Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

01 เบื่อชื่อนี้...(เข้ามาดูฟ้อนให้หน่อยมันอ่านง่ายัง)

ชื่อตอน : 01 เบื่อชื่อนี้...(เข้ามาดูฟ้อนให้หน่อยมันอ่านง่ายัง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 35k

ความคิดเห็น : 98

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2562 20:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01 เบื่อชื่อนี้...(เข้ามาดูฟ้อนให้หน่อยมันอ่านง่ายัง)
แบบอักษร

ฟ้อนต์อ่านง่ายยังคะ ในไอโฟนมันไม่เป็นเลยไม่รู้ ถ้าเห็นแล้วคอมเม้นบอกหน่อยนะ

บทที่ 1

ตอน เบื่อชื่อนี้จัง

ไฟแสงสีบวกกับเพลงมันๆเป็นอะไรที่ใครหลายๆคนชอบ ไม่เว้นแม้กระทั้ง 4 หมุ่มจากมหาลัย Q แล้วหนึ่งในนั้นก็คือเจ้าของที่นี้ ตอนนี้พวกเข้าพากันดื่มอย่าเมามันอยู่ในห้องวีไอพี ทั้งสี่คนมีสาวๆข้างกายกันหมด ไม่นานพวกเขาก็เปลี่ยนจากห้องกินเหล้าวีไอพี ไปเป็นห้องนอนวีไอพีของใครของมันแทน

ตอนนี้เป็นเวลาเช้าวันไหม ซึ่งวันนี้รรันต้องไปมหาลัย เพราะในตารางวันนี้รุ่นพี่นัดพบ ไม่ได้มีเรียนแต่เห็นบอกว่าเป็นการไปทำความรู้จักกันมากกว่า ไม่นานรรันก็อยู่ในชุดนักศึกษาใหม่ที่กระโปรงยาวถึงข้อเท้า รองเท้าผ้าใบสีขาวธรรมดา เสื้อตัวใหญ่กว่าปกติ ส่วนผมก็ปล่อยลงธรรมดา บนหน้าก็ไม่มีเครื่องสำอางค์ นอกจากครีมกันแดดแล้วก็แป้งฝุ่น จบด้วยแว่นตาที่ตอนนี้ทำหน้าที่ปิดบังตาหวานๆรวมถึงใบหน้าใส่ๆจนทำให้กลายเป็นดูเฉิ่มแทน

รรัน

 “เฮ้อ!!...ทำไมคนเยอะแบบนี้ละ”

ฉันได้แต่บ่นกำตัวเองเท่านั้นแหละ ก็พอรู้อยู่แล้วว่ามหาลัยนี้มีชื่อเสียงขนาดไหน

ลูกคนรวยเกือบทั้งประเทศก็ต้องเลือกเรียนที่นี้อยู่แล้ว

แต่ที่ฉันได้เรียนที่นี้เพราะทุนไงล่ะ ฉันสอบชิงทุนได้เลยได้เข้ามาเรียนที่นี้โดยไม่ต้องเสียงค่าใช้จ่ายอะไรเลย ส่วนเรื่องอาหารทางผู้มอบทุนเขาจะโอนเงินเข้าในบัตรที่ใช้ซื้ออาหารให้เดือนละ 10,000 บาทสำหรับค่าอาหาร

ตอนนี้ฉันกำลังเดินไปที่คณะที่ตัวเองเลือกเรียน นั้นก็คืออักษรศาสตร์

“น้องๆที่เรียนวิทคอมเชิญเลยค่า เชิญเข้ามานั่งรวมตัวกันที่นี้ได้เลย ไม่ต้องไปยืนตากแดกนะค่ะ เดี๋ยวผิวจะเสีย!!” พอฉันเดินมาถึงคณะอักษรก็มีรุ่นพี่เป็นสาวประเภทสองตะโกนเสียงดังเพื่อเรียกน้องๆให้ไปรวมตัวกัน ไม่ต่างอะไรกับคณะข้างๆที่ตอนนี้ทั้งตะโกนทั้งเต้นเรียกเสียงฮาได้ดีเลยทีเดียว

“หนูเรียนอักษรใช่ไหมลูก”

“ค่ะ”

“มามา เข้ามาข้างในเร็วข้างนอกตอนนี้เอาไว้ให้อูฐอยู่ก็พอ ฮ่าๆๆๆ”

“ช้างแบบแกอยู่ไม่ได้หรอก ร้อนไปเดี๋ยวตกมันฮ่าๆๆๆ” พวกรุ่นพี่ทั้งพูดทั้งหัวเราะกันใหญ่ ฉันก็เดินไปตามที่เข้าบอก

โห!...คนข้างในเยอะมาก!! รุ่นพี่ก็พากันร้องเล่นเต้นให้น้องๆดู เรียกเสียงหัวเราะได้ดีเลยทีเดียว พี่ที่พาฉันมาก็พาเดินไปที่โต๊ะด้านข้างเพื่อรับป้ายชื่อ

“ชื่ออะไรคะ”

“รรันค่ะ”

“นี้ค่ะ น้องรรัน ไปนั่งต่อแถวกับเพื่อนได้เลยนะคะ” พี่เขายื่นป้ายชื่อมาให้ฉัน

 “นั่งต่อแถวกับเพื่อนๆได้เลยค่ะลูกสาว”

เดินมาก็มีพี่อีกคนคอยสัดหาที่นั่งให้

 “เอาละค่ะน้องๆทุกคน

บลาๆๆๆๆ.....สุดท้ายนี้ ใครคืดจะไปส่องพี่เทลก็เสียใจด้วยนะคะ วันนี้พี่เขาไม่มานะ

กลัวน้องๆเสียเวลาเดินไปตึกข้างๆเลยบอกไว้ก่อนนะคะ” พี่เขาก็บอกรายละเอียดต่างๆ

แนะนำตัว พาเล่นเกม แล้วสุดท้ายก็พูดถึงใครก็ไม่รู้

พอบอกว่าคนนั่นไม่มาก็มีแต่คนร้องเสียดาย

“วันนี้เราไม่มีการเรียนการสอนอะไรนะคะ อย่างที่รู้ๆกัน นี้ก็เที่ยงแล้ว พี่จะปล่อยไปกินข้าว แล้วกลับมาเจอกันที่นี้บ่ายสองนะ เชิญค่ะ” กว่าจะปล่อยได้ ฉันเกือบหลับแล้ว ฉันก็เลยลุกขึ้นแล้วเดินออกมา

“รรัน ไปกินข้าวด้วยกันสิ” เดินออกมาไม่เท่าไหร่ก็มีคนสะกิดไหล่แล้วชวนไปกินข้าว พอหันไปก็เจอกับเจล่าที่นั่งอยู่ข้างหน้าฉันตอนอยู่ในห้อง ดีเหมือนกัน นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่มีเพื่อนกินข้าวด้วย

“ได้…แต่ว่าพวกเธอกินไหนอ่ะ” เกือบลืมไปเลย ถ้ากินข้างนอกฉันคงไปด้วยไม่ได้

“โรงอาหารนี้แหละ” ทรายเป็นคนตอบ ฉันอ่านป้ายชื่อเอานะ ถึงรู้ว่าชื่อทราย หลังจากนั้นเราก็พากันไปกินข้าว

“ฉันนึกว่าจะได้เจอพี่เทลสะอีก” อยู่ๆ ดีดี้ก็พูดขึ้น ชื่อนี้ฉันได้ยินตั้งแต่เดินเข้ามาในโรงอาหารแล้ว ใครๆก็พูดถึงแต่คนชื่อเทลกัน ทั้งรุ่นพี่ทั้งปีหนึ่งที่เข้ามาใหม่

“นั้นสิ นี้ฉันอุสาห์แต่งหน้าสวยๆมาเลยนะ” เจล่าตอบกลับทันที

 “ฉันเห็นคนอัพรูปพี่เขาตอนอยู่ที่ผับลงสตอรี่เมื่อคืน

สงสัยหนักแน่เลย กลุ่มพี่เขาก็ไม่เห็นมาสักคน” ทรายพูดขึ้นต่อ

“ทำไมฉันไม่เห็น อี่กลุ่มไหนได้กินพวกเขาวะ” ดีดี้ร้องขึ้น กลุ่มข้างหลังก็พูดถึงคนชื่อเทล โต๊ะข้างๆก็พูดถึง เฮ้ออออ เบื่อชื่อนี้จัง

“จะกลุ่มไหน ถ้าไม่ใช่พวกกะหรี่แถวๆนั้น” ทรายพูดแบบเอือมๆ

“พวกพี่เขานี้เป็นเสือล่าเนื้อจริงๆ ถ้าไม่หล่อฉันไม่อวยหรอก อาจจะมองว่าเหี้ยเลยก็ได้พูดจริง แต่อันนี้หล่อไง ให้อภัยได้” เจล่าตอบ

“ใช่/จริง” ทรายกับดีดี้ตอบพร้อมกัน

“กับข้าวไม่ถูกปากหรอรรัน”

หืออออ!! อยู่ดีๆทรายก็ถามฉันขึ้น

“ไม่นิ อร่อยดี” แค่รู้สึกเบื่อหน่อย ผู้ชายแบบนี้ยังพากันชอบอยู่อีกหรอ

“ทำไมกินเหมือนมันไม่อร่อยเลยล่ะ แถมกินไม่หมดด้วย”

“เราอิ่มแล้วอ่ะ” สามคนทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ แต่ฉันตอบทรายไปตามจริง คือฉันเป็นคนกินน้อยด้วยแหละ อาจจะเป็นเพราะไม่ค่อยกินข้าวมั้งเลยทำให้กระเพาะเล็กลงแล้วกินข้าวน้อย

หลังจากนั้นก็แลกช่องทางการติดต่อกับทั้งสามคน แล้วพวกนั้นก็คุยกันแต่เรื่องคนที่ชื่อเทลกับเพื่อนเขา ส่วนฉันไม่รู้จักก็นั่งฟังเฉยๆ จนถึงเวลาที่รุ่นพี่นัดพวกเราก็พากันไปรวมตัวเหมือนเดิน

พอถึงห้าโมงพี่เขาก็ปล่อยกลับ ฉันกับสามสาวก็แยกย้ายกันกลับ

ถึงห้องก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที่เพราะร้อน ร้อนมากๆ ห้องฉันไม่ไกลจากมหาลัย นั่งรถเมย์แค่สองป้ายก็ถึงแล้ว

 

หลังจากที่อาบน้ำเสร็จก็มานอนอ่านนิยายจนถึงเวลาทุ่มหนึ่ง

กว่าจะนึกได้ว่าวันนี้งานหนังสือวันสุดทายฉันก็หยิบกระเป๋าเงินแล้วออกจากห้องเลยทันที

ฉันไม่ซีเรื่องแต่งตัวหรอก ปกติก็ใส่แบบนี้อยู่แล้ว

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว