ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Engineering 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2562 12:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Engineering 7
แบบอักษร


Engineering

7


ROSE


“ ไอ้บ้า นายเอามือฉันไปจับไอ้นั่นนายได้ยังไง อี๊ ” ฉันอยากจะบ้าตาย เป็นไปได้ถ้าไม่กลัวเสียโฉมอะนะป้านนี้เปิดประตูรถหนีออกไปเเล้ว


“ เเข็งป่ะ “

ยัง ยังทีหน้ามาถามอีกไปบ้านิ เออเเต่จะว่าไปมันเเข็งสู้มือฉันมาเลยอ่ะ ฮื่ออออ เเม่จ๋าพ่อจ๋า โรสกลัว...


“ ไม่พูด ไม่พูดเเสดงว่าแข็ง งั้นเอาเลยละกัน ”

“ ไม่ !!!!!! ” ฉันตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงทำให้นายนั้นหยุดนิ่งมองฉัน


“ ไอ้บ้าถอยไปเลยนะ เเล้วลงจากรถฉันไปด้วย ”

ฉันไล่นายนั้นลงจากรถ เพราะฉันอยากกลับคอนโดเเล้ว ถ้าอยู่กับนายนี่อีกหน่อยคงได้โดนทันเด็ดเเน่เเน่


“ ไม่ ”

“ นี่ !! ” มันไม่ลงเเถมมันยังขับรถต่อไปอีกไม่รู้จะไปไหนทางก็ไม่คุ้นเลย ฉันจะมาตายเพราะไอ้บ้านี่ไม่ได้นะ


ขับรถออกมาได้ไม่นานก็เห็นว่านายเจเจนั้นตบไฟเลี้ยวเข้ามาซอยอะไรซักอย่างนี่เเหละอ่านไม่ทัน เเต่ในซอยนี้เป็นหมู่บ้านส่วนมากบ้านเเต่ละหลังก็ไม่ใช่จะเล็กเล็กซะด้วย เเละมันก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าบ้านใครซักคน


“ บ้านใครอะ นายหรอ ” ฉันถามออกไปทั้งที่ยังชะเง้อมองซ้ายมองขวาดูข้างนอกอยู่ทั้งที่ยังอยู่ในรถ


“ ลงมาดิ เดี๋ยวก็รู้ ”


ปัง !


นายเจเจพูดออกมาพร้อมกับออกจากรถเเละปิดประตูเสียงดัง ใครจะออกไปหละ ถ้าออกไปนายเจเจนั้นคิดจะฆ่าข่มขืนฉันขึ้นมาจะทำยังไง เเววตานายนั้นยิ่งไม่น่าไว้ใจอยู่ด้วย


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


อร๊ายยยยย !!!!


ฉันกำลังอยู่ในความคิดเเต่นายนั้นดันมาเคาะกระจกจนฉันตกใจ


นายนั้นมันพูดอะไรของมัน ฉันอยู่ในรถทำให้ไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดได้เเต่พยายามที่จะอ่านปากเจาเอาเเต่ก็จับใจความไม่ได้


“ ลงมา ” ที่เเท้ก็บอกให้ลงมานี่เอง

“ ไม่ ”


“ นี่นายจะทำอะไร ”

นายเจเจนั่นไม่ยอมบอกเเต่กับเข้ามาปลดสายเบลล์ของฉันออกเเละสอดมือเข้ามาใต้หลังเเละเข่าของฉัน อุ้มฉันออกไป นายมันเอาเเต่ใจ


“ ปล่อยฉังลงเดี๋ยวนี้ ”

“ ไม่ มีไรไหม ”

“ ปล่อย ....”


ตุบ !


“ โอ๊ย ” ไอ้บ้านี้มันปล่อยฉันลงเเต่มันไม่ปล่อยดีดีไงมันทิ้งฉันอย่างกับหมูกับหมา ฉันมองค้อนตาเขียวไปให้มัน ไอ้คนใจร้าย คอยดูนะถึงตาฉันเมื่อไหร่โดนเอาคืนเเน่ เจ็บก้นชะมัด


นานเจเจนั้นไม่สนใจอะไรฉันมันเดินเข้าไปข้างในย้านหลังนั้นเเล้วฉันจะทำยังไงได้ ก็ต้องเดินตามมันเข้าไปสิ พอเข้ามาในบ้านก็ทำให้เห็นว่าการจัดบ้านดูมีรสนิยมสูง เรียบง่าย เห็นเเล้วรู้สึกผ่อนคลาย


“ นายบ้านนายหรอ ”


“ใช่ ”

“ เเล้วนายพาฉันมาทำไม ”

“ พามาเอา !! ”


พอได้ยินคำนั้นออกมาจากปากของหมอนั้นฉันก็เดินถอยหลังหนีเขาเเต่นายนั้นเองก็ยิ่งเดินเข้ามาหาฉัน


“ หยุด หยุดนะ ”

“ ทำไมต้องหยุด ”

ถามออกมาได้ นายมีสิทธิ์อะไรจะมาเอาฉันง่ายง่าย เห็นฉันเป็นคนเเบบนี้อย่าหวังว่าฉันง่ายนะ


“ นายเห็นฉันเป็นคนง่ายขนาดนั้นเลยหรอ ” ฉันถามเขาออกไป


“ ถ้าเป็นคนที่มหาลัยฉันคิดเเบบนั้น เเต่ถ้าเป็นเธอตอนนี้ ฉันว่าไม่ ” หึ ในที่สุดผู้ชายทุกคนก็เป็นเหมือนกันหมดนั้นแหละเห็นผู้หญิงเรียบร้อพูดจาอ่อนหวานก็คิดว่าง่ายไปหมด


“ นายนี่มันเป็นผู้ชายจำพวกที่ฉันเกลียดที่สุดเลยนะ ”


“ อืม ”

จากที่นายนั้นคอบกลีบมาเขาก็เดินขึ้นไปชั้นสองของบ้านเเต่ฉันก็ไม่ได้เดินตามเขาขึ้นไปหรอกนะ ใครจะโง่ขึ้นไปหละ ทั้งที่รู้เหตุผลที่เขาพาฉันมาที่นี้อย่างดี


ฉันเดินออกมาจากในโถงบ้านของเขามาที่ประตูบ้านเพราะฉันจะให้โอกาสนี้หนีเขากลับบ้านนะสิ เพราะนายนั้นไม่ได้อยู่แล้ว พอมาถึงฉันก็ต้องตกใจเพราะมีผู้ชายชุดดำสองคนยืนขวางประตูไว้


“ ถอยไป ”

“ ฉันบอกว่าให้...... ” ฉันยังพูดไม่ทันจะจบก็มีคนเอาผ้ามาปิดจมูกฉัน เเละไม่นานสติของฉันก็ไม่สามารถรับรู้อะไรอีกเลย ทุกอย่างมันมืดสนิท



เช้าวันใหม่


ฉันตื่นขึ้นมาก็พบกับห้องที่ดูเเปลกผิดหูผิดตาไป ไม่เหมือนห้องฉัน ใช่ ใช่เเล้วเมื่อนวานฉันโดนพามาที่นี้บ้านนายเจเจนั้น เเละฉันก็จำอะไรไม่ได้


ฉันขยับตัวเล็กน้อยเพราะรู้สึกอึดอัดเหมือนมีคนกอดฉันไว้อยู่ เเละใช่นายเจเจนั้นมันนอนมองฉันเเละยังกอดฉันไว้เเน่นอีก ฉันก้มมองตัวเอง ใช่ เสื้อผ้าของฉันไม่ใช่ชุดเดิมที่ใส่


“ นายทำอะไรกับฉัน... ”



ROSE END


เจเจเเกทำอะไร.... ?

ความคิดเห็น