Delay Babyหลอกเด็กมา...ฟัด!
เปา&บราวนี่ ตอนที่3 ไอ้ยักษ์หน้าตาย
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

เปา&บราวนี่ ตอนที่3 ไอ้ยักษ์หน้าตาย



บราวนี่: ยอมแล้วจะทำตามทุกอย่าง



".........."ยังเงียบอีก มันมองหน้าผมอย่างเอาเรื่องจะโกรธอะไรขนาดนั้นว่ะแค่รถเอ๊งงงงง อย่าบอกนะว่าที่กูฝันมาตั้งนานมันเป็นรางบอกเหตุร้าย แม่นซะด้วยนะ หรือมันจะเป็นเจ้ากรรมนายเวรของเราแต่ชาติปางก่อน


"ขะขอโทษก็ไม่ได้ตั้งใจอะ"ผมยกมือไหว้มันอีกครั้ง



 มันก็ยังไม่ตอบอะไรผมนะครับทำหน้าเบื่อโลกแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา


"ทำอะไรอะ"ผมถาม


"แจ้งความ"มันตอบแค่นั้น


"ไม่ได้นะอย่าแจ้งความเลยนะๆขอร้องผมยังเรียนอยู่เลยถ้าถูกจับประวัติก็เสียพ่อแม่ผมต้องเสียใจมากแน่ๆ นะๆขอโทษ จะให้รับผิดชอบยังไงก็ได้แต่อย่าแจ้งความเลยนะ"ผมอ้อนวอนมันสุดชีวิตเกิดมากูไม่เคยทำแบบนี้กับใครเลยนะขอบอก


"มานี่"มันมองผมนิ่งแล้วลากผมไปตามแรงของมันไอ้แรงควายตัวก็เท่ายักษ์หัวผมยังไม่ถึงไหล่มันเลย นี่ตกลงกูฝันอยู่ใช่ป้ะ


"ไปไหน อึก! เบาๆดิว่ะ"มันลากไม่สิกระชากผมมายังจุดเกิดเหตุรถคันสวยของมันยังคงนอนสบายอยู่พื้น


"ชดใช้ค่าเสียหาย"ว่าแล้วมันก็เดินไปยกรั้วออกจับรถขึ้นผมควรใช้โอกาสนี้หนีดีมั้ยนะ


"ถ้าไม่อยากไปอยู่ในแบล็คลีสของตำรวจอย่าคิดหนี"ขู่กูจังบ้านมึงอยู่ข้างโรงพักรึไง


"รู้แล้วไม่หนีหรอก"ไม่หนีก็ได้ว่ะ


"อยู่ห้องไหน"มันถาม


"อะอะไรนะ"


"ผมถามว่าคุณอยู่ห้องไหน"


"ไม่ได้อยู่ที่นี่มาหาเพื่อนเฉยๆ"


".........."


"มองไร"จ้องทำเพื่อ?สายตามันจะฆ่าผมได้แล้วเอาตรงๆกลัวครับถ้าเป็นฝันก็ขอให้รีบตื่นด่วนกูจะบ้าตายแล้ว


"มาดูผลงานตัวเองซะ" สัส! กูทำล้มแค่นี้เองไม่น่าจะเละขนาดนี้นี่หว่า ไรว่ะรถราคาเกือบล้านกากชิบหาย






1 ชั่วโมงผ่านไป



"จากสภาพก็ประมาณ 300,000ครับคุณเปาเอาไปทำอะไรมาครับเนี่ย"ช่างซ่อมคนนึงถาม


เดี๋ยวนะ300,000 จะแพงอะไรขนาดนั้นว่ะ หลังจากที่ยืนมึนอยู่ลานจอดรถนานสองนานมันก็ลากผมที่ร้านซ่อมรถขนาดใหญ่ด้านในมีแต่รถแพงๆทั้งนั้นผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องรถมากหรอกไม่ค่อยอินอะกลัวตายมากสมัยนี้ยิ่งเห็นข่าวเกี่ยวกับบิ๊กไบท์เยอะอยู่แขนขาดขาขาดผมไม่ไหวนะแต่รู้แค่ว่ารุ่นของไอ้หน้าตายมันแพงอยู่เพราะไอ้นายมันอยากได้แล้วมาพูดกรอกหูให้ฟังบ่อยๆ


"ฝีมือหมอนี่"มันเหร่ตามาทางผม


"อะอ่อครับ แล้วจะซ่อมเลยมั้ยครับ"


"ครับจัดการเลย"เฮ้ยยยยย มึงนี่เงิน300,000เลยนะไม่คิดอะไรหน่อยหรอ


"จ่ายตังด้วย"พูดจบมันก็หันหลังเดินออกไปข้างนอกเลย เดี๋ยวๆตังใครใครจ่าย


"เดี๋ยวดิเฮ้ยรอก่อน"ผมวิ่งตามมันไปทำไใเดินเร็วจังว่ะขากูสั้นเนี่ย



โอ๊ยยย มันหยุดกระทันหันทำไมผมที่วิ่งมาด้วยความเร็วชนเข้ากับหลังมันอย่างจังจมูกจะหักมั้ยเนี่ยผมเอามือลูบๆจมูกตัวเอง


"จะหยุดทำไมเนี่ยเจ็บ"ผมโวยวาย


"........"มันหันหน้ามามองผมหล่อจังนะหยิ่งฉิบ


"คะคือ...."ทำไงดีๆ


"ว่า"


"คือจะให้ผมจ่ายหรอ"


"ใครทำคนนั้นก็จ่าย"


"จะบ้าหรอผมไม่มีเงินหรอก"


"แล้วไง"


"เห้ย ผมจะเอาเงินมาจากไหนล่ะ"


"แล้วแต่"เริ่มโมโหแล้วนะ


"ไม่มี จะหนี ไม่จ่าย"


"เอาเบอร์พ่อแม่มา"


"อะเอาไปทำไม"


"ก็ให้พ่อแม่คุณรับรู้ไว้ว่าลูกไปทำอะไรเอาไว้"


"ไม่ได้ไม่ให้"ขืนป๋ารู้ผมตายแน่ๆ


"งั้นก็ไปนอนในคุกแล้วกัน"


"ไม่! ขอร้องอย่าแจ้งความแล้วก็อย่าโทรหาพ่อผมเลยนะๆ"


"ก็จ่ายซะ"มึงไม่มีข้อเสนออะไรที่มันดีกว่านี้เลยรึไงห้ะ


"ก็ไม่มีตังอะ"


"เฮ้ออออ"มันถอนหายใจ


"งะงั้นขอผ่อนได้มั้ย"


"ไม่รู้ไปเครียกับช่างเอาเอง"มันทำหน้าชิลๆ


"เขาคงยอมหรอก"


"นั้นสิ"มึงช่วยพูดให้มันมากกว่านี้ได้มั้ย หน้าตายด้านรึไงแม่งทำเป็นอยู่หน้าเดียวหรอ


"กะก็นายจ่ายไปก่อนแล้วผมจะทยอยคืนให้ไง"


"นานเท่าไหร่ จะไว้ใจได้ยังว่าจะไม่หนี" มันเลิกคิ้ว


"กะก็......โอ๊ยแล้วจะให้ทำไงเล่านั้นก็ไม่เอานี่ก็ไม่ดีมากเรื่อง"ผมหมดความอดทน


"........."มันมองผมนิ่งๆนี่กูกลัวนะ


"ก็ไม่มีตังค์อะช่วยๆกันหน่อยไม่ได้รึไงคนเหมือนกันแท้ๆไม่มีน้ำใจ"


"แล้วไง" ทำไมนะทำไมที่ลานจอดรถไม่รถตั้งหลายคันทำไมกูต้องไปทำรถมันล้มด้วยสาบานว่าถ้าเป็นเวฟ25กูจะซื้อใหม่ให้เลย


"แล้วไงหรอ ก็ไม่มีเงินจ่ายไงจะเอากูไปขังไว้เลยมั้ยล่ะเอาไปเป็นทาสใช้หนี้เอาป้ะ"เดือดแล้วนะ


"เข้าท่า"มันยิ้มร้าย เฮ้ย!กูแค่ประชด


"หะห้ะ! อย่าจ้องนะ"ผมชักกลัวแล้วอะ






หลังจากนั้น


"ไอ้ยักษ์ใจมาร"ผมด่ามันหลังจากที่ลากผมไปร้านซ่อมแล้วมันก็ลากผมกลับมาที่คอนโดอีกครั้ง


"แม่บ้านลาคลอดลูกหกเดือน ไม่มีคนทำความสะอาดชั้นนี้" มึงอยากบอกนะว่า...ดีออกกกก!


"จะบ้ารึไงทั้งชั้นเลยแล้วโครตกว้าง"มันพาผมขึ้นมาชั้นสูงสุดของคอนโดเหมือนจะไม่มีคนอื่นอยู่ชั้นนี้ด้วยมันคลายๆกับว่าชั้นนี้เป็นห้อง1ห้องไปเลยเพราะพอออกจากลิฟท์เดินเข้าประตูก็มีเฟอร์นิเจอร์เต็มเลยเหมือนบ้านและหรูหราสุดๆดูของแต่ล่ะอย่างดิแพงๆทั้งนั้น


"หรือจะให้โทรหา...."


"ไม่!"ขู่ได้ขู่ไปตาใครตามัน


"ทำความสะอาดสระว่ายด้วยนะ"มันชี้นิ้วไปทางระเบียงที่โครตกว้างเพราะสระว่ายส่วนตัวอยู่


"ผมยังไม่ตกลงว่าจะทำเลยนะ" หลังจากนี้ชีวิตกูจะเป็นยังไงว่ะเนี่ยยยยย


"แล้วก็ห้ามเข้าไปยุ่งในห้องนอนเด็ดขาด"


"นี่ฟังที่คนอื่นพูดบ้างมั้ยห้ะ"


หลังจากที่สิ้นเสียงผมมันก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาทำเหมือนว่าจะโทรออก


"เฮ้ยๆใจเย็นๆดิก็ได้ว่ะ"สุดท้ายผทก็ตกลงจนได้จะเอาไงล่ะมันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว


"ดี เริ่มงานพรุ่งนี้"


"พรุ่งนี้มีเรียน"


"เอาตารางเรียนมา"ผมก็เปิดในโทรศัพท์แล้วยื่นให้มันอย่างว่าง่ายทำไมกูต้องทำตามมันด้วยว่ะ


แชะ มันถ่ายรูปตารางเรียนแล้วยกโทรศัพท์มาถ่ายรูปผมไว้ด้วย


"ขอบัตรประชาชน"


"อะเอาไปทำไร"


"ถ้าเล่นตุกติกเจอหมายศาล" มันทำหน้าเหนือกว่า ตัวกูจากที่ไซส์มินิอยู่แล้วก็หดเล็กลงไปอีก ไม่มีทางเลือกไม่มีใครช่วยได้ จะร้องงงงง


"เออๆรู้แล้ว"ผมก็เอาบัตรให้มันไป ถ้าตำรวจตรวจกูจะบอกว่าเป็นต่างด้าวหนีเข้าเมืองไม่มีบัตรประชาชน


"เอามือถือมาด้วย"


"มากไปและ" นี่มึงจะยึดมือถือกูเลยหรอ ชีวิตจิตใจกูเลยนะเบอร์สาวทั้งนั้น


"เอามา"มันทำเสียงขู่ใส่อีก เป็นหมารึไงว่ะขู่อยู่ได้


"เออๆแม่ง" ผมจึงต้องยืนให้มันอย่างจำยอม


ตรู๊ดดดดด ตรู๊ดดด มันกดเบอร์อะไรสักอย่างแล้วกดโทรออก



กริ๊งงงงง กริ๊งงงงง แล้วเสียงโทรศัพท์มันก็ดัง


"เอาไป"มันยื่นโทรศัพท์มาให้ผม ถ้าเป็นสาวอกฟูมาทำแบบนี้กูคงดีใจหูตั้ง


"ชิ โทรมาก็ไม่นับหรอกนะ แล้วผมกลับได้ยังล่ะ"เดี๋ยวกูโดนป๋าสวด


"พรุ่งนี้บ่ายสองต้องถึงที่นี่"


"ห้ะ! เร็วไปป้ะ"


"......."มันมองตาผมอะ ก็พรุ่งนี้ผมเลิกบ่ายโมงครึ่งจะไม่ให้เวลากินข้าวกินปลาหน่อยหรอ


"ก็ได้ๆ"แม่งงงงไอ้คุณชายดูจากห้องและการแต่งตัวของมันก็รู้แล้วว่าบ้านมีตังยังจะมาขูดรีดกูอีก


"ไปได้แล้ว"


"เออๆ"แม่งคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่มาจากไหนว่ะแล้วผมก็เลิกสนใจมันเดินออกมาเลยรีบครับนี่ก็โครตดึกแล้ว





"เมื่อวานก็ไม่กลับบ้านมาวันนี้ก็กลับซะดึกป๋าควรทำยังไงกับเราดีแสบ"พอเดินเข้าบ้านปุ๊บก็โดนปั๊บ


"ป๋ายังไม่นอนอีกหรอ" ผมเปลี่ยนเรื่อง ป๋าหงุดหงิดที่ผมกลับบ้านดึก


"นั่งรอเรานั้นแหละเรายังไม่กลับไม่รู้ว่าไปไหนไม่บอกสักคำจะให้ป๋าข่มตาหลับได้ไง"


"โหหห รักป๋าอะจะมีใครรักผมเท่ามั้ยเนี่ย" ผมเอาไปกอดรอบเอวสอบ


"ไม่ต้องมาปากหวานเลยนะไปไหนมา"


"ไป....."ถ้าบอกว่าไปทำรถเขาพังมานี่โดนสองเด้งแน่ ไหนจะค่าเสียหายอีก


"ว่าไงไปไหนมา"ป๋าเค้นถาม


"ปะไปหาไอ้อุ่นมาป๋า"อุ่นช่วยๆเพื่อนนะมึงกูรักมึงนะ


"แล้วที่ไม่กลับบ้านอย่าบอกนะว่าไปกับเด็กอุ่นนี่มา" ป๋าคิ้วขมวดเมื่อได้ยินชื่อไอ้อุ่น


"ครับ"


"เหลวไหลจริงๆป๋าว่าเราเลิกคบเด็กคนนี้ดีกว่านะมาทำให้เราเสียคนแบบนี้ป๋ารับไม่ได้" ผมว่าพ่อแม่ไอ้อุ่นมากว่าที่ค้องพูดแบบนี่ทำลูกเค้าซวยตลอด


"ผมก็ไปอยู่ห้องมันนั้นแหละ"


"จะไปอยู่ห้องเขาทำไมบ้านเราก็มี"


"ก็มันชวนอะจะให้ผมปฏิเสธหรอ"อุ่น กู ขอ โทษ นะ กราบบบบบ


"รู้จักปฏิเสธคนซะบ้างสิถ้าไอ้เด็กนี่ชวนไปดมกาวติดยาขึ้นมาจะทำไง"


"ไม่มีทางอะป๋า"ป๋าไปไกลและมีแต่ผมนี่แหละจะพามันเสียคนและพามันติดยา เฮ้อออออ


"อย่าไว้ใจทางอย่าวางใจคนเดี๋ยวพลาดท่าขึ้นมาจะแย่"แย่แน่ไอ้อุ่นนะไม่ใช่ผม

ย้ำอุ่นเพื่อนรักช่วยกูไปก่อนแล้วกันนะ


"ครับๆผมง่วงแล้วป๋าขอไปนอนก่อนนะ" หนีสิรอไร


"จริงๆเลยนะเราอย่าไปกับเด็กอุ่นนั้นอีก"


"ครับๆไปนอนนะครับ"แล้วผมก็รีบวิ่งขึ้นบรรไดหนีไปเลยแต่ว่า...


"เดี๋ยว!"


"คะครับป๋า"หรือว่าจับพิรุจเราได้


"กินอะไรมารึยัง"โล่งงงง


"เรียบร้อยครับป๋าก็รีบๆนอนได้แล้วงั้นผมขอตัวก่อน"




ปั๊ง ผมรีบขึ้นมาที่ห้องแล้วปิดประตูรอบนี้รอดมาได้เพราะอุ่นล้วนๆเลยว่าแล้วก็คลอวิดีโอไปหามันหน่อยผมชอบคุยแล้วเห็นหน้าอะครับเฉพาะอุ่นนะเพราะมันพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง


ตรู๊ดดดดด ตรู๊ดดดดดด ตรู๊ดดดดดด ตรู๊ดดดดด


"โมชิโมชิ หม่ำๆ○~○"


"มึงกินอีกแล้วหรอ!"คือผมช็อคกับการกินของมันมากมันกินได้ตลอดครับและไม่อ้วนด้วยทั้งๆที่วันๆกิน นั่ง นอน วนไปมาอยู่สามอย่าง


"หม่ำๆ●~● ก็อร่อยรอบนี้มีพายข้าวโพดด้วยนะ"มันยื่นมาทางกล้อง


"แล้วมึงดูอะไรอยู่อะ"ผมถามเพราะมันเอากล้องขึ้นมาแล้วเลื่อนๆดูรูป


"รูป•~•"


"รูปไร''


"●~● หม่ำๆ แล้วโทรมามีไร"ไอ้นี่มีความลับกับกูหรอ


"ขอบคุณมึง"


"○.○ เรื่อง?"


"ระเรื่อง...ว่ายน้ำไง"และเรื่องทำให้กูรอดจากป๋ามาด้วย


"อ่อ ไม่เป็นไรสบายมากๆ" มันยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ


"มึงอย่ามาเปลี่ยนเรื่องนั้นรูปอะไร"ต่อมอยากรู้เรื่องชาวบ้านของผมทำงาน


"•.• "มันไม่ตอบและทำหน้าเอ๋อใส่


"พูด!มึงมีความลับกับกูหรอห้ะ"


"เปล่าก็แค่รูปไปถ่ายเล่นแถวคอนโดมาเฉยๆ"


"หราาาคงไม่ใช่รูปสาวๆที่มึงไปปิ๊งเขาแล้วไปแอบถ่ายรูปมาหรอกนะ"


"°.° ไม่ใช่นะ"หน้ามึงบอกว่าใช่


"เออๆช่างเถอะกูโทรมาแค่นี้แหละนอนและ"


"อาห้ะฝันดีๆ"


"ฝันดีเฉยๆพอไม่ต้องฝันดีๆ"


"ก็เดี๋ยวพี่ชายคนนั้นมาเข้าฝันอีกหรอก"มันคงไม่มาแล้วแหละเพราะมันมาตัวเป็นๆเลยรอบนี้


"มันคงไม่มาและ"


"●.●?"


"ไม่ต้องมางงกูขอนอนก่อนฝันดีมึงไอ้อ้วน"


"ดิณดิณมาว่าเราอ้วนได้ไง เรามะ"


ตรู๊ดๆๆ


ผมกดวางสายหนีมันคุยกับมันก็สนุกดีแต่พอวางสายแล้วกูก็คิดถึงเรื่องไอ้ยักษ์นั้นขึ้นมาเลยนี่ตกลงต้องไปทำงานชดใช้หนี้มันจริงๆใช่มั้ยเนี่ย 300,000 กูไม่ต้องทำไปตลอดชีวิตเลยหรอแล้วก็ต้องเจอกับมันตลอดชีวิตด้วยดิไม่เอาอะ





เช้า @มหาวิทยาลัย


"ไปกินชาบูกันเถอะ"ฟ้าพูดชวน


"เราต้องไปกินหนมไม่ว่าง○.○"


"ขนมอีกและกินอย่างอื่นเป็นบ้างมั้ยเนี่ย"


โอ๊ยยยย


"อีอ่าอิแอ้มเอาอำไอ(สีฟ้าหยิบแก้มเราทำไม)เราเจ็บเจ็บ"


"หมั่นไส้เฉยๆแค่นั้นแหละ นายไปมั้ย"


"ไม่ได้กินนานแล้วเหมือนกันนะ โบว์ไปมั้ย"นายถาม


"อืมๆ ไปก็ไป แล้ว......"


แล้วทุกสายตาก็หันมามองผมที่ยืนอยู่นิ่งๆไม่พูดไม่จาหลังจากจบคลาส อยากไปนะแต่คือต้องไปใช้หนี้ไง


"คะคือ......กูไม่ไปว่ะ"


"อ่าวทำไมล่ะ"ฟ้าว่า


"มีธุระอะ"


"ใช่เปล่า ไม่ใช่นัดสาวไว้นะ"จับผิดจังนะกูไอ้โบว์


"ไม่ใช่ป้ะมีธุระต้องไปกับป๋า"ผมโกหกไป


"เออๆ มันมีธุระก็คือมันมีธุระอย่าไปถามมันเยอะ"ดีมากไอ้นายมึงเป็นคนดี


"อืมๆเอางั้นก็ได้ไว้เจอกันเนอะ"ฟ้ายิ้มให้


"อาๆ บาย"ผมบอกลาเพื่อนๆ


"ดิณดิณ•.•"


"ว่า"


"เย็นนี้"อ่อ! เออใช่เรามีเรียนว่ายน้ำนี่หว่าลืมไปเลย


"เครๆไว้เจอกัน"จากนั้นผมก็วิ่งร้อยคูณร้อยออกมาจากตึกคณะและมุ่งหน้าไปที่คอนโดเลย




@คอนโด


  ผมกดลิฟท์ไปชั้นบนสุดนี่คงจะเป็นความจริงผมได้เจอกับมันจริงๆหลังจากที่ฝันเห็นมันมาเกือบครี่งเดือนฝันร้ายด้วยนะแล้วยังโชคดีร้ายต้องมาใช้หนี้มันอีก


"หรือกูฝันอยู่"


โอ๊ยยยยยยย เจ็บ!


"เจ็บนะ อุ้ย!มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่อะ"ผมมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องมันสักพักแล้วแต่ยังไม่ได้เคาะประตูแล้วจู่ๆมันก็โผล่มาหยิกแก้มผมนี่แหละ


"ตกลงฝันมั้ยล่ะ"


"เจ็บขนาดนี้ก็เรื่องจริงอะดิจะฝันได้ไง" ผมเอามือลูบแก้มตัวเอง



"มาสาย"ร่างสูงยืนพิงขอบประตูแล้วทำหน้ากวน


"ไม่คิดจะให้เวลากินข้าวกินปลากันเลยรึไงห้ะคนเขาเรียนตั้งแต่8โมงเช้านะเฮ้ย"


"แล้วไง"อยากต่อยคน ว่าแต่มันเองก็ใส่ชุดนักศึกษานี่หว่ามอ.เดียวกันด้วย


"อยู่ป.อะไร"มันถาม


"ห้ะ!อะไรป.อะไร"งง


"หึ"มันหลุดขำ


"ขำอะไรมิทราบ"


"เปล่าแล้วเรียนอยู่โรงเรียนอะไร"ป. โรงเรียน อ่อนี่มึงว่ากูเป็นเด็กประถมหรอ


"หนอยยยย ไม่ใช่เด็กประถมนะโว้ยยย"ผมโวยวาย


"ความรู้สึกช้าจริงๆเตี้ย"


"ไม่ได้เตี้ยโว้ยยย"ของขึ้นมาจี้ปมด้อยกูทำไม


"หรอ"มันชายตามองอยากต่อยคนอีกและ


"เออ เขาเรียกว่าตัวเล็ก"


"เตี้ย"


"บอกอย่าเรียกว่าเตี้ยไงไม่ชอบ!"โมโห


"จะเรียกจะทำไม"มันเอาหน้าเข้ามาใกล้ก็หล่อหล่อกว่ากูเยอะเลยหน้าก็ใสกว่าด้วย


"ตามใจ ฮึ่ย"คนอะไรกวนประสาทชะมัดใครว่าโหดว่ะ



"แล้วชื่อไร"


"จะถามทำไมเยอะแยะ"เริ่มรำคาญแล้ว


"ก็ต้องรู้ข้อมูลไว้ก่อนสิเป็นใครมาจากไหนจะให้คนแปลกหน้าเข้ามาในห้องโดยที่ไม่รู้อะไรเลยได้ไง"


"แล้วจะให้เข้ามาทำไมล่ะ"


"หรือจะทำทั้งตึก"นี่ขู่ช้ะ


"ทำอย่างกะตัวเองเป็นเจ้าของตึก"


"ก็ไม่เชิง สั่งให้ทำได้แล้วกัน"


"ห้ะ! มึงเป็นเจ้าของที่นี่หรอ"


"จะว่าไปก็ประมาณนั้น"นี่กูไปทำรถของเจ้าของคอนโดพังเลยหรอว่ะถือว่าเป็นบุญแท้ๆไม่ใช่สิต้องซวยโครตๆเลยต่างหากรถทั้งลานดันทำรถมันพังเนี่ย


"งะงั้นก็รู้จักพี่ปีดิ"


"รู้จักเฮีย?"อย่าบอกนะว่า...


"......."น้องชายสุดโหดของพี่ปีที่เขาร่ำรือกัน


"รู้จักได้ไง"มันทำหน้างง


"กะก็...เรื่องของผมป้ะ"


".......ช่างเถอะ"มันทำหน้าเซ็งๆ


"แล้วตกลงจะให้ทำอะไรบ้างเนี่ยแล้วจะให้ยืนตรงนี้อีกนานมั้ยไม่งั้นจะกลับแล้วนะ


"เชิญ"มันเบี่ยงตัวให้ผมเข้าห้อง เออ พอเห็นชัดๆห้องโครตสวยเลยดูดี กว้างมากแล้วมีสระว่ายน้ำด้วยที่นี่มันเหมือนบ้านมากกว่าคอนโดอีกสวยดีผนังสีขาวสะอาดเฟอร์นิเจอร์ไม้แบบโมเดิลๆมีโซนที่เป็นครัวและโซนนั่งเล่น มีเครื่องออกกำลังกายอยู่ด้วยวิวก็ดีมองเห็น180องศามันต้องมีเงินมากเท่าไหร่ว่ะถึงอยู่ที่แบบนี้ได้ ผมมองไปรอบๆห้องด้วยความตื่นตา


"อย่าขโมยของเด็ดขาด"


"จะบ้ารึไงบ้านผมก็มีเถอะแบบนี้อะ"แต่ไม่เท่านี้


"หึ"เกลียดเสียงหึของมัน


"แล้วต้องทำอะไรบ้าง"


"ก็...ปัดกวาดเช็ดถู ซักผ้า ตากผ้า รีดผ้า ทำความสระว่ายน้ำอาทิตย์ละ1 ครั้ง และทุกอย่างที่ผมต้องการ"


"กูไม่ใช่คนใช้โว้ยย"จะบ้ารึไงสั่งมาเป็นแผลงปลาหมึกแบบนี้ทำทุกอย่างที่ผมต้องการกูไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยนะเห็นกูเป็นอีกเย็นหรอ


"จะทำไม่ทำ"มันขู่


"......"อยากตอบว่าไม่มากแต่...


"290,000 นี่ลดราคาให้แล้วนะ"มันอยู่ๆมันก็เอ่ยขึ้นนี่คือลดแล้วช้ะ


"ห้ะ ลดให้ตั้วหมื่นนึงขอบใจนะ!" ประชด


"ไม่เอา?"


"เอา!"ตั้งหมื่นนึงเลยนะยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย


"ดีไปทำงานได้แล้วและมีกฎสองสามข้อที่เตี้ยต้องรู้ กฎข้อแรกห้ามลักขโมยของ สองห้ามทำข้าวของเสียหายอีกไม่งั้นจะเอาไปเพิ่มในหนี้เก่า สามห้ามเข้าไปยุ่งในห้องนอน"


"เออ"


ผลัก โอ๊ยยย มันตบปากผม


"สี่ห้ามพูดจาหยาบคาย"


"มีสิทธิไรว่ะ"


โอ๊ยยย มันตบซ้ำอะ มือเล็กยกขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้



"แฝไปทำงานได้แล้วเตี้ย"มันชักตาใส่กวนทีนที่สุดดดดดแต่คือกูทำอะไรมันไม่ได้ไง


"รู้แล้วรำคาญ"


โอ๊ยย


"จะตบอะไรนักหนา"


"พูดไม่เพราะ"มันยิ้มมุมคงสากใจมึงแล้วสิ ครับข้อหาพูดไม่เพราะโดนตบไปสามรอบหลังจากนี้ผมคงปากฉีกอะไอ้ยักษ์หน้าตายยยย




# อัพครบแล้วจ้าาาา


*ยังไม่ตรวจคำผิด




บราว: ชีวิตจริงใครมันจะซวยซ้ำซ้อนขนาดนั้นว่ะ


โอ๊ยยยยย


เปา: พูดไม่เพราะ


บราว: แล้วทำไมชอบตบว่ะชอบทำให้เจ็บตลอดอะโรคจิต


เปา:ตัวเล็กก็ชอบนิ


งับบบบ


บราว:โอ๊ยยย จะกัดทำไมวันๆไม่ทำอะไรแล้วรึไงไม่ตบก็กัดไม่กัดก็ดูดไม่ดูดก็ฟัดบราวอะ


เปา: มีความสุข


บราว: ลองโดนบ้างมั้ย


เปา:ก็ได้นะ


บราว: ไม่เอา! ไม่ยุ่งด้วยแล้ววววว มีผัวผัวก็โรคจิตหาผัวใหม่ดีมั้ย


เปา: อยากโดนขังหรอ


บราว: กลัวตายแหละยักษ์ไม่กล้าหรอก


ติดตามตอนต่อไปค่ะ


กลับหน้าเรื่อง
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น