email-icon facebook-icon

ช่วงนี้โควิท-19กำลังระบาด ไรท์ขอให้ทุกท่านปลอดภัยดุแลสุขภาพตัวเองด้วยการ ใส่แมส ยื่นห่าง กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ ด้วยความห่วงใยจากไรท์ค่ะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 269

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2562 12:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5
แบบอักษร

 

ผมขยับตัวไปมาบนที่นอนกว้างด้วยเนื้อตัวเปลือยเปล่ารู้สึกหงุดหงิดจนต้องลุกขึ้นมาจุดบุหรี่ขึ้นสูบตอนนี้ก็เกือบเช้าแล้วแต่เขายังไม่ได้หลับเลยซักงีบเดียวเพราะมัวแต่นึกถึงริมฝีปากนุ่มนิ่มนั้นไม่หยุด

"เชี่ยเอ้ย"ผมด่าตัวเองยกมือขยี้ผมไปมาตัดสินใจเดินเข้าไปอาบน้ำให้สบายตัวเพราะรำคาญตัวเองเต็มแก่

"ธง...ธงครับ"เสียงแว่วดังมาจากหน้าประตูทำให้เขาชะงักตอนแรกนึกว่าหูฝาดพอตั้งใจฟังดีๆก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆผมถอนหายใจอีกครั้งยิ่งหนีเหมือนยิ่งตามติด

"ให้ตายเถอะ"ผมบ่นเบาๆแต่ขายาวก็ก้าวไปเปิดประตูผมยังนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเกี่ยวเอวเอาไว้ต่ำๆสายตาคมดุมองไปที่ร่างเล้กตรงหน้า

"มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"นอนไม่หลับ..."ผมเงยหน้าขึ้นมองเพดานแล้วก้มลงมามองคนที่ยืนถือหมอนใบใหญ่กอดเอาไว้กับอกอยู่ในเชิ๊ตสีขาวบางๆตัวใหญ่กับบ๊อกเซอร์สีเข้มที่เห็นลางๆ

"กินนมนอนสิครับแล้วนี่จะเช้าอยู่แล้วเราต้องไปทำงานกันนะเดินทางไกลด้วยสองสามชั่วโมงกว่าจะถึง"ผมยกมือกอดอกจ้องเขม็งแต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่รู้สึกรู้สา

"นอนด้วยนะธง"อย่ามาทำเสียงอ้อนได้ป่ะวะผมสถบในใจ

"กลับห้องคุณดีกว่าเดี๋ยวผมตามไป"ยังไงซะผมก็ไม่ยอมให้ไอ้ซาตานที่อยู่ในตัวได้แผลงฤทธิ์หรอกครับ

"เอางั้นก็ได้"คุณจินเสียงอ่อยผมเลยพยักหน้าให้เดินไปก่อนส่วนตัวผมปิดประตูกลับเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะไปอุ่นนมมาให้ พอเข้าไปในห้องนอนของคุณจินผมก็ต้องชะงักอีกครั้ง เพราะภาพตรงหน้ามันยั่วยวนบอกไม่ถูกคนที่นั่งกึ่งนอนบนเตียงทำท่าเหมือนกับจะร้องไห้ กอดผ้าห่มผืนหนาสีเทาเข้มเอาไว้โชว์ขาขาวที่เสื้อตัวใหญ่ปิดเอาไว้ไม่มิด

"ทำไมถึงนอนไม่หลับล่ะครับ"ผมถามเสียงเรียบ

"คิดถึงป๊า"

"คุณไม่ใช่เด็กแล้วนะคุณจินการที่คุณถูกส่งมาที่นี่ย่อมแสดงว่าทางโน้นต้องการให้คุณโตเป็นผู้ใหญ่มากพอในการกลับไปปกครองคน"ผมบอกเสียงหนัก

"แต่ผมไม่ได้อยากเป็นมาเฟียนะธง"

"แล้วคุณเลือกได้หรือยังไงกัน ถ้าเลือกไม่ได้คุณก็ต้องยอมรับสถานะนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้"

"ตลกชะมัดตัวของผมเองแท้ๆแต่กลับไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรให้ตัวเอง"คุณจินบอกด้วยน้ำเสียงขมขื่น

"เอาเถอะครับผมจะช่วยคุณเอง นอนเถอะมีเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมงพักผ่อนซะ"ผมปลอบยื่นแก้วนมส่งให้มองคนบนเตียงที่นั่งน้ำตาคลอผมเลยตัดสินใจนั่งลงข้างๆ

"ฟังนะคุณจินผมไม่รู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่าง คุณ คิงส์ คิส และนายผม แต่ผมรู้อย่างเดียวคือนายสั่งให้ผมดูแลคุณทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้วและจงปล่อยให้มันผ่านไปไม่อย่างนั้นชีวิตของคุณจะไม่มีความสุขเพราะมัวแต่คิดถึงแต่เรื่องที่ผ่านมาลืมมันซะแล้วเริ่มต้นใหม่เชื่อผมเถอะ"ผมบอกเสียงนุ่มรู้สึกเห็นใจคนตรงหน้าไม่น้อย เขาดูอ่อนแอและบอบบางเหมือนจะแตกสลายให้ได้ มือผมไปไวกว่าสมองมันเลยไปแตะอยู่ตรงแก้มใสๆนั่นอีกมือก็ตามไปอย่างรวดเร็วจับเอาใบหน้านั้นให้เงยขึ้นมาสบตาจูบรสชาติเฝื่อนๆที่เปื้อนน้ำตายิ่งทำให้ผมยิ่งมัวเมาเหมือนดื่มวิสกี้ชั้นดี

"อือ..ธง"

"เงียบน่ะ"ผมกระซิบอยู่ชิดปากนุ่มยิ่งบดเคล้ายิ่งปั่นป่วนสมองผมไม่รับรู้อะไรอีกแล้วผมผลักเขาล้มตัวลงนอนนที่นอนเอาตัวเองขึ้นทาบทับปากไม่ยอมห่างจากปากหวานๆนั่นเฝ้าแต่ดูดดื่มบดเบียดจนกระทั่งเสียงครางดังมาเข้าหู

"เวรเอ้ย"ผมรู้ตัวก็สถบขึ้นมาขยับตัวลุกขึ้นนั่งชันเข่าขยี้หัวตัวเองอีกครั้งก่อนจะหันไปมองร่างบางที่นอนหายใจรวยรินดวงตาคู่สวยหวานฉ่ำ

"อย่าไปยั่วใครแบบนี้อีกก็แล้วกัน"ผมบอกเสียงห้วนขยับตัวเองขึ้นสองมือยังเท้าคล่อมอยู่กับข้างตัวของคุณจินมือขาวๆขยับมาลูบท่อนแขนผมเบาๆจนผมต้องจับมือเอาไว้ให้อยู่นิ่งเพราะเริ่มจะบังคับตัวเองเอาไว้ไม่ไหว

"อย่าทำแบบนี้แล้วคุณจะเสียใจ"ผมบอกเสียงพร่าคุณจินเลยยกมือออก

"ผมขอโทษ"คุณจินกระซิบเสียงเบาแต่ถึงเบาผมก็ยังได้ยินชัดเจน

"ขอโทษทำไมคุณเลือกไม่ได้ต่างหาก"ผมยิ้มน้อยๆ

"ธงผมขออะไรอย่างหนึ่งสิ"

"อืม"

"ผมไม่เคยนอนกับใครมาก่อนครั้งแรกก็คือจัส"

"อย่าบอกนะว่าจะให้ผมหาทางให้คุณเป็นเมียนาย"

"ไม่ใช่แบบนั้นคือผมไม่รู้ว่าจัสคิดยังไงกับผมต่างหากถ้าเขาไม่อยากได้ผมแล้วเขาเอาตัวผมมาด้วยทำไมผมทำตัวไม่ถูก"

"คิดอะไรมากนายผมเขาไม่คิดลึกอยู่แล้ว ถ้าผมบอกคุณจะยอมรับความจริงได้หรือไง"ผมจ้องหน้าคนที่เม้มปากแดงๆเอาไว้แน่น

"อย่ากัดปากสิช้ำหมดแล้ว"ผมเกลี่ยปากสวยนั่นเบาๆ

"ผมคงต้องยอมรับทุกเรื่องนั่นแหละ"คุณจินบอกเสียงสั่นๆผมเลยขยับตัวนั่งดีๆดึงแขนคนที่ยังนั่งกึงนอนนั่นให้นั่งดีๆไปด้วย

"นายผมแค่อยากช่วยคุณคิส เขารักคุณคิสมากคุณไม่รู้หรือไง"

"แต่คิสมีคิงส์แล้ว"

"เรื่องมันยาวยุ่งอุรุงตุงนังเอาเป็นว่านายผมเขาไม่สนใจหรอกครับแถมคิงส์ยังไม่เดือดร้อนเท่าไหร่ด้วยเขาสองคนตีรันฟันแทงกันมานานแล้วครับเป็นคู่อริกันน่ะ"ผมเล่าคนฟังก็ตาโตเท่าไข่ห่าน

"หมายความว่าเขาเอาผมมาที่นี่เพื่อแยกผมกับคิงส์งั้นหรือ"

"ใช่"

"เลว..เลวที่สุด"คุณจินโมโหจนตัวสั่นดวงตาวาววับผมคว้าคอขาวๆนั่นเข้ามากำจนรอบออกแรงบีบจนหน้าเหย

"ระวังหน่อยนั่นน่ะนายผมนะ"ผมบอกเสียงเข้มคุณจินเหมือนสติหลุดทุบมือผมแรงๆพยายามจะให้ผมปล่อยมือจากคอแต่เอาเถอะครับยิ่งตีผมก็ยิ่งโมโหแรงบีบเลยมากขึ้นไม่รู้ตัวสองมือเรียวพยายามดึงมือผมออกจากคอเขากระอักกระไอหายใจไม่ออกแต่ผมก็ไม่ยอมออกแรงกระทั่งคุณจินตัวอ่อนผมถึงรู้สติ

"เวรแล้วกู"ผมลากร่างเล็กนั่นลงนอนราบก้มเอาหูแนบกับอกที่หายใจแผ่วๆผมรีบเป่าลมเข้าปากทำ CPR กระทั่งมีเสียงไอออกมา ผมเป่าปากชิบหายเอ้ยเกือบทำลูกเขาตายแล้วมั๊ยล่ะ

"เป็นยังไงบ้าง"ผมถามหอบๆ

"แค่กๆ..ยัง..ยังไม่ตาย อึก"คุณจินกุมคอตัวเองบอกเสียงแหบๆผมทำหน้าดุมากขึ้น

"ทีหลังอย่าลามปาม"

"คุณมันบ้าไปแล้วธงรักนายตัวเองไม่ลืมหูลืมตามไ่สนว่าเขาทำถูกหรือผิดคุณมันเลว"พอออกฤทธิ์ได้มีแรงก็อาละวาดเลยผมเองก็มือไวทำไปแบบไม่คิดหลังมือกระแทกเข้ากับแก้มขาวๆนั่นเต็มแรงจนหน้าหันเลือดออกตรงมุมปากเพราะฟันกระแทกเข้ากับริมฝีปาก

"ฮึก...ไอ้เลวไอ้ธงไอ้เหี้ย"คุณจินกุมหน้าตัวเองแล้วแหกปากด่าเสียงดังผมยังนั่งงงมองมือตัวเองแบบไม่เชื่อสายตาตัวเองอยู่แบบนั้นสลับกับมองใบหน้าที่ขึ้นสีเป็นรูปนิ้วผมเต็มห้านิ้วเด่นชัด

"ขอโทษผมไม่ได้ตั้งใจ"ผมพยายามเอื้อมมือไปลูบแก้มที่บวมขึ้นทันตาแต่โดนปัดออกมาโดยแรงจนผมต้องกัดฟันแน่นอดที่จะบีบคางเรียวนั่นไม่ไหว

"บอกหลายรอบแล้วนะว่าอย่าทำแบบนี้ทำไมถึงดื้อนักหืม"ผมกัดฟันบอกออกแรงบีบคางจนคุณจินหน้าเหยเพราะเจ็บ

"ปล่อย ปล่อยสิเจ็บนะ"คุณจินจับข้อมือผมเอาไว้แน่นผมถอนใจเฮือกใหญ่ปล่อยมือออกจากคาง

"อยู่นิ่งๆ"ผมสั่งเสียงแข็งสำรวจใบหน้าบวมที่โย้ไปข้างหนึ่งเพราะแรงตบ

"ขอโทษเดี๋ยวจะไปเอาผ้าชุบน้ำเย็นมาประคบให้รอเดี๋ยว"

"ไม่ต้อง"

"ผมสั่งว่ายังไง"ผมทำตาดุจนเขาต้องหลบสายตาผมหันหลังออกไปจากห้องเร็วจนคนข้างหลังท้วงไม่ทันพอออกไปได้ผมก็เดินเข้าไปในครัวทันทีมองมือตัวเองเหมือนไม่เคยเห็นรู้อีกทีผมก็ชกกำแพงหนาแรงจนมือแตกเลือดออก

"เชี่ยเอ้ยทำไมเป็นแบบนี้วะกู"ผมค้างหมัดเอาไว้ตรงกำแพงแบบนั้นหลับตานิ่งเพื่อดึงสติกลับมาพอตั้งตัวได้ก็รีบดึงเอาก้อนน้ำแข็งเทลงอ่างใบเล็กแล้วรีบเดินกลับไปในห้องที่คุณจินอยู่สภาพที่ผมเห็นยิ่งอยากจะชกหน้าตัวเองแรงๆซักทีนึงคุณจินกำลังซบหน้าลงกับเข่าสะอื้นจนตัวโยนไหล่บางสั่นสะท้าน ผมค่อยๆเดินไปหยุดที่ข้างเตียง

"น้ำมาแล้ว"น้ำเสียงที่ลดระดับลงคงดูอ่อนโยนขึ้นจนเขาเงยหน้าชุ่มน้ำตาขึ้นมามองผม

"อย่าร้องไห้เป็นถึงลูกเจ้าพ่อต้องเข้มแข็งเข้าใจไหม"ผมปลอบไม่เป็นหรอกครับแต่ถ้าไม่พูดอะไรออกมาเลยมันก็คงดูไม่ดีนัก ผมทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงบิดผ้าให้หมาดแล้วแตะเบาๆตรงรอยช้ำที่ผมทำเอาไว้

"ซี๊ดดด"

"เจ็บหรือขอโทษนะ"

"ไม่เป็นไรครับ"ดูท่าทางเจ้าตัวพยายามจะกลั้นน้ำตาเต็มที่ดวงตาฉ่ำน้ำสบตาผมแล้วเสหลบจนผมอดใจไม่ไหวคว้าไหล่เล็กมาแนบอก

"ร้องเถอะร้องให้พอแล้วก้เลิกร้องนะเข้าใจหรือเปล่า"ผมไม่รู้จะพูดอะไรได้อีกปล่อยให้คนตัวเล็กสะอึกสะอื้นอยู่กับอกน้ำตาชุ่มจนเสื้อเปียกผมไม่ได้พูดอะไรนอกจากลูบหัวทุยเบาๆกระทั่งเสียงสะอื้นซาลง

"เลิกร้องแล้วนะ"ผมยิ้มน้อยๆมือหนาสากปาดน้ำตาจากใบหน้าเล็กให้โดยลืมออมแรงตัวเอง

"โอ๊ยยเจ็บ"

"เอ่อ..โทษที"ผมลดแรงตัวเองลงมองใบหน้ามอมแมมแถมบวมเป่งด้วยสายตาที่อดเอ็นดูไม่ได้

"ไม่อยากให้ดูกระจกเลยจริงๆ"ผมแหย่คุณจินเลยตีมือผมเบาๆ

"เพราะใครล่ะ"

"ทีหลังก็รู้เอาไว้สิว่าอย่ายั่วโมโหผมขึ้นง่าย"

"ครับ"อย่ๆก็เงียบขึ้นมาจนได้ยินเพียงแค่เสียงหายใจผมเอาผ้าชุบน้ำประคบแก้มบวมนั่นเรื่อยๆจนยุบลงมาหน่อยแล้วคว้าเจลมาทาให้

"เป็นว่านหางจรเข้น่ะมันแก้ช้ำได้ด้วย"

"ขอบคุณครับ"

"ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ"ผมบอกเบาๆ

"ธง"

"หือ"

"เช้าแล้ว"ผมเหลียวไปมองนอกหน้าต่างก็เห็นแสงสว่าง

"อืมเดี๋ยวไปนอนในรถก็แล้วกันลุกอาบน้ำแต่งตัวเถอะ"ผมขยับตัวมองเสื้อตัวเองที่เปื้อนคราบน้ำตาเป็นดวงๆแล้วต้องส่ายหน้า

"อยู่กับคุณผมเปลืองเสื้อผ้าชะมัด"ผมบอกปนหัวเราะแต่คุณจินค้อนน้อยๆ

"อย่าโทษกันนะ"ผมยกไหล่เดินออกไปนอกห้องเสียงโทรศัพท์ที่ดังเข้ามาทำให้ผมต้องรีบกลับห้องตัวเองเพื่อหยิบมารับ

"ครับนาย"

//เดินทางตอนไหนวะ//

"อีกซักพักครับ"

//เออฝากด้วยแล้วก็คิสอยากกินขนมสาลี่มึงอย่าลืมซื้อมาด้วยนะ//

"โหนายที่โทรมาไม่ด้อยากสั่งงานผมใช่มะเนี่ย แค่กลัวลืมของฝากคนสำคัญว่างั้น"ผมแซว

//มึงก็รู้นี่//ครับผมนี่ถึงกับใบ้แดกรู้ทั้งรู้แท้ๆผมส่ายหัวไปมา

"เออจริงสินายครับ"

//หือ//

"คุณจิน"

//ทำไมวะ//

"ผมอยากรู้ว่านายอยากได้คุณจินอยู่มั๊ย"

//ทำไมมึงอยากได้หรือ//

"เปล่าครับนายผมถามเฉยๆ"

//กูก็แค่ช่วยน้องไอ้ที่พลาดไปแล้วกูเอาคืนไม่ได้ความเงี่ยนของเราทั้งคู่ด้วยแหละ มึงอยากดูแลก็เอาไปกูไม่ได้ว่าแต่อย่าลืมนะว่าพ่อเขาเป็นเจ้าพ่อกูก็บอกมึงไปหลายรอบแล้วนะถามจริงๆเถอะถ้ามึงไม่สนใจมึงจะแคร์ไปทำไมวะ//

"ผมรู้ครับนายผมแค่สงสารเถอะยังไม่ถึงขั้นนั้น"ผมถอนใจอีกเฮือก

//มึงเผลอทำอะไรเขาล่ะ//

"จูบแล้วตบแถมบีบคอเขาเกือบตาย"

//สัดซาดิสชิบหายมึงอย่าเผลอไปทำลูกเขาตายนะเว้ยกูขี้เกียจก่อสงคราม/

"ตลกแล้วนายผมไม่ได้ชอบผู้ชาย"

//เออตามใจมึงเถอะแต่ถ้ามึงอยากได้ก็ดูแลเขาดีๆลูกคนระดับนั้นเขาไม่ปล่อยมึงง่ายๆหรอก ของที่กูให้มึงคือกูให้ด้วยความเต็มใจเงินทองมึงก็ไม่ใช่น้อยใช้ๆมั่งมันจะทับมึงตายแล้ว//

"ขอบคุณครับนาย"

//เดินทางปลอดภัยอย่าลืมของฝากก้แล้วกัน//นายย้ำจนผมอดหัวเราะไม่ได้เอาจริงนะครับผมว่าคุณคิสก็น่ารักดีง้อแง้งใช้ได้แต่ให้ผมๆคงขอบายไม่ไหวจะดูแลครับผมอดนึกถึงคนที่อยู่ในห้องตรงกันข้ามจนได้สิน่าเสียงเคาะประตูทำให้ผมหลุดจากภวังค์

"ครับ"ผมขานรับรีบถอดเสื้อตัวเองเปลี่ยนใหม่ขยับให้เรียบร้อยแล้วเดินไปเปิดประตู

"มีคนมาเคาะประตูผมไม่รู้ว่าใคร"

"อ่อเด็กผมน่ะให้มันมาขับรถให้เราจะได้พัก"ผมบอกสำรวจคนตัวเล้กที่ใส่เสื้อผ้าเหมือนมาจากเมืองหนาว

"ไม่ร้อนหรือไง"

"ผมมีเสื้อผ้าแค่นี้เองครับ"

"งั้นเดี๋ยวให้เด็กมันแวะห้างก่อน"ผมสาวเท้าก้าวยาวๆไปเปิดประตู

"หูยยยลูกพี่วันนี้หล่อชิบหาย"ไอ้เอกมาถึงก็ปากหมาเลยครับ

"ทุกวันกูไม่หล่อ?"

"หล่อครับหล่อแบบโหดๆอะนี่ถ้าลูกพี่โกนหนวดโกนเครานะผมว่าพระเอก AVอาย"

"ไอ้เหี้ย"ผมด่ามันขำๆจนมันเงียบเสียงผมเลยหันไปมองตามมันเจอคนหน้าบางยืนหน้าแดงอยู่ข้างหลัง

"ปากมึงนี่นะ"ผมด่ามันเบาๆ

"ผมจะรู้ได้ไงล่ะลูกพี่ว่าคุณหนูจินเดินตามมาพี่เล่นบังซะมิดตัวยังกะควาย"ไอ้เอกยังบอกเสียงเบาไม่เลิกผมเลยยกขาขึ้นถีบมันด้วยความหมั่นไส้

"ปากดีนะมึงไปลงไปเอารถออกได้แล้วก่อนไปสุพรรณแวะห้างก่อนนะกูจะพาเขาไปซื้อเสื้อผ้า"

"โหยยยังกับผัวดูแลเมียไปอีก หล่อทั้งหายทั้งใจเลยลูกพี่กู"

"ไอ้เอกมึงจากลองลูกกระสุนล๊อตใหม่ของกูมะกูอยากลองทดสอบพอดี"ไอ้เอกส่ายหน้าหวืดคนข้างหลังปล่อยเสียงหัวเราะคิกจนผมกับไ้เอกชะงักมองหน้ากัน ผมหันกลับไปมองคนที่ตั้งหน้าตั้งตาหัวเราะทั้งที่หน้าตายังบวมๆอยู่

"ขำอะไร"ผมดุยิ้มๆแต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่กลัวผมแล้วแอะเดินมาเกาะแขนผมลากเดินนำไปที่ลิฟท์แทน ตอนที่เดินอยู่ในห้างผมอดจะเอ็นดูไม่ได้เหมือนเด็กที่เคยมาเที่ยวครั้งแรกตอนแรกผมปล่อยให้เดินไปกับไอ้เอกมันส่วนตัวผมมานั่งรอในร้านกาแฟชื่อดังจนสักพักไอ้เอกเข้ามาหาผม

"ลูกพี่"

"หือ"

"คุณจินแม้งไม่ซื้ออะไรเลยหว่ะ"

"ทำไมวะ"ผมนิ่วหน้า

"ผมสังเกตุเห็นพี่แกดึงบัตรเครดิตออกมาจะใช้แล้วเปลี่ยนใจเก็บเงินสดที่เห็นผมว่าแม้งก็มีนิดเดียว"

"มึงไม่ถามล่ะ"

"เชี่ยละลูกพี่จะให้ผมถามยังไง คุณหนูครับเงินไม่มีเหรอครับงี้เหรอ"ไอ้เอกห่อไหล่ผมเลยตัดสินใจลุกขึ้นให้เงินมันจ่ายค่ากาแฟแล้วตัวผมเดินไปที่คนตัวเล็กยืนละล้าละลังดูเสื้ออยู่

"เลือกไมไ่ด้หรือไง"ผมยืนซ้อนหลังจนชิดเจ้าตัวสะดุ้งสุดตัว

"เปล่าครับ"

"แล้วทำไมไม่ซื้อ"คุณจินหลบสายตาผมพอจะเดาออกนี่คงมาแบบไม่ได้เอาอะไรมาซักอย่างสินะผมไม่รู้ว่าเขาจงใจประชดทางบ้านหรือตั้งใจจะลองออกมาผจญภัยดูกันแน่

"ชอบตัวนั้นหรือ"ผมมองมือขาวที่กำไม้แขวนเสื้อเอาไว้แน่นเสื้อสีน้ำตาลครีมสวยดีครับผมดึงออกมาจากมือ

"เอาแบบนี้ไซส์เขามีหรือเปล่า"ผมหันไปถามคนขายที่ถอยห่างจากผมเป็นวาผมนิ่วหน้ากลัวห่าอะไรกันวะครับ

"มีหรือเปล่า"ผมถ้ามย้ำจนคนขายรีบปราดเข้ามาคว้าเสื้อแล้วรีบบอก

"มะ..มีค่ะเอาไซส์คุณหนูนะคะ"หายวับไปกับตาเลยครับ

"เค้ากลัวอะไรกัน"ผมก้มหน้าลงถามคนที่ยืนอมยิ้มน้อยๆ

"ไม่รู้สิ"แถมยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ผมเลยเดินเข้าไปด้านในเห็นตัวไหนสวยก็หยิบมาถือเอาไว้จนมาถึงเสื้อสีขาวตัวใหญ่ออกแนวเซกซี่เล็กๆผมนึกภาพคนตัวขาวใส่แล้วคงดูดีไม่น้อย

"เลือกให้ใครน่ะ"คุณจินเอียงคอถาม

"ให้คุณไง"เจ้าตัวตาโต

"ไม่เอาๆเงินผมมีจำกัดผมขอเลือกเองนะครับ"

"อย่ายุ่ง"ผมบอกเสียงดุลืมสังเกตุแม่ค้าที่ยืนรออยู่ด้านหลังพอได้ยินเสียงผมก็ทำท่าราวกับจะร้องไห้

"เอาหมดนี่เลือกไซส์เขา"ผมส่งของให้

"แต่ว่า"

"ไม่ต้องคิดมากน่ะ"ผมจับมือเขาออกไปนั่งรอที่โซฟาภายในร้าน

"มันแพงมากเลยนะ"

"ใส่ไปเถอะ"ผมบอกเสียงเฉยพอแม่ค้าส่งถุงมาให้ไอ้เอกก็รีบเข้ามารับถุงไปส่วนผมก็ยื่นบัตรสีทองให้แล้วเซนต์ในสลิป

"ไปเถอะสายมากแล้วเอาอะไรอีกมั๊ย"

"พวกกางเกงชั้นใน"คุณจินบอกอายๆผมเลยลากคนตัวเล็กกว่าเดินไปแผนกชั้นในชายทันที

"เลือกเอาถ้าไม่เลือกเดี๋ยวเลือกให้เอง"

"บ้าที่สุดเลย"คุณจินหน้าแดงแล้วดิ่งไปที่ชั้นรอซักพักก็เดินกลับมา

"ได้หรือเปล่า"

"อื้มแค่นี้พอแล้ว"ผมมองของในมือแล้วกวักมือเรียกพนักงานขาย

"เอาแบบนี้คละสีสามโหลขอบ๊อกเซอร์ด้วย"ผมสั่งแล้วรอรับของเซ็นต์สลิปตามเคย

"ลูกพี่ใจดีนะครับผมไม่เคยเห็นใช้บัตรซักทีทุกทีโยนแบ้งค์ยับๆมาให้ไปซื้อของอะ"เอกยืนแซวอยู่ด้านหลัง

"ปากมากนะมึงไปเถอะสายมากแล้ว"ผมตัดบทลากคนตัวเล็กเดินไปที่จอดรถกว่าจะถึงสุพรรณก็เกือบเย็น

"ถึงแล้วครับนาย"

//ได้ข่าวมึงสายเปย์เหรอวะ//

"ใครปากหมาอีกวะเนี่ย"ผมเสียงเขียว

//ฮ่าๆๆๆๆเอาจริงเหรอมึง//

"เปล่าหรอกครับผมเห็นแล้วสงสารคงไม่ได้เอาอะไรมาเท่าไหร่"

//เออเห็นว่าจะดูแลตัวเองแต่กูว่าคงไม่แคล้วหว่ะ//ผมส่ายหัวไปมาเหมือนกับเจ้านายพูดเหลวไหล

"เอาเถอะครับเงินแค่นี้เองบัตรผมใช้บ้างก็ดี"

//นั่นสิปาไปเกือบแสนฮ่าๆๆๆ เออแค่นี้แหละฝากดูงานให้กูด้วย//ผมกำลังจะวางสายแต่อยู่ๆก็มีข้อความที่ส่งมาเด้งขึ้น

"นายครับเดี๋ยวผมโทรกลับ"

//เออ//ผมรีบอ่านข้อความก่อนจะโทรออกอีกครั้ง

"ไอ้โมกมึงตามนายด่วนตอนนี้นายอยู่ไหน"

//กำลังจะไปบ้านคิงส์ครับ//

"ใครคุ้มกัน"

//ไม่มีครับพี่//

"สัดเอาคนตามด่วนแม้งมันกล้าลอบกัดกูอยู่สุพรรณอย่าให้นายเป็นอะไรนะไม่งั้นพวกมึงเจอกูแน่ดูแลนายเท่าชีวติ"มันรีบวางสายผมเองก็โทรหานายด่วน

"นายตอนนี้อยู่ไหน"

//เกิดอะไรขึ้น//

"ออกนอกเส้นทางเลยนายผมสั่งให้คนตามประกบแล้วอย่าห้าวนะครับผมขอร้องผมไมไ่ด้อยู่ดูแลอย่าทำอะไรให้ผมเป็นห่วง"ผมบอกเสียงเข้ม

//เออแค่นี้นะ//นายผมวางสายไปแล้วผมเดินไปหาไอ้เอกที่กำลังเช็คอินห้องอยู่

"ไอ้เอกมึงอยู่กับคุณจินได้มั๊ย"

"มีอะไรลูกพี่"มันถามเราสบตากันแบบไม่ต้องพูด

"ได้ครับ"มันพยักหน้า

"ถ้างั้นกูจะ"

"ผมไปด้วย"นั่นไงผมว่าแล้ว

"ไม่ได้คุณอยู่นี่แหละ"

"แต่ผมจะไป"ดวงตาดื้อดึงนี่คืออะไรวะครับ

"จับตัวไว้"ผมสั่งสั้นๆผมคว้ากุญแจวิ่งออกไปทันทีเกือบจะถึงรถอยู่แล้วครับนายก็โทรกลับมา

//กูโอเคแล้วอยู่กับพวกไอ้โมก//ผมถอนหายใจโล่งอก

"ปลอดภัยนะครับ"

//อืมมึงทำงานไปเถอะ//

"ครับนายดูแลตัวเองด้วย"ผมวางสายแล้วเดินกลับไปที่โรงแรมสิ่งที่ผมเห็นเล่นเอาผมต้องยกมือกุมขมับไอ้เอกน่าจะถูกทำร้ายด้วยฝีมือคนตัวขาวปากแดงหน้าแดงที่ยืนหอบอยู่ข้างๆ

"ทำอะไรกัน"ผมถามดุๆ

"ก็เอกเค้า""ก็คุณหนูเค้า"

"พอไปขึ้นห้องเดี๋ยวนี้"ผมตวาดเสียงดังชิบหายคนมองเต็มลอบบี้ผมส่ายหน้าแล้วลากคนที่หน้างอคอหักเดินตาม

#คนอะไร๊ขี้โมโหจะขนาดนั้นน๊อแต่ไรท์ชอบคนแบบธงนะ5555

 

 

 

 

ความคิดเห็น