พระเอกเราหึงโหดแอบกลัวเมีย ส่วนนางเอกเราก็หึงโหดอ่อยเก่ง 1คอมเม้น=1ล้านกำลังใจค่ะ อย่าลืมเม้นกันเยอะๆนะคะ

LOVE TATTOO เมียนักสัก [25+] : เลมอน vs คัพเค้ก 3

ชื่อตอน : LOVE TATTOO เมียนักสัก [25+] : เลมอน vs คัพเค้ก 3

คำค้น : ผัวดุ,เมียดุ,ผัวโหด,เมียโหด,ช่างสัก,เมียช่างสัก,เมียนักสัก,เซ็กซ์,หื่น,หึง,หวง,เยดุ,อ่อย,ยั่ว,เลว,เถื่อน,สัก,25+,รัก,เมีย,ผัว,ลีลาเด็ด,เลมอน,มะนาว,โรมัน,โรม,แรด,ร่าน,ลีลาเด็ด,เอามันส์,กลัวเมีย,bts,jimin,krystal,roman,lamon,tattoo,love,lovetattoo,อ่านฟรี,ฟรี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.3k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ต.ค. 2562 19:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
LOVE TATTOO เมียนักสัก [25+] : เลมอน vs คัพเค้ก 3
แบบอักษร

     

โรมันค่อยๆวางเลมอนลงบนเตียงนอน เกือบสองชั่วโมงที่เขาเฝ้ารอคนรักที่โรงพยาบาล เขาเกือบจะฆ่าหมอให้เสียได้ๆ เพราะกว่าจะได้ทำแผลให้เธอก็เล่นเอาเลมอนเลือดอาบ  

      เขานั่งย่อลงแล้วจับเท้าที่โดนผ้าก็อตพันไว้ทั้งสองข้าง มือหนาลูบเบาๆไม่ให้เธอเจ็บ 

 

      ถ้าเป็นไปได้ เขาเองอยากจะเจ็บแทนเธอมากกว่า... 

 

"กูไม่ปล่อยให้มึงเจ็บฝ่ายเดียวหรอก" โรมันเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ 

"โรม~" 

"มันเป็นใครมึงรู้ไหม" 

"มอนไม่รู้" เธอไม่รู้หรอกว่าเป็นใคร แต่ถ้าให้เธอเดาก็มีอยู่ตัวเดียว 

"สัสเอ๊ย!! กูอยากจะฆ่ามันให้ตายๆไปซะ" เขาเอ่ยออกมาพร้อมแววตาที่มันแค้นเคียดจนน่ากลัว 

"มันเป็นใครถึงกล้ามาทำเมียกู!! กูอุตส่าห์ประคบประหงมมึงอย่างดี" 

"โรม มอนไม่ใช่ลูกนะ" 

"เออ ไม่ใช่ลูกไง แต่เป็นเมีย" คำพูดตรงๆของโรมันเล่นเอาเธอถึงกับหน้าแดงระเรื่อ ทั้งแก้มลามไปถึงหู 

"โรมอ่า มอนเขินนะ" 

"เขินอะไร กูยังไม่ทำอะไรเลยหรืออยากทำ" แววตาเจ้าเล่ห์ทอดส่งไปยังหญิงสาว 

      นึกว่าคนละคนกัน เมื่อกี้ยังโมโหคนที่ทำเธออยู่เลย พอมาตอนนี้กลับหื่น ไบโพล่าชัดๆ 

"ไม่เอา เจ็บเท้าอยู่นะ" 

"งั้นนอนก่อน เดี๋ยวกูออกไปซื้อข้าวต้มให้ หรืออยากกินอย่างอื่น" 

"ซื้อมาเถอะกินหมดแหละ หิว" เลมอนยู่ปากพลางลูบท้องตัวเอง 

"อย่าทำแบบนี้ดิ๊มอน"  

"ทำไม" 

"น่ารักว่ะ" เขาพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งความเคอะเขินให้กับร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียง  

      ผัวบ้า... 

- 

- 

- 

- 

- 

- 

- 

คณะนิเทศ 

"โรม" เสียงที่เอ่ยออกมาเบาๆจากปากเลมอนทำให้โรมันก้มมามอง ขณะที่เขากำลังอุ้มเธอขึ้นบันไดไปยังห้อง 

"หืม?" 

"ไม่ต้องอุ้มมอนก็ได้ เดี๋ยวมอนให้อีซูกับอีแพรพยุง" ห้องที่ว่าก็คือห้องเรียนไง  

      ใช่! โรมันกำลังอุ้มเธอมาส่งที่ห้องเรียน และแน่นอนว่ามันเป็นจุดสนใจ จนเธอแทบจะมุดดินหนี 

"ไม่!! เมียกูกูดูแลเอง"  

"แต่โรม มอนอาย" 

"อายอะไร ใครทำมึงอายเดี๋ยวกูต่อยให้" ก็มึงไงไอ้ผัวบ้า.. 

 

 

 

"อีมอน" ทันทีที่โรมันอุ้มเลมอนมาถึงห้องก็ได้ยินเสียงซูชิกวักมือเรียกเป็นคนแรก 

      ชายหนุ่มไม่ได้สนใจสายตาคนในคลาสที่มองมาที่เขากับเมียอย่างสงสัย เขาอุ้มเธอมาส่งที่เก้าอี้ข้างๆซูชิ 

"ขอบใจนะโรม" 

"อือ เลิกแล้วทักกูมานะ ไม่ต้องเสือกเดินเอง เดี๋ยวกูมาอุ้มกลับ" 

"ค่ะ ผัว" ว่าจบเธอก็กดจูบลงบนแก้มของผัวไปฟอดหนึ่ง ตบรางวัลสักหน่อย  

 

 

 

"ไอ้โรมันนี่ดีเว่อร์ๆมาก" ซูชิเอ่ยทันทีที่โรมันเดินออกไป 

"ตกลงดีหรือเว่อ ถ้าด่าผัวกูเว่อร์มีตบนะ" ถึงเท้าจะเจ็บ แต่มือไม่ได้เจ็บเหมือนเท้านะจะบอกให้ 

"ดีสิจ๊ะ ดีมากไง" 

"แล้วมึงรู้ไหมว่าใครมันทำ" แพรพลอยถาม 

"ยัง กูรอพี่ซีอยู่ แต่ให้กูเดาก็มีแต่อีคัพเค้กนั้นแหละที่กูมีปัญหาด้วย" 

"กูก็ว่างั้น แต่อีกนานม่ะกว่าจะรู้" แพรพลอยถาม 

"กูว่าวันนี้ก็รู้แล้วแหละ"  

 

ติ้ง 

      ไม่ทันขาดคำแชทของซีก็เด้งขึ้นมา พร้อมกับคำตอบที่ทุกคนต้องการ 

 

P.zee รู้แล้วนะว่าใครทำ 

Lemon ใครคะ 

P.zee คัพเค้กจ้ะ ตอนนี้ทางแบรนด์กำลังเรียกร้องค่าเสียหายอยู่ 

Lemon มอนว่าแล้วต้องเป็นมัน 

P.zee พี่ขอโทษด้วยนะที่พามอนมาเจ็บตัว 

Lemon ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ใช่ความผิดพี่ 

P.zee แล้วนี่เป็นไงบ้าง 

Lemon ยังไปไหนมาไหนลำบากอยู่เลยค่ะ แต่โชคดีโรมันดูแลไม่ห่าง 

P.zee พี่ขอโทษจริงๆนะ ทางเจ้าของแบรนด์ก็ขอโทษด้วย เดี๋ยวเงินชดเชยเค้าจะส่งให้นะจ๊ะ 

Lemon ไม่ต้องหรอกค่ะ มอนผิดด้วยที่ทำงานพัง เดินยังไม่จบเลย 

P.zee ถ้ารอให้ทางจบ น้องมอนก็คงได้แผลเยอะกว่านี้น่ะสิ 

Lemon งั้นก็บอกทางแบรนด์ด้วยนะคะว่าต้องขอโทษและขอบคุณ 

P.zee พี่จะบอกให้นะ ดูแลตัวเองด้วย 

 

 

 

"เป็นไงสรุปใครทำ" พอเห็นว่าเลมอนปิดโทรศัพท์ลง ซูชิก็ชิ่งถามทันที 

"อีคัพเค้ก" 

"กูว่าแล้ว" ซูชิตบโต๊ะจนเสียงดัง ทำไมกันนะ เดาเรื่องเรียนไม่เคยถูก พอเรื่องชาวบ้านถึงถูกเฉย... 

"แล้วมึงจะจัดการมันเลยไหม" แพรพลอยถาม เธอกับซูชิพร้อมจะเป็นแบคอัพให้เพื่อนเต็มที่ 

"ยังก่อน กูเดินยังไม่ได้ ถ้ากูโชว์พาวด์ตอนนี้กูเสียหมาแน่" 

"อือ" 

 

      รอกูก่อนเถอะอีคัพเค้ก กูหายดีเมื่อไหร่ มึงไม่ตายดีแน่ อีดอก!! 

- 

- 

- 

- 

- 

- 

- 

"พวกมึงรอกูอยู่นี่แหละ" เลมอนหันไปพูดกับซูชิแล้วก็แพรพลอย  

      วันนี้ที่เธอรอคอยก็มาถึง วันที่ได้ชำระแค้น... 

 

      อาทิตย์นึงเต็มๆที่กว่าแผลเธอจะหาย แล้วก็กว่าเธอจะเดินได้ แค้นนี้บอกไว้เลยว่าเธอไม่ยั้งมือแน่  

"มึงจะไปคนเดียวหรอ" แพรพลอยถาม 

"เออ ให้มันรู้ไปว่ามันเล่นผิดคน" พูดจบเธอก็เดินไปหาคัพเค้กที่กำลังเดินมายังรถของมัน 

 

 

 

"ไงจ้ะน้องคัพเค้ก" 

"อีเลมอน!!" คัพเค้กถึงกับตกใจเมื่อเห็นเลมอนเดินมาดักหน้า จะไม่ให้ตกใจได้ไงก็เธอดันไปก่อเรื่องเลมอน 

"ตกใจหรอ" 

"หึ! ตกใจก็ตกใจอยู่หรอก แต่สมเพชมากกว่า เป็นไงเป็นง่อยไปหลายวัน" 

"อีเด็กเปรต!!" เลมอนไม่ว่าปล่อยรีบเข้าไปจิกหัวคัพเค้กไม่เบามือ 

"ทำไมกูพูดผิดตรงไหน สมน้ำหน้า จากที่จะเจิดจรัสกลับดับวูบ ฮ่าๆๆ"  

 

เพี๊ยะ 

      แรงตบจากฝ่ามือของเลมอนทำเอาคัดเค้พถึงกับหน้าหัน แต่ที่มากกว่านั้นมุมปากของคัพเค้กก็มีเลือดซึมออกมา 

 

ตุบ 

      เลมอนผลักคัพเค้กจนล้มลงไปกองกับพื้น ไม่รอช้าเธอก็จัดการขึ้นคร่อมไปตบอีกฟาดสองฟาด 

 

เพี๊ยะ 

เพี๊ยะ 

"กรี๊ด!! อีเลมอน"  

"หึ! ทำไม มึงอ่ะมันเก่งแต่ลอบกัด ถ้าไม่แน่จริงก็อย่ามาเล่นกับคนอย่างกู!!" 

 

เพี๊ยะ 

      เลมอนตบคัพเค้กไม่ยั้งมือ อีกฝ่ายก็พยายามจะตอบโต้กลับ แต่เพราะนอนกองกับพื้นอยู่จึงเสียเปรียบชัดๆ  

"อีเหี้ย! แล้วไง ถึงกูลอบกัดแต่กูก็ทำให้มึงเจ็บได้แหละ" 

"เก่งหนิมึง โดนตบเหมือนหมายังปากดีไม่เลิก" 

 

เพี๊ยะ 

      เลมอนตบคัพเค้กอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วใช้เท้าเหยียบคัพเค้กไว้ 

"กูตบมันส์มือไปหน่อยโทษที" 

"อีเหี้ย ปล่อยกูนะ! แน่จริงมึงก็ตบกับกูแบบตัวต่อตัวสิ" 

"จุ๊ๆ อย่าเห่านักมึงอ่ะ คนเหี้ยอย่างมึงไม่มีสิทธ์เรียกร้องจ้ะ" 

"อีเลมอน อีสัส อีชั่ว!!" 

"ฮ่าๆๆ สู้กูไม่ได้ก็เลยเห่าสินะอีคัพเค้ก" 

"แล้วมึงจะเสือกอะไร" 

"เก็บปากมึงไว้เถอะ เด็กเปรตๆอย่างมึงคงมีแค่ปากไว้อมข้าว เออะ! แล้วไม่ต้องมาลอบกัดกูอีกนะ ถ้าอยากมาเรื่องก็บอกกูได้เลย" 

"อีเหี้ย!!" 

"กูคนดีนะ เป็นบุญของมึงเท่าไหร่แล้วที่กูไม่เอาตีนให้มึงอม ไม่ใช่อะไรหรอก กูกลัวเสนียดจะติดตีนกูเปล่า เดี๋ยวกูเป็นบาดทะยักแล้วลำบาก"  

      เลมอนก้มไปจิกหัวคัพเค้กอีกครั้งก่อนจะบีบแก้มเธอแรงๆ บีบแบบไม่ยั้งมือ  

"อย่าคิดจะมาลองดีกับกูอีนะ ไม่งั้นมึงจะไม่ได้โดนแค่นี้แน่ อีเด็กเวร!!" 

“กรี๊ด!!” 

      พูดจบร่างบางก็เดินออกมาพร้อมกับบัดเสื้ออย่างผู้ชนะ รอยยิ้มแห่งการเอาคืนมันช่างมีความสุขจริงๆ 

       

      ถ้าไม่เริ่มก่อน เธอก็คงไม่ทำถึงขนาดนี้หรอก... 

 

 

!!TALK!! 

เลมอนขาโหดมาก เหนื่อยมากกับการเขียนฉากตบ5555 แไม่ดียังไงขอโทษไว้ด้วยนะคะ 

อย่าลืมคอมเม้น กดถูกใจนิยายกันด้วยน้า 

1 คอมเม้น 1ล้านกำลังใจให้ไรท์ 

ความคิดเห็น