ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 1 : TRAVEL

คำค้น : [Fic (HARRY POTTER X VAMPIRE TWILIGHT) EC/HP ] STRANGE , Fic HARRY POTTER X VAMPIRE TWILIGHT , EC/HP

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 545

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2562 00:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 1 : TRAVEL
แบบอักษร

CHAPTER 1 : TRAVEL

 

.

.

.

.

.

 

 

แฮร์รี่เดินมานั่งอยู่ใต้ต้นไม้ริมทะเลสาบ ซึ่งเป็นที่ประจำของเขาที่ชอบมานั่งคุยเล่นกับเซดริก ในตอนนี้

เขาไม่เหลือใครอยู่เลยสงครามนั้นได้พรากเอาคนที่เขารักไปหมดเขาได้แต่นั่งร้องไห้อยู่คนเดียว อยู่กับความเหงาและความโศกเศร้า เค้าคิดถึงเซดริก ทำไมพระเจ้าถึงให้เขาต้องอยู่คนเดียวตลอดเลยนะ เมื่อเขาเจอคนที่รักก็มักจะถูกพรากไปเสมอ ทำไม ทำไมกัน ในหัวของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยคำถามมากมาย เขาอยากอยู่กับเซดริก เขาคิดถึงเซดริกเหลือเกิน ทำไมพระเจ้าต้องให้พวกเราจากกันด้วย หรือความรักที่เขามีให้มันไม่พอกัน

เด็กหนุ่มนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นนานจนพระอาทิตย์ได้รับขอบฟ้าไปแล้วเขาจึงลุกขึ้นเช็ดน้ำตาให้เรียบร้อยแล้วเดินตรงไปที่ห้องอาหารของโรงเรียน

.

.

.

.

.

 

 

“แฮร์รี่นายไปไหนมา” เสียงเฮอร์ไมโอนี่เพื่อนสาวของเขาถามด้วยความสงสัยและเป็นห่วง

“ฉันไปเดินเล่นมาน่ะเฮิร์ม” เขาตอบและยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้หญิงสาวสบายใจ

“นายไม่เป็นอะไรใช่มั้ยแฮร์รี่” หญิงสาวยังคงถามต่อเพื่อความแน่ใจ

“ฉันไม่เป็นอะไร...จริงๆนะเฮิร์ม” เด็กหนุ่มตอบและย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนสาวที่ทำหน้าเหมือนจะไม่เชื่อเขา

“เอาน่าเฮิร์ม แฮร์รี่อาจจะแค่อยากเดินเล่นเฉยๆก็ได้” เมื่อเห็นแฟนสาวของตนมองเพื่อนของเขาด้วยใบหน้าที่กังวลแล้วรอนเลยพูดเสริมให้แฮร์รี่เพื่อไม่ให้ชายหนุ่มอึดอัด

“โอเคฉันจะเชื่อนายแฮร์รี่...แต่ถ้ามีอะไรไม่สบายใจนายบอกพวกเราได้นะพวกเราเป็นห่วงนายมาก”

“ขอบใจ” ทั้งสามคนยิ้มให้กันและตั้งหน้าตั้งตากินอาหารที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขาต่อ

.

.

.

.

.

“คุณพอตเตอร์ คุณเกรนเจอร์ และคุณวีสลีย์ หลังจากรับประทานอาหารเสร็จช่วยมาหาฉันที่ห้องพักด้วย” เสียงของหญิงชราอย่างศาสตราจารย์มักกอนนากัลป์กล่าวกับพวกเขาด้วยสีหน้าที่ดูเป็นกังวลเป็นอย่างมาก

“มีอะไรหรือเปล่าครับศาสตราจารย์” เด็กหนุ่มเอ่ยถาม

“ฉันเกรงว่าเราจะพูดกันตรงนี้ไม่ได้คุณพอตเตอร์”

“โอเคค่ะ เดี๋ยวพวกเราจะตามคุณไป” เสียงของเด็กสาวเพียงคนเดียวเอ่ยตอบ หญิงชราจึงพยักหน้าเชิงรับรู้ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องพักของเธอ

“เรารีบกินกันเถอะ จะได้รีบไป” เด็กหนุ่มเอ่ยกล่าว ทำไมไม่รู้เขารู้สึกแปลกๆกับคำพูดของศาสตราจารย์มักกอนนากัลป์

“โอเค” ทั้งสามรีบก้มหน้ากินอาหารของตัวเองให้เร็วที่สุดเพื่อจะได้ไปพบกับศาสตราจารย์ของพวกเขา

.

.

.

.

เมื่อทานเสร็จแล้วทั้งสามก็เดินไปห้องพักครูใหญ่ในทันที “แฮร์รี่นายคิดว่าศาสตราจารย์จะเรียกเราไปพบเรื่องอะไร” รอนถามด้วยสีหน้าที่เป็นกังวลเขากลัวว่าศาสตราจารย์จะทำโทษที่เขาแอบงีบหลับในคาบเรียน

“ฉันไม่รู้แต่คงไม่ใช่เรื่องที่นายแอบนอนในคาบแน่ๆรอน” เด็กหนุ่มตอบเพื่อนของเขาด้วยใบหน้าที่ยิ้มกริ่มอย่างรู้ทัน

“นี่นายแอบงีบหลับอีกแล้วหรอโรนัลด์!” เสียงหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวตะวาดขึ้นด้วยความไม่พอใจ เธออุตส่าย้ำกับแฟนหนุ่มทุกครั้งว่าให้ตั้งใจเรียนไม่งั้นเขาอาจจะเรียนไม่จบก็ได้

“แค่คาบ สองคาบเองหน่าเฮิร์ม”

“เหอะ” หญิงสาวสบถออกมาเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ

“เอาหน่าเฮิร์ม รอนเขาคงง่วงมากจึงจำเป็นต้องนอนในคาบ” เด็กหนุ่มเอ่ยเพื่อไม่ให้เพื่อนสาวของเขาโกรธไปมากกว่านี้

“ก็ได้ฉันถือว่านายแก้ตัวให้หรอกนะแฮร์รี่” หญิงสาวตอบด้วยความจำยอม

“ขอบใจ” รอนหันมากกระซิบขอบคุณเด็กหนุ่ม

“ไม่เป็นไร” เขาตอบแล้วยิ้มให้กันสองคน

“ถึงแล้ว” เสียงเด็กสาวดึงความสนใจของเด็กหนุ่มทั้งสองที่กำลังกระซิบคุยกันอยู่

“เข้าไปกันเถอะ”

.

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

.

“เข้ามา”เสียงของหญิงวัยชราเอ่ยตอบเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู

“ขออนุญาตฮะศาสตราจารย์”

“เข้ามาคุณพอตเตอร์”

“ศาสตราจารย์มีอะไรรึเปล่าคะ ที่เรียกพวกเรามา” หญิงสาวถามด้วยความสงสัย

“เมื่อสองอาทิตย์ก่อนในเมืองฟอคส์เกิดเหตุการฆาตรกรรมเกิดขึ้นร่องรอยของคนที่ตายนั้นมีแต่รอยกัดและรอยข่วนทั่วร่าง” หญิงชราเอ่ย ทำให้เด็กทั้งสามคนถึงกับตกใจกับประโยคที่เธอกล่าว

“ใครเป็นคนทำเหรอฮะศาสตราจารย์”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันคุณพอตเตอร์ ไม่มีใครเห็น แต่ทางกระทรวงเวทย์มนต์กลัวว่าจะเป็นสัตว์เวทย์ที่หลุดออกจากห้องวิจัยเมื่อสองอาทิตย์ก่อน” เด็กน้อยทั้งสองหน้าซีดเมื่อได้ยินแล้วรอบกลืนน้ำลาย

“ยะ...อย่าบอกนะครับว่าคุณจะให้พวกผมไปจัดการ” รอนถามด้วยสีหน้าที่ดูเป็นกังวลและกลัวอย่างสุดขีด

“ถูกต้องแล้วคุณวีสลีย์”

“ห้ะ!!” เมื่อได้ยินประโยคยืนยันจากหญิงชราเด็กน้อยทั้งสามคนถึงกับต้องร้องตะโกนเสียงดัง

“แต่ว่าศาสตราจารย์ พวกผมไม่แน่ใจว่าจะสู้กับพวกมันได้” เด็กหนุ่มเอ่ยกล่าว เขาไม่คิดว่าเขาจะสามารถสู้กับพวกมันได้เลย ขนาดพ่อมดแม่มดที่บรรลุนิติภาวะไปแล้วยังโดนพวกมันเล่นงานขนาดนั้น แล้วเด็กอย่างพวกเขาจะไปทำอะไรได้

“อย่ากังวลไปเลยคุณพอตเตอร์ ขนาดจอมมารพวกเธอยังปราบมาแล้วเลย”

“ตะ-”

“ไม่มีแต่คุณวีสลีย์” เมื่อเธอเห็นเด็กหนุ่มจะปฏิเสธเธอจึงเอ่ยพูดดักเขาไว้ “เอาล่ะพวกเธอทั้งสามคนควรไปพักผ่อนแล้วเริ่มเก็บของได้แล้ว เราจะเดินทางกันในวันพรุ่งนี้พร้อมกับคุณจอร์จ วีสลีย์อีกคน” เธอเอ่ยแล้วยิ้มอ่อนๆให้พวกเขาทั้งสามคน

“ค่ะ/ครับศาสตราจารย์” เด็กน้อยทั้งสามเอ่ยด้วยสีหน้าที่สิ้นหวังเป็นอย่างมากก่อนที่จะเดินกลับไปยังหอของตัวเอง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

END

ความคิดเห็น