email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กุหลาบร้าบซ่อนปมหัวใจซาตานเถื่อน (I got all a need when I got you and I)

ชื่อตอน : กุหลาบร้าบซ่อนปมหัวใจซาตานเถื่อน (I got all a need when I got you and I)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 23k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2558 22:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กุหลาบร้าบซ่อนปมหัวใจซาตานเถื่อน (I got all a need when I got you and I)
แบบอักษร

 

 

 

ช่วงเย็น

บนโต๊ะอาหารที่เงียบกริบ อาเชอร์และเคท ที่กลับอิตาลี่กะทันหัน เนื่องจากเด็กๆมากมายที่เรียกหาผู้เป็นพ่อเป็นแม่อย่างพวกเขา ทำเอาอาเชอร์ถึงกับตกใจและบังคับให้จองไฟท์บินเที่ยวหกโมงเย็นอย่างด่วน ซึ่งในตอนนี้มีแค่ ลูอีส แมกซิม จีโอ เจคิว และ เทมัช ที่กำลังนั่งเขี่ยข้าวในจานไปมาอย่างไม่มีมารยาท

“เฮ้ย พูดเป็นเล่น ไอ้เธนส์น่ะนะ จะปล่อยฮาเวียร์ไป เป็นไปไม่ได้วะ” ไม่ว่าจะพูดเรื่องนี้กี่ครั้งจีโอ ก็ยังมั่นใจในคำพูดของตัวเองอยู่ดี ว่าไม่ว่ายังไงคนอย่างน้องชายของเขาก็ไม่มีทางปล่อยคนอย่างเธอให้ไปใช้ชีวิตอิสระแน่ๆ

เป็นไปไม่ได้ !!!!!!!
“ลองไปถามมันหน่อยดิ อยากรู้วะ พูดเลย” หนุ่มหล่ออย่างแมกซิมที่วางส้อมลงก่อนจะเอนหลังพิงพนักและยกขาขึ้นไขว่ห้าง โดยที่สายตามองไปยังจีโอที่เงยหน้ามาสบตากันพอดี

“จะดีเหรอวะ  มันอารมณ์เป็นยังไงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ ขืนถามผิดที่ผิดทางมีหวังเลือดสาด” จีโอที่พูดก่อนจะทำท่าขนลุกและถอนหายใจ ก่อนที่จะมีเจคิวต่อบทให้อย่างให้กำลังใจ

“ไม่เป็นไร งั้นเราไปกันทุกคนน่ะแหละ แต่พวกฉันจะยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องส่วนแก มีบทบาทเป็นพี่ เข้าไปคุยซ้ะ มีปัญหาก็รีบๆแก้ ปล่อยไว้นานมันจะเป็นปมแก้ลำบาก”

“วันนี้แลมีสาระกันจังนะ”

“หือออ ??” จีโอและเจคิว

“โอ้ว” แมกซิม

“มายก็อด” เทมัช

“ขอข้าวเพิ่มหน่อยป้า !!!” ลูอีสและจีโอที่พูดขึ้นพร้อมกัน เพื่อกลบคำพูดเมื่อกี้ เพราะคนที่กำลังเดินลงในสภาพที่ครึ่งหลับครึ่งตื่น ใบหน้าเรียวคมราวกับรูปปั้นแกะสลักไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม แววตาดุดันไม่มีแววเล่นนั้นทำเอาคนที่จ้องมองถึงกับสะอึก ผมยาวละต้นคอที่ปล่อยให้ยุ่งโดยไม่คิดจะเซ็ทให้เข้ารูปเล่นสักนิด เอเธนส์ที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำกางเกงขายาวนั้นหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะอาหารก่อนจะไล่มองทุกคนและมาหยุดลที่พี่ชายตนเองอย่างจีโอ

“อะไรของแก ไม่ต้องมาจ้องฉันหรอก จะไปไหนก็ไปเถอะ”

“อ้าว !!!!!!” สมาชิกบนโต๊ะต่างผสานเสียงขึ้นพร้อมกันทำเอาอาร์โตถึงกับหันไปมองแทบไม่ทัน เพราะกลัวว่าจะปิดมันไม่ได้

“มีอะไรกัน ??”

...................................................................................................

“ถ้างั้นฉันจะไปข้างนอกสักพัก ไม่ต้องตามไปฉันดูแลตัวเองได้” สิ้นคำนั้นเอเธนส์ที่ก้าวขาเดินออกห่างจากโต๊ะแต่ก็ต้องชะงักขาลงเมื่อได้ยินใครบางคนเอ่ยขึ้น ซึ่งคนคนนั้นก็ดันเป็นคนสนิทของเขาซะด้วยสิ

“เดี๋ยว ฮาเวียร์ล่ะ ??”

เงียบกริบ

“เฮ้ย ไอ้ลู” แมกซิมที่ถึกับหน้าเสียเมื่อทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ

เอเธนส์ที่หันมามองก่อนจะตอบอย่างไม่มีเยื้อใยหรือเคยใช้ชีวิตร่วมกันมาก่อน เขาเย็นชาขึ้นอย่างไม่เคยเป็น

“ฉันให้เธอไปละ และเธอก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป”

“ฉันถามจริงเหอะวะ แกเอาตัวเธอมาทำไมกันแน่วะ ?? คนที่เกลียดกันไม่มีใครยอมเสี่ยงไปช่วยชีวิตใครคนนึงจนความจำเสื่อม เป็นห่วงเหมือนจะเป็นบ้า ปกป้องอย่างกับไข่ในหิน”

“แกอยากจะพูดอะไรกันแน่ ??” เอเธนส์ที่ไม่ได้ตอบคำถามแต่กลับถามลูอีสกลับซึ่งชายหนุ่มนั้นก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินมาหยุดลงตรงหน้า ซึ่งความหล่อของคนทั้งสองนั้นกำลังประชันกันอย่างแยกแยะไม่ออก

“ปกติแกไม่ใช่คนแบบนี้หนิ แกไม่เคยเป็นนี้เลยด้วยซ้ำ ฉันรู้ว่าแกสับสนกับความรู้สึกตัวเอง”

“ใช่ ฉันสับสน สับสนว่าฉันจะไปร้านไหนดีระหว่าง ดาวน์ทาวหรือร้านดังๆแถวชานเมือง หึ !

หมับ !

มือใหญ่ของลูอีสที่เอื้อมมือไปคว้าแขนของเอเธนส์ไว้เมื่อเห็นว่าเจ้านายของตนนั้นกำลังจะเดินออกไปด้านนอก ทำเอาทุกคนถึงกับรีบลุกขึ้นและมายืนระหว่างลูอีสและเอเธนส์

“ปล่อย”

“เธอจะไปหรือไม่ไปก็เรื่องของเธอ ฉันไม่ใช่เจ้าของชีวิตใครและ..”

“และนายย่ำยีเธอทำไม ? จะบอกว่าโมโหจนระงับอารมณ์ย่ำยีคนที่ตัวเองเกลียดที่สุดในชีวิตไม่ได้เนี่ยนะ”

“ไอ้ลู !!!” เอเธนส์ที่ถึงกับเลือดขึ้นหน้าก่อนจะง้างหมัดแต่ก็ถูกจีโอและแมกซิมจับแยกออกมาอย่างยากลำบาก

“แกรักยัยนั่นแล้วรู้ไว้ด้วย ไอ้เธนส์”

“.......”

ลูอีสที่เดินออกจากห้องนี้หลังจบคำพูด ทำเอาจีโอที่จับตัวเอเธนส์อยู่นั้นต้องรีบปล่อย และถอนหายใจแมกซิมก็เช่นเดียวกัน

“แกมีอะไรจะพูดไหม ?” เอเธนส์ที่หันไปจ้องหน้าจีโอ

“มี ก็เหมือนที่เจ้านั่นพูดแหละ แต่ก็อย่างว่าแหละฉันไม่รู้ว่าเธอกับแกมีเรื่องอะไรกัน แต่แกไม่ได้รู้สึกอะไรกับยัยนั่นเลยเนี่ยนะ อยู่ไปได้ไงวะ หัวใจแกถูกล่ามโซ่ไว้หรือไงว่าต้องรักแต่เคทคนเดียว เฮ้ย ไอ้เธนส์คนเราอ่ะ อย่าไปยึดติดกับสิ่งเก่าๆให้มาก เพราะมันจะทำให้เราไม่มีความสุขนะเว้ย ฉันเตือนด้วยความหวังดี และที่ไอ้ลูมันพูดเมื่อกี้ มันก็หวังดีเหมือนกับฉันแหละ ก็ถ้าแกไม่ได้คิดอะไรจริงๆ ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรวะ จะไปไหนก็ไปไป ฉันไปรับผิงที่สนามบินละ วันนี้เมียมาหาโว้ย มีความสุขโคตร !!!!

จีโอที่พูดจบก็เดินออกไปพร้อมกับเจคิวและเทมัช เหลือเพียงแค่แมกซิมที่ดันยืนงงอยู่ในห้องโถงกว้างใหญ่ จนเอเธนส์นั้นหันมามอง

“แกน่ะ ไม่มีไรทำใช่ไหม ?”

“ก็เออสิ”

“ออกไปข้างนอกกับฉันหน่อย”

“หึ !! ไปง้อเมียกลับบ้านก็บอกมาเหอะว่ะ”

“ถ้าแกยังพูดเรื่องนี้อยู่ ฉันต่อยแกฟันล่วงหมดปากแน่”

 

หญิงสาวที่นั่งเก็บเสื้อผ้าในคอนโดของมาร์ติน ซึ่งก็มีมาร์ตินและเมราดิกส์ที่กำลังนั่งมอง ไม่ว่าพวกเขาจะถามอะไรไปเธอก็ไม่ได้ตอบกลับมาสักประโยค จนทำให้เขาคิดว่าเธอคงมีปัญหาหรือทะเลาะกันมากับเอเธนส์แน่ๆ ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้เธอเตรียมตัวกลับอิตาลีแค่ไหน

“เฮ้ นี่ ตอบหน่อยสิ เก็บเสื้อผ้าจะไปไหนเนี่ย ?” มาร์ตินที่ถามอีกครั้งก่อนจะยกกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่สีดำของเธอไป

“ก็จะกลับอิตาลีกันไม่ใช่หรือไง ฉันก็มาเก็บของแล้วนี่ไง น่างงตรงไหนไม่ทราบ ?”

..........................................................................................................................

“แต่ฉันไม่ได้ไปพรุ้งนี้นะ” มาร์ตินพูดก่อนจะเอียงคอทำให้ใบหน้าคมดูหล่อขึ้นไปอีก

“ก็ฉันจะไปพรุ้งนี้ ฉันไปรอที่บ้านก็ได้” ฮาเวียร์ที่พูดขึ้นก่อนจะหันมามองมาร์ตินและเมราดิกส์ที่ยังคงทำหน้ามึนใส่ จนเธอนั้นต้องย่นคิ้วแล้วเอ่ยขึ้นอย่างโมโห

“ถ้าพรุ้งนี้ไม่มีใครจองไฟท์ฉันจะไปฆ่ายัยโมริน่า และคอยดูระหว่างฉันกับยัยนั่นใครจะ..”

“โอเคๆๆ แต่ฉันก็คงไม่ได้แหละนะ เธอก็ไปกับเจ้านี่ก่อนละกันและถ้าฉันทำอะไรเสร็จละจะตามไป” มาร์ตินที่เอ่ยก่อนจะถอนหายใจเหมือนกับหนักอกหนักใจ ไม่นานคนที่ยืนเงียบมานานก็เอ่ยขึ้น

“ฉันไปข้างนอกละ ส่วนเรื่องที่คุยก็แล้วแต่แกละกันฉันยังไงก็ได้”

เช้าวันรุ่งขึ้น

เอเธนส์ที่รีบแต่งตัวออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ ซึ่งทุกคนในบ้านไม่มีใครรู้นอกจากแมกซิม ที่คอยตามติดอารักขามาตลอด เมื่อเขาได้ข่าวมาว่าวันนี้เธอจะบินกลับอิตาลีก็ทำเอาคนอย่างเอเธนส์นั้นร้อนอกร้อนใจแทบนอกไม่หลับกันเลยทีเดียว หนุ่มหล่อที่วิ่งลงบันไดสวยอย่างรีบร้อนแต่ก็ต้องสะดุดชะงักเมื่อเห็นว่าแฝดพี่อย่างลูอีสนั้นกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โต๊ะ โดยเขานั้นก็เหล่ตามามองงดูเอเธนส์และแมกซิมอย่างงงๆ

“จะไปไหนกันแต่เช้า ปกติเวลานี้ฉันเห็นแกยังนอนฝันละเมออยู่นิ”

“ง้อเมีย”

“ไอ้แมก !!!

“หึๆๆ” ลูอีสที่ถึงกับหลุดขำก่อนที่เอเธนส์จะเกาคางแก้เขินและรีบเดินออกจากตรงนี้ไป ไม่วายทิ้งท้ายให้หนุ่มหล่ออย่างลูอีสได้พูดขัน

“ฉันจะทำทุกวิถีทางให้เธอกลับมาอยู่นี่ ไม่ว่ายังไงก็ตาม”

“ไม่ว่ายังไงก็ตาม หึ” ลูอีสที่ขำก่อนจะมองชายหนุ่มทั้งสองเดินออกไปพร้อมกัน

จีโอที่เดินงัวเงียลงมาพร้อมกันกับถือขวดนมเด็ก ทำเอาคนที่ไม่ชินตาอย่างลูอีส ต้องเอียงคอมองอย่างสงสัย

“อะไรวะน่ะ”

“ขวดนม อลิเซีย หมดแล้วจะลงมาเติม” จีโอที่พูดโดยไม่รู้เลยว่าทำให้คนฟังอย่างลูอีสงงแค่ไหน จนสุดท้ายก็เป็นคำถามที่ออกมาจากปากคนไม่รู้อะไรอย่างลูอีสอีกครั้ง

“เมียน้อยแกหรือไง อลิเซียน่ะ ชื่อยังกะลูกหมา”

“ลูกสาวผมเองครับ” จีโอที่แทบจะโยนขวดนมทิ้ง เพราะไม่คิดว่าคนอย่างลูอีสจะไม่รู้เรื่องที่เขามีภรรยาและลูกสาวคนแรก

“เอ้าเหรอ ??? ทำไมฉันไม่รู้มาก่อนวะ”

“แกไม่ได้มางานแต่งฉันนิ ได้ข่าวว่าวุ่นกับวางระเบิดปรมาณูอยู่ ไอ้เธนส์บอกน่ะ” ลูอีสที่ถึงกับหลุดขำก่อนจะลากสายตาไปยังหญิงสาวที่เดินมาอยู่ด้านหลังของจีโอ ก่อนจะกอดอกมองชายหนุ่มที่ยังคงถือขวดนมและพล่ามนู่นพล่ามนี่

“อาร์โต อีกนานไหม ลูกร้อง ??”

“อุ้ย มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง ตกใจหมดเลยผิง” จีโอที่พูดแบบนั้นแต่ขาก็รีบก้าวลงไปข้างล่างอย่างลวดเร็ว ทุกการกระทำตกอยู่ในสายตาของหญิงสาวร่างเล็กตลอด ก่อนที่เธอจะลากสายตามามองหนุ่มหล่อที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์เงียบๆเลยเอ่ยทัก

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ลูอีส” ขนมผิงที่หันไปทักชายหนุ่มอีกคนอย่างมีมารยาท ก่อนที่สามีตัวดีจะเดินขึ้นบันไดมา แต่เมื่อเห็นว่าเธอกำลังยืนคุยกับลูอีสอยู่นั้นทำเอาความหึงในตัวเพิ่มขึ้นร้อยเปอร์เซ็น แขนใหญ่สองข้างที่รวบร่างเล็กไว้อย่างรวดเร็วและอุ้มพาดไหล่

“ทำอะไรเนี่ย !! อาร์โต !!

“หึง ไม่ชอบเห็นเมียคุยกับใคร โดยเฉพาะไอ้นั่น มันหล่อกว่าฉันนิดนึง ใครจะปล่อยให้คุยกันสองคน ไม่ได้ !!! เข้าห้อง !!!!!

“ฉันพึ่งจะออกมานะ”

“ฉันจะผลิตลูกชาย ! จะประกาศศักยภาพความแข็งแกร่ง !!!!

สิ้นเสียงนั้นอาร์โตก็ปิดประตูลงพร้อมกับเสียงกรี๊ดของหญิงสาว ทำเอาเจคิวที่เปิดประตูออกมาถึงกับตกใจ แต่ก็ต้องเดินเกาหัวออกมา

“เฮ้ย !!! ไอ้เจ !

“แกเอาบ็อกเซอร์ฉันไปใส่ ไอ้เวร ถอดออกมาเลย ไอ้สกปรก !” จู่ๆเทมัชก็เปิดประตูห้องตัวเองอย่างอารมณ์เสียโดยช่วงล่างแข็งแกร่งนั้นถูกพันแค่ผ้าขนหนูสีขาว ทำให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องที่ออกกำลังกายมาอย่างหนักหน่วง เจคิวที่ได้ยินดังนั้นถึงกับก้มมองก่อนจะเอ่ยอย่างเฉยชา

“มันมาอยู่ห้องฉันได้ยังไงวะ”

“จะไปรู้ไหมละวะ ฉันบอกให้แกถอดออกมา”

“ให้ฉันถอดตรงนี้เลยไง จิตใจต่ำทรามสุดๆ” เจคิวที่พูดก่อนจะดึงขอบไปมา

“อย่าโง่ !!! เข้าห้องมา !!!!” เทมัชที่ดึงเสื้อกรามสีเทาก่อนจะลากเข้าห้องอย่างตลกๆ

 “เสื่อมวะ !! ไอ้เท !!!!!” 

 

 

#กลับมาลงให้แล้วนะคะ ติดตามข่าวสารได้จากในเพจ ช่วงนี้แจ้งอยู่ว่างหายไปไหน เลิกเขียนไปแล้วค่ะ 5 เดือนและก็กลับมาแต่งใหม่ ให้รีดที่ติดตามและก็อยากให้เรื่องนี้จบ มาลงๆให้อยู่ แต่งสดนะคะ ไม่ได้คิดพล็อทอะไรไว้ทั้งนั้นค่ะ เนื้อเรื่อง คิดสดล้วนๆ แล้วก็กำลังใจอยู่ที่คนเม้นท์เสมอ อยากให้ทราบว่า ไรท์เองก็มีงานต้องทำทุกวันเหมือนกัน การบ้านบึม !!!! ลงอาทิตย์ละครั้งนะคะ เนื่องจากยังแยกเวลาไม่ถูกรู้ว่ารีดทุกคนอยากอ่าน ไรท์เองก็อยากแต่งให้มันจบก่อนจะหายไปอีก 5 เดือน ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้ สวัสดีค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว