงโปรโมชั่น ลดราคาที่เวปเมพเหลือเพียง 69 บาทเท่านั้นจ้า.....

 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น