email-icon

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน ทุกคนทำให้เรามีกำลังใจขึ้นเยอะเลย : jk

ชื่อตอน : M : 7 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 344

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2562 22:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
M : 7 100%
แบบอักษร

.

.

M : 7

.

.

"ปิ่น"

 

"หืม?"ยังไม่ทันหันไปมองได้เต็มตามือหนาก็เลื่อนเข้ามากระชับเสื้อคลุมให้ทั้งที่มันไม่ได้ร่วงหล่นจากแขน สายตากวาดมองไปรอบๆพอจะเข้าใจเหตุผลการขยับจัดเสื้อครั้งนี้แล้ว

 

"อย่าเดินห่างไอ"

 

"ทำไม?"ถึงจะรู้ว่าเพราะอะไรแต่ก็ยังถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่ใสซื่อ สายตากวาดมองรอบตัวเองเล็กน้อยอย่างไม่รู้ว่าที่พูดหมายถึงอะไร

 

"ตอนนี้ยูใส่ชุดอะไรอยู่?"

 

"ชุดนอนไง เซ็กซี่เหรอ? ไอว่านี่ไม่เซ็กซี่เลยนะมันก็แค่ชุดนอนธรรมดา"

 

"อยู่บนตัวยูมันไม่ธรรมดาไง ดึงดูดสายตา"

 

"กับยูด้วยใช่มั้ย?"ทิ้งรอยยิ้มไว้ก่อนจะเดินออกมา ขายาวๆรีบก้าวตามมาแล้วกระชับมือเอาไว้ ตั้งแต่เจอกันคราวนั้นยังหลงใหลในตัวผมอยู่หรือไง รักเดียวใจเดียวใช้ได้

 

"คงใช่"

คำตอบน่าฟังดี

 

"ดึกแล้ว"

 

"ยูว่าไงนะ"

 

"ดึกแล้วเมื่อไรยูจะพาไอกลับบ้านวอค"ผมย้ำไปแล้วยกมือทั้งสองขึ้นกอดอกเอาไว้ มือผมถูกดึงไปกุมเอาไว้ตามเดิมไม่ยอมพูดหรือยอมตอบตกลงอะไรทั้งนั้น

"วอค"

 

"โอเคๆ ไอพายูกลับก็ได้"วอคยอมพาผมกลับ อย่างน้อยตลอดทางวอคก็ไม่มีอาการเล่นตุกติกยกตัวอย่างเช่น การพาออกนอกเส้นทางหรือไปที่อื่นแทน พอแน่ใจเปลือกตาที่แกล้งปิดลงเริ่มปอดสนิทเพราะความง่วงเข้าครอบงำ

 

"..."

 

"ปิ่น"มือเกลี่ยเส้นผมที่หลุดจากยางรัดผมจำเป็น ใบหน้าตอนหลับชวนน่ามองจริงๆ

"ถึงบ้านยูแล้ว"

 

"..."เปลือกตาค่อยๆกะพริบเพื่อปรับการมองเห็น "ถึงนานแล้วหรือยัง?"

 

"เพิ่งถึง"

 

"ขอบใจที่พามาส่ง"

 

"พูดเหมือนไอจะไม่พายูกลับบ้าน แบบนี้ไอเสียหายเอาได้นะ"

 

"เสียหาย ท่าทางยูมันบอกไอแบบนั้นต่างหากวอค แต่ช่างมันเถอะ"มือดึงยางรัดผมออกมาส่งมอบให้เจ้าของคืน

"ขอบใจสำหรับยางรัดผมจำเป็น"

 

"ไม่เป็นไร..Dream of me"

 

"You too"ผมไม่มีทางที่จะหันหลังกลับไปมองคนในรถเด็ดขาด คืนนี้หลับลงได้ไม่ใช่เพราะคำบอกฝันดีแต่เป็นเพราะท้องอิ่มต่างหาก หวังว่าไม่มีเรื่องเซอร์ไพรส์ไปมากกว่านี้หรอกนะ

หรือว่าผมจะคิดผิดไป

 

["ยูอยู่ไหน?"]

 

"..."สายตาผมจ้องมองไปที่หน้าจอที่เห็นหน้าอีกฝ่ายอย่างชัดเจน นี่ผ่านมาได้ยี่สิบสี่ชัวโมงยังนะ อ่า...ผ่านมาได้หกชั่วโมงแล้ว

 

["จะตอบไอหรือเปล่า"]ผมเพลนกล้องไปรอบๆโต๊ะกินข้าวที่มีครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตา เพลนจนหยุดที่หน้าพี่นิลพี่ที่ดูจะไม่สนใจแต่หวงผมมากกว่าพี่รามซะอีก

 

"ทานข้าวอยู่ครับ"สายถูกตัดไปพร้อมกับโทรศัพท์ที่หน้าจอดำสนิท ปิดเครื่องให้พร้อม

 

"เพื่อนกวางใช่มั้ย?"

 

"ครับ"ผมพยักหน้าตอบพี่เปาไป ไม่ใช่เพราะผมเบื่อหรอกนะแต่ด่านนี้ยังไงก็ต้องผ่านอยู่แล้วหรือเปล่า เจอเร็วหน่อยจะเป็นไรไป

หวังว่าจะไม่เก็บไปคิดมากล่ะ

.

.

"หืม? ให้ตายเถอะปิ่นยูนี่มัน..."เห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ เล่นส่งโทรศัพท์ไปให้พี่ชายแบบนั้นดูท่าจะเป็นน้องชายสุดหวงซะด้วยสิ

"แบบนี้ไอก็ต้องกลับมาให้ได้สินะ"

ตลอดทั้งสองทางเริ่มเต็มไปด้วยป่าไม้ มาถึงนี่ได้แต่พ่อยังต่อสายตรงให้มาคุยธุระให้เลย สัญญาณโทรศัพท์เริ่มอ่อนลงและหายไป

 

เอาล่ะ

.

.

 

"..."ผมจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ไม่มีสายเรียกเข้าของคนที่รอ รอมานานห้าวันจากที่สายถูกตัดไปโดยฝีมือของพี่นิล เพราะอะไร การที่พีปิดโทรศัพท์ใส่มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือไง

 

"เป็นอะไรเหรอครับคุณหนู"

 

"เปล่า"ปากปฏิเสธไปแบบนั้นก็จริงแต่สายตายังคงจับจ้องที่โทรศัพท์ก่อนจะตัดสินใจคว้ามือถือมากดพิมพ์ข้อความแต่สักพักก็กดลบทิ้งและวางไว้เหมือนเดิม

กลับไปแล้วงั้นเหรอ?

ทำธุระ?

ทุกสิ่งที่สามารถเป็นไปได้ถูกหยิบยกขึ้นมาเพื่อสร้างเหตุผลของการหายไปในครั้งนี้

 

ทำไมกังวลขนาดนี้นะ

 

โทรศัพท์ดังขึ้นสายตาที่กำลังกวาดมองแบบของตัวเองหยุดชะงักลง มือยกขึ้นมาปิดบังสายตาตัวเองเอาไว้ค่อยๆขยับนิ้วให้กางออกจากกัน

พี่ราม

 

"ครับ"

 

("รับช้า")

 

"มีอะไรครับพี่ราม"

 

("ออกไปกินข้าวกัน")ยังไม่ทันได้ตอบพี่ชายก็ยืนโบกมืออยู่หน้าร้านพร้อมรอยยิ้มที่แทบจะฉีกถึงรูหูได้ นิ้วกดตัดสายทิ้งก่อนจะกวักมือเรียกพี่ชายให้เดินเข้ามา

 

"โทรมาทำไม? เข้ามาก็จบแล้ว"

 

"เผื่อไง เป็นอะไร? สองสามวันมานี้แปลกๆนะ เหมือนมีอะไรให้คิด"

 

"ก็...นี่ไง"มือชี้ไปที่งานที่วางอยู่ตรงหน้าให้พี่ชายดูเพื่อคลายความสงสัยที่เกิดขึ้น แต่การที่พี่รามเห็นผมมาตั้งแต่เกิดการโกหกไม่เนียนแบบนี้จับได้ง่ายๆอยู่แล้ว...แต่แค่พี่รามไม่อยากถามต่อเพราะไม่อยากเห็นผมถลอกจนเจ็บตัว

 

"ว่าง? ไม่ว่าง?"

 

"คุณน้ำหอมของพี่ล่ะ?"

 

"ไม่ว่าง"

 

"ว่าล่ะ? ถ้าคุณน้ำหอมของพี่ว่างพี่ไม่มาชวนผมหรอก"

 

"ไม่ใช่แบบนั้น"พี่รามรีบปฏิเสธทันควัน "มาชวนกินข้าวยังมาว่าพี่อีก อีกกี่นาที ครึ่งชั่วโมงมั้ยงานตรงนี้ถึงจะเสร็จ"

 

"รีบขนาดนั้นเลยหรือไง"มือค่อยๆเก็บกระดาษลงกล่อง "เอาไว้ก่อนก็ได้ครับไปทานข้าวกันก่อนก็ได้"

 

"พี่ทำเราเสียงาน?"

 

"มาขนาดนี้แล้วยังจะถามอีกว่าเสียงานมั้ย? ปิ่นเก็บของเรียบร้อยแล้วครับพี่รามต้องเลี้ยงนะห้ามหาร"

 

"มาชวนก็ต้องจ่ายสิ ไปรถใครรถพี่หรือรถเรา"

 

"รถพี่ราม ให้ริชาร์ทอยู่นี่ทานเสร็จพี่ก็ต้องมาส่งผมที่ร้านด้วย"

 

"โอเคๆ"ตลอดทางผมแค่นั่งมองการจราจรติดขัดไปจนเริ่มเอนตัวลงพิงเบาะรถ ในมือที่ถือโทรศัพท์เริ่มขยับขึ้นลงไปมาเพราะไม่รู้จะทำอะไรดี

 

"..."

 

"รอสายจากใครอยู่เหรอ?"

 

"เปล่าครับ"

 

"โกหกพี่ไม่เนียนน้องหนู บอกพี่มา หรือจะให้พี่เดา วอคใช่มั้ย?"

 

"เดาเก่งจังเลยนะครับ ปิ่นคงคาดหวังกับเขามากเกินไป คาดหวังตั้งแต่เจอหน้าตอนไปรับปริญญาของกวางในสายตาปิ่นเขาดูแตกต่างจากคนอื่นครับ แต่มันก้ผ่านมาห้าปีแล้วปิ่นว่าคงคาดหวังอะไรเกินไปหน่อย"

 

"นี่เรากำลังชมผู้ชายคนอื่นต่อหน้าพี่ชายงั้นเหรอ?"

 

"ก็แค่บอกว่าตอนนี้ปิ่นกำลังคาดหวังอะไรในตัวเขาอยู่แค่นั้นครับ ปิ่นยังไม่ได้ชมอะไรเขาเลยนิสัยชักจะเข้าข่ายเหมือนพี่นิลแล้วนะครับเนี่ย"

 

"เรารู้ใช่มั้ยว่าครอบครัววอคเป็นยังไง"

 

"ยังไงที่ว่า?"ผมถามกลับถึงจะรู้ก็เถอะว่าสิ่งที่พี่รามพูดออกมามันหมายถึงอะไร

 

"อย่าทำเป็นไม่รู้เรื่อง"

 

"ฟังมาจากกวางคร่าวๆครับ"

 

"คิดว่ามันจะเป็นไปได้มั้ย?"

 

"ยังไงครับ"

 

"เรื่องของเรากับวอคไง เราคิดว่ามันจะเป็นไปได้มั้ย?"ความคิดผมไม่โลดเล่นเหมือนเก่า สมองกำลังหยุดคิดแค่เรื่องความเป็นไปได้ที่จะเกิดหรือไม่เกิดขึ้นของการคบกันของผมกับวอค

ถ้าจะคบมันก็มีด่านอีกมากมายที่ต้องฝ่าฟัน

 

"ถ้าเอาตอนนี้ ตอนที่ยังไม่ไปเจอครอบครัวของฝ่ายนั้น ผมคิดว่าเป็นไปได้ครับ"

 

"แล้วหลังจากนั้นล่ะ?"

 

"ผมคิดว่าพ่อเขาคงเตรียมผู้หญิงเอาไว้ให้แล้วแหละครับ ถ้าทำอะไรไม่ดีอีกเดี๋ยวเขาจะหาเอาได้ว่าผมคิดจะจับเอาลูกชายเขา"

 

"หรือไม่ใช่เรื่องจริง เราเคยให้ท่าใครง่ายๆแบบนี้ที่ไหน ออกไปเที่ยวดึกๆก็ไม่เคย"

 

"ใครรายงานครับ"

 

"ทำไมพี่ต้องบอกให้สายของพี่เดือดร้อนด้วย ไว้หลังกินข้าวเสร็จพี่จะบอกข่าวดีให้เราฟัง"

 

"ข่าวดี?"

 

"เถอะน่า"ร้านอาหารไทยบรรยากาศร่มรื่นเต็มไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ อาหาหลากหลายวางลงตรงหน้าสี่อย่าง มือถือยกขึ้นมาถ่ายรูปวิวต่างๆภายในร้านเก็บไว้

 

"จะเป็นบล็อกเกอร์รีวิวอาหารหรือไงถ่ายเก็บไว้เยอะขนาดนี้"

 

"เอาไอเดียไงพี่ราม สีเขียวแบบนี้ก็ดีเหมือนกันมองแล้วรู้สึกเหมือนได้รับการพพักผ่อนเลย อีกอย่างเครื่องประดับปิ่นก็ยังไม่เคยมีเมนหลักเป็นสีเขียวสักครั้งแบบนี้มันน่าสนใจดี"

 

"แล้วนายการัณนั่นยังไง?"

 

"คุณการัณยภาสนั่นน่ะเหรอ ทำตัวให้เหนือกว่าวอคสุดท้ายโดนเขาลากเอาข้อมูลออกมายาวเหยียดเอง โทษใครไม่ได้เลยนะนั่นจะสู้กับใครไม่ศึกษาข้อมูลของคนนั้นให้ดีก่อน"

 

"แล้วคนที่ขอให้เราเข้าไปคุยกับพ่อหรือพี่เปาเรื่องธุรกิจล่ะ ยังเข้ามายุ่งกับเราอีกมั้ย?"

 

"ช่วงนี้หายๆไปนะ คงเพราะมีคนคอยอยู่ข้างๆมั้ง...เอาจริงๆวันนี้พี่รามผิดปรกตินะ"

 

"ผิดปรกติยังไง ไม่มี"

 

"แน่นะ?"

 

"แน่สิ"

 

"นึกว่าจะมามุกช่วยเลือกของขวัญอะไรแบบนี้แล้วข่าวดีที่ว่าคืออะไร?"

 

"ยังไม่อิ่มยังไม่บอก"สีหน้าของผมออกไปทางสงสัยมากกว่า มีความลับอะไรถึงต้องปิดบังกันขนาดนี้ในที่สุดอาหารตรงหน้าก็หมดลง

 

"บอกได้หรือยัง?"

 

"ต้องพาไปที่ที่หนึ่งก่อนถึงจะบอกได้"

โรงพยาบาลคือจุดมุ่งหมายมันเป็นอะไรที่ผมงงมากกว่าเก่า ข่าวดี มาที่โรงพยาบาลแบบนี้คลอดลูกอย่างเดียวละมั้งที่เป็นเรื่องโชคดี

"1403 ขึ้นไปดูเอง พี่กลับก่อนล่ะ"

 

"เดี๋ยวพี่ราม!"

 

"ไปเถอะน่า เดี๋ยวก็รู้คำตอบเอง"

ผมเดินเข้าโรงพยาบาลไปโดยที่ไม่ไดถามอะไรกับพยาบาลเพิ่มเติม พอถึงชั้นสิบสี่ก็เข้าใจได้ทันทีความหมาายของคำว่าข่าวดีของพี่รามมันแปลความหมายว่ารอด

 

"เข้าไม่ได้ครับ"

 

"แน่ใจเหรอ?"ผมไม่ได้มั่นหน้าตัวเองหรอกแค่ตอนนี้อยากเข้าไปดูสภาพของคนที่ไม่ได้ติดต่อผมเกือบอาทิตย์ หนักหรือแค่ป่วยการเมือง

 

"ครับ"

 

"โอเค ผมกลับก็ได้"

 

แกร็ก

 

"เข้ามาได้ครับ"คนจากข้างในเปิดประตูออกมา ผมยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปตอนนี้ภายในห้องมีแค่ผมกับคนป่วยที่นอนนิ่งไร้รอยแผลขีดข่วน

 

"เจ็บตัวยังไง?"

 

"ไอโดนยิงที่ท้อง"

 

"ขออนุญาตนะ"มือเลื่อนชายเสื้อขึ้นดูว่ามีผ้าพันแผลจริงมั้ย ข้างนอกไม่มีรอยขีดข่วนแต่ข้างในแทบจะพรุนเลยทีเดียว

"ยูไม่ได้เก่งเหรอ หรือไงคิดผิดไปว่ายูเก่ง"

 

"ไอแค่ประมาทไปหน่อยแล้วนี่ยูมาได้ยังไง?"

 

"พี่ชาย...ทำไมไม่บอกไอ"

 

"ยูจะมาดูแลไอเหรอปิ่น ดูแลคนป่วยมันลำบากนะ"

 

"เห็นว่าไอเป็นเด็กน้อยห้าขวบหรือไง"

 

"ไอเพิ่งฟื้น"

 

"..."

 

"ไม่ได้ติดต่อไปคิดถึงไอแย่เลยสิ"

 

"นิดหน่อย"ความเงียบเข้าครอบงำภายในห้อง วอคดูจะตื่นเต้นหน่อยๆที่ได้ยินสิ่งที่ผมพูดออกมา ใครกันที่ทำตัวเด็กกว่าเนี่ย มือเข้าไปดันปลายคางขึ้นเล็กน้อย

"แต่ให้เดา ยูคงคิดถึงไอมากกว่า"

 

"ใช่ ไอคิดถึงยูปิ่น"

 

 

TCB.

ไม่นานนี่ล่อไปเกือบสิบกว่าวันได้ ขอโทษนะคะที่ทิ้งไว้นานแบบนี้ ธุระที่ว่าคือการสอบนั่นเองตอนนี้ผ่านไปได้ด้วยดี ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน แค่กดเข้ามาก็ดีใจแล้ว

ความคิดเห็น