ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHARTER 2 : ARRIVE

คำค้น : [Fic (HARRY POTTER X VAMPIRE TWILIGHT) EC/HP ] STRANGE , Fic HARRY POTTER X VAMPIRE TWILIGHT , EC/HP

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 561

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2562 01:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHARTER 2 : ARRIVE
แบบอักษร

CHARTER 2 : ARRIVE

.

.

.

.

.

“ให้ตายสิ ทำไมพวกเขาถึงคิดว่าพวกเราจะจัดการเรื่องแบบนี้ได้นะ” เสียงโอดครวญของรอนดังขึ้นบน

ทางเดินระหว่างที่พวกเขาทั้งสามคนกำลังเดินกลับไปที่หอ ทำไมคนพวกนั้นถึงคิดว่าพวกเขาจะทำได้กัน เขายังเด็กอยู่เลยนะ แถมภารกิจครั้งนี้มันอันตรายกว่าที่เด็กอย่างพวกเขาจะทำได้ซะอีก

“พวกเขาคงคิดว่าพวกเราที่ปราบจอมมารได้สามารถที่จะจัดการพวกนั้นได้เหมือนกันยังไงล่ะ” เด็ก

สาวเอ่ยตอบแฟนหนุ่มของเธอที่กำลังทำหน้าวิตกอยู่

“เฮ้ออ...ฉันคิดว่าหลังจากจบสงครามไปแล้วเราจะได้อยู่กันอย่างสงบกันซะอีก” เด็กหนุ่มผู้รอดชีวิต

และเป็นวีรบุรุษของโลกเวทย์มนต์เอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหน่ายใจเป็นอย่างมาก เขาไม่ค่อยอยากจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องอันตรายแบบนี้ซักเท่าไหร่เพราะมันทำให้เขาเสียคนที่เขารักและคนรอบตัวเขาไปมากมายขนาดไหนเขารู้ดี

“เก็บของแล้วเข้านอนกันเถอะ ยังไงเราก็ขัดอะไรพวกเขาไม่ได้” หญิงสาวเอ่ยกล่าวเมื่อพวกเขาทั้ง

สามเดินมาถึงห้องนั่งเล่นในหอกริฟฟินดอร์

“โอเค แล้วเจอกัน” เด็กน้อยทั้งสามต่างแยกย้ายกันไปเก็บของของตนเองเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับ

วันพรุ่งนี้

.

.

.

.

.

.

เช้าวันรุ่งขึ้นเด็กน้อยทั้งสามก็เดินออกจากหอพร้อมทั้งถือกระเป๋าสัมภาระของตัวเองที่หนักอึ้งมาด้วยสี

หน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก แฮร์รี่ที่ตื่นขึ้นมาก่อนใครเพื่อนเพราะเขามัวแต่คิดและวิตกกังวลกับเรื่องอันตรายที่พวกเขากำลังจะไปเผชิญจนทำให้เขานอนไม่หลับตลอดทั้งคืน เช้านี้เขาถึงมีสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีหนัก สภาพของเขาตอนนี้คงถือว่าเป็นผีดิบตัวนึงเลยก็ว่าได้ 

“แฮร์รี่นายโอเคหรือเปล่าหน้าตาดูไม่สดชื่นเลย” โรนัลด์ หรือ รอนเอ่ยทักเพื่อนสนิทของตนที่

ตอนนี้กำลังเดินโซซัดโซเซถือสัมภาระอันหนักอึ้งอยู่

“ฉันโอเครอน แค่นอนไม่พอนิดหน่อย” แฮร์รี่เอ่ยตอบเพื่อนชายของตน

“แล้วนี่พวกนายเอาของสำคัญอะไรไปบ้างล่ะ” เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยถามเพื่อนชายและแฟนหนุ่มของเธอ

“ฉันเอาขนมสำหรับฉุกเฉินและที่นอนฉุกเฉินไป” รอนตอบแฟนสาวแล้วฉีกยิ้มกว้างให้เธอ

“ฉันเอาหนังคาถาและหนังสือเกี่ยวสัตว์เวทย์ไปด้วย” แฮร์รี่เอ่ยตอบเพื่อนสาว เขาเตรียมหนังสือทั้งสอง

เล่มนั้นไว้เผื่อมันจะเป็นประโยชน์ และยังมีหนังสืออีกเล่มที่เขาได้เอาไปด้วยซึ่งเขาไม่คิดจะบอกใครทั้งนั้น

เฮอร์ไมโอนี่ได้ฟังสองหนุ่มตอบเธอแล้วถึงกับต้องถอนหายใจ แฮร์รี่น่ะเธอไม่ห่วงหรอกถือว่าเขาเตรียม

ตัวดีพอสมควรเลยล่ะ แต่แฟนหนุ่มของเธอน่ะสิที่น่าห่วงเอาแต่ของไร้สาระไปทั้งนั้น

“เอาล่ะพวกเธอพร้อมกันแล้วใช่มั้ย” เสียงหญิงชราที่ตอนนี้เป็นอาจารย์ที่ฮอกวอตส์อย่างศาสตราจารย์

มักกอนนากัลป์เอ่ยถามกับเด็กน้อยทั้งสาม

“ค่ะ/ครับ ศาสตราจารย์”

“เดี๋ยวคุณจอร์จ วีสลีย์จะมารับพวกเธอไป เขาอาสาที่จะเป็นผู้ปกครองให้พวกเธอในครั้ง”

“ศาสตราจารย์คุณแน่ใจแล้วเหรอครับที่จะให้เขาไป” แฮร์รี่เอ่ยถาม ไม่ใช่เขาไม่ไว้ใจจอร์จแต่เขากลัวที่

จะโดนจอร์จแกล้งเสียมากกว่า

“ฉันแน่ใจคุณพอตเตอร์...เอาล่ะถือของกันมาเถอะเดี๋ยวฉันจะไปส่งพวกคุณที่สถานีรถไฟเอง คุณจอร์จ

วีสลีย์กำลังรอพวกเธออยู่บนรถไฟแล้ว” ธอกล่าวกับแฮร์รี่ก่อนจะเดินนำเด็กน้อยทั้งสามไป

“ค่ะ/ครับ” พวกเขาเดินตามศาสตราจารย์ของพวกเขาไปอย่างจำยอม

.

.

.

.

.

.

.

“เอาล่ะฉันคงจะมาส่งพวกเธอได้แค่นี้ ระวังตัวด้วย และอีกอย่างที่ฉันอย่างจะบวกพวกเธอนะคุณพอต

เตอร์ คุณเกรนเจอร์ และคุณวีสลีย์ พวกเธอจะต้องเปลี่ยนชื่อใหม่เมื่อไปถึง ระหว่างเดินทางคงมีเวลาให้พวกเธอคิดชื่ออีกนานเลยล่ะ” ศาสตราจารย์ชราเอ่ยกลับพวกเขาแล้วส่งยิ้มน้อยๆมาให้

ตอนนี้เด็กน้อยทั้งสามขึ้นมานั่งบนรถไฟที่มีจอร์จนั่งรอพวกเขาอยู่ พวกเขาทักทายกันนิดหน่อยก่อนที่

ทุกคนจะนั่งหลับกันแต่มีอยู่คนนึงที่ยังไม่นอนอย่าง แฮร์รี่ ของได้หยิบเอาหนังสือที่เขาแอบเอามาด้วยขึ้นมาอ่านอย่างระวังเพื่อที่จะไม่ให้ใครเห็น เมื่อเขารู้สึกว่าเขาใกล้จะถึงฟอคส์แล้วเขาจึงรีบเก็บหนังสือแล้วจัดของให้พร้อม

“เฮอร์ไมโอนี่ รอน จอร์จ ตื่นกันได้แล้วใกล้จะถึงแล้วนะ” แฮร์รี่เอ่ยปลุกเพื่อนของตน

“ใกล้ถึงแล้วหรอแฮร์รี่” และเป็นเฮอร์ไมโอนี่ที่ตื่นก่อนใครเธอเอ่ยถามแฮร์รี่และบิดขี้เกียจเล็กน้อย

“ใช่ เราช่วยปลุกพวกเขาสองคนดีกว่านะเฮอร์ไมโอนี่”

“โอเค” ทั้งสองคนช่วยกันปลุกรอน และ จอร์จ เป็นเวลานานพอสมควรกว่าทั้งสองจะตื่นและพวกเขา

นั้นได้ถึงเมืองฟอคส์พอดี

“ฉันไม่อยากมาที่นี่เลยให้ตาย” รอนพูดบ่นเมื่อพวกเขากำลังเดินออกมาจากสถานีรถไฟ เด็กหนุ่มผม

แดงกวาดตามองสำรวจสิ่งต่างๆรอบตัวเขาด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย

“ถึงนายจะบ่นตอนนี้มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกโรนัลด์” เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างเหนื่อยหน่ายใจกับแฟนหนุ่ม

ของเธอที่พูดบ่นตลอดทั้งการเดินทาง ก่อนที่พวกเขาทั้งสี่คนจะเดินทางไปยังบ้านพักที่ศาสตราจารย์มักกอนนากัลป์ได้เตรียมไว้ให้ ระหว่างทางพวกเขาเดินที่มีคนเดินไม่ค่อยมากนักและบรรยากาศอับชื้นรอบตัวพาลที่จะทำให้ความรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวเขามากัดกินหัวใจของเด็กหนุ่มผู้ที่เป็นยอดวีรบุรุษของโรคเวทย์มนต์เหลือเกิน เขาไม่ชอบบรรยากาศที่อับชื้นแบบนี้ซักเท่าไหร่มันทำให้เขานึกถึงวันที่เซดริกโดนคำสาปโทษผิดสถานเดียวของจอมมาร แฮร์รี่ได้แต่เดินก้มหน้าและพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาไว้ เขารู้สึกไม่ดีที่มาอยู่ที่นี่เลยแต่ภายใต้บรรยากาศที่อับชื้นมันก็แฝงความรู้สึกอบอุ่นจนรู้สึกน่าประหลาดใจเลยล่ะ

 

 

“ถึงแล้วล่ะ พวกนายไปเลือกห้องดูก่อนเลยนะ ฉันอยากจะออกไปซื้อของอะไรซักหน่อย” จอร์จเอ่ย

ออกมาเมื่อพวกเขาเดินมาถึงบ้านพักเรียบร้อย ก่อนจะเดินออกไปทำธุระของตน

 

เมื่อจอร์จเดินออกไปแล้วพวกเขาทั้งสามคนก็เดินเข้าไปในบ้านพักและเลือกห้องของตนเรียบร้อย แฮร์รี่

เลือกที่จะห้องที่ติดริมหน้าต่างที่สามารถมองเห็นหน้าบ้านได้ เขาเดินสำรวจห้องและจัดของอยู่ซักครู่นึงก่อนจะบอกเพื่อนรักทั้งสองของตน ว่าเขาจะขอไปเดินสำรวจป่าเมื่อเห็นว่ามีป่าใหญ่แถวนั้น และไม่ลืมที่จะหยิบไม้กายสิทธิ์กับเสื้อฮู้ดของตนออกมาด้วย

 

 

 

เด็กหนุ่มเดินทอดน่องไปตามป่าไม้ใหญ่เต็มไปด้วยสัตว์ป่า ทั้ง กวาง กระต่ายป่า กระรอก เม่น หรือแม้

กระทั้งงู แฮร์รี่หันไปมองงูตัวดั่งกล่าว ตัวและตาของมันเป็นสีดำสนิทราวกับสีของรัตติกาล มันดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าบาซิลิสก์ซะอีก แฮร์รี่ตั้งใจเดินเข้าไปหามันอย่างช้าๆ และจ้องตาของมันไปด้วย ก่อนที่มันจะขู่เขาด้วยท่าทางดุร้าย

“หยุดอยู่ตรงนั้นนะเจ้ามนุษย์สกปรก!”

“ใจเย็นๆ ฉันไม่ได้จะทำร้ายนายซักหน่อยและฉันก็ไม่ได้เป็นมนุษย์สกปรกด้วย” แฮร์รี่เอ่ยตอบ

งูตัวนั้นด้วยภาษาพาเซล ทำให้เจ้างูแสดงสีหน้าตกใจเป็นอย่างมาก ก่อนที่มันจะจ้องตาเขาด้วยแววตาที่ดุร้ายกว่าเดิม

“เจ้าฟังที่ข้าพูดออกได้ยังไง”

“ความสามารถส่วนตัวน่ะ ถึงมันจะได้มาอย่างโหดร้ายไปหน่อยก็ตาม” แฮร์รี่เอ่ยตอบงูตัวนั้นและ

ยิ้มฝืนๆ เมื่อเขาคิดถึงวิธีที่ทำให้เขาได้ความสามารถนี้มา

“เจ้าเป็นตัวอะไร”

“ฉันก็เป็นมนุษย์ถึงจะแตกต่างจากมนุษย์ปกตินิดหน่อย แล้วนายชื่ออะไรหรอ” แฮร์รี่เอ่ยตอบงู

สีดำนิลขี้สงสัยอีกครั้ง ก่อนจะถามชื่อของเจ้างูสีดำที่วางมาดอย่างกับราชาจนทำให้เขาคิดถึงคู่อริของเขาอย่างเดรโก มัลฟอย

“เสียมารยาทซะจริง ก่อนที่จะถามชื่อของผู้อื่นจะควรแนะนำตัวเองซะก่อน” แฮร์รี่ถึงกับร้องหึใน

รำคอกับเจ้างูสีดำมาดเยอะตัวนี้ เป็นงูนี่ต้องมีมารยาทด้วยหรอ ไม่แปลกเลยที่จะเป็นสัญลักษณ์ของบ้านสลิธีริน แฮร์รี่หัวเราะน้อยๆกับความคิดของตน

“ต้องขออภัยด้วย ฉันชื่อแฮร์รี่ พอตเตอร์ เป็นมนุษย์ที่พึ่งย้ายมาอยู่แถวนี้” แฮร์รี่กล่าวอย่าง

ประชดประชันเจ้างูสีดำตรงหน้าเขา มันพยักหน้ารับเขาก่อนที่จะเอ่ยแนะนำตัว

“ข้าชื่อว่า คิงแบล็คซิส มอร์ทิส เป็นสัตว์เลื้อยคลานที่อยู่แถวนี้มาได้2ปี” แฮร์รี่ถึงกับหลุดหัวเราะ

เจ้างูสีดำที่เอ่ยแนะนำตัวอย่างแดกดันเขากลับมา

“555 ฉันรู้สึกสนใจนายซะแล้วสิ อยากมาอยู่กับฉันรึเปล่า มอร์ทิสสินะ ขออนุญาตเรียกชื่อล่ะ

กัน” แฮร์รี่เอ่ยชวนงูสีดำสนิทตรงหน้าเขาที่ชื่อว่า มอร์ทิส  เขารู้สึกสนใจเจ้างูตัวนี้ไม่น้อยเลย ถึงจะแอบไม่ชอบท่าทางอย่างกับราชาของมันก็ตาม แต่เขารู้สึกถูกชะตากับมันไม่น้อยเลย

หลังจากที่เด็กหนุ่มเอ่ยชวน ดูเหมือนเจ้างูตรงหน้าของเขาจะนิ่งไปและครุ่มคิดอยู่ซักพักก่อนมันจะตอบ

ตกลงกับเขา เพราะมันเองก็แอบสนใจมนุษย์ที่สามารถพูดภาษาของงูที่อยู่ตรงหน้าของมันไม่น้อยเลยทีเดียว ก่อนที่แฮร์รี่จะให้มันเลื้อยมาแอบไว้ในแขนเสื้อฮู๊ดอุ่นๆของเขาก่อนจะเดินสำรวจป่าอยู่อีกซักพัก จนเขาเดินมาถึงหน้าผาในป่า แฮร์รี่ไม่แน่ใจว่าเขาเดินมาไกลขนาดไหน เขายืนตากลมเย็นๆที่หน้าผาซักพักจึงตัดสินใจจะเดินกลับบ้านพักของตน แต่ระหว่างทางเดินเขาได้ยินเสียงฝีเท้าของอะไรบางอย่าง ด้วยประสาทรับรู้ที่เร็วกว่ามนุษย์ปกติมากของเขาที่ได้ยินมันอย่างชัดเจน เสียงย่ำเท้าของมันนิ่งและเป็นจังหวะ ไม่หนักและไม่เบาจนเกินไป เด็กหนุ่มกับลังครุ่นคิดว่าตนนั้นควรหนีหรือจะเผชิญหน้ากับมันดี และดูเหมือนเจ้างูสีดำจอมว่างมาดที่อยู่ในแขนเสื้อของเขาจะหลับไปแล้วซะด้วย

เด็กหนุ่มยืนครุ่นคิดครู่นึง ก่อนที่จะเลือกตัดสินใจวิ่งหนีออกจากตรงนั้น แฮร์รี่วิ่งด้วยความเร็วที่เขาไม่

คิดว่าเขาจะวิ่งได้เร็วขนาดนี้มาก่อน เขาวิ่งจนเขาได้มาถึงบ้านพัก เด็กหนุ่มทักเพื่อนรักทั้งสองของตนและเห็นว่าทั้งสองคนนั้นได้ออกไปซื้อของมาเตรียมอาหารเรียบร้อย แฮร์รี่ของตัวขึ้นไปพักบนห้องของตนที่อยู่ชั้นสองของบ้าน เขาถอดฮู๊ดสีหม่นของตนและนำงูสีดำที่พันรอบแขนเขาและหลับไปทั้งอย่างนั้นใส่ไว้ในกล่องสีดำที่มีรูอยู่เพื่อให้มันสามารถหายใจได้และเพื่อไม่ให้ใครมองเห็นมันด้วย เขาล้มตัวนอนพักบนเตียงและหลับไปตอนไหนไม่รู้ก่อนที่จะได้ยินเสียงเฮอร์ไมโอนี่เรียกไปกินข้าว เด็กหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปยังห้องกินข้าวก่อนที่จะเห็นจอร์จกลับมาแล้ว พวกเขากินข้าวพร้อมหน้ากันสี่คน เมื่อกินข้าวเสร็จแล้วพวกเขาก็พูดคุยกันเล็กน้อย

“จอร์จเมื่อตอนบ่ายนายไปซื้ออะไรมาหรอ” เสียงของรอนเอ่ยถามพี่ของตนด้วยความสงสัยเพราะจอร์จ

นั้นไปซื้อของนานมาก

จอร์จยิ้มและเดินไปเอามันมาให้พวกเขาทั้งสามคนดู และพวกเขาก็ได้รู้ว่ามันคือ

“โทรศัพท์น่ะ ฉันซื้อมาเผื่อพวกนายด้วยเพราะคิดว่าพวกเราคงต้องใช้” จอร์จกล่าวแล้วยกโทรศัพท์ทั้งสี

เครื่องขึ้นมาให้พวกเขาดูก่อนจะแจกให้พวกเขาคนละเครื่อง แน่นอนในโลกเวทย์มนต์คงไม่จำเป็นต้องใช้แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่โลกของมักเกิ้ลคงจะใช้เวทย์มนต์ไม่ได้เพราะพวกเขาไม่อยากให้ใครรู้ตัวตนของตนเอง

“เอาล่ะ พวกนายก็ได้โทรศัพท์กันแล้ว ต่อไปก็คงเป็นเรื่องชื่อคิดกันรึยัง”

“ฉันคิดไว้แล้ว” แฮร์รี่ตอบ ใช่ของแอบคิดเรื่องชื่อของตนไว้ซักพักแล้วและเขาเลือกที่จะใช้ชื่อ

“แดเนียล เพฟเวอเรลล์ คือชื่อที่ฉันจะใช้” เมื่อแฮร์รี่เอ่ยจบ ทุกคนในบ้านถึงกับแสดงสีหน้าตกใจกันเลย

ที่เดียว

“นายแน่ใจนะแฮร์รี่ว่าจะใช้ชื่อนั้น” เฮอร์ไมโอนี่ถามเพื่อความแน่ใจ และคำตอบที่เธอได้ก็แค่การพยัก

หน้าจากเพื่อนชายของตนแค่นั้น

“โอเคถ้านายแน่ใจฉันก็จะไม่ห้าม เพราะฉันก็มีชื่อที่คิดไว้เหมือนกัน” เฮอร์ไมโอนี่ตอบเขาและทั้งสีคนก็

นั่งปรึกษาเรื่องชื่อให้กับรอนที่เป็นคนเดียวที่ยังไม่คิดชื่อไว้ และสรุปได้ว่าเฮอร์ไมโอนี่ชื่อ เอ็มม่า วัตสัน รอนชื่อ รูเพิร์ต กรินต์ และจอร์จชื่อ โอลิเวอร์ กรินต์ เมื่อทั้งสี่ตกลงเรื่องชื่อและรายละเอียดอะไรกันเรียบร้อยก็เดินขึ้นห้องของตนกันเพราะพรุ่งนี้ก็ได้เวลาที่พวกเขาทั้งสามต้องไปโรงเรียนกันแล้ว และจอร์จมีหน้าที่ที่ต้องไปรับไปส่งพวกเขาและหางานพิเศษทำอีก

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

END

ตอนนี้ตั้งใจให้ยาวกว่าเดิมนิดหน่อย อาทิตย์คงอาจจะไม่ได้อัพซักเท่าไหร่แล้วน้าเพราะโรงเรียนไรท์ใกล้เปิดแล้ว ส่วนนี้ยายไรท์ก็ยังไม่ได้ตรวจคำผืดเพราะแต่งเสร็จก็ลงเลยถ้ามีคำไหนผิดไปก็ต้องขอโทษด้วยนะทุกคน รู้สึกตอนนี้แนวเริ่มแตกต่างออกจากตอนแรกมาก555 หวังว่าจะชอบกันน้า ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ด้วยนะคะ ไปล่ะ ฝันดีเน้อ

 

 

ความคิดเห็น